Livide (2011)

Had eigenlijk heel iets anders verwacht, maar wat een geweldige Franse griezelfilm weer.

Audio-visueel is het werkelijk prachtig, het spannende en soms best eng verhaaltje had ook wel wat kleine foutjes, maar wat een orgineel mooi en luguber sprookje dit ...

Erg lekker horror filmpje.
Misschien vond ik hem zelfs ietsjes beter dan A l'Intérieur,( in ieder geval een stuk spannender).
De film heeft echt een fantastische spannende, creepy en mysterieuze sfeer, met name de eerste helft van de film, en dan de scene dat Lucie, William en Ben de kamer van Anna binnengaan en daar die opgezette dieren en poppen en weet ik het allemaal aan een tafeltje zien zitten, echt een geweldige scene was dat.
De gore in de film zag er ook prima uit zoals we ook gewend zijn van Alexandre Bustillo en Julien Maury.
Acteerwerk was goed en het verhaal was ook zeker niet verkeerd. Al heb ik hetzelfde gevoel als veel hierboven mij zeggen dat toch niet alles helemaal duidelijk is. maar, misschien is dat ook juist de bedoeling om aan de kijker over te laten.
Al met al heb ik me hier onwijs goed mee vermaakt en kijk ik erg uit naar hun volgende film

3,5*

Eerste 3 kwartier is het allemaal erg spannend en mysterieus. Helaas gaat de film daarna een totaal andere kant op en wordt het eigenlijk steeds minder boeiend.

Toch verheug ik me ontzettend op Among The Living van Bustillo en Maury

3*

Wat een ontzettend onsamenhangende onevenwichtige film zeg, alsof ze het scenario gewoon achter elkaar door hadden geschreven. Het is even een soort slasher, terwijl je in de laatste 30 minuten ook een soort heel raar onsamenhangend sprookjesplot toebediend krijgt via visioenen van de hoofdrolspeelter, die daar klaarblijkelijk erg door geraakt wordt. Het is echt broddelwerk. Echt alsof een klein kind een verhaaltje schrijft, waardoor de interne logica echt ver te zoeken is. Verwacht niet een soort David Lynch surrealisme, nee echt gewoon alsof je zit te luisteren naar een kind dat ter plekke een eng verhaal verzint, en duidelijk zelf niet weet waar het heen gaat terwijl hij aan het praten is. Echt behoorlijk slecht vond ik. Erg bijzonder ook dat ze dit schijnbaar gaan remaken.

Het zal vast geen toeval zijn: na Martyrs en Haute Tension is dit de derde Franse horror deze week die me zeer goed bevalt. Wat een prachtige sfeer zetten die Fransen neer!

Iemand tips die goed aansluiten bij dit rijtje? Ik ga ondertussen snel verder met Amer en L'étrange Couleur des Larmes de ton Corps.

Best weer een aardige Franse horrorfilm, met een goede spanningsopbouw en ook een lekker creepy sfeertje.

Het herhaal zit aardig in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering (soms ook lekker hard). Ook wist de film me te boeien en zeker vanaf het moment dat men naar het huis gaat (na circa 30 minuten) opzoek naar de schat. Het einde mocht er wezen (misschien wel een beetje maf) en visueel zag het er ook allemaal wel aardig uit. Van de onbekende cast had ik eerlijk gezegd nooit van gehoord (wel leuk om Béatrice Dalle weer eventjes terug te zien na haar ijzersterk debuut in de film "À l'Intérieur (2007)", welke overigens van dezelfde regisseurs is), maar ze deden het wel verdienstelijk.

Al met al gewoon een fijn horrorfilmpje welke zich lekker wegkijkt (mede dankzij de duur van bijna 90 minuten).

Fijne horror.

Nergens echt bijzonder of vernieuwend, maar zit vooral technisch best goed in elkaar. Verhaaltje is nogal dom. Één of andere roddel wordt meteen geloofd, met de gedachte een grote schat te vinden en een nieuw leven te starten. Niet geloofwaardig natuurlijk, maar ach, maakt zeker voor een horror weinig uit.

Visueel is het vrij aardig allemaal. Er wordt leuk met belichtingen gespeeld, en de setting is best sfeervol. Soundtrack is duidelijk de grootste troef, en hetgeen waar deze film zich in onderscheid van veel andere horrorfilms. Vaak erg sfeervol en effectief. Het hele occulte gedoe is niet helemaal mijn ding moet ik zeggen, maar op zich mooi uitgevoerd.

Niet echt eng, spannend of goor, maar wel best knap gemaakte Franse horror. 3,0*.

Een Franse horrorfilm, dus de verwachtingen waren hoog bij mij.

De film opent traag en kent een moeizame opbouw waarbij het lang duurt voordat er iets noemenswaardig gebeurd. Wanneer de jongeren in het huis inbreken om een schat te zoeken, slaat de film volledig om, en wat mij betreft op een goede manier. Vanaf dat moment is de film spannend en is de sfeer goed. Ook de aanwezige mysterie en de gore zijn goed.

In mijn ogen is dit resultaat weer een prima Franse horrorfilm.

Sfeervolle en stilistisch mooie combinatie van spookhuis en soort van vampierfilm.De prachtige beelden en het vrij originele verhaal tillen Livide naar een zeer behoorlijk niveau.Waarschijnlijk niet ieders smaak maar ik heb hier toch wel erg van genoten.Opnieuw een sterke (maar dit keer toch wel een totaal andere) film van het duo Bustillo/Maury.

Beetje een rare film. Vooral op het einde werd het steeds gekker en gekker. Niks voor mij

Helaas is dit niet echt een film die mij aanspreekt. Onsamenhangend en verhaallijn is niet echt origineel. Ik heb de film dan ook niet af gekeken en ben gestopt na de zweef scene van de dochter van de vrouw in de villa. Niet mijn ding.

Raak qua naargeestige sfeer en de opbouw is uitstekend, maar eenmaal op stoom is dit gewoonweg een rommelige en vooral voorspelbaar uitgewerkt horrorwerkje. Jammer, want herhaaldelijk voel je dat hier heel wat meer in had gezeten. Bepaalde momenten zijn behoorlijk creepy en de verstikkende sfeer in het huis waar de hoofdpersonen inbreken is knap getroffen. Maar ja, het komt er uiteindelijk niet helemaal naar behoren uit. Uiteindelijk erg dertien-in-een-dozijn, met een erg onsamenhangend en verwarrend laatste half uur.

De naargeestigheid is vanaf de openingcredits meteen aanwezig. Met sfeervolle shots van bemoste grafstenen, van imposante kruisbeelden, van desolate natuur en van kille luchtpartijen is de toon meteen gezet. Prachtig is de opening die begeleid door sombere muzikale klanken een extra mistroostige laag meekrijgt.

De magnifieke sfeer uit opening wordt gedurende de rest van de film overigens niet meer geëvenaard. De slotactes die tamelijk kunstzinnig overkomen, maar daarin niet doorslaan, komen in de buurt, maar halen het net niet. De film ertussenin is daarmee trouwens niet afgeschreven, want die heeft in sfeervol en ander opzicht nog steeds genoeg te bieden.

Neem bijvoorbeeld dat fantastische oude krakkemikkige herenhuis dat als belangrijkste setting dienst doet. Schemerig, stoffig en krakend levert het huis een belangrijke bijdrage aan de creepy sfeer die de film absoluut heeft. Een huis gevuld met mysterie en oude geheimen. Als zo vaak een fijn spannend detail in een horrorfilm.

Er zijn wat bescheiden jumpscares en er is een redelijke lading gore, die er heel behoorlijk uitziet. Dat doen die Fransen toch altijd wel goed in hun horrors. Onlangs nog wat ander Frans werk gezien waaronder Haute Tension (2003) en À l'Intérieur (2007) en die bevatten alle een portie behoorlijke gore.

De gore vormt een lekkere contradictie met de zorgvuldig gestilieerde scènes, waaruit de meeste film bestaat. Van die mooie scènes die een duistere spookachtigheid uitstralen en die het vooral van de suspensefactor moeten hebben. Dat lukt goed hoor, maar de abrupte overgangen naar de momenten van gore zijn daarom natuurlijk wel lichtelijk heftig en shockerend. Eenmaal daar, leveren ze hun functionele bijdrage en verstevigen ze de creepiness van de film in hoge mate.

Het inhoudelijke verhaal is enigszins teleurstellend. Een simpele opbouw en een simpel vervolg als gevolg van een simpel gegeven. De mooie cinematografie verhult de magere inhoud van het verhaal trouwens wel iets. Die pracht leidt af van de inhoud. Op zich wel knap natuurlijk.

En zo is er op visueel en spooky gebied veel te genieten en valt er op verhaaltechnisch gebied het een en ander aan te merken. En is er vooral bewondering voor de subtiele wijze waarop de beeldenpracht zo knap verhult dat het verhaal weinig inhoud heeft.

Bustillo en Maury hebben na deze film mijn aandacht in het horrorgenre. Na hun nieuwste film Leatherface die ik al met 4* beoordeelde, nu ook Livid bekeken vanwege de horrordraft en wederom niet ontgoocheld. Integendeel, ik vond dit een zeer sterke film met zowel sfeer, mysterie, beklemmend gevoel, creepy huis, vettig oud vrouwtje, opgezette dierenkoppen en uitstekende gore. Wat kan een horrorliefhebber nog meer verlangen?

Ik kan eigenlijk niet direct op een minpunt komen. Goed camerawerk, acting was oerdegelijk, soundtrack voegde zeker iets toe, prachtig production design en het verhaal vond ik ook heel interessant. Het blijft inderdaad wat vaag maar dat heeft ook zijn charmes.

De inspiratie van de film lijkt wat van Suspiria te komen maar ik vind deze film toch op zijn minst een stuk beter. Niet dat Suspiria een slechte film is, maar voor mij niet meer dan gemiddeld. Ik heb het niet zo voor bombastische soundtracks terwijl het beter stil had geweest. Wat is er mis met stilte en gewoon het horen van wiegende bomen, fluitende wind of krakend hout? Ik moet al die dreigende soundtracks er niet bij horen, liever zo realistisch mogelijk.

Nu nog hun beruchtste werk eens bekijken want eigenlijk ben ik daar wel heel benieuwd naar.

Gelukkig kunnen de Fransen ook wat anders maken dan enkel martelfilms want die liggen me eigenlijk niet zo goed. De film heeft me positief verrast ook al duurt het toch een goeie 3 kwartier voor er iets noemenswaardig gebeurt. Wel mede dankzij het oude landhuis en de mysterieuze donkere omgeving die er rond zit wekt het meteen een creepy sefeertje. Er is wel degelijk spanning, voortdurend het gevoel dat er wat zou kunnen gebeuren, maar wat? En ja in tegenstelling tot het slaapverwekkende The House of the Devil waar er nog langer niets gebeurt en als er dan iets gebeurt is het volkomen voorspelbaar. Deze had dan toch wat verrassingen in petto en ondanks het toch wel overwegende paranormale thema zelfs wat gore. Het verhaaltje van wat er in het verleden in dat enge huis zich had afgespeeld was denk ik opzettelijk vaag gehouden om de kijker de mogelijkheid te bieden voor een eigen interpretatie aan te geven. Op die manier deed het me denken aan The Innocents (1961). Het werkte wel al was het einde toch een beetje raar. Denk dat het idee was dat dat twee gelijkgestemde zielen uiteindelijk één werden in hetzelfde lichaam.
Ik sluit me aan bij de mooie review van Collins. Dat sprookjesachtige merkte ik ook wel op in de vorm van symboliek de rups die een vlinder wordt en dan de ballerina's die bijna letterlijk marionetten waren.
Ook met Alathir ben ik het eens soundtrack moet voor mij niet bombastisch zijn. In de echte wereld gaat er ook niet plots muziek gaan spelen op spannende momenten of misschien wel in sommige mensen hun hoofd ik weet het niet
Bovendien verraden soundtracks soms teveel of wekken ze (valse) gevoelens of verwachtingen op bij de kijker. Persoonlijk wil ik dat zelf kunnen beslissen. Het is film dus ik heb liever dat de beelden spreken met de natuurlijke geluiden.
Een goede nominatie van Gang_Star
En baspls dit is wel wat voor jou, ga je volgens mij beter vinden dan die torture films.

Ik denk dat als je na 4 jaar Maléfique nog niet gezien hebt dat die wel prima aansluit bij martyrs en haute tension. haalt het niveau niet van martyrs of haute tension maar wel een fijne Franse horror film.

Gotisch en sfeerisch, duidelijk een artistiek uitstapje na de debuutfilm ('l interieur) van Maury en Bustillo die vele malen meer gefocused is op serieuze bodyhorror. Livide is duister en mooi en heeft veel tijd nodig om op gang te komen. Het heeft een origineel verhaal en redelijk acteerwerk en heeft geen moeite om de aandacht op zich te vestigen, visueel. En dat is misschien toch een debet aan de Giallo-style van filmen. Want de aandacht wordt opgeeist door de set-dressing, art direction en compositie van de beelden en minder door een effectieve vertelling of een opbouw van sfeer.

Een knappe 'intelligente' film die, als niets anders, een attest is tot veelzijdigheid van Maury en Bustillo.

Dit. Het gebeurt wel eens dat iets je minder bevalt dan de gemiddelde stemmer, maar doorgaans kan je op zijn minst nog wel zien waarom anderen het wel waarderen. Niet bij deze film; ik kan er werkelijk waar niet bij dat men het goed vindt.

Fijn. Nog iets beter dan À l'Intérieur (2007), wat mij betreft. Leuk miesje trouwens, die Chloé Coulloud.

Het eerste gedeelte van de film vond ik vrij goed, maar richting het einde word het allemaal een beetje te. Jammer , want er had veel meer in gezeten dan wat ze er nu van gebrouwen hebben. Echt jammer. Maar Chloé Coulloud is inderdaad een hele leuke meid, niks mis mee.

Remake komt eraan: Livid - IMDb

Het zal ook niet. Eigenlijk verrassend dat het zo lang heeft geduurd...

Fijne horror met een naargeestige sfeer. Leuk om een keer gezien te hebben.

Matige Maury & Bustillo.

Met hun bloederige debuut À l'Intérieur wist het duo al snel indruk te maken op een groot publiek inclusief mij. Al bleef er van die film zonder de wrede gore niet zoveel meer van over. Met de tweede film weten ze echter een stuk minder indruk te maken. Wat mij betreft is het ook alleen maar bergafwaarts gegaan met het duo.

Hier gaat het duo wat meer een sfeervolle kant op. Opzicht geen probleem, want nu ze de oogjes een beetje beet hebben, is er wellicht wat meer ruimte om te experimenteren. Maar het experiment maakt hier veel minder indruk dat hun eerste experiment.

Wat er voornamelijk bij deze film ontbreekt is spanning. Waar is toch de spanning. Want visueel is het wel weer in orde. Het huis ziet er creepy uit en de details mogen er ook zeker zijn. Maar als het op de echte spanning aankomt blijft er weinig van over.

Een paar suffe schrikmomenten die totaal niet werken weten de spanning ook nooit om te laten keren. De regie is te soft. Het is niet intens genoeg en daardoor weet de film niet goed te scoren. Hierdoor is de film wel vermakelijk, maar had ik niet bepaald het gevoel naar een meesterwerk te kijken.

Acteerwerk is ok. Vond het nergens grensverleggend. De film moet het voor de rest gewoon hebben van het huis en dat het er visueel goed uitziet. Want eerlijk is eerlijk, het ziet er goed uit. Het duo heeft wel een aantal zaken op orde, maar de echte spanning en de opbouw ontbreken volledig.

Richting het einde leek het duo plots door te hebben dat het allemaal niet zo spannend was en komt er wat hardere gore om de hoek kijken. Ik kan dit zowat de redding van de film noemen, zodat het in ieder geval ook nog in iets anders weet op te vallen dan "het ziet er mooi uit".

Geen slechte film, maar te weinig spanning en het mist een beetje scherpe regie. Het beruchte duo Maury & Bustillo staat niet heel hoog in mijn boekje meer.

Heerlijk sfeervolle film die best wat creepy momenten bevat.

En daarmee voor mij ook iets beter dan L' interieur.

Waar die film zich volledig focust op gore, is daar hier bar weinig van over. Deze film is echter vele mallen sfeervoller en bij momenten aardig spannend. Als je dan ook nog een aantal freaky scènes erin gooit heb ik niet zoveel te klagen.

Een variant op het spookhuis thema. Leuk in elkaar gestoken en heerlijk uitgevoerd.

4*

Wou deze al heel lang kijken, eindelijk van gekomen, maar uiteindelijk nogal teleurstellende film vd makers van de topfilm À L'interieur.

De sfeer in deze film is prima en de beeld zijn fantastisch. Toch had ik het gevoel dat er meer ingezeten zat. Ik ben maar 1 keer geschrokken en dat is bij dit soort films voor mij gewoon te weinig. Ook vond ik het einde maar vaag. Nee, er zijn wel betere horrorfilms uit Frankrijk. Aardig om een keertje te zien, maar niet meer.

Wat een naargeestige en spannende film! Was best onder de indruk. Heb al veel gezien, maar deze van oorsprong Franse film weet de sfeer goed neer te zetten. Veter dan bij de meeste Amerikaanse films. Het was ook niet een clichématige film vond ik. Wel wat clichés, maar niet te.

Van dit soort films houd ik altijd wel.

Lucie is een jonge vrouw die in opleiding is als thuisverpleegster. Wanneer ze met vrienden een verlaten villa binnendringt waar een oude comateuze vrouw ligt, ontdekken ze dat het huis een duister geheim verbergt. Wat begint als een klassiek inbraakscenario mondt uit in een nachtmerrie vol bloed, spiegels en bovennatuurlijke onthullingen.

De film opent sterk met een sfeervolle en langzaam opgebouwde spanning. Bustillo en Maury creëren een gotische atmosfeer vol fluisteringen en rokerige lichtbundels die herinneren aan de esthetiek van Argento. Toch ontspoort "Livide" in zijn tweede helft volledig: de symboliek stapelt zich op zonder coherentie, en de vampierachtige fantasie die de film kiest, voelt grotesk en geforceerd aan. De aanvankelijk subtiele dreiging maakt plaats voor chaotische beelden en verloren emotionele logica. Wat een beklemmende horror kon zijn, eindigt als barokke verwarring zonder overtuigende ontknoping.