Livide (2011)

Niet helemaal geslaagde opvolger op het intense Inside van dit getalenteerde regieduo. Aan lugubere atmosfeer en geweld wederom geen gebrek hier echter was 't scenario niet helemaal naar wensen. De plotse ommekeer naar een ander genre (lees: vampieren) werkte niet zo gelikt als ik had willen zien; met het concept moordzuchtige ballerina's was er naar mijn mening genoeg potentiële ingrediënten over zonder naar het bovennatuurlijke te keren.

Maar alsnog, aan gruwelijke ideeën komt 't duo zeker niet tekort en van spookhuisfilms kun je nooit genoeg iteraties hebben naar mijn mening. 3*

Bij elkaar geraapt.

Dat is het eerste dat in me opkwam na het zien van deze langverwachte film. Geldt vooral voor het script en de uitwerking ervan. Waar ik bij 'À l'Intérieur' bijna constant op het puntje van mijn stoel zat, bleef die spanning bij 'Livide' uit en moest ik regelmatig fronsen om het verhaalverloop.

Gelukkig keek het wél lekker weg. Cinematografisch is het dan ook weer best een fijne film.

Dat het niet zo eenvoudig is een sterk debuut te evenaren, blijkt misschien wel uit dit resultaat en dat de verschijningsdatum zo'n 5 jaar op zich heeft laten wachten... 6/10*

Sterk!

Maar is het niet moeilijk om te zien waarom deze film zo laag scoort. Wie een tweede A l'Intérieur verwacht komt erg bedrogen uit. Het grootste probleem is dat het eerste deel niet meteen duidelijk maakt dat je beter niet hoopt op hooglopende suspense en gore.

Het tweede deel ontpopt zich als Gothisch horrorsprookje. Daarbij blijft de film redelijk vaag en is er waarschijnlijk een tweede kijkbeurt nodig om het één en ander aan elkaar te kleven.

Maar wat ze doen, doen ze wél weer gewoon erg goed. Visueel knap, goeie soundtrack, meer dan degelijk acteerwerk. Als losstaande horror is het leuk en verrassend, geweldig geregisseerd en veel beter dan wat andere genrefilmpjes op tafel kunnen leggen. Alleen, wie verwacht weer op het puntje van z'n stoel te zitten zal bedrogen uitkomen.

4.0* en een uitgebreide review

Minder dan...maar zeker niet slecht.

Natuurlijk is het lastig om de verwachtingen niet meer richting L'interieur te laten gaan. Echt verwend zijn we de laatste tijd niet met dat soort horrorfilms. Toch wist ik door de trailer wel wat anders te verwachten. Het begon spannend. (Even een glitch met het vreselijke freeze frame shot als het meisje wordt gepakt) Alleen daarna dipt het even in. Slome karakters, deden me erg weinig de vriend en broer. Gelukkig herpakken de heren zich redelijk rap. En volgen er vooral mooie scenes. Echt eng werd het niet, kon imo wel iets meer uit de oude vrouw gehaald worden, maar een fijne sfeer was alom vertegenwoordigd.

3.5 sterren.

Top10 materiaal voor dit (nog vroege) jaar. Bijna een soort Franse Ti West, maar dan met wat minder geduld. Het sprookjes-achtige spookhuis principe wordt in het middenstuk van de film optimaal benut met een ijzingwekkend duistere sfeer. Sowieso is het vanaf minuut één extreem gestileerd gebracht met een boel indrukwekkende soundscapes zoals we van dit duo gewend zijn. Jammer dat ze, zoals ik al eerder zei, niet genoeg geduld hebben, waardoor het einde nogal uitgesmeerd voelt.

Ondanks dat valt er nog genoeg te genieten met opvallend veel afwisseling. Dit valt echt absoluut niet in een hokje te plaatsen. Enkele scenes doen een beetje denken aan de rottende atmosfeer van de Silent Hill franchise (games) terwijl de 'flashbacks' juist steriel en smooth zijn. Mochten ze het slotstuk langer hebben uitgesteld (zeg maar gerust een aanloop van een uur), zou hier nog veel meer in hebben gezeten voor mij.

À l'Intérieur stelde al niet veel voor, Livide laat helaas nog een wrangere nasmaak achter. Aan de locatie en stilering zal het beslist niet gelegen hebben, want de gothische nachtmerrie die het Franse regisseursduo op visueel vlak creëert doet denken aan Corman in zijn beste dagen, zij het dan met een moderne make-over. Verder dan sfeervolle cinematografie komt Livide echter niet en in dat opzicht is dit een schoolvoorbeeld van style over substance. Het scenario, waarbij de surrealistische wendingen de zorgvuldige spanningsopbouw van de eerste akte totaal onderuit halen, is namelijk om van te huilen. Niet zozeer omwille van de sprookjesachtige insteek an sich, maar wel wegens de onsamenhangende en nodeloos uitgesponnen manier waarop de plot zich afwikkelt. Scènes die op papier eng lijken, zijn dat op film niet meer door een totaal gebrek aan subtiliteit. Op dat vlak geef ik jeroentjuhhhhh volledig gelijk: met meer geduld en dosering (en natuurlijk een beter uitgewerkt scenario) had hier misschien nog iets in gezeten. Nu is dit de zoveelste Franse misser van formaat.

Niet helemaal wat ik ervan verwacht had om eerlijk te zijn.
De opbouw vond ik overigens wel aardig, niet echt saai te noemen. Het werkte wel ergens naartoe.

Maar als je een film à la A L'Intérieur verwacht kom je toch wel bedrogen uit. De gore is nauwelijks aanwezig en vrij weinig kills. Wel leuk dat er wel weer gebruik gemaakt wordt van een schaar.
Schandelijk trouwens dat Dalle maar zo een klein rolletje heeft, had graag meer van haar willen zien.

Overigens visueel erg sterk met enkele fantasie-elementen op het eind, wat de film wel enigszins redt.

Kleine 3,5 sterren.

Een trage film die hier en daar wat "freaky" (ik citeer tattoobob) kent, maar waar ik verder niet warm of koud van wordt.

Net als een vele franse films begint het allemaal anders dan waarmee het uiteindelijk eindigd. Opzich vond ik dat wel weer heel erg leuk. Ook de setting is creepy en duister als ook de score.

Hier en daar wat gore momentjes maar om het allemaal akelijk, griezelig, eng of spannend te noemen...nou nee. Schrikmomenten zaten er naar mijn weten niet echt in.

Acteerwerk vond ik persoonlijk erg matig.

Het verhaal was in het begin duidelijk, maar naarmate de film vordere werd het allemaal waziger zonder enige verdere uitleg. Nu kan ik begrijpen dat je over een film kunt na praten en zelf dingen in kunt gaan vullen, maar hier zat in mijn ogen geen logica in!!

Al met al een zeer matige horror film die ik niet nog eens hoef te zien.

Van mij een 2,5*

Gave film, met die sprookjesachtige/ongrijpbare setting en vibe, dan heb je al een flinke winst te pakken. Niet te vergelijken verder met A l'interieur, op een enkele verwonding na, maar da's tegenwoordig niets nieuws meer.

Wat me alleen dwars zit is de overgang van realiteit (zoektocht in huis door een stel gasten) naar surrealiteit. Beide als losstaand goed uitgevoerd, maar had liever ofwel het één doorlopend gezien ofwel het ander, nu is het een rare omschakeling zoals een Scooby Doo aflevering. De spanning werd daardoor ook minder vanaf het moment dat de ballerina's aanvielen. Vond bijvoorbeeld alleen al de shots van die oude vrouw en de zweem die om haar heen hing, meer freaky dan het hele tweede deel bij elkaar. (die vrouw deed me op dat moment ook eventjes aan Amer denken). Had nog meer in gezeten..

Livid maar niet vivid.

Flinke tegenvaller, vooral door de vergelijking met Ti West werd ik getriggerd maar kan nu wel stellen dat Livid ver verwijderd is van het niveau van West. Qua opbouw en sfeer tegenvallend, qua set pieces ongeïnspireerd en ook visueel niet zo sterk. Mist toch wat production value wat betreft beeldkwaliteit, ook was het sound design niet sterk genoeg voor een film als dit.

Film begint wel aardig en het huis is best een creepy setting. Helaas wordt er geen gebruik gemaakt van de uitstekende setting en vervolgens komt er ook nog een belachelijk pretentieus geest tragedie in het script verwerkt. Wat van de film al helemaal een lachertje maakt, samenhang is ver te zoeken maar het ergste is gewoon dat die tragedie te lachwekkend voor woorden is. De "climax" had ook wat langer op zich moeten laten wachten natuurlijk. Ook al was het een anti climax.

Bustillo en Maury kunnen ze zich beter richten op lompe gore horror zoals hun vorige film. Voor een sfeervol geesten tragedie missen ze toch subtiliteit. Ook de apparatuur (of gewoon een slechte transfer) mag veel beter. Op dvd9 zal het misschien best nog te doen zijn maar op 720p komen de visuele zwaktes teveel aan het licht. Bluray lijkt me gedoemd om te falen.

Best geinig.

Inderdaad geen echte opvolger van A L'Interieur, heel anders zelfs. En eigenlijk merk je wel een beetje dat ze in de slasher wat meer thuis zijn dan in gothische horrorsprookjes. Zo kunnen de heren Bustillo en Maury het soms toch niet laten flink huis te houden terwijl de algemene sfeer helemaal niet zo bruut en heftig is. Daar mist het een beetje het punt.

Verder wel aardig qua setting en designs, en ook de spanning is soms wel weer vertrouwd goed. Zonder dat je weet wat er aan de hand is een comateus omaatje wat ineens weg is, dat is al bijzonder freaky natuurlijk. Jammer genoeg neemt het script amper de tijd de 3 wat door het huis te laten dolen met die wetenschap om de sfeer en spanning op te voeren.

Al met al heeft het over de linie wel wat tekortkomingen en foutjes, maar is het wel een leuk filmpje.

3*

Danse macabre

Artistiek in elkaar gestoken horror die vrij klassieke griezelfilm-elementen door elkaar masht : vampieren, een Frankenstein-achtig creatuur, spookhuizen . "Livide" is een amalgaam van al deze stijlen. Ik moest vaak de vergelijking maken met Woman in Black omdat ik die nog niet zo lang geleden gezien heb (je weet wel : oude dametjes, vervallen spookhuizen), en deze vond ik minstens even sterk. Zoals ik zei ook artistiek : die scène waar de ballerina met een rode bloedstreep over haar witte pak staat te bewegen tegen een felgroene achtergrond was ongelooflijk mooi en schilderachtig.

Vampirisme en necromantische rituelen zorgen voor een onverwachte wending op het einde : de geesten verwisselen van lichaam zodat je anders moet gaan denken. Het slot vond ik erg geslaagd. Maar ook wat betreft sfeeropbouw heeft dit regisseursduo nog weinig te leren. Goede mysterieuze opbouw, gotische decors, toch ook enkele jammerlijke maar onvermijdelijke clichés, gelukkig niet te veel en een overdadig gebruik van enge sounds.

Sinister sprookje.

De tweede film van het regisseursduo dat verantwoordelijk is voor de bloederige horrorfilm 'À l'Intérieur' is er eentje die meer de fantasy kant opgaat. Het komt hier duidelijk de sfeer ten goede. Al begint een en ander als een uiterst sinistere thriller in plaats van sprookje. Een dwaallichtje in het bos is een van de eerste echte aanwijzingen dat men hier van enig realisme gaat afwijken. Dat het verhaal daarmee soms een loopje met de realiteitszin van de kijker neemt, lijkt daarmee verbonden maar pakt jammer genoeg niet altijd ten goede uit.

Intrigerend is het allemaal wel, al wordt menig cliché niet geschuwd. Zo is ook hier het slachtvee uiterst dom en irritant en is er van enige empathie voor de hoofdrolspelers daarom weinig sprake. Al moet gezegd dat hoofdrolspeelster Chloé Coulloud wel de kijker weet in te pakken, maar dat karakter is uiteraard een stuk sympathieker geschreven dan die van haar handlangers. De film kent een sterke eerste helft, ondanks de platgetreden paden der herkenbaarheid. Het afgelegen spookhuis levert sowieso een sfeervol decor op.

Het tweede deel staat nogal haaks op het eerste, wanneer het verhaal in overdoses buitenaardse griezeligheid begint te grossieren. Ook van enige waterdichtheid is dan geen sprake meer en lijken er zelfs meerdere vijanden aanwezig, iets waar later niet meer op wordt teruggekomen. Wel wordt er op een geforceerde manier uitleg gegeven aan een hoofdlijn die vermakelijk is, maar niet voldoende weet af te leiden van hiaten of pogingen tot iets wat vaag blijft. Dat is een beetje raar voor een film die verder poogt helder te zijn. Het gaat een beetje ten koste van de spanning, helaas.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Dans Macabre de film!

Na het prachtige en extreem geweldadige kunstwerkje Inside moest ik ook gewoon het volgende project van Bustillo en Maury checken, die vreemd genoeg wel in Nederland is uitgebracht, en Inside dan weer niet. De filmfreak uitgave is ook erg mooi, alleen klopt het plot niet helemaal want deze film vind helemaal niet in Ierland plaats. De film zelf is erg knap gemaakt weer en gaat ook wat meer de fantasie/sprookjes kant op. Alleen is deze helaas wel een stukje softer dan Inside. En ook jammer, heel jammer, dat Beatrice Dalle maar een piepklein rolletje kreeg. Zij had beter de rol van Jessel kunnen spelen.

Het verhaaltje is weer prima in elkaar. We maken nu kennis met Lucie, een thuisverzorger die een rondleiding krijgt in een villa waar de meer dan 100 jaar oude voormalige danslerares Jessel in coma ligt. Aangezien er in de villa ergens ook een schat is verstopt komt ze 's nachts weer terug met 2 vrienden om de boel daar leeg te roven. De sleutel van de schatkamer hangt gewoon om mevrouw Jessels nek, en dat merkt het toch niet. En zo bereiden ze zich voor om hun slag te slaan.

Ze komen er langzamerhand achter dat ze in het verkeerde huis terecht zijn gekomen en dat er wel meer schuilt achter Jessel. Vanaf dat moment lijken de 2 regisseurs wel vanalles uit de kast te trekken, want naast horror, krijgen we dus ook een soort van duister, bovennatuurlijk sprookje voorgeschoteld waar ook nog kannibalisme en vampieren een rol in spelen. Het huis lijkt wel een eigen leven te leiden en zo vinden ze ook een opgezet meisje, dat al gauw de dochter van Jessel blijkt te zijn. En ook Jessel staat op uit der diepe slaap....

Wat we dan krijgen is een bloedstollende kat en muis spel tussen (de bovennatuurlijke krachten van) Jessel en de 3 inbrekers, waarbij het claustrofobische sfeertje uit Inside gewoon weer terug is te voelen. Ik moet dan nog wel zeggen dat het een behoorlijke warboel kan worden omdat er zoveel verschillende lagen uit de kast worden getrokken. De flashback scenes waren ook erg bijzonder en verontrustend, waarbij we Jessel nog zien als een behoorlijk ijskoude balletlerares, waar je liever geen les van wil krijgen. En zo zien we ook de link tussen haar en der (nu opgezette) dochter Anna, die graag de stukken vlees uit haar dansgenootjes scheurde. Dat "zweven" hadden ze wel weg mogen laten, want dat werd me weer iets te zoet.

Maare... ohja, terug naar het kat en muisspel (het loopt soms erg door mekaar heen zoals ik al zei) We kunnen wat dat betreft de zelfde moorden verwachten als in Inside, maar helaas nu wel ietsje minder sadistisch. Ook een bijzonder moment is wanneer Anna tot leven komt en Lucy red van haar moeder, die ook van plan was een pop van haar te maken. Ook hoe ze met zijn tweeen Jessel te lijf willen gaan. Het einde vond ik weer een beetje te mierzoet.

Een film die je nog wel even tot je moet laten doordringen want dit is eigenlijk iets heel anders dan een gewone Franse horrorfilm. Voor doorgewinterde horrorfans is dit waarschijnlijk een love it or hate it, als je een hekel hebt aan sprookjes. En nu ik het me bedenk kan je deze film min of meer ook wel vergelijken met de Chinese Re-Cycle. Alleen was het sprookjes gehalte daar wel een stuk hoger.

Bijzondere en aparte film. Love it, or hate it, of gewoon een bewuste andere draai van de regisseurs.

4,0*

Gelukkig zie ik nu pas dat we hier te maken hebben met de regisseurs van l'Interiéur. Als ik dat vooraf geweten had was het wellicht wat tegen gevallen, moeilijk ook om hun debuut te overtreffen. Toch is dit een alleraardigste film geworden die zo zijn ups en down kent, waarbij de downs gelukkig nooit grove missers zijn.

Een groepje jeugdigen in een enorm, oud landhuis, daar moet wel iets leuks mee te doen zijn. Moeilijk is het niet om hier sfeer te creëren. Krakende vloeren, opgezette dierenkoppen die je starend aankijken, honderden kamers zo lijkt het en een oud omaatje die in bed ligt en ogenschijnlijk al tien jaar dood is. Er zijn leukere baantjes dan op deze plaats te moeten nursen. Sfeer alom en dat neemt alleen maar toe wanneer de zon is neergedaald en de drie inbreken op zoek naar een verborgen schat.

De opbouw is zoals gezegd sterk, en wordt vervolgd door een sluiproute door het huis. Vanzelfsprekend loopt het op een gegeven moment grondig mis en dan kan het griezelen beginnen. Ik heb het al vaker gezegd, de momenten wanneer het suggestieve overheerst zijn het engst, maar zodra het mysterie stukje bij beetje wordt ontrafeld levert het vaak aan angst in. De geluiden in het huis zijn goed gedaan, net zoals het uiterlijk van oma. Vreemd genoeg is ze op haar engst wanneer ze als mens gewoon in bed ligt. Desalniettemin is ze verder ook aardig angstaanjagend. Zodra de flashbacks beginnen wordt het allemaal wat minder spannend. Positieve kanttekening is dat het altijd leuk is om de puzzelstukjes op zijn plaats te zien vallen, al blijven sommige dingen nog steeds wat vaag.

Naast een aantal griezelige scenes zijn er ook wat dingetjes waar ik mijn bedenkingen bij had. Zo vond ik Anna die in de achtertuin bijna muteert in een X-Men, en later zelfs wegvliegt op naar de sterren en daar voorbij, ongepast. Plotwendingen pakken niet altijd goed uit. Dat oma steeds krijst als een T-Rex uit Platvoetje doet de engheid ook geen goed. Verder doet de film een kwartier te lang. Qua gorigheid komt de film niet in de buurt bij l'Interiéur maar wat spanning betreft wel. Ik kijk al weer uit naar hun volgende.

De film komt niet helemaal tot zijn recht.

Dat Alexandre Bustillo en Julien Maury getalenteerd zijn zag ik al bij hun vorige film die mij zo'n beetje letterlijk weg blies op alle vlakken. Mede door die gedachte verheugde ik me ook om Livide te zien om toch weer een ervaring mee te maken, al wist ik wel van te voren dat dit een andere type film zou zijn dan hun fantastische Inside. Maar dat nam mijn nieuwsgierigheid natuurlijk niet weg.

Livide heb ik dan eindelijk gezien en is me toch tegengevallen. Niet op gebied van art-direction of cinematografie waar weer leuke vondsten tussen zitten (montage) en de art-direction ziet er ook ontzettend sfeervol en vooral naargeestig uit, dat je mee sleurt in het avontuur. Maar dat is helaas niet voldoende om het onthutsende 2de deel van de film te camoufleren. Waar gewoon hals overkop een misplaats drama verhaaltje tussen gebreid wordt, wat naast wereldvreemd ook nog niet op zijn plaats is. Op gebied van story line zitten er meer vreemde keuze tussen. Zo snap ik de keuze niet echt om in een film van een speelduur van slechts een kleine 88 minuten zo een lange onnodige aanloop naar het ''echte'' verhaal te nemen. Dan kom je natuurlijk later in de film in de problemen om alles te moeten improviseren (wat niet eens zo nodig is) en dan hier en daar nog een sub plotje tussen gooien.

Het is jammer dat het op gebied van script zo'n rommeltje is geworden met hier en daar wat vreemde keuze. Over het algemeen is het op gebied van sfeer en prikkelende nieuwsgierigheid wel geslaagd is. Niet dat het een super spannende film is, maar wel en die je puur op sfeer wel bezig houd.

2,5

Best weer een aardige Franse horrorfilm, met een goede spanningsopbouw en ook een lekker creepy sfeertje.

Het herhaal zit aardig in elkaar en hetzelfde geldt voor de uitvoering (soms ook lekker hard). Ook wist de film me te boeien en zeker vanaf het moment dat men naar het huis gaat (na circa 30 minuten) opzoek naar de schat. Het einde mocht er wezen (misschien wel een beetje maf) en visueel zag het er ook allemaal wel aardig uit. Van de onbekende cast had ik eerlijk gezegd nooit van gehoord (wel leuk om Béatrice Dalle weer eventjes terug te zien na haar ijzersterk debuut in de film "À l'Intérieur (2007)", welke overigens van dezelfde regisseurs is), maar ze deden het wel verdienstelijk.

Al met al gewoon een fijn horrorfilmpje welke zich lekker wegkijkt (mede dankzij de duur van bijna 90 minuten).

Fijne horror.

Nergens echt bijzonder of vernieuwend, maar zit vooral technisch best goed in elkaar. Verhaaltje is nogal dom. Één of andere roddel wordt meteen geloofd, met de gedachte een grote schat te vinden en een nieuw leven te starten. Niet geloofwaardig natuurlijk, maar ach, maakt zeker voor een horror weinig uit.

Visueel is het vrij aardig allemaal. Er wordt leuk met belichtingen gespeeld, en de setting is best sfeervol. Soundtrack is duidelijk de grootste troef, en hetgeen waar deze film zich in onderscheid van veel andere horrorfilms. Vaak erg sfeervol en effectief. Het hele occulte gedoe is niet helemaal mijn ding moet ik zeggen, maar op zich mooi uitgevoerd.

Niet echt eng, spannend of goor, maar wel best knap gemaakte Franse horror. 3,0*.

Een Franse horrorfilm, dus de verwachtingen waren hoog bij mij.

De film opent traag en kent een moeizame opbouw waarbij het lang duurt voordat er iets noemenswaardig gebeurd. Wanneer de jongeren in het huis inbreken om een schat te zoeken, slaat de film volledig om, en wat mij betreft op een goede manier. Vanaf dat moment is de film spannend en is de sfeer goed. Ook de aanwezige mysterie en de gore zijn goed.

In mijn ogen is dit resultaat weer een prima Franse horrorfilm.

Sfeervolle en stilistisch mooie combinatie van spookhuis en soort van vampierfilm.De prachtige beelden en het vrij originele verhaal tillen Livide naar een zeer behoorlijk niveau.Waarschijnlijk niet ieders smaak maar ik heb hier toch wel erg van genoten.Opnieuw een sterke (maar dit keer toch wel een totaal andere) film van het duo Bustillo/Maury.

Raak qua naargeestige sfeer en de opbouw is uitstekend, maar eenmaal op stoom is dit gewoonweg een rommelige en vooral voorspelbaar uitgewerkt horrorwerkje. Jammer, want herhaaldelijk voel je dat hier heel wat meer in had gezeten. Bepaalde momenten zijn behoorlijk creepy en de verstikkende sfeer in het huis waar de hoofdpersonen inbreken is knap getroffen. Maar ja, het komt er uiteindelijk niet helemaal naar behoren uit. Uiteindelijk erg dertien-in-een-dozijn, met een erg onsamenhangend en verwarrend laatste half uur.

De naargeestigheid is vanaf de openingcredits meteen aanwezig. Met sfeervolle shots van bemoste grafstenen, van imposante kruisbeelden, van desolate natuur en van kille luchtpartijen is de toon meteen gezet. Prachtig is de opening die begeleid door sombere muzikale klanken een extra mistroostige laag meekrijgt.

De magnifieke sfeer uit opening wordt gedurende de rest van de film overigens niet meer geëvenaard. De slotactes die tamelijk kunstzinnig overkomen, maar daarin niet doorslaan, komen in de buurt, maar halen het net niet. De film ertussenin is daarmee trouwens niet afgeschreven, want die heeft in sfeervol en ander opzicht nog steeds genoeg te bieden.

Neem bijvoorbeeld dat fantastische oude krakkemikkige herenhuis dat als belangrijkste setting dienst doet. Schemerig, stoffig en krakend levert het huis een belangrijke bijdrage aan de creepy sfeer die de film absoluut heeft. Een huis gevuld met mysterie en oude geheimen. Als zo vaak een fijn spannend detail in een horrorfilm.

Er zijn wat bescheiden jumpscares en er is een redelijke lading gore, die er heel behoorlijk uitziet. Dat doen die Fransen toch altijd wel goed in hun horrors. Onlangs nog wat ander Frans werk gezien waaronder Haute Tension (2003) en À l'Intérieur (2007) en die bevatten alle een portie behoorlijke gore.

De gore vormt een lekkere contradictie met de zorgvuldig gestilieerde scènes, waaruit de meeste film bestaat. Van die mooie scènes die een duistere spookachtigheid uitstralen en die het vooral van de suspensefactor moeten hebben. Dat lukt goed hoor, maar de abrupte overgangen naar de momenten van gore zijn daarom natuurlijk wel lichtelijk heftig en shockerend. Eenmaal daar, leveren ze hun functionele bijdrage en verstevigen ze de creepiness van de film in hoge mate.

Het inhoudelijke verhaal is enigszins teleurstellend. Een simpele opbouw en een simpel vervolg als gevolg van een simpel gegeven. De mooie cinematografie verhult de magere inhoud van het verhaal trouwens wel iets. Die pracht leidt af van de inhoud. Op zich wel knap natuurlijk.

En zo is er op visueel en spooky gebied veel te genieten en valt er op verhaaltechnisch gebied het een en ander aan te merken. En is er vooral bewondering voor de subtiele wijze waarop de beeldenpracht zo knap verhult dat het verhaal weinig inhoud heeft.

Bustillo en Maury hebben na deze film mijn aandacht in het horrorgenre. Na hun nieuwste film Leatherface die ik al met 4* beoordeelde, nu ook Livid bekeken vanwege de horrordraft en wederom niet ontgoocheld. Integendeel, ik vond dit een zeer sterke film met zowel sfeer, mysterie, beklemmend gevoel, creepy huis, vettig oud vrouwtje, opgezette dierenkoppen en uitstekende gore. Wat kan een horrorliefhebber nog meer verlangen?

Ik kan eigenlijk niet direct op een minpunt komen. Goed camerawerk, acting was oerdegelijk, soundtrack voegde zeker iets toe, prachtig production design en het verhaal vond ik ook heel interessant. Het blijft inderdaad wat vaag maar dat heeft ook zijn charmes.

De inspiratie van de film lijkt wat van Suspiria te komen maar ik vind deze film toch op zijn minst een stuk beter. Niet dat Suspiria een slechte film is, maar voor mij niet meer dan gemiddeld. Ik heb het niet zo voor bombastische soundtracks terwijl het beter stil had geweest. Wat is er mis met stilte en gewoon het horen van wiegende bomen, fluitende wind of krakend hout? Ik moet al die dreigende soundtracks er niet bij horen, liever zo realistisch mogelijk.

Nu nog hun beruchtste werk eens bekijken want eigenlijk ben ik daar wel heel benieuwd naar.

Matige Maury & Bustillo.

Met hun bloederige debuut À l'Intérieur wist het duo al snel indruk te maken op een groot publiek inclusief mij. Al bleef er van die film zonder de wrede gore niet zoveel meer van over. Met de tweede film weten ze echter een stuk minder indruk te maken. Wat mij betreft is het ook alleen maar bergafwaarts gegaan met het duo.

Hier gaat het duo wat meer een sfeervolle kant op. Opzicht geen probleem, want nu ze de oogjes een beetje beet hebben, is er wellicht wat meer ruimte om te experimenteren. Maar het experiment maakt hier veel minder indruk dat hun eerste experiment.

Wat er voornamelijk bij deze film ontbreekt is spanning. Waar is toch de spanning. Want visueel is het wel weer in orde. Het huis ziet er creepy uit en de details mogen er ook zeker zijn. Maar als het op de echte spanning aankomt blijft er weinig van over.

Een paar suffe schrikmomenten die totaal niet werken weten de spanning ook nooit om te laten keren. De regie is te soft. Het is niet intens genoeg en daardoor weet de film niet goed te scoren. Hierdoor is de film wel vermakelijk, maar had ik niet bepaald het gevoel naar een meesterwerk te kijken.

Acteerwerk is ok. Vond het nergens grensverleggend. De film moet het voor de rest gewoon hebben van het huis en dat het er visueel goed uitziet. Want eerlijk is eerlijk, het ziet er goed uit. Het duo heeft wel een aantal zaken op orde, maar de echte spanning en de opbouw ontbreken volledig.

Richting het einde leek het duo plots door te hebben dat het allemaal niet zo spannend was en komt er wat hardere gore om de hoek kijken. Ik kan dit zowat de redding van de film noemen, zodat het in ieder geval ook nog in iets anders weet op te vallen dan "het ziet er mooi uit".

Geen slechte film, maar te weinig spanning en het mist een beetje scherpe regie. Het beruchte duo Maury & Bustillo staat niet heel hoog in mijn boekje meer.

Heerlijk sfeervolle film die best wat creepy momenten bevat.

En daarmee voor mij ook iets beter dan L' interieur.

Waar die film zich volledig focust op gore, is daar hier bar weinig van over. Deze film is echter vele mallen sfeervoller en bij momenten aardig spannend. Als je dan ook nog een aantal freaky scènes erin gooit heb ik niet zoveel te klagen.

Een variant op het spookhuis thema. Leuk in elkaar gestoken en heerlijk uitgevoerd.

4*

Wat een naargeestige en spannende film! Was best onder de indruk. Heb al veel gezien, maar deze van oorsprong Franse film weet de sfeer goed neer te zetten. Veter dan bij de meeste Amerikaanse films. Het was ook niet een clichématige film vond ik. Wel wat clichés, maar niet te.

Van dit soort films houd ik altijd wel.

Lucie is een jonge vrouw die in opleiding is als thuisverpleegster. Wanneer ze met vrienden een verlaten villa binnendringt waar een oude comateuze vrouw ligt, ontdekken ze dat het huis een duister geheim verbergt. Wat begint als een klassiek inbraakscenario mondt uit in een nachtmerrie vol bloed, spiegels en bovennatuurlijke onthullingen.

De film opent sterk met een sfeervolle en langzaam opgebouwde spanning. Bustillo en Maury creëren een gotische atmosfeer vol fluisteringen en rokerige lichtbundels die herinneren aan de esthetiek van Argento. Toch ontspoort "Livide" in zijn tweede helft volledig: de symboliek stapelt zich op zonder coherentie, en de vampierachtige fantasie die de film kiest, voelt grotesk en geforceerd aan. De aanvankelijk subtiele dreiging maakt plaats voor chaotische beelden en verloren emotionele logica. Wat een beklemmende horror kon zijn, eindigt als barokke verwarring zonder overtuigende ontknoping.