X (1963)

Het is raar om een figuur als Ray Milland te zien in een omgeving waarin 'jonge' mensen staan te twisten.
Yep, Ray, je bevindt je in de '60s.
Bovendien bezit je x-ray vision in een Corman-film, erkend B-filmmaker. Het ligt dan voor de hand om onder de kleding van de jongedames te kijken.

Gelukkig gaat de film niet op zo'n manier om met Dr. Xavier's [Milland] probleem om. Zijn 'X-ray vision' bereikt een punt waarbij hij voorbij het 'omhulsel' van objecten kan zien.
Als hij de establishment en politie achter zich aan krijgt, zoekt hij toevlucht bij een kermis.
Hier wordt de gruwelijke waarheid verteld en illustreert zijn conflict met zijn ontstane gave:
"Met zulke 'krachten' kun je veel geld verdienen."
Terwijl de arme dokter enkel een nieuwe manier zocht om de zieken te helpen, heeft hij de beschikking over iets groters.
En toch is het de omgeving die door onwetendheid en angst [artsen, die vasthouden aan procedures en ethiek, zwendelaar aan zijn handeltje, casino en hun systeem] die hiervoor een stokje steekt.
Zelfs het eind kan als zodanig worden geïnterpreteerd, als het geloof ontkent dat hij werkelijk 'de hemel' kan 'zien'. Het is duivels en er rest alleen een gruwelijk eind, die als een verrassing komt, maar werkt!

Ray Milland in een film van Roger Corman (de koning van de pulp). Ook deze film is geen hoogvlieger maar inmiddels cult. Milland heeft in veel betere films gespeeld en veel betere rollen gespeeld. Toch draagt hij deze film.

Het verhaal is flinterdun en kent in feite maar 1 verhaallijn en dat is de teloorgang van een te vooruitstrevende chirurg, verstoten door zijn collega's en daarna door de maatschappij. De film is bij vlagen saai maar kent een indrukwekkend einde.

Ray Milland's hoogtijdagen waren tegen die tijd voorbij.

Getuige zijn bedenkelijke keuze van films.

Eén van de allerleukste Roger Corman-films!!
Film ziet er prachtig uit niet in de laatste plaats door de Spectarama-effecten waarmee wij als kijker ook kunnen zien wat Ray Milland allemaal ziet!!
Vlot filmpje, coole 1963-sfeer met Les Baxter-soundtrack, origineel SF-gegeven en eindscene die de film subiet de cult-reputatie in drijft.

Films waarbij iemand doorheen alles kan kijken, zijn doorgaans komedies maar dat geldt niet voor deze "X", een SF over een ambitieuze dokter die het slachtoffer wordt van zijn professionele passie.

Kijkt gemakkelijk weg en boeit ook door de speciale effecten, gelukkig in kleur.

Slot ontgoochelt enigszins.

Ray Milland, die ik onwillekeurig steeds associeer met "Dial M for Murder", heeft wel de physionomie om dergelijke ernstige rol te spelen en doet het ook hier niet slecht.

Lekkere gekke film. Had verwacht dat ie wat ouder zijn zijn, zo rond '67. Jaren waarin er flink geexperimenteerd werd met LSD en zo

Interessant gegeven en een leuke vermakelijke uitvoering! Het einde vond ik persoonlijk wel wat snel en gemakkelijk maar ach, je kan niet alles hebben.

Makkelijk kijkvoer!

3*

Moest ik doorheen dingen kunnen kijken en dat ook kunnen controleren ik zou wel weten wat te doen. Nu goed dat zou dan weer eerder een erotische comedy opleveren in plaats van een dramatische film als deze. Moesten ze hier een remake van maken, ze zouden wellicht wel wat naakt laten zien. Het drama aspect van de film is goed uitgewerkt, al is het allemaal wel voorspelbaar. Ofwel zal de persoon in kwestie zijn krachten misbruiken ofwel zijn er andere malafide personen die er munt uit willen slaan. De protagonist valt aan beide zaken ten prooi. Het einde lijkt weer zo typische ziekte van de tijd, met God, de zonde en de duivel. Het laatste shot met die zwarte ogen ziet hij er echt wel als een duivel, hetgeen hij voor mij toch niet was. Goede speciale effecten wanneer de x-straal ogen van het hoofdpersonage in werking treden. Al vind ik het wel raar dat als hij door een omgekeerde speelkaart heen kan kijken hoe hij in godsnaam kan zien welke afbeelding die kaart heeft aan de andere zijde. Tenzij ze ook nog eens een reflecterende functie hebben. Leuk om eens een keer gezien te hebben, maar hier had volgens mij meer ingezeten.

"What do you see?" - Dr. Diane Fairfax

De koning van de B-film, wordt Roger Corman wel genoemd. Gek genoeg was dit na Attack of the Crab Monsters (1957), A Bucket of Blood (1959) en The Little Shop of Horrors (1960) pas de vierde film die ik van hem zag. 91 is hij maar liefst, en nog steeds actief als producer, al kun je je natuurlijk afvragen hoe actief betrokken hij bij die titels is. De jaren vijftig en zestig waren echter zijn hoogtijdagen als regisseur, en uit die periode stamt X: The Man with the X-Ray Eyes (1963). De klassieke droom van menig puberjongen: wat als je overal doorheen kon kijken?

Helaas is de film wat braaf, en werd ik nergens echt verrast. De kracht van de film zit met name in de eerste helft wat mij betreft, waarin we kennis maken met Dr. James Xavier (Milland), die zijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen en verder wil kijken dan de 10% van het spectrum die de menselijke ogen kunnen ontwaren. Een soort mannelijke Lucy (2014) in de jaren ’60 dus, maar dan met zijn ogen in plaats van hersenen. Hoe meer hij van zijn experimentele goedje in zijn ogen druppelt, hoe meer hij kan zien. En het effect is cumulatief, merkt hij al snel. Hij kan zien wat er mis is met patiënten, en wie prettige verschijningen blijken onder hun sixties dress. Maar uiteraard, al snel blijken er ook nadelen aan te kleven, die in narigheid toenemen.

Op dat punt ging de film nog naar een zeven toe, maar in de tweede helft waar Milland op een kermis terecht komt, sloeg bij mij toch de verveling toe. Jammer, want het was de eerste Corman die hoger dan een zesje leek te gaan scoren. Helaas. Wellicht dat het hem lukt met House of Usher (1960), Pit and the Pendulum (1961) of The Trip (1967). We zullen zien.

3*

Matige film over een dokter die met zijn ogen experimenteert en zo door objecten heen kan kijken. Een simpel, maar vermakelijk gegeven dat niet tot zijn volle potentie is uitgewerkt. Dit doordat het aan de brave kant is en ook zeker omdat de lijdensweg die het hoofdpersonage ondergaat wat langdradig wordt (dit ondanks de korte lengte van de film). Ray Milland doet het aardig in de titelrol.

veel sf films uit deze periode die ik nog niet gezien had en deze is vaak meer drama dan sf natuurlijk maar onderhoudend genoeg om de relatieve korte speelduur uit te zitten.

het eind is wat vaag en religieus getint maar goed .

Het lijkt een beetje een "origin story" van een of andere superheld, en dan heet de hoofdpersoon ook nog Dr Xavier. Afijn, best een aardig werkje van Corman dat intrigerend begon maar na de ongelukkige val van zijn vriend maakt Xavier de ene domme keus na de andere, met als dieptepunt het prijsgeven van zijn gave aan de black jack tafel net nadat hij wat geld had verdiend en verder kon met zijn onderzoek. Wel knap dat hij kon voorspellen wanneer de fruitautomaat zou uitbetalen- was hij dan toch een ziener? Milland speelt goed, neemt zijn rol ernstig, de rest van de cast is hooguit degelijk. Visueel ook bepaald niet indrukwekkend, ik vond de visualisatie van zijn X-ray gave vrij lelijk, maar het is deze B-film vergeven.

Pit and the Pendulum blijft vooralsnog mijn favoriete Corman, ook de enige ruime voldoende, verder is het vijfjes en zesjes schrapen.