Horrorfilm Challenge

Dat mindwarp ziet er geinig uit, Noodless. Thanks!

#36 February (2015)
FTW – 93 minuten - Horror
2 punten – 25 oktober 2017 (36 films, 68 + 14 punten)

http://cdn.bloody-disgusting.com/wp-content/uploads/2016/12/The-Blackcoats-Daughter.jpg

“I feel like the best of the horror genre deals with that which we can’t see, or fully understand, all of the dark matter that’s kept just out of our reach.” - Oz Perkins

The Blackcoat’s Daughter. Zo leerde ik 'February' destijds kennen, maar de titel is bij ons schijnbaar nog steeds anders (IMDB hanteert wel The Blackcoat’s Daughter). De film is een horrorthriller over een aantal meiden op een zogenaamde boarding school in de kerstvakantie, en doorgaans geldt dan: hoe minder je weet, hoe beter. Dat trof, want wat ik in de trailer gezien had, was ik allang weer vergeten. Het enige dat ik nog wist is dat Kiernan Shipka een van de hoofdrollen had (de dochter van Don Draper in Mad Men), en ik was benieuwd wat die inmiddels kon. Emma Roberts, die de andere hoofdrol vertolkt, kende ik alleen uit het mij tegenvallende Nerve, als we Blow (2001) niet meetellen. Het is mijn eerste film van regisseur Oz Perkins (zoon van Psycho acteur Anthony Perkins), aangezien ik I Am the Pretty Thing That Lives in the House niet heb gezien, al werd hij me wel door Zwolle84 aangeraden. Dat is iets wat ik na deze film recht zal moeten trekken.

Vanaf de eerste shots ziet het er al meer dan behoorlijk uit, fijn gekadreerd, unheimisch sfeertje. Een normaal zo drukke, maar nu voor het winterseizoen leeglopende katholieke kostschool, je zou wellicht een beetje aan het Overlook hotel kunnen denken aan het begin van The Shining, ware het niet dat Perkins’ film verder in niets op Kubricks klassieker lijkt. Dat hoeft natuurlijk ook niet, integendeel, het is juist fijn dat Perkins hier in zijn regiedebuut zijn eigen ding doet. En het is zeker niet slecht, in ogenschouw nemend dat de man nog nooit iets had geregiseerd. Geen videoclip, niets. Wellicht dat hij als acteur zijn ogen goed de kost gegeven heeft, want voor een eerste film, is het wat mij betreft heel behoorlijk. De film kreeg een mini-release door A24 in de verenigde staten, maar ik kan over het budget weinig vinden. De box office stelde weinig voor, maar met 74% fresh op RT, is de film zeker niet slecht ontvangen.

https://i.imgur.com/8ywiaHr.png

Emma Roberts maakt hier meer indruk dan in Nerve, en ook Kiernan Shipka laat zien dat ze een eind is gekomen sinds Mad Men, en blijkt uitstekend gecast. Maar ik was met name gecharmeerd door Lucy Boynton (Sing Street), die hier een oudere student van de kostschool speelt. Voor horrorfans komt het geheel wellicht te traag op gang (dit is absoluut een slow-burner), dus wie hoopt dat de gruwel gelijk begint en niet zit te wachten op een gestage opbouw, kan beter verder kijken. The Blackcoat’s Daughter draait voornamelijk op zijn vanaf het begin aanwezige ongemakkelijke sfeer; dat nare voorgevoel dat er iets mis is, maar je weet niet wàt. De score van Elvis Perkins speelt hierin geen onbelangrijke rol.

Wat een fijn script en (spoilers!) einde, en wat zijn messteken toch naar...

3,7*

#37 A Dark Song (2016)

FTW – 100 minuten - Drama / Horror

2 punten – 25 oktober 2017 (37 films, 70 + 14 punten)

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/M/MV5BNDUzZGJjN2YtOTVhMC00Njk3LTkxYWMtMTliMWUwYTJhYWJlXkEyXkFqcGdeQXVyNjUxMjc1OTM@._V1_SX1777_CR0,0,1777,742_AL_.jpg

Een film met een poster als die van A Dark Song zou ik doorgaans niet direct opzetten: het kwam op mij over als weer een gemakzuchtig filmpje, dat even snel wilde cashen op de menselijke fascinatie met het occulte. Een budget van een paar miljoen, wat jump scares, en we hebben onze investering tienvoudig (of een veelvoud daarvan) terugverdiend. Zat ik er even naast. Wanneer je zoontje door onbekenden vermoord is, ben je tot verregaande zaken bereid om erachter te komen hoe het zit, zoals hetgeen we hier zien. Wanhoop, en wellicht schuldgevoel, kan een mens tot van alles drijven.

Regisseur Liam Gavin heeft van zijn regiedebuut (ongelooflijk, dat dit mans eerste film is) een zorgvuldig opgebouwd horrordrama gemaakt, dat zelfs een overtuigd atheïst als ondergetekende naar de keel greep. Ook wanneer je niet gelooft in het bovennatuurlijke, is dit de moeite waard. Want wie gelooft er niet in rouw? Ongelijke machtsverhoudingen? De breekbaarheid van het menselijk verstand? Of waar de fragiliteit daarvan ons in moeilijke situaties toe kan leiden? Voor mij zit daar in de eerste plaats de kracht van Gavins film, in het drama, het (beschaamd) vertrouwen tussen twee mensen, in een situatie waarvan je de uitkomst met geen mogelijkheid in kunt schatten. Fucked. Up.

http://cdn.bloody-disgusting.com/wp-content/uploads/2017/03/Screen-Shot-2017-03-29-at-1.29.37-PM.jpg

A Dark Song is een Iers-Britse productie, die in slechts 20 dagen in Dublin werd opgenomen. Aangezien de film om slechts 2 karakters draait, is het eigenlijk een soort chamber piece: daar moet je wellicht van houden, of het leren waarderen. Aan de acteurs zal het hier in elk geval niet liggen, zowel Steve Oram als Catherine Walker spelen een sterke karakterrol, vakkundig vastgelegd door cameraman Cathal Watters. ‘een rare mix van arthouse, martyrs en een snufje Ben Wheatley’, zo kenschetst Biosguru A Dark Song. Ik kan hem geen ongelijk geven, en zou niet 1, 2, 3 iets treffenders kunnen zeggen, al vind ik de Martyrs vergelijking wat dunnetjes. Ray Harmans score voor de film is erg effectief, voor deze psychologische horror met fijn acteerwerk, die het ‘ver-buiten-mijn-straatje’-aspect van het onderwerp moeiteloos ontstijgt.

Inhoudelijk goed, en het ‘armhaar overeind’ keurmerk is ook behaald. Netjes. Een van de meest verrassende horrors van 2017, wat mij betreft. Dat je het even weet, Woland.

4*

#38 Under the Shadow (2016)

FTW – 84 minuten - Horror / Thriller

2 punten – 25 oktober 2017 (38 films, 72 + 14 punten)

http://cdn.bloody-disgusting.com/wp-content/uploads/2015/11/under-the-shadow-1.jpg

Soms blijven films onverklaarbaar lang op de kijkstapel liggen. Als liefhebber van de Iraanse cinema, wilde ik Under The Shadow eind 2016 al kijken, maar toen dat niet op tijd lukte was de druk gelijk van de ketel. Dan blijft het soms liggen, zoals zoveel titels. De horrorchallenge was natuurlijk een uitgelezen gelegenheid om dat recht te zetten en bepaalde titels in te halen. Met stip op één: Under The Shadow. Met een gematigde score op MM, een erg goede metascore en een near perfect score op Rotten Tomatoes, was ik erg benieuwd. PG-13 is doorgaans niet mijn ding, maar in zulke gevallen maak ik graag een uitzondering.

De film speelt tijdens de oorlog tussen Irak en Iran. Terwijl in tehran de bommen vallen, probeert de jonge moeder Shideh haar studie medicijnen te herpakken, maar blijkt op de zwarte lijst te staan omdat ze politiek actief is geweest. In dit klimaat van politieke strubbelingen, beginnen er vreemde dingen te gebeuren wanneer een raket hun flatgebouw raakt, maar niet ontploft.

https://i.imgur.com/aAnt82m.jpg

Goed, het is misschien geen Asghar Farhadi, maar op het vlak van horror uit deze contreien, komt er volgens mij niets dichter in de buurt. Narges Rashidi speelt erg goed als beschermende moeder, en de historische setting geeft wel degelijk een meerwaarde, althans voor wie daar waarde aan hecht. Als ik zo de synopsissen van Babak Anvari’s shorts zie, die hij voor dit debuut maakte, dan ben ik daar erg benieuwd naar, net als de films die hij nog maken gaat. Rashidi is trouwens een knappe verschijning. Misschien maar eens meer van zien.

Toch duurt het eigenlijk veertig minuten voor de horror begint, en ik kan me voorstellen dat een aantal horrorliefhebbers de film op dat punt al opgegeven hebben, al denk ik dat het helemaal afhangt van de verwachtingen waarmee je eraan begint. Als drama met horrortrekjes, zou de film wellicht beter in de smaak vallen. Maar de 'kritiek' op jump scares, al dan niet geslaagd (ze doen het hier redelijk), is wél terecht: daar maakt de film in de tweede helft gretig gebruik van. Atmosferische horror is het misschien dus niet helemaal, maar ik was nochtans tevreden, ondanks dat enkele CG effecten op het einde, waar de film toch iets uit de bocht vliegt, niet helemaal geslaagd zijn. Al met al is het op zijn minst weer eens wat anders.

Artycreepyjumpy, mag best.

3,5*

Beste deelnemers

Ik heb een belangrijke mededeling voor jullie. Aanvankelijk hadden we afgesproken dat registreren kon tot 1 november middernacht. Nu wordt er traditioneel nog aardig wat horror gekeken in de nacht van 31 oktober op 1 november dat ik heb besloten om de mogelijkheid van registreren te verlengen tot 1 november 12 uur ('s middags). Dit betekent dat jullie dus nog tot in de vroege uurtjes kunnen verder kijken en voor degene die vrezen om het net niet te gaan halen minder stress te bezorgen.

Even taggen want een aantal dienen precies eens wakker worden geschud

Alathir

arno74

baspls

Boeikens

Chainsaw

Collins

Daan258

dualcia

DVD-T

EW101

FillumGek

Gang_Star

Hollywood007

john mcclane 2

John Milton

joolstein

jordandejong

Kondoro0614

luukve

Miszmi

morpheus2000

MovieMind

Night’s Watch

Noodless

Shinobi

U96

Valak

WardT

wendyvortex

Willy Wartaal

Woland

Mooie poster!

Frontière(s) (2007) moet ik ook nog steeds eens zien...

#39 Córki Dancingu (2015)

FTW – 92 minuten - Comedy, Drama, Horror

2 punten – 26 oktober 2017 (39 films, 74 + 14 punten)

http://cdn.collider.com/wp-content/uploads/2016/01/the-lure.jpg

“Imagine if Gaspar Noé and (the late) Andrzej Zulawski collaborated on a remake of “The Little Mermaid” and you’ll have a faint idea of what to expect from Agnieszka Smoczynska’s “The Lure,” a wonderfully demented new musical that bridges the gap between Hans Christian Andersen and Nine Inch Nails.” – David Ehrlich

‘De musical voor wie niet veel had met La La Land’, zo zag ik The Lure laatst aangeprezen worden. In hoeverre ik daar achter durf te staan weet ik nog niet zeker, maar feit is wel dat The Lure het over een compleet andere boeg gooit: een moderne Poolse bewerking van Hans Christiaan Andersens bekende Kleine Zeemeermin sprookje, maar dan als ‘80’s disco-musical met horrorelementen. Nachtclubs, naakte dames, en mens verslindende zeemeerminnen.

Zeemeermin zusjes Silver (Marta Mazurek) en Golden (Michalina Olszańska) gaan vanaf het strand met een paar muzikanten mee naar een burleske nachtclub en krijgen daar snel hun eigen act. Een van hen ziet wel wat in de liefde, terwijl de ander voornamelijk smakelijke hapjes ziet. Bijzonder genoeg hebben de bijna altijd blote dames in droge staat benen (geslachtsorganen zijn opvallend afwezig), en wanneer nat gespetterd, komt er een lange vin/staart tevoorschijn. Mazurek en Olszanska zijn goed gecast en lijken behoorlijk wat lol te hebben. Met name Olszanska zou ik wel meer van willen zien, mooie dame, fijne uitstraling.

http://cdn2.thr.com/sites/default/files/2016/01/000069.26559.16196_thelure_still1_michalinaolszanska__byrobertpalka_-_h_2016.jpg

Is the Lure een metafoor over hoe we omgaan met (jonge vrouwen) in onze maatschappij? Met vreemdelingen? Transgenders? Is het bewust dat deze jonge, meiden van ver weg, een baantje krijgen in de adult entertainment industrie? ‘It’s hard not to think of Silver and Golden’s mermaid-ness as a psychosomatic response to Poland’s gender-based oppressions’, schreef Diego Semerene voor Slant Magazine. Food for thought. De film is overigens prima te waarderen zonder er diep over na te denken, maar dat wel doen en kijken hoe regisseur Agnieszka Smoczynska daar op speelse wijze aan lijkt te refereren (of ons gewoon met de neus op de feiten drukt, afhankelijk van hoe je erin staat), heeft wel degelijk meerwaarde.

Er rammelt hier en daar misschien wat, maar wie te porren is voor een weird horror musicalsprookje, moet The Lure beslist een kans geven.

3,5*

Zo John Milton ook een luisteraar van gremlins strike back.

Ik had er tot zojuist nog niet van gehoord

Is het de moeite waard?

En hadden ze het over deze film? Nee hoor, ik had mijn horrorwatchlist van tevoren gemaakt, en werk hem gewoon vrijwel chronologisch af. Dus deze titel stond begin september oid al gepland voor de challenge.

Nog 5 titels te gaan van mijn lijst. I might just make it

#40 The Love Witch (2016)

FTW – 120 minuten - Komedie / Horror

2 punten – 27 oktober 2017 (40 films, 76 + 14 punten)

http://anotherimg.dazedgroup.netdna-cdn.com/1794/azure/another-prod/350/7/357472.jpg

"I’m the love witch. I’m your ultimate fantasy"

Als ik tijdens de horrorchallenge door één ding het meest verrast ben, dan is het wel wat een verscheidenheid aan films er zijn, waar je het horrorlabel aan kunt hangen. Van pure slashers, eigenzinnige horrormusicals, tot stilistische en feministische technicolor hoogstandjes als Anna Billers The Love Witch.

Bij het zien van de trailer destijds, leek dit me een fijne hommage aan de sexploitation films van de jaren ’60 en ’70, maar niets bleek minder waar. Billers film is er eentje met een boodschap, een zeer persoonlijke film over (de onmogelijkheid van?) liefde, genderverhoudingen en wat er van vrouwen wordt verwacht. En hoe dat je als vrouw zijnde kan vernietigen. Het internet staat vol met interviews over The Love Witch, en Biller blijkt een bijzonder welbespraakte filmmaker en cinefiel, met een verregaande visie over wat ze precies met haar film wil vertellen. Maar het is natuurlijk beter om eerst de film te kijken.

https://www.bristol247.com/wp-content/uploads/2017/02/Love-Witch-3.jpg

De film opent met een zeer herkenbaar rear-projection shot in de auto, en de toon is gelijk gezet. Elaine is zoek naar liefde, nadat haar man onder mysterieuze omstandigheden om het leven is gekomen, maar wordt telkens in die zoektocht teleurgesteld, waarna ze de man uit de weg ruimt. Als ze na veel zoeken de politieman Griff ontmoet, lijkt er hoop dat ze eindelijk iemand heeft gevonden. The Love Witch draait echter niet om het plot, maar de achterliggende gedachte. Biller wilde een aantrekkelijke film maken over hele donkere materie, haar gevoelens als vrouw in een patriarchale wereld en industrie. Dit doet ze door het gebruik van code, soms subtiel, soms ligt het er dik bovenop.

Biller heeft zeven jaar gewerkt aan The Love Witch. Geschreven, gestoryboard, geregisseerd, kostuums, sets, schilderijen, props, look en belichting bepalen met haar DP, een deel van de muziek en montage. De visie die ze had voor haar film was veel groter dan haar budget, wat betekende dat ze veel zelf moest doen. En ik kan niet anders zeggen, dan dat het er fantastisch uitziet, en dat de kleuren van het scherm spatten. Prachtig belicht. Samantha Robinsons acteerwerk valt precies in de pas met de toon van de film, al zal het ongetwijfeld op sommige mensen als (bewust) cheesy overkomen. De soundtrack, die bol staat van herkenbare Morricone melodietjes, maakt het geheel erg fijn af.

Een prachtige film om over te discussiëren dus, helemaal wanneer je enige interesse in feminisme en klassieke cinema hebt. Ik heb overigens zelf mijn male gaze niet kunnen bedwingen, wat een vrouw is die Samantha Robinson, nondeju. Sorry, Anna Biller. Ik zal eraan werken.

4*

#41 Berlin Syndrome (2017)

FTW – 116 minuten - Drama, Horror, Mystery

2 punten – 27 oktober 2017 (41 films, 78 + 14 punten)

https://curzonblob.blob.core.windows.net/media/5940/berlin-syndrome-06.jpg

“What would be the worst thing I could ever do to you? Don't worry... I would never do it. We are a team.”

Mocht je ooit een stormachtige nacht vol passie hebben gedeeld met iemand die je pas net kende, denk dan even terug aan het moment dat je wakker werd ’s, ochtends. Diegene is al naar zijn/haar werk, maar je blijkt opgesloten te zijn in diens appartement. Een vergissing, denk je dan. Maar dat blijkt niet zo te zijn. In Cate Shortlands nieuwe film Berlin Syndrome, komt de Australische backpackende fotografe Clare erachter, dat haar Berlijnse one night stand niet van plan lijkt te zijn, haar ooit nog te laten gaan.

Een psychologische horrorthriller nu dus, van de hand van de Australische Shortland, naar een boek van Melanie Joosten. Ruim vier jaar geleden was ik wel onder de indruk van Shortlands voorlaatste film, Lore (2012). Als ik het niet geweten had, dan had ik niet geraden dat het dezelfde filmmaker betrof. Helemaal eerlijk is dat niet, want Lore had Adam Arkapaw als DP en Max Richter voor de muziek, terwijl Berlin Syndrom ‘het moet doen’ met cinematografie van Germain McMicking en een score van Bryony Marks. Uiteraard vraagt een andere film om een andere aanpak, maar ik kon mijn voorkeur niet helemaal onderdrukken. Al vond ik ook deze film bij vlagen toch wel mooi geschoten.

https://i.imgur.com/lqJ2hIU.jpg

Normaal zijn het backpackers in Australië die opeens door een zweterige outbackbilly ontvoerd worden. Het is grappig dat Joostens boek dat omdraait, al is het niet de gimmick die Berlin Syndrome de moeite waard maakt. Teresa Palmer doet het érg goed als Clare, en het is moeilijk niet met haar mee te leven. Ook Max Riemelt geeft een ingetogen, ontwrichtte performance als Andi, de ogenschijnlijk charmante leraar Engels, die Clare opeens opsluit in zijn Berlijnse appartement.

Shortlands film is vrij minimalistisch, geen voortdurende plotwendingen die tot spanning leiden, of een in hartkloppingen resulterende score. Toch is Berlin Syndrome niet monotoon of saai, en gebeuren er wel degelijk dingen, met name wanneer Clare een kans tot ontsnappen lijkt te zien. Het is alleen net wat weinig om er de speelduur van 2 uur mee te kunnen vullen.

3,5*

#42 Kill List (2011)

FTW – 95 minuten - Horror / Thriller

2 punten – 27 oktober 2017 (42 films, 80 + 14 punten)

https://legostevereviews.files.wordpress.com/2011/09/kill-list-poster01.jpg

Ben Wheatley’s film opent met geschreeuw. Shel scheldt Jay de huid vol, terwijl hij niet lijkt te begrijpen hoe de 80.000 pond die ze hadden na zijn laatste, slecht afgelopen klus in Kiev, nu al op kan zijn. Omdat hij al 8 maanden niet gewerkt heeft, verwijt ze hem. Jay loopt in de tussentijd nog steeds op eierschalen, je ziet het in zijn ogen. Er is iets stuk daar, diep vanbinnen. En dat rusteloze vuur kolkt zo nu en dan naar de oppervlakte. In deze instabiele situatie komt zijn voormalige partner Gal langs met een aanbod voor een goedbetaalde klus, bestaande uit een aantal huurmoorden.

Wheatley was vorig jaar na enkele jaren afwezigheid, opeens weer in de spotlights. Eerst het toch wat tegenvallende High-Rise, en daarna de shoot-out misdaadkomedie Free Fire. Ik was van beide films niet kapot, maar kende Wheatley alleen maar van het bizarre, maar toch lekkere A Field in England (2013). Die maakte toen al nieuwsgierig naar zijn eerdere werk, Down Terrace en met name Kill List. De gemiddelde rating op MM en IMDb doet niet direct veel bijzonders verwachten, maar dit soort films zijn wellicht niet gemaakt voor het grote publiek. Het is een titel die je daarentegen wel weer vaak tegenkomt op die wat dieper gravende lijstjes met beste horrorfilms van de afgelopen tien jaar.

https://assets.mubi.com/images/film/39796/image-w1280.jpg?1445915288b

‘De grote kracht van ‘Kill List’ is de ongelooflijk knap opgebouwde sfeer’, schreef Joolstein afgelopen zomer. En hij heeft volkomen gelijk. Dit is geen film om met een stel maten te gaan kijken met bier erbij, maar eerder eentje die je het toe moet staan om je langzaam naar de strot te grijpen. Rauw Engels sociaal-realisme gemengd met een flinke portie mysterie, waanzin, gore en een scheutje whatdefuck. Het gevoel van onrust en onheil is hoe dan ook onontkoombaar. En laat iedereen gewaarschuwd zijn: geweld bij Wheatley is plots, direct, rauw, gruwelijk en gedetailleerd. Honderd doorzeefde lichamen in de gemiddelde actiefilm, komen niet in de buurt van hoe hard bepaalde Wheatley scènes aankomen. Wat een narigheid. Je voélt het. And not in a good way.

Neil Maskell en Michael Smiley zijn hun karakters, wat mij betreft. Na de film gezien te hebben kan ik me moeilijk andere acteurs in de rollen voorstellen. De gedachte aan een Amerikaanse remake is een absolute gruwel. Fijn om te zien dat Wheatley hier ook ruimte maakt voor de kleinere, menselijke momenten. Ze maken des temeer indruk in de context van de narigheid die Jay voelt, en op zijn beurt weer teweegbrengt.

Erg goed.

4*

Ik moest uiteraard Stranger Things S2 bingewatchen, dus het lag even stil

#43 Kuso (2017)
FTW – 105 minuten - Drama / Horror
2 punten – 28 oktober 2017 (43 films, 82 + 14 punten)

https://i.imgur.com/q2Py7xY.jpg

“Kuso is the grossest movie ever made” – The Verge

Los Angeles is na een aardbeving een bizarre, post-apocalyptische wereld geworden. Een nachtmerrie. Steven Ellison, de experimentele muziek producer, elektronische muzikant, DJ en rapper die beter bekend staat als Flying Lotus, maakt met Kuso zijn debuut als regisseur van een feature film. En het gaat niet ongemerkt voorbij. Op Sundance verlieten enkele tientallen mensen de zaal, en The Verge noemde het de goorste film ooit gemaakt.

http://admin.traxmag.com//uploads/images/croped600x1200/2017/01/Screen-Shot-2017-01-25-at-12.10.48-PM-1485375134_588b27868f8a9.png

Ik mag aannemen dat zulks de tere maagjes reeds genoeg waarschuwt, en dat ik niet in detail hoef te treden over de gorigheid. Maar wat… moet je hiervan vinden? Ellison verdient punten voor durf en originaliteit, maar ik kan niet zeggen dat ik het goed vond, of dat het het niveau van onsamenhangende gorigheid en infantiliteit veel ontsteeg. Misschien was ik niet in meest ontvankelijke bui vandaag voor cinema als dit, maar het is wat het is. Ook wanneer dat zo weinig is als dit. Voor nu ben ik blij dat ik hem in de bioscoop gemist heb.

1*

p.s. dat bovenste plaatje? Dat is het directe resultaat van wanneer een kerel een vrouw in de pratende zweer in haar nek neukt. Dan weet je een beetje waar je aan moet denken...

#30. A Dark Song (2016)
Ierland
FTV, 100 minuten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/618000/618424.300.jpg?cb=1476367712

Deze film ging ik praktisch blind in: behalve de aanbeveling van John Milton en zijn review die ik een tijdje terug snel doorgelezen had (en het niet bijzonder relevante feit dat het een deels Ierse productie is) had ik geen idee wat te verwachten. Ik zal alvast beginnen met de opmerking dat A Dark Song zeker geen film voor het grote (horror)publiek is. Veruit het grootste deel van de film is een creepy, bovennatuurlijke slowburner waarin bakken met sfeer te vinden is, waarin allerlei suggesties van geesten, demonen en al dat soort volk te vinden zijn maar waar sec gezien weinig expliciets gebeurt. Wat dat betreft is er wel een link te maken met The VVitch, wat ook meer een traag psychologisch drama is dan een enge horrorfilm en waar velen met verkeerde verwachtingen in lijken te stappen.

Hoe dan ook, eigenlijk wordt bijna de hele film ingenomen door Sophia en Solomon, die in een afgelegen landhuis een occulte rite aan het uitvoeren zijn. Sophia is een rouwende en op wraak beluste moeder, die met hulp van occult expert Solomon de hulp van bovennatuurlijke machten in wil roepen om met haar dode zoontje in contact te komen. Ik vond het behoorlijk intrigerend om zowel de langzaam vorderende rite en de effecten daarvan als de botsingen tussen de karakters van Solomon en Sophia, die nou niet bepaald de meest betrouwbare ritepartner blijkt te zijn. Zeer sfeervol in beeld gebracht met subtiele creepy effecten, en goed geacteerd ook, zeker Solomon komt op zeer natuurlijke wijze over als dwingende occultist. Zo tegen het einde als de demonen en de beschermengel allemaal expliciet worden en duidelijk in beeld komen vond ik het toch wat minder interessant worden. Desalniettemin, een zeer geslaagde film wat mij betreft, en ik ben toch wel benieuwd geraakt naar wat die Liam Gavin nog meer gemaakt heeft. 4.0*

Bedankt voor de tip, U96. Had er nog nooit van gehoord, maar Baetens tot nu toe altijd de moeite waarde gevonden. En het ziet er prima moet, moet ik zeggen.

#44 Miss Zombie (2013)

FTW – 85 minuten - Horror

2 punten – 30 oktober 2017 (44 films, 84 + 14 punten)

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/711Z3ZrrR4L._SL1500_.jpg

Fijn dat je nog steeds af en toe verrast kan worden, ook in een subgenre wat inmiddels compleet is uitgemolken, en waarvan je dacht dat je nu alle mogelijke invalshoeken wel een keer gezien had. De titel Miss Zombie geeft al weg over welk subgenre we het hier hebben. Maar regisseur SABU doet er compleet iets anders mee dan je wellicht gewend bent.

Sara is een zombie wiens viruswaarden laag liggen, en dat maakt haar geschikt om simpele klusjes te doen rondom het huis, mits men de gebruiksaanwijzing volgt. Al snel blijkt de omgang niet zo simpel, al is de vraag bij wie we daarvan de schuld neer moeten leggen. Er blijkt bij sommige dorpelingen een hoop haat (en vooroordelen) jegens zombies te bestaan.

Miss Zombie is opgenomen in prachtige zwart-wit beelden van Daisuke Sôma (Helter Skelter, Tokyo Tribe) en echt een lust voor het oog. Waar dat al niet iedereen zal kunnen bekoren, is het echter iets anders dat wellicht meer horrorfans weg zal jagen: Miss Zombie is langzaam, en veel dialoog is evenmin aanwezig. Een rasechte slowburn horror in dit geval, die soms meer van een drama wegheeft. Persoonlijk ben ik daar dol op, maar er zullen zeker mensen teleurgesteld zijn, die verwachten dat dit iets is in de trant van Busanhaeng (2016), maar dan van Japanse origine. Dat is het beslist niet. Toch, met een speelduur van 85 minuten duurt Miss Zombie niet lang, en het is met name het eerste half uur, waar sommigen even doorheen zullen moeten bijten.

Erg mooi.

4*

Jullie doen The Love Witch hier echt wat tekort (door de bocht), hoor

Valt voor mijn doen nog wel mee toch, er zat best wel wat nuance in mijn recensie Vond het geen slechte film. Visueel zelfs een meesterwerk. Alleen sprak de inhoud me wat minder aan en had ie iets minder lang gemogen.

Maar desalniettemin bedankt voor de (indirecte) aanraders deze challenge John Milton, heb mijn lijstje behoorlijk aan kunnen vullen

#45 The Cloth (2013)

FTW – 90 minuten - Action, Fantasy, Horror

2 punten – 30 oktober 2017 (45 films, 86 + 14 punten)

https://image.tmdb.org/t/p/original/rNI3X5oNGJKVfONxupaLyayH8u6.jpg

Danny Trejo en Eric Roberts als katholieke priesters. Een door de kerk gevormde geheime organisatie om het stijgend aantal gevallen van mensen die bezeten zijn door demonen tegen te gaan. En om de komst van Beëlzebub te voorkomen, zijn ze afhankelijk van een jonge atheïst, die de nieuwe generatie van ‘The Cloth’ moet gaan leiden. Wow. Je begrijpt dat ik dat móest zien. Dan laat zelfs JM zich niet afschrikken door een 1,1 op MovieMeter en niet veel hoger op IMDb.

Helaas, bijna alles is er slecht aan, en Trejo en Roberts zitten amper in de film. Regisseur Justin Price verfilmt hier het boek van zijn eigen hand, en doet dat zonder ons de kans te geven om iets aardig over te zeggen over welk aspect dan ook. Met name het acteerwerk en de dialogen zijn abominabel. Nouuuu, als ik er heel hard over nadenk… Dan zou ik… heel misschien voorzichtig durven opperen… dat Perla Rodríguez er soms best lief uitziet (al acteert zij ook niet al te best). Kijk Justin Price, die kun je in je zak steken! Overigens zal het de man niet deren, er komen in 2017 vier films van zijn hand uit, met veelbelovende titels als The 13th Friday en Alien Reign of Man. Ik... kan niet wachten.

Toegegeven, ik heb even gegniffeld, maar ik twijfel of het de bedoeling was. Op een gegeven moment gaat onze Mooiboy en aangewezen redder Jason (Kyler Willett) in gesprek met de charmante gelovige dame van dienst, Julia, die aangeeft dat we niet louter op aarde zijn om onze eigen idealen na te streven. Volgens Jason heeft de wereld redden niet zoveel zin, als je niet af en toe jezelf toestaat om gewoon een beetje te leven. En in een zichtbaar moeite kostend moment van diep filosofische overpeinzing, verzucht hij: “Everyone dies, Laurel…. Not everyone lives”. Ze kijkt hem betekenisvol aan. 'Least of all people that have to watch ‘The Cloth’, lijkt ze te denken.

1*

Nog zo'n aanrader voor je, Bas?

#46 Sleepwalker (1985)

FTW – 48 minuten - Horror / Drama

2 punten – 30 oktober 2017 (46 films, 88 + 14 punten)

http://www.ukhorrorscene.com/wp-content/uploads/2013/09/slp61.jpg

Vriendschappelijke bijeenkomsten en etentjes die mislopen, het is reeds vaker verfilmd. De rijke Angela en Richard komen bij Alex en Marion eten. Uiteenlopende denkbeelden, seksuele rivaliteit en verschillende normen en waarden, gooi er wat alcohol en wellicht een scheutje politiek bij en je hebt een goed recept voor oplopende spanningen.

Waarom BFI het zo de moeite waard vond deze film te releasen, was me in de eerste 12 minuten niet direct duidelijk. Het voelde wat slordig/ Wanneer de vier echter door een storm gedwongen in een restaurant gaan eten omdat de keukenramen stuk zijn, begint de film pas echt. Een ontzettend foute homograp zet gelijk de toon voor de sfeer aan tafel, gezien de blik van het karakter van Alex (leuk gespeeld door de voornamelijk als regisseur bekend staande Bill Douglas). En zeker anno 2017 grijpt zoiets direct je aandacht. En vanaf dat moment gaat Richard zich niet beter gedragen.

Deze film van Saxon Logan duurt slechts 50 minuten, en is een prima tussendoortje voor wie kortere Britse horrorfilmpjes zoals The Signalman of A Warning to the Curious wel de moeite waard vindt. ‘this outrageous mix of biting satire and stylish horror recalls the work of otherwise unlikely bedfellows, Lindsay Anderson and Dario Argento’, meldt de BFI productomschrijving. Ik moet er mijn best voor doen, maar ik snap wat ze bedoelen. Het jammere is dat de mix mij niet geweldig bevalt, al is het meeste best aardig (de moord op Richard daarentegen was te potsierlijk voor woorden). De film kent een aantal leuke scènes en overgangen, waarbij je niet altijd weet wat nu droom is, en wat werkelijkheid.

3,5*

#47 Captive Wild Woman (1943)

FTW – 66 minuten - Horror

2 punten – 30 oktober 2017 (47 films, 90 + 14 punten)

https://3.bp.blogspot.com/-V-U1F4eGJfY/WO6XnsIIV3I/AAAAAAAACyU/uSWjp2zP6wk7CtsMWax1zEewHQe9bRVYQCLcB/s1600/captivewild2.jpg

"You're not only going to watch this operation... You're going to be helpful to me." - Dr. Sigmund Walters

Een Universal horror uit de jaren ’40. Als je door een lijst bladert met Universal horrors, dan zie je meteen dat Captive Wild Woman niet de enige film is waarbij een experiment van een mad scientist uit de klauw loopt, je kan in die zin dus een klein beetje voorspellen, wat je krijgt. In deze film transplanteert Dr. Sigmund Walters (John Carradine) materiaal uit de klieren van zijn zus in een intelligente gorilla, waarna deze transformeert in een jonge vrouw. Nadat hij ook nog de hersenen van zijn secretaresse erin stopt, is het experiment compleet. En voorwaar: hij heeft een zwoele, exotische jongedame gecreëerd, die hij Paula Dupree doopt.

Paula wordt gespeeld door Acquanetta, die sinds 1942 in veel B-films uit de Universal stal speelde, waarbij de filmstudio probeerde om hier een franchise van te maken met Acquanetta als aap. Ik kan niet zeggen dat ik haar kende, voor vandaag.

De film maakt veel gebruik van archive footage uit een eerdere film, The Big Cage (1933) - IMDb. Meestal is dat geen goed teken, en inderdaad is Captive Wild Woman geen meesterwerk, verre van. Maar onkijkbaar is het evenmin, en er zitten best een paar leuke momenten en effecten in. Stiekem is het altijd wel geinig om te zien, hoe een oude film vormgeeft aan zo’n bizarre plotlijn. Want uiteraard is de transformatie niet geheel stabiel. Je verwacht het niet.

https://i.imgur.com/qqZXNlM.png

Regisseur Edward Dmytryk zou in latere jaren doorbreken met films als Murder, My Sweet (1944), Crossfire (1947) en The Caine Mutiny (1954). Maar hier is hij nog even op de B-tour. Carradine doet het overigens prima en Acquanetta heeft een goed figuur voor circuspakjes. Fred Mason werd gecast vanwege zijn gelijkenis met Clyde Beatty, die we veelvuldig in het archive footage als dompteur van de wilde leeuwen aan het werk zien. Het zal spectaculair geweest zijn voor het publiek toen (het ziet er levensgevaarlijk uit), maar ik vind het altijd wat treurig, dieren in het circus, die met een zweep onder de duim gehouden moeten worden.

Geen hoogvlieger, maar (mede dankzij de korte speelduur) wel vermakelijk.

3*

#48 Denchu Kozo no Boken (1987)

FTW – 47 minuten - Horror / Sciencefiction

2 punten – 30 oktober 2017 (48 films, 92 + 14 punten)

http://hcl.harvard.edu/hfa/images/films/2017marmay/hachimiri_denchu.jpg

“Als je Tetsuo al niks vond, blijf dan erg ver weg van dit.” – Onderhond

Ik vond Tetsuo niet niks, maar wist evenmin erg goed wat ik er mee aan moest vangen. Dit voelt een beetje als het opwarmertje of opstapje daar naartoe, zoals het op de pagina van de film genoemd wordt. Toch voelt het nog steeds niet zou oud aan als het is. Moeilijk voor te stellen dat ik ongeveer zeven was, toen dit uitkwam.

‘Denchu Kozo, een jongen met een bliksemschichtstok in zijn rug, reist 25 jaar de toekomst in. Hier komt hij een ras van vampiers tegen die met behulp van atoomwapens de wereld willen verduisteren waardoor er een nucleaire winter ontstaat.’ Zo luidt de synopsis. Beeldt je in dat Shin'ya Tsukamoto daar een chaotische, bliksemsnelle cyberpunk van maakt, en dan krijg je scènes zoals deze.

Wederom heb ik hetzelfde als bij Tetsuo (1989), ik word tegelijkertijd weggeduwd en aangetrokken. Het is lawaaierig en totaal niet in mijn straatje, maar ik wil het evenmin uitzetten, te benieuwd als ik ben naar de volgende krankzinnigheid.

3*

#67. The Innocents (1961) - 100 minuten - RW

http://www.bfi.org.uk/sites/bfi.org.uk/files/page/innocents-1961-001-miss-giddens-in-the-dark.jpg

Ik hoef hier niet veel meer over te zeggen. Het is misschien niet de meest spectaculaire haunted house film, maar het blijft voor mij nog steeds de meest sfeervolle. Dat ik na een zoveelste kijkbeurt nog steeds probeer een klinkklaar antwoord probeer te krijgen op wat er nu precies op het landhuis Bly verkeerd lijkt te gaan, maar ik kan het nog steeds niet vinden. En misschien is dat nu net wat mij blijft aantrekken in de film. Ik probeer een bepaald spoor of gedachte te blijven volgen, maar uiteindelijk denk ik dat ik op een moment toch weer ga twijfelen en op het verkeerde been ben gezet. Nochtans is de verhaal van de brave huishoudster Mrs Grose over Quint en de vorige nanny vrij duidelijk. Moet ik uiteindelijk sympathie of afkeer hebben voor de evolutie in het gedrag van Miss Giddins, is ze misschien ook bezeten geraakt van de 'geesten' net zoals de kinderen. Of projecteert ze haar angsten op de kinderen, drijft ze hen zelf tot waanzinnigheid. Blijven er teveel vragen en te weinig antwoorden? Ik kan er niet op antwoorden. Moest ik plots kunnen zeggen hoe de vork precies aan de steel zit, dan is het nut van de hele opzet verloren. Het boek "Turn of the Screw" is net zo. Het thema moest voor de tijd heel gewaagd zijn en ik denk dat het nu nog steeds is. Over het visuele, de setting en het camerawerk kan ik enkel zeggen: top! Blijft een 9/10.

John Milton ik heb mij denk ik al eerder uitgesproken over langere films (remember mijn uitleg bij La Vie d'Adèle). Het is zelden dat een film van tegen de 2 uur of langer mijn interesse voor de volle duur kan bewaren en vaak zal ik op het einde zeggen wat ik ballast vond. Ik heb films gezien van 60-70 minuten die ik heel sterk vind en waar ik ook voldoende informatie heb om mee te leven met de karakters en een degelijk verhaal wordt afgeleverd (Dolls is hét perfecte voorbeeld). En ik heb ook korte films gezien met meer scènes die als opvulsel moesten dienen dan echt verhaal of zodanig worden gerekt dat de film een stuk langer aanvoelt. Maar een lange film waar de tijd voorbij vliegt, neen het blijft een uitzondering voor mij. Overigens de persoon die mijn smaak kan doorgronden moet nog geboren worden denk ik

joolstein wat aardig dat je Company of Wolves hebt bekeken om mij een plezier te doen. Maar ik denk dat ik je met mijn review toch aardig warm had gemaakt ervoor (hoewel ik niet bewust een tip wilde geven haha) . Ik weet dat je van fantasy houdt (so do I) en dark fantasy die ook maar enigszins in de buurt komt van een Pan's Labyrinth blijft een zeldzaamheid. Ik plaats COW zelfs boven Pan's Labyrinth. Dus als ik zie dat je het eenzelfde score geef als ik kan ik niet anders stellen dat het je verwachtingen helemaal heeft ingelost en helemaal je cup of tea was.

#49 Ils (2006)

FTW – 77 minuten - Thriller / Horror

2 punten – 30 oktober 2017 (49 films, 94 + 14 punten)

https://static.kino.de/wp-content/uploads/2015/08/spiel-oder-stirb-2006-film.jpg

Home Invasion movies. Inmiddels hebben we er al flink wat voor de kiezen gehad, zoveel dat je er 'best of' lijstjes van kunt maken. Of Ils daar een plekje in verdient, hangt ervan af wie je het vraagt. In dit lijstje staat hij in elk geval (met zijn Engelse titel ‘Them’), en ik kan er prima mee leven. Al zou hij in mijn versie daarvan (ook) niet bovenaan staan, wegens een paar kleine mankementjes.

Spanning opbouwen lukt David Moreau en Xavier Palud wel. De mannen gaan prima om met geluid en schaduw, en weten uitstekend de valkuil te vermijden om teveel op jump scares te vertrouwen. Ils draait meer op sfeer, en dat is wel weer eens fijn om te zien. Ook de verleiding terug te vallen op gore en simpele actie wordt prima doorstaan. Pas tegen de finale wordt het ‘wat je niet ziet is enger’ losgelaten. Wel bleef ik me de hele tijd afvragen, wanneer de relevantie van de openingsscène duidelijk zou worden. Dat gebeurde uiteindelijk gewoon niet. En ook de karakters van Lucas en Clémentine bleven wat oppervlakkig, wat echte empathie bemoeilijkte.

Vakkundig gemaakt horrorthriller, die net geen uitblinker is voor mij.

3,5*

#31. Miss Zombie (2013)
Japan
FTV, 85 minuten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/96000/96572.300.jpg?cb=1395079593

Wederom een tip van John Milton, die me op het hart gedrukt had dat ik er blind in moest gaan - vooral niks erover lezen, ook zijn recensie niet. Nou ja, wie ben ik dan om dat te weigeren? Miss Zombie speelt zich af in een Japan waar schijnbaar ooit een zombie-uitbraak is geweest; tenminste, zombies bestaan, en sterker nog, de centrale familie uit de film neemt een zombie als een soort van huisdier. En er wordt nog zo gewaarschuwd: groenten, rijst, allemaal prima, maar hoe vriendelijk en mensachtig de zombie nog lijkt, voedt haar vooral geen vlees! Inderdaad, het lijkt Gremlins wel.Maar dan loopt de film compleet anders dan je op dat moment wellicht zou denken. Op langzame wijze zien we de arme zombie gepest worden door de allerlei dorpelingen, je krijgt er zowaar medelijden mee. En na een half uur komt er wat meer actie, maar ook hier weer niet op de wijze die je zou verwachten. Het is niet zozeer de zombie, al gaat die ook nog een keertje los tussen de neutrale en goede dingen die ze doet, maar het is daarentegen de vrouw des huizes die compleet postal gaat uit jaloezie en misbegrip.

Het is inderdaad een trage film; niet al te lang met z'n 80 minuten en een beetje, en op zich is dat maar goed ook want het is zeker in het begin een moeizame zit door het langzame verteltempo en de beperkte dialogen. De film is grotendeels in zwart-wit wel zeer fraai op de plaat gezet, en qua verhaal, originaliteit en en acteerwerk heb ik ook weinig aan te merken. Toch, ondanks al dat en het feit dat het simpelweg een interessant kwaliteitswerkje was, blijf ik toch voorlopig steken op 3.5* omdat ik toch best wel moeite had met het tergend langzame tempo. Maar naar meer smaakt de regisseur alsnog.

#50 Kyonyû Doragon: Onsen Zonbi vs Sutorippâ 5 (2010)

FTW – 73 minuten - Actie / Horror

2 punten – 31 oktober 2017 (50 films, 96 + 14 punten = eindstand 110 punten)

http://cdn3a.dvdempire.org/products/34/1625634h.jpg

De horrorchallenge loopt ten einde, en voor mij was het tijd voor de laatste film. Ik heb een hoop moois mogen ontdekken, en dan rijst toch de vraag hoe je zoiets eerbiedwaardig en respectvol afsluit. Met een gegarandeerd meesterwerk natuurlijk. Grave (2016) en It Comes at Night (2017) waren de enige titels die ik van mijn oorspronkelijke watchlist voor de challenge niet heb kunnen zien. Echter ‘mag’ ik die niet zonder mijn vriendin kijken (‘je waagt het niet!’), en ze heeft geen tijd vanavond voor een film.

Dus moest ik zelf iets geweldigs uitzoeken om dat te vervangen. En toen wist ik het opeens! Voor zover ik wist, had ik nog nooit een J-sploitation film gezien. Het verhaal van deze gaat als volgt: Een groepje vrouwelijke strippers vinden een geheime gang in de kleedkamer van de stripclub waar ze werken, vinden daar een bijzonder boek, en wekken per ongeluk een leger ondoden tot leven. Yes. We sluiten af met een film van de man, die eerder het pareltje Killer Pussy afleverde.

https://assets.cineserie.com/wp-content/uploads/2016/05/300242.jpg

Kyonyû Doragon: Onsen Zonbi vs Sutorippâ 5! Aka The Big Tits Dragon! aka Big Tits Zombie! Aka Zombie Stripper Apocalypse aka Nippon Splatterotics 1! Je zult met me eens zijn, dat zoiets bijna wel goed móet zijn. Zo goed, dat ik verbaasd ben dat 68 MM users me voor zijn gegaan met het zien van deze film.

Nu serieus. Het is boven elke vorm van twijfel verheven dat je een beetje open moet staan voor foute splatterfilms als dit met extreem lage productiewaarden, maar die nu en dan wel als beloning met iets creatiefs uit de hoek kunnen komen dat zo bizar (of slecht) is, dat je toch in de lach schiet. Of je je nu het schompes lacht of het bij een geamuseerde grinnik houdt, zal per persoon verschillen. Ikzelf keek meer met opgetrokken wenkbrauw toe, met hier en daar een verbaasde schater. Maar het was wel genoeg.

Leuke soundtrack, wijntje erbij, in het ruime uurtje tussen werk en avondmaaltijd (ik hoefde niet te koken), was dit een prima momentje om even tot rust te komen. Al is het schlock van de bovenste plank. Of misschien wel juist.

En één scène in het bijzonder, zal me nog lang heugen. Vagina dentata in extremis, if you know what I mean...

3*

Volgens mij gaat Woland de hele nacht door om nog even 21 films te registreren, op het nippertje. Een hele berg 45-50 minuten lellen om terwijl het fort onbewaakt is, er toch nog even langs te sneaken. Of niet?

Enkele statistieken:

Aantal films: 50 (complete lijst)

Verdeling:

Jaren ’10: 1

Jaren ’20: 1

Jaren ’30: 1

Jaren ’40: 2

Jaren ’50: 1

Jaren ’60: 5

Jaren ’70: 1

Jaren ’80: 6

Jaren ’90: 2

Jaren ’00: 12

Jaren ’10: 18

Ratings:

1* - 2 films

2,5 * - 1 film

3* - 10 films

3,5* - 22 films

4* - 15 films

Landen (eerste productieland):

Verenigde Staten: 19

Japan: 5

Frankrijk: 3

Verenigd Koninkrijk: 3

Zuid-Korea: 3

Australië: 3

Mexico: 3

Canada: 2

Polen: 2

Spanje: 2

Duitsland: 1

Noorwegen: 1

Italië: 1

Tsjechoslowakije: 1

Ierland: 1

Dat had ik niet verwacht, dat ik zoveel mooie films zou ontdekken. 15 stuks 4* waarderingen, en films uit zoveel verschillende landen. Ik ben weer een stukje rijker geworden.

alexspyforever, bedankt voor het organiseren! En geef toe: Het JM syndroom viel mee, toch? ?