Blood Feast 2: All U Can Eat (2002)

Ben hier ontzettend benieuwd naar. Eerste HG Lewis film na 30 jaar!

Zoals te verwachten een echte Splatter met mooie gore scènes maar voor de rest zeker niet goed.

Super slecht geacteerd, flauw verhaal en de special effects kunnen zeker beter maar in een typische Splatter telt nu eenmaal vooral de Gore en die was zeker voldoende aanwezig.

3*

Veel slechter kunnen ze bijna niet worden de effecten zijn om te huilen zo slecht.

Blood Feast was de eerste film die aan kwam met de "splatter". Dat waren films met grof/grafisch geweld en vieze onprettige situaties. In 1963 werd men er helemaal wakker door geschrokken. Na bijna 40 jaar komt er een vervolg......

Herschell Gordon Lewis probeert hier ook blijkbaar een bloederig feestje van te maken. Ook hier valt hij volledig door de mand, en kan geen goede bloed feestjes organiseren. De gore is (wat Boeikens al zei) best vaak aanwezig maar zelfs dan verdient deze film geen punt. Herschell Gordon Lewis, dit had je maar in je eigen fantasie moeten houden. 0,5.

Persoonlijk vind ik hem beter dan de eerste blood feast.

het ziet er natuurlijk allemaal zwaar goedkoop en b uit, maar dat deert me niet.

Het bloed is nog steeds net zo waterverf rood als in de eerste, maar dat heeft zn charme wel.

Wat ik persoonlijk helemaal de film vond redden was het rechercheursduo.

Die ene wat bij elk lijk over zn nek ging en die vretende dikke.

Echt super hilarisch was dit stel.

Haha leuke film, grappige einde

Heerlijke sleaze! De film begint meteen goed met een random scene waarin twee zwervers elkaar gaan ontleden. Welnu, de film vertelt het verhaal van Fuad Ramses III (gespeeld door J.P. Delahoussaye) die het oude restaurant van zijn opa overneemt met de goede bedoelingen om een cateringbedrijf op te starten. Hij vind achter de schermen echter een oud standbeeld van zijn opa, de ogen van het beeld lichten op en dit zorgt ervoor dat Ramses III dus in de voetsporen van zijn grootvader treed.
Daarna krijgen we een nagenoeg gelijke, bijna slasher-achtige splatter film te zien als de originele film. Het lijkt erop dat Gordon expres de gore fx niet geweldig heeft gemaakt, om een old-school stijl te houden.
J.P. Delahoussaye komt allesbehalve overtuigend over als maniak, maar Mark McLachlan en John McConnell zijn wel leuk als het politieduo dat de zaak moet op zien te lossen. De overige, voornamelijk vrouwelijke castleden dienen meer als het slachtvee dan dat ze toevoegende waarde hebben. De politie secretaresse is hier en daar nog wel droog, maar het stel "op lingerie proostende' bimbo's zijn duidelijk niet ingehuurd vanwege hun acteertalent.
Verder zijn er ook nog een aantal vermakelijke soundtrack nummers te horen van een of andere onbekende garageband.
Een film die het stempel B-FILM in iedere seconde met trots draagt. Persoonlijk vind ik het nog een best vermakelijke sequel die bijna net zo 'goed' is als het origineel. Het is alleen natuurlijk wel voor een specifiek publiek gemaakt.
Voor zij die interesse hebben: Arrow Video heeft een geweldige release.

Met films van HG Lewis moet je niet zitten zeuren over slecht verhaal of slecht acteren. Dat is hier niet belangrijk. Trouwens is dit verhaal niet slechter dan de standaard slasher. Ook klassiekers als Halloween zijn op vlak van verhaal en karakters een leeg vat maar die krijgen wel dikke punten omdat ja blijkbaar ziet de meerderheid iets wat ik niet kan zien in dat soort films. Ik vind het gewoon geweldig: goede gore, een slechterik die zowaar erg charmant kan zijn en zoals wel vaker bij deze regisseur wat humor vooral in woord en niet zozeer in daad. Ik vind het niet overdreven, niet flauw, beetje bloot van de leuke dames, net als de film om duimen en vingers bij af te likken. Ja, vond deze een pak beter uitgewerkt dan het origineel op vlak van gore, verhaal en karakters.

Ik zal nooit begrijpen waarom mensen totaal ongrappige flut horror comedies met vreselijke bordkartonnen karakters als Zombieland waarderen met veel punten en een film als Blood Feast 2 de minimum score zullen geven. Wellicht heb ik dan een slecht gevoel voor humor of slechte smaak maar I don't f**ing care. Een revisit van deze opvolger voor het matige maar wel baanbrekende Blood Feast is voor een HG Lewis fan als ik een waar genot. De film is verre van perfect maar het verhaal is simpel, blijft trouw aan het originele concept, werkt het enkel wat beter uit en vooral brengt het op een veel luchtigere manier. Alle karakters zijn perfect gecast, de gore is schitterend, de veelal zwarte humor werkt keer op keer. HG Lewis you truly were a genius. Gory gory hallelujah!!

Deze film heeft te eerste een soort sticker of bordje nodig waarop staat: “For Cult Fans Only”

Want ook al kwam er dan na 39 jaar een sequel op de eerste 'slasher'-film. Wederom van de hand van Herschell Gordon Lewis en lijkt het soms meer op een veel sterkere remake. Het is nog steeds in de bekende goedkope stijl van de regisseur. Dit betekent dat alles erg sleazy eruit zag. Het is zelf best uniek dat als je niet beter wist (internet en mobiele telefoons) je zal zweren dat de film in 1963 was gemaakt. Fuad Ramses III (J.P. Delahoussaye) heeft het restaurant van zijn opa, de killer uit de eerste film, geërfd en door toedoen van de godin Isjtar gaat ook hij bezig aan een heerlijke maaltijd. Nu is de film vooral een horror/komedie en neemt zichzelf nergens echt serieus. Op twee van de drie B's slaagt de film!

Blood: De gore ziet er nog beter uit dan in alle voorgaande films en natuurlijk heerlijk in beeld!

Boobs: De vrouwen in deze film zijn er maar voor één ding en dat is uit de kleren gaan (of ze kunnen acteren was niet belangrijk) En daarom is er dan ook een lange scene waarin de dames zippend aan een cocktail, een lingerie -feestje bouwen. Dit voor maar één doel... nou goed ze zijn er voor twee doelen!

Beast: Helaas overtuigd Delahoussaye als killer-creep een stuk minder als zijn opa. Hij blijft vooral die aardig teddybeer. Maar ach, het blijft wel heerlijk om naar te kijken!

Omdat ik de film op Halloween-avond heb bekeken is het wel leuk om met een aardig feitje af te sluiten: De agent die steeds aan eten denkt, heet Detective Loomis. Wat een verwijzing is naar Dr. Loomis uit de Halloween film-serie. En zo eert de eerste slasher die andere bekende grote slasher!

Vraag: What is a four-letter word for a type of woman that ends in u.n.t.

Antwoord: Aunt.

Hilarisch, vind ik dit. Veel van dit type humor is in woord aanwezig in deze productie. Ook in visueel opzicht laat de humor zich niet onbetuigd. De film is beeldend gevuld met Monty Python-achtig absurdisme dat vaak even hilarisch werkt als de humoristische droogheid van de teksten. De eerste scène zet gelijk de bizarre toon en maakt duidelijk dat het hier niet gaat om een serieuze splatterfilm. Een prettige constatering, want dan weet je meteen waar je aan toe bent.

Droge en absurde humor worden afgewisseld met kleurrijke gore die met behulp van misselijkmakende vochtige geluidseffecten een meer plastische vorm van komedie verbeeldt. In de overtrokkenheid van de vleselijke beelden dacht ik tenminste een komische insteek te bespeuren. Voor mij was de grap er door gebrek aan variatie al snel af. Geef mij maar leuke tekstjes en andersoortige vormen van visuele humor. Die werken voor mij beter.

Er is nudity. Het disfunctionele naakt werkt prima als onderbrekend intermezzo en is een prettige visuele beleving. De actrices zijn er bedreven in.

Het algehele acteerwerk daarentegen is van een minder bedreven kaliber. Niet heel storend, maar de komische impact van de tekstjes en de handelingen zouden wellicht nog groter zijn geweest als dat niveau hoger had gelegen. Gewoon niet al te veel op letten, luidt het devies. Die houding houdt beginnende ergernis die aan het einde van de film de kop opsteekt, binnen de perken.

De film is iets aan de lange kant. Slecht acteerwerk en herhalende actie wreken zich enigszins. Op het eind verloor ik de concentratie een beetje. Toch wat teveel herhaling van effecten en onzin. Een filmduur van maximaal 80 minuten is in mijn ogen voldoende voor films als deze.

De score is fantastisch. Punky rockabilly. Fijne luidruchtige muziek van "Southern Culture on the Skids. Een bandje dat ik al jaren leuk vind en zelfs al eens live heb mogen meemaken. Dat was feest. Hier is het een fijne verrassing.

Bedankt alexspyforever. Heb er van genoten.

Haha.

alexspyforever ik heb er speciaal mij vrijdagavond voor uitgekozen zodat je eindelijk niet meer hoeft te wachten. In Blood Feast 2 ben ik met lage verwachtingen ingegaan, wetende dat de voorganger Blood Feast echt compleet brak was voor mijn doen. Op en top trash, en dat ligt me niet altijd.

Blood Feast 2 moest dienen als een wat modernere trash, maar ook van regisseur Gordon Lewis die toch een twijfelachtig geval bij mij is. Twee films van hem gezien, en ik weet wel wat ik ongeveer van hem kan verwachtten, maar dat kan dus ook precies het probleem zijn.

Gelukkig was Blood Feast 2 nog wel een meevaller. Maar het kampt nog steeds met enkele elementen die ik bij Gordon Lewis nooit volledig kan negeren. Het is weer super goedkoop en het acteerwerk van enkele karakters, vooral de vrouwelijke karakters, is echt abominabel.

Maar opvallend genoeg lopen er dit keer ook 3 betere acteurs rond. McLachlan (wel onervaren) is soms nog wel geinig, McConnell (een wat breder acteur) doet het leuk maar ook killer Delahoussaye is best charmant. Niet heel erg sterk qua acteren maar wel erg grappig bij vlagen.

Voor de rest stelt het verhaal heel erg veel voor. Dat is natuurlijk sarcasme, het verhaal is wederom afwezig. Ik kan dat eigenlijk nooit helemaal wegdenken, dit probleem heb ik ook met de Rob Zombie films. Regelmatig begint het gevoel weer op te borrelen dat deze film ook weer zo nutteloos is...

Maar gelukkig niet minder vermakelijk daarom. Want de gore is wel weer dik in orde. Harder en extremer dan de voorgangers die ik van hem zag. Heel erg gedetailleerd en zelfs richting het extreme pad op. Het scalperen van dat grietje was erg heftig, en daarom dus ook indrukwekkend.

Maar buiten wat goede gore en wat grappige dingetjes kan ik niet verhullen dat ik na enige tijd wel genoeg van had. De unrated versie die ik heb ontvangen duurt dan ook bijna 100 minuten, en dat vind ik voor zo'n film als deze echt een stuk te lang. Het mocht na een tijdje wel weer ophouden.

Ook had ik nog wel een groter bloedfeestje verwacht richting het einde, maar ach ja. Nog een paar andere scenes die ik echt oliedom vond, de gedetailleerde verkleedpartij van de dames, al zullen anderen onder ons dit een heerlijke scene vinden, vond ik erg nutteloos en een rekker in de speelduur.

Het is een vermakelijk gore-feestje geworden. Je moet ervan houden, maar vermakelijk en vlot was het wel. Het gaat wel te lang door en het acteerwerk blijft abominabel van enkele actrices, maar uiteindelijk blijft het wel Gordon Lewis natuurlijk.

Shadowed het is toch altijd even afwachten of het wel zou aanslaan. Niet helemaal je ding ok maar je hebt er toch van kunnen genieten. Ik denk ook niet dat dit soort trash echt je ding is. Maar wederom knap dat je uit je comfortzone bent getreden. Zelf heb ik nooit stilgestaan dat deze film langer is dan het gemiddelde, maar ik ben dan ook een fan. Al zal ik een film als A Taste of Blood (1967) die bijna 2 uur duurt met de beste wil van de wereld niet van kunnen genieten. Het acteerwerk is er beter dan al de andere Lewis horror maar het is traag, saai en steunt veel meer op dialoog dan daadwerkelijke actie. Er is nauwelijks grafische horror. De typische Lewis fan is er (terecht) niet tuk op.

Misschien dat je op een dag Two Thousand Maniacs nog kan proberen, minder grafisch dan de films die je tot nu toe hebt gezien, maar het acteerwerk is dan wel beter dan gemiddeld. The Gruesome Twosome is grafischer (met de allereerste expliciete scalperingsscène ooit) met minder goed acteerwerk al is Mrs Pringle wel fantastisch. De film is ook lekker kort.

Wat Blood Feast 2 betreft, de priester werd gespeeld door regisseur John Waters die ook nogal wat bizarre films op zijn conto heeft staan. Het leverde in elk geval enkele leuke wtf scènes op hier waar de conservatieve clerus wellicht niet mee kan lachen. Zelf vind ik vooral de moeder van de bruid geweldig, zo heerlijk egoïstisch, bazig, ijdel, koel en vreselijk snobistisch. En natuurlijk de dikke politieagent die zelfs in de meest ondenkbare situaties enkel aan eten kan denken. De scène waarin hij plots ging fantaseren hoe zijn secretaresse op stoute wijze dessertjes presenteerde vind ik een van de grappigste ooit.

Uit je comfortzone treden hoort dan ook natuurlijk bij filmliefhebber zijn. Van alles iets proberen. Van Gordon Lewis wil ik in ieder geval nog The Uh-Oh show, The Gore Gore Girls en Two Thousand Maniacs zien.

The Uh Oh Show is mogelijk nog moeilijker om te vinden dan Blood Feast 2. Ik vind het een verschrikkelijke film wellicht omat het veel meer als een Tromafilm aanvoelt dan een Lewis. Ja Troma dat vind ik dan weer moeilijker te behappen trash. Vooral de humor is me te kinderachtig. Ik zou eerder Gruesome Twosome aanraden maar das natuurlijk mijn persoonlijke smaak. Verwacht bij Uh Oh Show niet zoiets als Banana Splits, die is veel leuker en ik denk zelfs grafischer. Ik vond Uh Oh Show echt wel tam op grafisch vlak gezien het concept. De karakters zijn ook vreselijk. Moest je em toch willen zien als Lewis fan heb ik uiteindelijk al zijn films zelfs zijn slechtste ergens bewaard

Ik heb The Uh-Oh Show al gevonden! Althans, de laatste 78 minuten dan. Eerste kwartier was spoorloos. Gruesome Twosome dan ook op het Gordon Lewis lijstje. Maar een film zoals A Taste of Blood duurt me echt te lang.

Viel mij niet tegen maar sommige onsmakelijke scènes hadden ze rustig weg mogen laten. Zullen ze in de verkorte versie van 92 minuten ook wel gedaan hebben. Het hoogtepunt van deze horror komedie - want dat is het voor mij - is toch wel het optreden van die twee detectives. Af en toe best wel gelachen met die twee mafketels. En ja, die dames zagen er best wel sexy uit, althans vóór dat ze als slachtvee werden gekild. Niet te vergeten ook de uitstekende soundtrack van Southern Culture on the Skids. Paste uitstekend in deze horrorfilm.

3,0*