Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1920)

Dit is blijkbaar de eerste verfilming van het boek. Ik zou hem graag wel eens zien. John Barrymore, de grootvader van Drew Barrymore overigens?

Ja, de Barrymores zijn één van de grote Hollywood-families.

De oudste film die ik heb. lekkere zware kerkmuziek en schitterende tranformaties.Wel geen Nederlandse sub helaas.

Ik verwachtte een soort "The Cabinet of Dr. Caligari", wat ik niet kreeg. Tenminste, qua decors. Het verhaal is interessanter dan "The Cabinet of Dr. Caligari", maar ik vond qua horrorsfeer die vele malen beter dan Dr. Jekyll. Toch een film die lekker wegkijkt en interessant om te zien.

*2,5

Volgensmij de overgrootvader,want Drew is nu 31 en John zou nu 124 zijn.De film is nu op youtube te bekijken,dankzij een verzoek van mij.Weet niet voor hoelang.

De eerste versie van Jekyll & Hyde, maar kan iemand me vertellen welke de interessantste/beste is en waarom?

DVD release (in 'John Barrymore Collection' boxset) op 7 juli 2009.

De eerste versie van het welgekende Dr. Jekyll & Mr. Hyde verhaal en ook de oudste horrorilm die ik ooit zag. Wat vooral opvalt in de film is de kerkelijke pianomuziek die zich goed laat lenen voor een horrorklassieker als deze. Verder zette Barrymore zijn personage zeer goed neer, eerst speelt hij een laborant genaamd Dr. Jekyll, een personage dat zijn medemens helpt, na het drinken van het beruchte drankje krijgt hij een slechte kant die Hyde noemt. Het is het tweede personage dat Barrymore zo goed speelt, hij ziet er echt eng uit met zijn overdreven grote wallen en zijn lijkbleke gezicht. Geen slechte film, al mist het wel wat spanning..

Wat een fantastische klassieker met de echte horrorsfeer van de jaren 20. Met de kerkmuziek die de film ook gewoon leuk maakt. Geweldig gecast en de film kon mij niet vervelen. De setting vond ik erg goed gedaan dus 4,5 sterren.

Moet bekennen dat ik het klassieke verhaal van Dr. Jekyll and Mr. Hyde nauwelijks kende, maar het is op zich wel een geinig verhaal. Alleen de stomme film-versie ervan vond ik niet heel geweldig. Grote attractie is John Barrymore, die als Hyde er nog best creepy uitziet en zicht gedraagt. Maar verder gebeurt er niet zoveel opzienbarends. De orgel-soundtrack vond ik overigens erg overheersend op een vervelende manier.

Hoe een 94- jaar oude film te beoordelen? Volledig subjectief naar de maatstaven van nu, of meer objectief naar die van toen. Of een beetje ertussenin waar ik naar neig. Maar zelfs dan, met de mogelijkheden van toen in het achterhoofd, is dit gewoon geen heel beste film. Er wordt veel gebruik gemaakt van tussentitels terwijl juist de beelden voor zich moeten spreken. Kijk eens een film als Jaws: daar heb je het eerste kwartier geen tekst nodig om volledig het verhaal te begrijpen. Dat heeft deze film wel nodig, en dat vind ik toch wel een zwaktebod. En dan nog vind ik het geheel rommelig en vooral, als zwaarst wegende punt: het is ook simpelweg saai en ondanks de geringe speelduur niet makkelijk uit te zitten.

Wel is die Victioriaans-aandoende horrorsfeer erg mooi, met weinig overzichtsshots en veel scènes in nauwe bedompte kamers. 1,5*.

Helemaal niet onaardig voor de tijd, maar ik heb me met de versie van 11 jaar later toch echt beter vermaakt. Nu de Ingrid Bergman versie nog!

Voor mij was dit een eerste kennismaking met het verhaal van Dr. Jekyll and Mr. Hyde. Ik sluit me aan bij wat hier al gezegd is (mist wat spanning, beetje saai en langdradig). Dat geldt tenminste voor de versie van 80 minuten, want dat is wat ik zag. Daarmee is wel al het negatieve gezegd over deze film, de opbouw is traag maar verder prima, en het verhaal wordt best goed gebracht. Vooral de scènes met Mr. Hyde zijn goed gefilmd en de (horror)sfeer in de nachtelijke scenes komt ook prima over.

Interessant om een keer gezien te hebben. Ruim 2,5*

De punten die ik geef zijn vooral voor het uiterlijk van Mr. Hyde, ja was dat even een afzichtelijk en gemeen heerschap, echt wel een nasty piece of horror. Wel knap dat deze door dezelfde acteur werd gespeeld als Dr. Jekyll, want de personages zien er zo anders uit. Het verhaal is soms moeilijk om volgen, want ik vraag me nog steeds af wat er nu met dat jongetje was gebeurd en wat Hyde nu precies had gedaan daar. Weinig persoonlijkheid wordt meegegeven aan de andere karakters. De tussentitels kondigen vaak aan wat er zal gebeuren in plaats van de beelden voor zich te laten spreken, zo is de verrassing dan ook vaak weg. Neen, dan is Cabinet of Dr. Caligari een stuk effectiever.

De scène met de spin vond ik wel indrukwekkend.

Ik heb de 80 minuten-versie gekeken. De film leunt echt op het verhaal en acteerwerk.

De film wordt dan ook echt gedragen door John Barrymore. Hij speelt de rol van beide karakters sterk en kan van een vrome, vriendelijke man, snel veranderen in een speelsere Mr.Hyde. Je kan duidelijk zien dat hij er zin in had. ? De barvrouw is ook het melden waard; nadat ze Mr. Hyde ontmoet had, dronk ze snel wat sterks. Die kleine momenten maken de film toch net wat leuker. ?

De make-up ziet er ook goed uit en Mr. Hyde ziet eruit alsof hij soms net uit een graf is opgestaan. (de handen vooral zijn eng en lijken op knoken)

Het verhaal is wel goed te volgen, ondanks de film soms iets sleept.

De shots in de nauwe straten van Londen in combinatie van orgelmuziek zijn ook erg fijn en zorgen voor veel sfeer.

Deze Jekyll en Hyde is niet de eerste verfilming van het verhaal van Robert Louis Stevenson. Er waren in 1912 en 1913 al een paar verfilmingen maar wel één van de meest interessantste oudjes. Vooral doordat hoofdrolspeler John Barrymore zowel als Jekyll als Hyde speelt. En die transformatie van de beschaafde Jekyll naar de monsterachtige Hyde weet hij zeer indrukwekkend neer te zetten. En dat zonder speciale effecten (behalve zijn klauwachtige handen) Toch zijn er ook wel wat aanmerking : zo zijn er een paar niets toedoende personages en is het filmen nogal statisch en kent weinig afwisseling. Toch is deze oude Jekyll en Hyde helemaal niet onaardig want er hangt een redelijk duistere sfeer en is voor zijn tijd zelfs nog vrij gewelddadig.

De regie van deze verfilming van de beroemde roman ‘Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde’ van Robert Louis Stevenson is in handen van John S. Robertson. Een bekende regisseur die vele (mij onbekend) silents regisseerde. Hij oriënteerde zich voor deze film vooral op een toneelversie uit 1887 die twintig jaar lang succesvol werd opgevoerd en die inhoudelijk iets afweek van de roman doordat het plot was verrijkt met een liefdesgeschiedenis. In de film is dat dus ook het geval.

Voor de verfilming werden beroemde namen uit het toenmalige toneel- en filmreservoir aangetrokken. Hoe snel glorie vergaat, blijkt wel uit het feit dat John Barrymore de enige naam is die ik ken. Barrymore is de spil van de film. Hij is de goedhartige Jekyll en hij is het monster Hyde. Zijn transformatie van Jekyll in Hyde ziet er redelijk uit. De film gebruikt amper speciale effecten en Barrymore is vooral afhankelijk van zijn mimespel en zijn lichaamstaal om de transformatie gestalte te geven.

Zoals gebruikelijk in stomme films, gebeurt dat met veel overdreven theatraal gedoe. Hoewel ik dat theatrale soms wat lachwekkend vond overkomen, slaagt Barrymore er wel in om daarmee de ellende van Jekyll te illustreren die als beheerste onderzoeker en wetenschapper de controle verliest aan het monster Hyde.

Als Hyde zet de theatrale Barrymore een monsterlijk karikatuur neer dat met veelzeggende weidse gebaren en een valse loerende blik zich te goed doet aan alcohol, vrouwen en zelfs sadistische impulsen niet schuwt. Mij is die overdreven manier van acteren iets te melodramatisch, hoewel ik begrijp dat deze acteerkunst natuurlijk zeer gangbaar is voor een acteur in een silent. Ik kon er maar moeilijk aan wennen.

Ondanks alle theatrale overdrijving is de verandering van Jekyll naar Hyde op zich best indrukwekkend. Komt ook omdat de muziek hierbij een belangrijke rol speelt. De muziek onderstreept heel functioneel de verschrikking van de transformatie en duwt het innerlijke drama ervan naar grote hoogte.

De film is goed kijkbaar. Het verhaal is simpel. De setting in het 19e eeuwse Londen is sfeervol. De kroegjes en de viezige steegjes vormen prachtige decors. De personages zijn eenvoudig maar wel treffend weergegeven. De film had soms zelfs last van een zekere spanningsboog. Niet onaardig dus.

Ik heb tijdens het kijken wel momenten gehad dat ik me verveelde. Het overviel me in de eerste helft van de film die simpelweg niet bijster interessant is. Er gebeurt in dat deel van de film vrij weinig. En dat weinige is ook nog eens te zien op weinig dynamische beelden. Pas als de eerste transformatie plaats vindt, wordt het leuker. Dat is echter pas na ruim een half uur film. Tot die tijd is het doorbijten.

De versie van 1912, 1931 en 1941 had ik al eens gezien. Dan voor de gelegenheid deze van 1920 ook maar eens gekeken. En ook deze beviel me wel. De transformatie was dan wel niet indrukwekkend en na 3 versies te hebben gezien, is het verhaal ook niet meer zo verrassend In deze versie werd de goedheid van Dr. Jekyll wel uitdrukkelijk in de verf gezet.

3.5*

John Barrymore als Dr. Henry Jekyll zet zich in voor de medemens en offert veel op waardoor hij zijn privéleven op de helling zet. Martha Mansfield als Millicent Carewe heeft een oogje op hem, maar door al zijn werk wordt ze wat ontzien door hem. Het verhaal ontvouwt zich langzaam met een opvallende zachte muziekscore. Na 25 minuten ongeveer wordt hij door discussies met Sir George Carewe (Brandon Hurst) en door een optreden van Miss Gina ( Nita Naldi ) in verleiding gebracht om het onmogelijke te gaan doen, nl. een serum ontwikkelen om de goede en slechte kanten van zichzelf te scheiden. De verandering van Jekyll naar Hyde is toch voor die tijd wel erg geslaagd : zijn lange vingers, akelig gezicht...een echte creep ! Er wordt heel wat aandacht besteed aan zijn verandering. De gedachte is ook wel fascinerend ....Wat kan je allemaal doen wanneer je een andere look zou hebben? Er komen ook heel wat andere personages in het verhaal voor, maar die hebben te weinig inhoud of ze komen te vluchtig in de film voor. Bijvoorbeeld de scène met dat jongetje is wel een heel rare scène en totaal niet duidelijk.

Er volgen ook heel wat verschillende muziekdeuntjes, de ene al meer passend dan het andere. 6/10

Gezien: Blu-ray versie.

Klassieke horrorfilms of films in het algemeen die afstammen uit de jaren 20 en 30 gaan er regelmatig goed bij me in. Daar kan ik in ieder geval meer waardering voor opbrengen dan films die 40 jaar later werden uitgebracht. Deze oude variant op een bekend verhaaltje kon me echter totaal niet bekoren, vooral omdat het niet echt binnenkwam.

Normaal vind ik dit soort films uitermate charmant, maar dat kan te maken hebben met het feit dat ik ook voor die tijd wat duurdere films zag. Dit lijkt voor wat minder geld te zijn gemaakt, en dat valt erg van het resultaat af te lezen. Het verhaal dat in de eerste 10 minuten nog weet te boeien vervalt namelijk al snel in een wat knullig geheel dat nooit een sterke indruk achterlaat.

Vooral de Mr. Hyde versie vond ik ronduit belachelijk overkomen. Wellicht dat die beelden vroeger veel indruk hebben gemaakt op de zenuwen van de kijker, maar tegenwoordig ziet het er niet meer uit. Een beetje dwaas de camera inkijken met een gebogen rug, ik kan er weinig sympathie voor opbrengen. Als vervolgens ook nog een soort romantiekplotje wordt toegevoegd is het snel afgelopen met de pret.

Ik kwam er nogal moeilijk doorheen. Wellicht dat ik het beter had kunnen waarderen als ik de 50-minuten versie voor ogen had, maar in dit geval was er geen andere keuze dan de langste versie en die duurde dus vooral lang. Soms zijn films van dit kaliber uitermate sfeervol en indrukwekkend, maar hier kon ik die knappe beelden eigenlijk geen moment herkennen.

Lastig te beoordelen. Er zijn films uit deze periode waar ik wel echt van kon genieten (Nosferatu, Phantom Carriage, Caligari), maar velen zijn toch wat moeizaam doorheen te komen. En daar is dit er één van. Jekyll & Hyde is een welbekend verhaal, en dit is een redelijk rechttoe rechtaan verfilming. Het is wat saai op momenten, door een behoorlijk traag tempo en ook door de manier van vertellen, die wat mij betreft veel te veel leunt op lange, frequente blokken tekst die getoond worden in de intertitles. Het blijft ook wat veilig, al is Mr. Hyde wel een goeie naarling en is het bijna niet te geloven dat het dezelfde John Barrymore is die ook Dr. Jekyll speelt. Een paar leuke visuele effecten ook als een soort van spookmonster indaalt op Dr. Jekyll en hij permanent in een soort van Hyde verandert. Maar zelfs met een korte speelduur blijft dit toch een hele zit.

Jekyll & Hyde, een klassiek verhaal waar iedereen wel eens van gehoord heeft. Het heeft iets mythisch: een dokter die probeert het goede en kwade in iemands brein te scheiden. Bij het experiment maakt hij een kwaadaardig alter ego dat 's nachts voor chaos zorgt in de straten van Londen.

Dit is een zeer interessant uitgangspunt maar tot nu toe ben ik bij elke versie van dit verhaal nog niet van mijn sokken geblazen. Deze versie uit 1920 is daarbij ook geen uitzondering. Op de een of andere manier is het naar mijn mening een erg saaie bedoening. Er gebeurt wel redelijk wat maar het interesseerde me opvallend genoeg niet. Mr. Hyde komt dreigend over met uitzonderlijk enge make-up terwijl Dr. Jekyll maar een erg saai personage blijft. De randpersonages zijn ook maar aanwezig.

De derde akte is veel beter dan de rest en zorgt eindelijk voor een akelig gevoel. Dat het einde maar wat afgeraffeld word is alleen maar zonde.

2,5*

Misschien moet je eens het origineeltje verhaaltje van Stephenson lezen: een meesterwerk uit de wereldliteratuur dat prachtig is geschreven en een enorme diepgang heeft. Ik ben bang dat verfilmingen van dergelijke verhalen vanwege de focus op het visuele (film!) zo'n literair meesterwerk bijna altijd plat slaan tot in wezen een stripversie die zowel de literaire klasse als de filosofische diepgang van het origineel ontbeert.

Ik ben eraan begonnen toen ik in mijn licht gotische-periode zat in mijn vroege tienertijd. Ik was het aan het lezen op de overzetboot St-Malo -> Guernsey en werd misselijk van het ruwe water dus ben ik maar gestopt. Sindsdien heb ik het boek niet meer aangeraakt. Slechte connotatie misschien?

Ik zal het in de nabije toekomst eens op mijn e-reader zetten, bedankt!

P.S.: de enige versie die me wél interesseerde was natuurlijk de musical met David Hasselhoff (wie verzint het?).