Meningen

America, fuck yeah!

Onderbroekenlol van de bovenste plank door geweldig stemmenwerk, catchy liedjes en de nodige briljante vondsten (de uitschuifplank van die auto bijvoorbeeld, maar ook de legendarische dick-speech). Knappe van Stone en Parker is dat nooit partij gekozen wordt en eigenlijk iedereen flink in de zeik wordt genomen. De bewegingen van de poppen zijn opzettelijk slecht maar de gezichtjes zijn erg goed. Die kop van Gary als hij voor het eerst Lisa ziet, kostelijk.

Mooiste scene: Hans Blix van de tandeloze VN die een bezoek brengt aan Kim Jong voor wapeninspectie, vervolgens dreigt dat de VN heel boos zal worden en een brief zal sturen waarin staat dat ze heel boos zijn. Satire op zijn best.

Het viel me op dat uit de versie die ik nu keek de plas-en poepsex uit de bedscene was gehaald. Terwijl dat stukje toch ook om te gillen was. Bloed en kots, naast talloze seksgrappen, waren evengoed geen probleem voor de censuur. Met poppen kan opeens een stuk meer ook.

Ietwat houterig maar erg mooi getekend. Hier en daar fan service, het is echt exploitatie met verstand op nul. Wie veel games speelt zal zonder twijfel de stem herkennen van de onvolprezen Tara Platt (hier doet ze Anna), die vrijwel altijd de evil bitch speelt, heerlijk. Verder een boutverhaaltje maar zeker de eerste helft kijkt lekker weg.

Interessante nieuwe blik op tijdreizen.

Net als in veel van Nolan's vorige films is het audiovisueel niet bijzonder, het ziet er allemaal erg zakelijk uit en de soundtrack ligt niet erg prettig in de oren met een erg harde, kille synth sound. Warmte en diep ontwikkelde karakters ontberen ze ook vaak en daardoor is het in de film ook niet erg overtuigend waarom de protagonist zoveel geeft om het leven van de vrouw van die Rus, Andrei Sator.

Aanvankelijk moest ik even wennen aan Kenneth Branagh als Rus, waarom niet een echte Rus casten? Debicki is redelijk. Pattinson vond ik een riskante keuze, maar die pakte best aardig uit. En John David Washington is een vondst geweest. Nolan's casting keuzes zijn wel eens minder geinspireerd geweest. Gelukkig bleef die automatische piloot nu beperkt tot een klein rolletje van Michael Caine.

Het tempo ligt vrij hoog en bij een eerste kijkbeurt mis je toch details die meer aandacht vragen, ik kon niet alles helemaal volgen. Dat wil ik nog best aan mezelf wijten.

Maar de vraag die ik wel mag stellen is of een slimme gimmick nog wel een goede film maakt. In dit geval lang niet zo goed als Predestination (of Memento), maar toch wel de moeite waard.

Van de maker van Ghost In The Shell, met een bijna uitgestorven wereld als setting vond ik de film Intrigerend genoeg om eens te gaan bekijken.

Met de enorme traagheid (afgezien van de belachelijk lange scene waarin het meisje slaapt) had ik niet zo'n probleem, wel met de vaagheid en de overdosis religieuze symboliek. Want daarmee was het toch vooral een cryptische puzzel waar je toch niet helemaal uitkomt. Ik heb na afloop de analyse van Chris Stuckmann bekeken maar moest voor mezelf toch bekennen dat de keizer eigenlijk geen kleren aan had. Er wordt wat gejongleerd met ideeen over de ark van Noach, (het testen van) geloof waaraan wordt getwijfeld, reincarnatie, volwassen worden, het ontstaan van het leven (yggdrasil), futiliteit van het proberen te "vangen" van waarin geloofd wordt, maar eigenlijk is het een zooitje en heeft Oshii toegegeven zelf ook geen uitleg te kunnen geven. Teveel ideetjes, te weinig uitwerking en te weinig interessante vragen om over na te denken.

10 jaar later werd dus Ghost In The Shell gemaakt door deze dezelfde maker, welke ik toch echt veel beter vind, hoewel dit best mooi gefilmd was en aangenaam vreemd, ook door de soundtrack.

Net acceptabel b-film tussendoortje, alleen voor verstokte fans, vooral als ze graag Bruce Campbell (Evil Dead) zien of Chase Masterson (vooral bekend van DS9). Chase is lekker pittig en Bruce is prima maar jammergenoeg krijgt hij niet de heerlijke oneliners waar hij om bekend is.

Dit speelt zich af op een klein vliegveldje maar nergens overtuigt dat. De special effects zijn nog wel te doen maar ze worden problematischer zodra het ware uiterlijk van de griezels zich manifesteert. Een enkele keer werd er zelfs houterige, schokkerige slow motion gebruikt om crappy effects wat te camoufleren.

Op zich prima om het gegeven van The Thing te hergebruiken (wie oh wie is de alien) maar spanning, ho maar.

Op het einde wordt er ook wel heel snel een einde aan gebreid ik vond het totaal niet overtuigen. Geen deus ex machina maar het kwam echt uit de lucht vallen hoe die supersterke alien zo snel en makkelijk aan zijn einde kwam.

Waarom kijken? Vooral de cast is aardig en tilt het nog wat omhoog. Het is een beetje een monster of the week aflevering van X-files, moet je van houden. Echt leuke/goede films in dit genre zijn The Puppet Masters en Invasion of the Body Snatchers (1979).

T2 is voor vele fans de ultieme Terminator film, waarbij James Cameron pas echt compleet los kon gaan, waar hij in het eerste deel toch met te grote beperkingen in het effectenbudget moest werken. Pas nu realiseerde ik me volledig hoeveel The Thing een inspiratie is geweest. Niet alleen bevat het einde een duidelijke verwijzing ernaar, zelfs met geluiden. Maar het hele concept is natuurlijk ook van The Thing: die kon alles imiteren wat het aanraakte. En de levende cellen dat zijn nu een soort nano's geworden, de "polymimetic alloy, liquid metal".

Zelf blijf ik Terminator de beste vinden maar T2 is heel degelijk. We zien een totaal andere vijand die soms ook totaal anders vecht. En eentje die wederom te sterk lijkt om ervan te kunnen winnen. Zoals het hoort! En als je denkt "ja, ze hebben hem eindelijk te pakken!", tsja dan heb je nog nooit een Terminator film gezien. Cameron weet hoe hij een extra lekkere schap erbovenop kan doen waar andere makers een film al als reeds voltooid zien.

Ik heb net een "Remaster" gekeken, 2,5 uur. Volgens mij is dit ook de Director's Cut. Deze haalt duidelijk het tempo er net teveel uit, het kwartiertje eruit knippen heeft voor de Theatrical Cut (of is die nog korter?) veel gestroomlijnd. Het einde is slechter omdat het al teveel in wil vullen over de toekomst. En zo zijn er wel meer scenes die niet essentieel zijn of te langgerekt.

Schwarz is natuurlijk niet weg te denken maar ik zag hem in sommige scenes wel net iets te vlot-menselijk doen. Het excuus is natuurlijk altijd dat hij mensen imiteert maar consequenter zou toch zijn de Houten Klaas. Kniesoor die er op let, maar ja je gaat het zien als je zo'n film tig keer gezien hebt.

Vooral van de John Connor zoals we die in het begin zien was ik nooit bepaald een fan. Het type met vies haar en kapsones dat zijn middelvinger opsteekt naar zijn schoonouders. En Public Enemy (dat T-shirt van John is vaak in beeld) vond ik aanvankelijk toen ook cool, maar ja...wie sommige van hun teksten even kritisch onder loep neemt wordt er echt niet blij van. Cameron is wel fan gebleven want voor Dark Angel liet hij Chuck D wat stukjes (niet al te bijzondere) soundtrack maken.

Edward Furlong was echter wel een capabele jonge acteur, die daarna nooit echt van de grond kwam. En het karakter vormt een simpel en effectief moreel kompas in de film, naast een toekomstig leider met gevoel voor charisma en people skills waar de T-101 (Ahnuld) natuurlijk in mooi contrast mee is. Toch ziet zelfs Sarah Connor (kijk maar goed naar die spieren, Natalie Portman, heeft Linda Hamilton allemaal zelf gedaan door gewoon hard te werken) dat die machine ook kenmerken heeft waar de mens niet aan kan tippen: trouw en nooit door misleidende emoties van het ego gestuurd. En we zien hoe de mens zich in korte tijd kan hechten aan een machine.

Hiermee stijgt T2 uit boven wat anders nog steeds een zeer degelijke en spektaculaire SF-actiefilm is. Er valt op de spannende scenes zeker nog wel wat af te dingen: de T1000 (een geknipte Robert Patrick) is soms belachelijk sloom terwijl we in het begin al zien dat hij als de beste kan rennen. En zo zijn er wel meer voorbeelden waarbij de moordmachine lang niet zo efficient en logisch handelt als we moeten geloven. In een realistisch gevecht zou de T-101 na een paar seconden zijn uitgeschakeld door de T1000 omdat die precies zijn structuur kent. Paar schroefjes, even trekken en hup daar zit de chip. Nog een reden om die scene toch maar weg te laten.

Cameron heeft ook voor bijrollen duidelijk zijn voorkeuren. Geen Bill Paxton (punker in deel 1) in deze maar wel Jeanette Goldstein die de gespierde latina Vasquez speelde in Aliens, als pleegmoeder van Connor. Iets waar de krijsende Twitter mobs nu compleet van over de rooie zouden gaan want Jeanette was zeker geen latina, dat kun je in deze film wel goed zien!

And I volunteered for this shit

Steeds meer geknoei met het tijdreis-gebeuren heeft de Terminator-saga veel schade gedaan. Verder was er met dit deel bovendien het onzalige idee om de saga maar helemaal te rebooten en enkel deel 1 intact te houden.

Totaal niet nodig want Terminator 4 liet zien dat juist de apocalyptische toekomst, de oorlog tegen de machines, bijzonder spektaculair kan zijn. En tot en met dat 4e deel was in principe alles nog wel consistent.

Dit deel begint wel in die toekomst maar na een kwartier zitten we al in de reboot modus. Nu is die aanvankelijk best tof gedaan. De scenes in 1984 tot aan de tijdsprong vormen het hoogtepunt van de film.

Hierna wordt het wat ingewikkeld door tijdreisgedoe met alternatieve tijdlijnen. Als ik een film zit te kijken heb ik nooit zo'n zin in een dergelijke puzzel, vanwege het tempo.

Dan de cast. Mother of dragons in Game Of Thrones, Emilia Clarke, als Sarah Connor en Jai Courtney (Divergent) als Kyle Reese zijn wat ongeinspireerde keuzes. Halverwege de film is er wel een scene waarbij je begrijpt dat ze een acteur zochten die wat meer "buff" is dan Michael Biehn in deel 1. Maar beide acteurs zijn wat vlak. Jason Clarke, geen familie van Emilia, speelt John Connor en heeft daarvoor nog wel genoeg charisma.

Van alle Terminator delen heeft deze de meest verassende vijand. Maar angst aanjagen heeft elk deel na T2 steeds minder kunnen doen. Actie is er genoeg maar de creativiteit die in de actie van het 1984 gedeelte zit ontbreekt wat meer in het tweede deel van de film. Klein beetje humor heeft de film ook nog wel maar in grafisch opzicht vond ik het op het einde niet interessant meer. Genisys staat daarmee slechts boven 1 nog slechter deel, het laatste: Terminator Dark Fate.

Ik snapte verder niet hoe (een nota bene aangeklede) Ahnuld die enorme ontploffing op het einde wel had kunnen overleven en de Terminator die compleet uit kleine nano's bestond niet.

Waarschijnlijk de meest onderschatte Terminator film. Ziet er erg goed uit en het verhaal is wat interessanter en complexer dit keer. Uitstekende, creatief bedachte actiescenes hier en daar en we krijgen lekker veel verschillende terminators te zien: de T-600, de mototerminators, hydroterminators, hunter-killer vliegtuigen, een grote Harvester (zo noem ik hem maar) en we zien zelfs een digitaal uitstekend gemaakte Schwarzenegger als nieuw model, de T-800. Erg zwak minpunt in de actie vind ik wel dat de T-800 legio kansen krijgt om een nek te breken maar elke keer besluit tot een niet dodelijke en schijnbaar amper schade doende worp. Een ander minpunt is de weinig eruitspringende soundtrack, terwijl die bij de eerste 2 films van Brad Fiedel zo doeltreffend en sfeervol was, bam-bam-bam bam-bam!

Toch zeer onderhoudend, ondanks regie door McG, die het waardeloze prul Charlie's Angel een tijdje eerder maakte. Die is toch wel een stuk vooruit gegaan. Wordt ook geholpen door een prima cast en script. Schwarzenegger deed niet mee maar dat vond ik juist wel verfrissend. Bale is door zijn harde kop ook een overtuigender Connor dan emokid Furlong en Nick pisbakken Stahl.

Mijn favoriet uit de reeks. Ten onrechte als actiefilm aangemerkt, dit is een sf thriller met horror elementen. Bepaalde effecten zijn zeker gedateerd (het namaakhoofd van Schwarz, de stop motion robot) maar over het algemeen is toch duidelijk het visuele genie (en de obsessie met machines en trucks) van Cameron al zichtbaar, zeker in de scenes die de grimmige toekomst tonen. Eigenlijk zijn er 2 elementen die deze film voor mij ver boven de andere uit de reeks uittillen: Michael Biehn en de soundtrack van Brad Fiedel. Nu zit er ook een wat mindere synth stukjes bij (teveel random toetsaanslagen bij bepaalde achtervolgingen) maar dit blijft veruit de meest sfeervolle Terminator en dat mag voor een belangrijk deel aan Fiedel mogen toegerekend. Natuurlijk is Schwarz ook geknipt. Verder mag toch bewondering opwekken het zeer beperkte budget waarmee Cameron gewerkt heeft. Wat ik wel vreemd vind is dat Terminator 2 zekere updates gekregen heeft (de stuntman op de motor die te duidelijk niet op Schwarz leek is aangepast) maar dat de mindere effecten hier gehandhaafd zijn gebleven en er nooit een Special Edition is gekomen. Misschien uit respect voor het harde werk van de crew want talent hadden ze zeker. Het steekt verder ook niet uit als een zere duim, daarvoor is het geheel gewoon veel te effectief in het transporteren van de kijker.

Na een baggerslechte eerste trailer waren mijn verwachtingen zodanig dat ik eigenlijk al besloten had deze film over te slaan en thuis een keer te gaan kijken zodra hij op bluray uit zou komen. De Terminator zag er meer uit als een Pee Wee Herminator en de effecten zagen er baggerslecht uit bij vlagen. Mackenzie Davis zag er met kort haar toch minstens 3x minder lekker uit en Hamilton was inmiddels op oma leeftijd, net als Arnie. Hierna kwam een sterk verbeterde 2e trailer. Eerste recensies waren redelijk: ietwat matig, de film ging wel. Met nog steeds lage verwachtingen ben ik toch maar de film gaan checken op een regenachtige vrijdagmiddag en me toch kunnen vermaken. Nu bleek dat veel storende dingetjes van de 1e trailer er uitgewerkt waren. Toen de 1e uitkwam was de film nog volop in productie kennelijk.

Gabriel Luna is niet zo eng als Robert Patrick en niet zo imposant als Schwarz. Het is weer een nieuw soort Terminator die wat socialer en aardiger overkomt maar eigenlijk sterker is dan alle modellen die we eerder zagen (hoewel het eigenlijk precies datgene was wat we in Genisys zagen). Een nieuwe gimmick is het splitsen in 2 maar er wordt niks creatiefs mee gedaan.

Hamilton vond ik eigenlijk te oud maar ze acteerde nog prima. Schwarz was fijn om te zien, vooral omdat er een zeer originele draai gegeven was aan de T-800 die hij hier speelt.

Nu is dat korte haar wat jammer maar ik mocht graag kijken naar Mackenzie Davis, vooral die prachtige ogen. Behoorlijk afgetraind en getoned ook en dat gespierde lichaam mocht er van mij ook zijn hoewel veel kerels liever vrouwelijkere vormen zien. Maar ze is nu eenmaal soldate. Wat ze tegen Sarah had werd me nooit duidelijk.

Natalia Reyes was duidelijk de zwakste schakel in de cast. Charisma van niks, ze kon me geen moment boeien. Nu was dit met Nick Stahl, en eerder Edward Furlong, toch ook wel een probleempje voor mij. Dat soort acteurs doen me allemaal verlangen naar een Michael Biehn, die toch wel een onderschatte factor is geweest van wat Terminator zo goed maakte en het is jammer dat hij van andere filmmakers dan James Cameron zo weinig interessants te doen kreeg in zijn carriere.

Dan de soundtrack. Als je ziet dat Tom Holkenborg die verzorgt heeft weet je gelijk al genoeg. Baggerslecht zal het niet zijn maar boven de middelmaat zal het zeker weten niet uitsteken. Ook bij deze prent beklijft de muziek geen moment en heeft het, zoals gebruikelijk bij Holkenborg, de creativiteit van een zak patat met een dikke lel mayonaise. Tom, ga maar frietjes bakken jongen, of met pensioen, dit is slaapverwekkend. Zonde omdat er zoveel getalenteerde musici zijn die de kansen die deze poseur krijgt veel meer verdienen. Holkenborg heeft vooral talent om iets te maken wat klinkt als een kopie van een typische dertien in een dozijn soundtrack, waar elk stukje persoonlijkheid, originaliteit en creativiteit vakkundig en chirurgisch uit verwijderd is. Je zou het op zijn meest positief nog kunnen omschrijven als niet al te storend tijdens het bekijken van de film.

De actie is prima en ditmaal wordt er meer gedaan met vliegtuigen en helicopters dan vrachtwagens hoewel die wederom niet ontbreken (en dat wordt wat sleets). De special effects zijn prima in orde, zoals je van een moderne Terminator film mag verwachten. Visueel is het duidelijk niet het werk van een perfectionistische auteur zoals Cameron. Tsja, er is maar een handjevol regisseurs die daarvan in de beurt kan komen en het behoeft onder andere ook getalenteerde kostuum- en set ontwerpers.

Het verhaal is best redelijk door wat originele twistjes en vondsten hier en daar maar ik zou het persoonlijk veel interessanter vinden de toekomst te zien, wat helaas alleen deel 4 (met heel behoorlijk resultaat, naar mijn mening) deed. Dat tijdreisgeneuzel ken ik nu onderhand wel.

De eerste helft van de film begint met de nodige rondneukerij, waar heel luchtig over wordt gedaan. De tweede helft wordt serieuzer omdat zich een tragedie ontvouwt. Het centrale thema zit al in de titel: wat maakt dat mensen om elkaar gaan geven?

Door goed acteerwerk van een aantal bekende namen en wat humor wordt een soapnivo vermeden, toch scheelt het soms niet veel. Raar vond ik ook dat de man van McLaine zo snel buiten beeld is. In rook opgegaan.

De gezapige soundtrack wordt tot vervelens toe herhaald, daar wordt je echt niet goed van op den duur.

Ik had gehoopt op meer humor, vooral vanwege Nicholson.

Cut the bolshevism crap!

Voor het merendeel erg vermakelijk maar op het einde te absurd en gekunsteld met die auto achtervolging met computer graphics. En die strijd om het felbegeerde contract gaat ook wat vervelen. Wel een lekkere synth soundtrack en aardige vertolkingen.

De "zegeningen" van de Sovjet Unie zijn ook duidelijk voelbaar, de vrijheid, de vrolijkheid, de eigen soevereiniteit.... Ik kreeg al snel enorme zin om bij de volgende verkiezingen maar eens op 1 van de van oudsher communistisch gezinde partijen te gaan stemmen zodat we hier misschien ook nog het arbeidersparadijs kunnen gaan meemaken...de film doet natuurlijk ook wel erg luchtig over dat verwerpelijke en verderfelijke kapitalisme waardoor mensen schandalig rijk zijn geworden met hun eigen geriskeerde kapitaal...walgelijk .

Maar in alle ernst komt de horror van de Sovjet Unie ondanks alle luchtigheid wel goed binnen en sneu is dat de uitvinder nooit echt kreeg wat hem toekwam en er niks aan mocht verdienen.

Meh, ging wel. Prima geacteerd maar het blijft allemaal wat braafjes en de grotere conflicten in Hawking's leven (2 scheidingen, met het nodige drama) zijn weggepoetst. In vergelijking met de film over Alan Turing was dit toch allemaal minder boeiend hoewel het belang van Hawking's werk zeker enorm moet zijn geweest. Waar de film wel in slaagt is het tonen van niet alleen Hawking's wilskracht (net als die van zijn vrouw) maar ook zijn onaflatende gevoel van humor.

Een bijzondere en ambitieuze misdaadfilm maar slechts half geslaagd, waar een andere regisseur en een andere soundtrack er toch echt veel meer van hadden kunnen maken. Want...

Mann Mann Mann...wat een gebrek aan tempo. Er had zeker een half uur afgekund. De eerste 10 minuten zijn al totale verspilling en vooral een soort excuus voor een soort van saaie videoclip waarin niets gebeurt en de muziek van Tangerine Dream is niet alleen matig (Carpenter en Vangelis hebben in die tijd al veel pakkendere synth soundtracks vervaardigd), het past gewoon niet goed bij de film. Heel erg mooi gefilmd is het ook niet, zeker niet dat pief paf poef gedoe op het eind. Er zijn meer scenes die te langgerekt zijn, maar het meest bont wordt het (naast het begin) gemaakt bij de kraak zelf.

Sterk punt van de film is vooral de goed geschreven en gespeelde hoofdpersoon. Waarschijnlijk voor Caan zijn ultieme rol. Het verhaal wordt gedreven door zijn karakter en we krijgen wat meer mee van het verleden en de dromen en verlangens van zo iemand dan in de gemiddelde misdaadfilm, waardoor er toch wat meer sympathie op te brengen valt voor een verder vrij harde en soms arrogante crimineel. Jammer van dat platte accent wel, dat is zo'n vervelend cliche geworden. Ik vond de overige rollen ook goed bezet, zelfs de morsige gangsterbaas (niet al die gasten hoeven Don Corleone te zijn he), een echte wolf in schaapskleren. James Belushi is hier opvallend mollig maar zeker goed gecast ook. De degelijke voorbereiding van de kraak is verder interessant maar spanning zit er amper in.

Klassieker en toch wel veruit de beste John Carpenter, met al zijn veel voorkomende kenmerken: suspense, zelfgemaakte synth soundtrack en een sterke multi culti cast. Opvallend genoeg heeft ook de wereldberoemde Ennio Morricone meegewerkt aan de soundtrack maar daar is amper wat van te horen. Carpenter's duistere synthesizer deuntjes stelen gewoon de show. Een aantal prachtige scenes zoals de "you gotta be fucking kidding me scene" en de fameuze bloedtest waarbij iedereen vastgebonden zit. Baanbrekende praktische effecten die nu enkel achterhaald zijn omdat ze af en toe toch even een cut moesten doen tussen het acteurswerk en de mechanische poppen, waar dat tegenwoordig vloeiend overloopt. Bij deze herziening vielen me dingen op die ik was vergeten zoals het touw waarmee Blair zich op wil knopen en het schip dat gemaakt wordt door The Thing. Ook valt op hoe slim The Thing eigenlijk te werk gaat door paranoia tegen de andere mannen op te wekken. Die paranoia komt misschien niet altijd optimaal uit de verf doordat de mannen wel erg snel elkaar in de haren vliegen, maar Carpenter wilde er tempo in houden, je verveelt je geen seconde.

Ik had hier nog nooit van gehoord, en afgaande op de titel verwacht je een remake, wat natuurlijk geen goed idee is met zo'n Carpenter klassieker, maar kennelijk is gekozen voor een prequel, waarbij je als nadeel wel hebt dat je weet dat The Thing overleeft. Gelukkig is het geen slap aftreksel. Er zitten zowaar echt spannende momenten in, helaas soms ook weer verpest door gemakzuchtige deus ex machina oplossingen. En je vraagt je wederom af waarom een kamp wetenschappers standaard de beschikking heeft over vlammenwerpers en vuurwapens.

Goed gefilmd door Nederlandse regisseur van Heijningen, met een degelijke cast, hoewel het niet van het kaliber Kurt Russell en Keith David is. De digitale effecten kunnen zich op de beste momenten meten met de fantastische praktische effecten uit Carpenter's film. Ondanks het gebrek aan originaliteit, al met al een ruime voldoende.

Niet best. En ze hebben nog een vervolg gemaakt ook...oei.

Het probleem met deze film is niet alleen het lage budget (geschat op slechts een ton), waardoor de film er gewoon niet goed genoeg uit ziet (hoewel er waarschijnlijk films met dat budget te vinden zijn die visueel een stuk strakker zijn), maar het basisgegeven. In een kennelijk toch nog steeds democratische toekomst zou er nooit draagvlak voor zijn om onschuldigen te vermoorden, hoe groot het overbevolkingsprobleem ook is. Je zou ofwel een totalitair regime daarvoor nodig hebben, met daarbij eventueel een poppenkast die een democratie veinst, ofwel een veel verborgener, sluwere manier om de bevolking te zuiveren (een epidemietje hier, een burgeroorlogje daar).

Dat de test een leugen blijkt en er achter een soort kaasschaaf methode schuilt is niet meer dan een aardige vondst waar verder te weinig mee wordt gedaan.

Echte mannenfilm die enkel geschikt is om samen met een groep maten en een flinke hoeveelheid bier te consumeren. Zo plat als een dubbeltje, bijna geen enkele grap boven de gordel en verder een met zichtbaar plezier gemaakte, door en door foute, puberale film. Geenszins briljant maar toch wel goed voor een schaterlach hier en daar. Ik vind Franco altijd tegenvallen in comedies en Rogen nooit bijzonder maar het script wil hier en daar nog best gevat uit de hoek komen en er zit nog een flinke dosis absurditeit en redelijke fx in. Het is een script van een nivo waarvan ik denk dat zelfs ik het ook wel had kunnen bedenken allemaal, maar deze mannen hadden de middelen en hebben het gemaakt.

Ik was erg bang voor een soort Guardians of the Galaxy (die ik vreselijk irritant en flauw vond) en daarom heb ik deze maar overgeslagen toen hij in de bios kwam. Gelukkig is het alleszins meegevallen en heb ik me goed kunnen vermaken. Nu is het zeker niet allemaal om te schaterlachen maar voor elke mislukte grap zit er ook wel een goeie in. Hij ziet er ook fris uit: de film is misschien wel de meest bonte en kleurrijke van alle Marvel films.

Blanchett is een geile feeks en schmiert er vrolijk op los. Karl Urban weet ook wat toe te voegen omdat je je toch verplaatst in zijn karakter. Loki heeft misschien net iets te weinig te doen maar Hiddleston is altijd genietbaar met die vertolking. Het schamele bijrolletje van Idris Elba had echter niet gehoeven en met het Valkyrie karakter had ik helemaal niets (met als enige lach-of-ik-schiet gimmick: ze zuipt veel). Persoonlijk vind ik het sowieso niet zo passend voor figuren uit de Noorse mythologie om gespeeld te worden door donkere acteurs (je laat de rollen in Black Panther immers ook niet allemaal door blanken spelen) maar in dit geval waren ze ook niet genoeg uitgewerkt. Sam Neill heeft ook al zo'n piepklein rolletje in het begin waardoor je je afvraagt wat hij in die film doet. En waar bleef Doctor Strange in de rest van de film? Echt weer zo'n nodeloze toevoeging om hem maar eventjes te laten zien, helemaal niet nodig. Maar goed...

Hoe dan ook een smakelijk tussendoortje en met gemak de beste Thor film tot nu toe.

Meh....uiteindelijk niet meer dan een matige film. Ondanks erg fijne vertolkingen van Yelchin, Cooke en Taylor-Joy. En de laatste twee behoren toch wel tot de meest smakelijke actrices van hun generatie, dus zeker geen straf om naar te kijken. Maar waar de film probeert slim en ingenieus te zijn valt het plat op de neus en flink door de mand. Het einde is daarom bijzonder teleurstellend. Het is alsof de scenarioschrijver een twist eraan wilde geven maar er eigenlijk geen zin meer in had. Gemakzuchtig afgeraffeld.

Ik denk dat wat hierboven is genoemd, dat het niet zo goed te duiden is, niet een kracht is maar een zwakte. De film lijkt soms net zo verveeld als de verwende meisjes en kan niet beslissen wat het wil zijn: zwarte komedie, cynisch commentaar op het society wereldje, drama, coming of age...het is vlees nog vis. Met mindere acteurs was het echt helemaal niks geweest. Probleem met het verhaal is verder dat de stiefvader eigenlijk maar 1 reden geeft om hem echt te haten: hij is een stiefvader. Toch wat karig.

De eerste helft van de film intrigeert het meest, omdat je geen peil kunt krijgen op Cooke en haar relatie met Taylor-Joy. Daarna zakt het toch wat in vanwege de onstandvastigheid van Taylor-Joy, die geen beslissing kan nemen.

Ik ben gek op lekker alternatieve tienerfilms ala Ghost World maar recente matige titels als Ladybird en deze Thoroughbreds wijzen mij er weer op hoe zeldzaam de goeien echt zijn. Jammer, jammer.

Begint interessant maar wordt steeds overdrevener. Aardige film met dito acteerprestaties maar hij moet het teveel hebben van volslagen idiote acties om genoeg drama erin te pompen. Dat hele, nogal badinerende "kijk, het zijn toch mensen" vingertje erbij helpt ook niet. De confrontatie die de film nog het meest interessant had gemaakt wordt om onbegrijpelijke redenen domweg overgeslagen en dan begint de aftiteling al. Hier had duidelijk meer in gezeten.

Zoals wel meer vroege jaren 70 films (ik denk aan iets als The Mechanic) is deze erg efficient, er wordt geen tijd verdaan. Het blijft natuurlijk een exploitatiefilm ook. Veel vechtscenes van begin tot eind. En die zijn best goed gedaan, met een prima uitgewerkte choreografie die redelijk strak gefilmd is, zonder al te veel cuts, hoewel dat bij salto's en dat soort fratsen, zoals verwacht mag worden, wel vaak gebeurt. De film heeft nog een aantal onverwachte wendingen en shock momenten in petto die vrij hard zijn, bloed wordt niet geschuwd. De bad guys zijn goed gecast. Sowieso bevielen de meeste acteurs wel. Nu zat ik wel naar zo'n typische houterige Engelse dub te luisteren maar de gezichtsuitdrukkingen zijn in al hun eenvoud treffend. Verder mooie sets, hoewel duidelijk studiowerk. Hong Kong had toen al een filmproductie die er mocht zijn. Dit is geen klassieker als Enter The Dragon maar deze komt toch aardig in de buurt, hoewel het de humor van die topper (en het charisma van Bruce Lee) ontbeert. Hij kwam op mijn radar doordat hij in Tarantino's top 10 stond (die vrij willekeurig aanvoelt overigens).

Met wat meer budget, een iets sterker script, wat meer spektakel en wat meer starpower had dit best een bioscoophit kunnen zijn. Maar de actie oogt te goedkoop en morsig, daarnaast zijn teveel sets niet bijzonder om te zien, hoewel de oude inrichting erg cool gedaan is. Enkel daar krijg je even een sci fi gevoel. Het houdt dan qua verhaal een beetje het midden tussen jaren 70 paranoiafilms zoals Parallax View of Telefon en veel snellere actiefilms als Bourne Identity. Het lijkt niet helemaal de toon te kunnen vinden als actiethriller door een gebrek aan sfeer en de dynamiek die betere actiewerkjes laten zien.

Hoewel Biehn echt niet slecht is en je het toch heel wat slechter kunt treffen dan seksbom Kensit, die in het begin nog even een brilletje opzet om door te gaan voor psycholoog met dokterstitel, waren dit natuurlijk geen A-lijst acteurs, dus ook daar is het budget waarschijnlijk te laag geweest. Voor een b-film vind ik het verhaal wel weer te goed en het wordt met de korte speelduur efficient verteld. Wat de geloofwaardigheid betreft is met name de rol van Kensit zwak, ze is er vooral bij gesleept om er een lekker wijf bij te hebben, met obligate hijgscene. De film heeft hier en daar sowieso lichte softcore neigingen. De finale is echt een sof. Deze makers wisten niet echt hoe ze opwindend actie moeten filmen, terwijl een aantal jaar terug John McTiernan toch al liet zien hoe dat moest met Die Hard.

Ging wel. Na het meesterschap van Friedkin gezien te hebben in The Exorcist en Sorcerer was dit toch een schrale bedoening. Afgezien van een (redelijk, maar niet meesterlijk gefilmde) autoachtervolging krijg je gewoon een standaard politieverhaal voorgeschoteld, met een wraakthema en het gebruikelijke buiten het boekje moeten gaan daarbij. Tegenwoordig zou het in een paar afleveringen van een politieserie routineus afgehandeld worden. De gelikte 80s soundtrack hielp ook niet.

Wel is het merendeels fraai geschoten, vooral als het om de buitenlocaties gaat. Willem Dafoe speelt ook goed met een nog enigszins intrigerende rol, net als de rest van de cast (Turturro is ook altijd goed). Maar het blijft allemaal teveel op de oppervlakte.

"With age comes wisdom."

"With age comes exhaustion."

Allen had gerust een half uur uit de film kunnen knippen want de vele mindere scenes gaan ten koste van de leukere (de scenes met praatjesmaker Ellen Page, de commentaren van Alec Baldwin daarbij en de tenor in douche op toneel).

Een leuke film met de origin story van Lara Croft. Vooral de eerste helft biedt onophoudelijk vermaak.Naar het einde toe wordt het net iets te gewoontjes en miste ik wat spektakel en actie. In het gereboote spel van een aantal jaar terug is het eigenlijk 1 grote monoloog van Lara en voor een film werkt dat niet, daarom is begrijpelijk voor een andere opzet gekozen. Ook moest je in het spel ontzettend veel vijanden uitschakelen in je eentje, ook met stealth. Dat laatste werd te weinig benut in de film. Nu werd er wel erg veel overgelaten aan de medestrijders.

Evengoed draait bijna alles om Lara. Gelukkig is Vikander een solide keuze, zowel qua acteerwerk (goede expressie) als fysiek want ze is zichtbaar getoned en afgetraind en mag dat hier en daar ook laten zien met het nodige klimwerk. Goggins als Vogel is een prima bad guy.

De soundtrack is dertijn in een dozijn en soms te bombastisch. Maar het camerawerk is prachtig, met name in de eerste helft. Eenmaal in die grot valt er visueel jammer genoeg minder te beleven. Het verhaal is dunnetjes maar prima te volgen en de grote organisatie Trinity maakt een interessantere vijand dan de oudere Tomb Raider verhalen konden bieden.

In vergelijking met de Jolie-films is dit een veel betere film qua verhaal en actie. Die films waren ook erg zot en over de top, deze brengt toch net wat meer realisme. Zonder in te boeten aan humor, zeker in het begin, want ik was bang dat het te serieus zou worden net als de gereboote game eigenlijk was. Het leuke is namelijk dat Croft nog niet een superheldin is die alles wel aan kan. Haar te zien ploeteren met van alles is wat de film zo genietbaar maakt.

Met het oog op de komende Top Gun: Maverick film leek het me aardig deze, meer dan 2 decennia later, nog eens te bekijken. Meer drama dan actie, dat is er eigenlijk niet veel, tenzij je de oefenvluchten meetelt. Verder is het allemaal erg commercieel en gelikt, met het nodige stoere gedoe, een obligate en wat vlakke romance, het is 1 grote videoclip bij wijlen (het deuntje van Berlin wordt overgebruikt).

Evengoed fraai gefilmd (hoewel Tony zeker geen Ridley is) en de soundtrack is prima. Ik had graag nog wat meer deuntjes uit de synths van Harold Faltermeyer gehoord.

Terzijde is het vermeende homo erotische ondertoontje tussen Ice en Maverick toch wel behoorlijk uit de duim gezogen. De onderlinge spanning is meer machismo en competitie, het zijn de Heren van de Bruine Ster niet.

Die bedscene met McGillis is trouwens flut, je ziet helemaal niks, veel te donker.

Verder slaat de actie aan het einde eigenlijk nergens op, waarom zou een vijandelijke macht (en welke eigenlijk precies?) kostbare MIGs op het spel zetten voor niets? Een provocatie zou ik begrijpen, dan krijgt de vijand de schuld van het beginnen van een oorlog, maar om zelf als eerste te gaan vuren? Verder bleef het voor mij volstrekt onduidelijk in welk luchtruim op de wereldkaart het nu precies afspeelt.

Ik vond Iron Eagle toen ook al beter, die had wat meer actie. Misschien ga ik die nog eens opzetten. De ultieme straaljager film is nog steeds niet gemaakt (of mag Firefox meegerekend worden?). Dat moest ik al concluderen na het stompzinnige Stealth. Zeer benieuwd naar het onverwachte vervolg van deze Top Gun dus.

Een sterk vervolg, beter dan het origineel. Wie wil afdingen op de film zal vooral wat aan te merken op de geforceerde manier waarop alles uit deel 1 uit de mottenballen wordt gehaald, tot de muziek aan toe. En verder de gebrekkige geloofwaardigheid en grote voorspelbaarheid. Wie daar enigszins overheen kan stappen kan zich vermaken met een lekkere straaljagerfilm met een prima verhaal, een veel te gevaarlijke missie en een sterke cast die genregenoten als Iron Eagle met gemak overtreft. Opvallend is wel hoe ook in dit deel de vijand anoniem blijft: het lijken de Russen (we zien Migs en een Hind gevechtshelicopter) maar het wordt gek genoeg nooit verteld. Noemenswaardig is verder dat er weinig computer effecten zijn gebruikt: veel stunts zijn met echte vliegtuigen gedaan en daardoor ziet het er allemaal erg goed uit.

Werkelijk geniaal. Aarsflauw, tot de broek scheurt bij de bilnaad, maar ik heb me kapotgelachen. Duurt even voordat 'ie op gang is gekomen, maar haalt makkelijk het nivo van bescheurfilms als Airplane! en The Naked Gun, van hetzelfde grappen-en grollentrio Zucker, Abrams, Zucker. Joodse humor ten top. Zeg maar een combinatie van slapstick, schuine ongein (dat meetlint, meesterlijk), taalgrappen en parodie (Blue Lagoon en vele WO2 films moeten het hier ontgelden net als de rampenfilms in Airplane). Met een glansrol voor de zingende, dansende Val Kilmer als een soort Elvis (die opzettelijk slecht moest acteren van de regie omdat Elvis daar ook weinig van bakte).

Echt in tijden niet zo gelachen.Natuurlijk slaat het verhaal nergens op, want het is een compleet gestoorde film. De grappen volgen elkaar in hoog tempo op en de speelduur is lekker kort.

Nu nog Jane Austen's Mafia! en ik heb alles van deze lolbroeken gezien.

Ondergewaardeerde remake. Zeer onderhoudend, vol actie en mooi strak gefilmd. Wat Wiseman ook al met Die Hard 4 liet zien. Zeker geen B-film en 1 ster of minder is zwaar overdreven, dat soort scores geef je alleen aan films die in deze (wat oppervlakkigere) opzichten ook onder de maat presteren.

Gewoon verstand op nul en genieten van de rit. Op een zich onnodige film want het origineel is een klassieker. Toch is het verhaal afwijkend genoeg om interessant te zijn en is de film ontzettend prettig om naar te kijken vanwege de beelden van de futuristische stad met vliegende auto's en robotpolitie (zonder Blade Runner te imiteren) en de bloedmooie cast. Het lijkt er bij veel shots op om zowel de opgefokte Kate Beckinsale als de sexy Jessica Bil zo lekker mogelijk in beeld te brengen en dat lukt aardig. Farrell is hier wat saaier dan in Minority Report doordat persoonlijke conflicten beperkt blijven tot pure knokpartijen ipv venijnige dialogen.