Meningen

Geen scores voor alle films, dan moet ik dat nog bij elkaar optellen ook en kom ik toch weer verkeerd uit, ook omdat 1 van de 3 duidelijk zwaarder weegt.

volgorde dvd: Dumplings-Cut-Box

Dumplings -

De film die ik dus al als full kende.

Nog steeds een apart verhaal en leuk gefilmt.

Als short werkt het denk ik wat beter, want als full waren de shots en scenes wel veel langer, maar dat werd nog wel eens langdradig. Ook het einde was beter op deze manier denk ik. Het verschilde niet zoveel dat de score nu direct omhoog zou gaan, maar als short werkt ie wel beter.

Cut -

Ik weet t niet med deze.

Uitgangspunt is op zich wel leuk, maar inderdaad beetje Saw achtig ofzo.

De introductie van de badguy is wel leuk. Visueel is ook alles goed in beeld gebracht, maar zoveel boeiends viel er persoonlijk niet te zien.

Verhaal is wel een beetje sadistisch grappig, maar is nogal leeg.

Wel vermaakt maar niet hoogstaand

Box -

Ik kende dus al 1 film van deze shorts serie en de ander kwam van een regisseur die me de afgelopen tijd al erg verrast had. Zo fout kon ik met de aankoop dus niet zitten en hier keek ik echt naar uit.

Voor een Miike film erg rustig en sfeervol. Vooral een erg mooi verhaal met wat aparte tintjes. Alles wat erg rustig opgebouwd, en je word als het waren meegevoerd in de wereld van de film. Knap gedaan.

Het is vooral gewoon erg mooi in beeld gebracht en er word erg veel sfeer neergezet. Prachtige shots, scenes, en landschappen. Ook de soundtrack is erg subtiel en op sommige momenten niet eens echt aanwezig, wat erg goed werkt.

Het meest serieuze Miike werkje wat ik gezien heb, en misschien wel het meest serieuze wat ie gemaakt heeft, maar de uitvoering is perfect.

Maakt dus met Dumplings een goeie short, Cut een matige en Miike een perfecte. Makkelijk maar even afgerond op 3.5*

Toch vind ik t geen slechte aankoop, want Dumplings is gewoon leuk en Miike short behoort makkelijk tot 1 van zn betere werken.

Safety Not Guarenteed is in zekere zin een remake, dit keer niet van een film of boek, maar van een advertentie uit de jaren 90 die zorgde voor een grote internet meme (rond 2005) op YTMND.

Hier wat meer info.

Dat er dan een screenwriting award met deze film wordt gewonnen is wat onterecht. Het plot doet niet veel anders dan de meme tot leven brengen.

Dat in leven brengen kun je wel aan Mark Duplass en Aubrey Plaza overlaten. Fijne chemistry hebben die twee samen, Duplass met zijn rustgevende vibe en relaxte dialogen, Plaza met haar vreemde komische timing.

Dat er dan nog allerlei subpplotjes omheen worden gebouwd zorgt alleen maar voor chaos. Focus alsjeblieft.De visuele stijl en muziek zijn zo typisch mainstream indie, dat de film zijn eigen kwaliteit naar beneden wordt gehaald door clichés en slordige/standaard montage.

Gelukkig zijn er dus Duplass en Plaza, die de film met vlotte, scherpe, soms lieve dialogen naar een heel wat hoger niveau tillen. De film verdiend eigenlijk absoluut geen voldoende, maar door hun werd het geheel nog erg aangenaam kijkvoer. Gehypt en beloond dus, maar onterecht.

Eveneens eens met de score. Hoogstwaarschijnlijk een film die voor veel mensen onopgemerkt zal blijven en onterecht. Buscemi speelt geweldig als onzekere gokverslaafde, die op sommige momenten hilarisch zelfverzekerd probeert te zijn.

De film kent een vreemde timing, maar die offbeat komedie zit grotendeels ook in het spel van Buscemi zelf waarschijnlijk. De man is gewoon vreemd haha. Toch ontstaan er ook nog wel echt vreemde situaties, die erg goed werken. Bij het moment van het vlammenpak en de sigaret lag ik behoorlijk dubbel. Flauw, maar je moet er maar opkomen.

Naast Buscemi's sidekick (die ik wel erg geslaagd vond), vond ik de rest van de cast maar bijzaak, al was er niet echt een zwakke schakel te bekennen. Sarah Silverman vind ik vaak te hard en niet grappig, maar hier doet ze niet meer dan schattig zijn. Niet echt heel interessant op het moment van de staart en de nagels na , maar niet storend verder. Wel leuk dat Danny Trejo nog even langs komt, die man is in elke film wel gaaf om even tegen te komen en ook hier werkt het weer.

Leuk filmpje, die het vooral van Buscemi moet hebben, maar hij draagt de film goed.

Bizar dat ik deze film nu al kon zien (pre-screening, zonder subs).

Anyway, goed acteerwerk van iedereen. Bij vlagen geweldig droge humor en een aardig origineel script. De film helpt zichzelf compleet om zeep door (bewust?) met verschillende romantische clichés te spelen. Zo werd de film wel heel voorspelbaar en had ik op den duur zoiets van "Nee hè, nu gaat er toch niet dat gebeuren?"

Zonde, had een stuk meer in gezeten.

I believe so strongly in mayonaise!

Komedie met een zeer eigen (non-)stijl. Deed me wat denken aan de jongens van BriTANicK Comedy | Two Guys Wasting Their Degrees en na het zien van deze film, lijkt het me dat zij hier voor een groot deel hun inspiratie vandaan hebben. Vooral als je kijkt naar winning trailer

Over de film dan. Ja lastig om er wat zinnigs over te zeggen. Schetsmatig, veel geklooi met dialoog en hoe we tegen "taal" aankijken. Verder word je er meermaals op gewezen dat je een "film"kijkt die de regels van film niet zo serieus neemt. Iets wat natuurlijk veel vaker gedaan is, maar hier is het wel erg droog.

Deed me inderdaad wat denken aan Monty Python door de randomness, maar dus nog veel meer aan de shorts op Britanick en ook Cracked.com. Zeer vreemd stijltje, dat je ook niet gewoon moet worden, want dan is de lol eraf natuurlijk.

Aanrader!

Voor achtergrondinfo en mijn inspiratie wat betreft deze serie verhalen lees de eerste alinea van deel 1.

Geheel volgens traditie van het materiaal wat besproken wordt zal de intro van deze verhalen veel te langdradig zijn en teveel in herhaling vallen. Dan volgt er een slap, maar smeuïg middenstuk, om vervolgens veel te voorspelbaar te eindigen…

Nacht-tv op 6 kanalen – deel 2:

Met Payback had ik uiteindelijk nog een aardige film te pakken, zo bleek. Het was dan wel een voorspelbare b-film, maar de sfeer zat er goed in en het resultaat was hoe dan ook vermakelijk. Wat zou dit Scorned met Shannon Tweed opleveren? Eerst maar eens wat achtergrondinformatie over mevrouw: deelname aan missverkiezingen, borstvergroting op haar twintigste en in ’81 maakte Mr. Playboy Hugh Heffner haar een Playmate en mocht ze in de Mansion wonen, tot ruzie en overmatig cocaïne gebruik ervoor zorgde dat ze eruit werd gezet. Allemaal informatie die ik als elfjarig jongetje niet had. Ik wist voldoende….tieten! Dus daar zat ik weer met mijn neus dicht op die oude, houten tv, met ronde beeldbuis, een flink uitsteeksel aan de achterkant en maar liefst zes voorgeprogrammeerde zenders. Geluid zacht ((oh oh, wie weet horen mijn ouders het!!!!)

Toch. mocht ik deze film destijds gezien hebben zal ik destijds behoorlijk vaak en geïrriteerd weg gezapt zijn naar een sketchshow op MTV, zoals “The Tom Green Show” of “The State”. Eerder sprak ik nog over een rule of thumb: naar die tiet kun je de eerste 20 minuten wel fluiten. In plaats daarvan krijgen we spanningsopbouw en plotontwikkeling. Die rule of thumb wordt ruimschoots overschreden, pas na driekwartier valt de eerste erotische scène te ontdekken. Wat????? Ze is niet eens naakt. Wat gefrummel in haar onderbroekje zorgt voor vreemde oerkreten van Tweed en doet me afvragen wat er nou allemaal gebeurd daar beneden:

1. Ze heeft vreselijke jeuk.

2. Er zit daar een giftige spin, die ze uit alle macht probeert te doden voordat ze zelf het loodje legt.

3. Ze moet huilen en haar ouders hebben haar vroeger verteld dat het de beste manier is om haar tranen te drogen.

Kiezen jullie maar? Leuke prijzen en/of geldbedragen heb ik niet, dus de winnaar zou zelf naar de winkel moeten rennen voor die zojuist gewonnen, gloednieuwe magnetron. Wat? Zo werkt het spelletje niet? Hmmm…

Afijn, voor het zover is hebben we dus eerst driekwartier plot en spanningsopbouw. Een ongeoefend amateurgezelschap is uitverkoren om deze film van spannende, erotische en dramatische muziek te voorzien. Is er verschil? Nou, dat orkest vindt van niet. Men neme wat pauken, dwars- en blokfluiten en natuurlijk een strijkorkest. De pauken worden ingezet als er mensen (trap)lopen of autorijden, altijd spannend. De fluiten geven het geheel een erotische tintje en het strijkorkest moet voor drama zorgen. Wat nou als er mensen lopen, in een dramatische scène vol erotiek? Je snapt hem al! Qua verhaal is het simpel: de kijker wordt verward genoeg in de film gegooid en moet meteen kennismaken met 2 koppels, die schijnbaar niets met elkaar te maken, behalve qua zakenrelaties, zo blijkt even later. Een tragische gebeurtenis zorgt ervoor dat de vrouw van het ene koppel het andere gaat terroriseren en zo is femme fatale Shannon Tweed geboren. Hoe komt ze het gezin binnen? Laat zoonlief nu net heel slechte cijfers op school hebben en in aanmerking komen voor naschoolse les. Tsjah, plot. Het geheel is zo ontdaan van sfeer en spanning, alles is slecht gefilmd…oh en die soundtrack, had ik jullie al over de soundtrack verteld?

Maar goed, Tweed is het gezin binnen.

Stap 1: met iedereen in het gezin seks hebben, beginnende met haar leerling. Wie wil er nou geen seks met de lerares? Met alle mogelijke moeite perst ze zich (inclusief die luchtballonnen) in een sexy pakje en rijdt rond met een stoere sportwagen. Dan moet het lukken toch? Natuurlijk, het gaat hier om een domme puber, zo gezegd zo gedaan. Pa en ma moeten dan later ook nog maar even gewipt worden, maar dat is bijzaak.

Stap 2: Wraak! Waar te beginnen? Heb je dan helemaal niets geleerd van al die misdaadplotjes?: de Latijns-Amerikaanse, moeilijk Amerikaans sprekende huishoudster natuurlijk. Later in de film is er nog ruimte voor vergif, doodslag, messteken en meer…..de volgorde maakt ook niet uit, Tweed krijgt het hele gezin compleet gestoord. Ze is dan ook vooral een gemene femme, niet perse een slimme.

Oh, spoilers zeg je? Goed, ik hou al op. Echter, je zult zien, mocht er iemand van jullie deze film ooit graag willen bekijken, dat het verloop van de film al snel makkelijk is in te vullen voor de kijker. Bang voor spoilers hoef je niet te zijn dus, het presenteerblaadje ligt van tevoren al klaar. Vooral de kern/clou van de film wordt door niemand gemist, behalve het gezin zelf.

Hoogtepunten? Goed dan:

- vrouw tijdens seks: I thought we did agree that we must use some kinda protection. I think I might be ovulating.

man: *kijkt sip naar beneden* Well, that does it………

- Zoonlief/leerling maakt binnen twee dagen kennis met zowel een houten liniaal als een cockring, je moet wat, als je bijles wilt en je de lerares tevreden wilt houden.

- Pa houdt van een stevig potje poolbiljart. Mevrouw lerares kan daar ook wel wat van, trouwens…..alleen mag zijn vrouw dat uiteraard niet weten.

Zo gok ik dat na die driekwartier aan frustrerend plot (nogmaals: waar blijft die tiet) dit een erg spannende film was voor het stoute elfjarige jongetje van toen. Weinig neo-noir, audiovisueel slecht, dus geen sfeer en tot slot een gemene, maar domme femme fatale. Goed: tiet gezien, nu eindelijk slapen! Voor hen die dit allemaal gelezen hebben, ik zie jullie bij deel 3…….niet eerder dan eind volgende week. Ik moet hier even van bijkomen......

Een film met een zeer eigen stijl. Als iemand me zou vragen waar scott pilgrim op lijkt zou ik wel 10x moeten nadenken, voor ik met een zinnig antwoord kom en nee...

Vraag me af hoe groot de doelgroep van de film is. In de film is iedereen zo in de 20 en dat lijkt me wel t juiste publiek. Dan nog kun je beter een voorkeur hebben voor old school gaming (NES, PS1, Atari, Sega) en jaren 90 muziek. Al moet ik zeggen dat die jaren 90 muziek er hier niet zo uit komt. Pixies word een keer genoemd, Scott draagt een Zero shirt enz., maar de muziek die de bands spelen is modern en glad te noemen. Ook vond ik de bands vaak te zacht ingemixt, maar wie weet lag dat aan mijn pindakaas.

Verder was 1e uur mooi opgebouwd qua verhaal en humor en naarmate de actie vordert werd het verhaal steeds dunner. In het boek schijnt dat allemaal veel trager te gaan, met meer verhaal en subtext, dus misschien maar eens lezen. Niet dat ik me eraan gestoord heb, heb me zelfs erg vermaakt, maar de film werd er wat dunner door en kreeg wat minder emotie mee.

Toch wel een film met een groot hart. De comics ken ik een beetje en de film is aardig trouw. Het moet allemaal net iets te snel afgeraffeld worden. Toch, Cera speelt altijd op zo'n manier dat je wel iets van hem in jezelf herkent. Dit is natuurlijk ook omdat ik zelf dit jaar net een nieuwe NES heb gekocht en veel rock luister.

Zoals ik zei, ik denk een film voor een beperkte doelgroep. Al is de film eigen genoeg om ook mensen zonder affiniteit met al het bovengenoemde te verbazen. Het is allemaal alleen net een stukje leuker als je de referenties oppikt. Fijne film!

Goed dan, deze versie (tv versie dus) van de film vanavond gezien. Het geheel heeft een grimmige, claustrofobische sfeer en snijdt vele heftige onderwerpen aan. Waarschijnlijk door het niet schuwen van deze onderwerpen (zoals racisme en betrekkelijk expliciet geweld) is deze film destijds afgekeurd voor een vertoning op tv, maar als je het nu zo bekijkt is het veelal wat houterig, suf en grotendeels braaf.

Dat houterige zit hem vooral in het acteerwerk, wat niet echt uit de verf wil komen. Deels bewust natuurlijk, want dat is de manier de jongeren in de je jeugdgevangenis zich moeten gedragen. Toch, het had allemaal wat vloeiender gemogen. Wat explicieter ook, want op enkele aardig schokkende scenes na, kwam het hier niet echt hard bij me binnen en was het vooral te traag en duf. Het lijkt wel of Clarke zich in moest houden voor deze tv uitzending, wat natuurlijk ook zo is. Nogmaals, misschien is het voor conservatief Engeland it die tijd logisch dat het niet vertoond werd, maar nu kan ik me dat nog moeilijk voorstellen.

Het verhaal steekt goed in elkaar, de grauwe setting is ook prima, maar de uitwerking is iets te veilig. Als je zo'n film maakt, moet je er ook vol voor gaan. Ik geloof dat dit uiteindelijk prima gelukt is met de bioscoop versie, dus daar ben ik zeer benieuwd naar.

Vreemde, bij wijlen erg zwarte komedie. De timing van de humor valt vaak ook erg vreemd en de setting en verhaal is ook gewoon VREEMD.

De filmproducent leeft zijn leven naar een bepaald boek, waar een grote levensfilosofie inzit. Dat boek wil hij inderdaad verfilmen, maar hij heeft geen geld. Als ie dan allerlei vreemde mensen tegenkomt, die m misschien wel zouden kunnen helpen, begint het balletje te rollen.

Erg veel vreemde oneliners uit die zogenaamde bestseller, waar de man naar leeft. Op de gekste momenten worden situaties uit het zogenaamde boek toegepast en uitgebeeld. Zorgt voor erg offbeat momenten meestal.

Het zwarte tintje, komt door de wereld van Kim (Walken). Walken zet op sommige momenten gewoon een erg geschifte rol neer. Zwaar onderkoeld, maar als er dan iets gebeurd, zie je het ook niet aankomen.

Een overdreven, sarcastische, cynische komedie met actie elementen. De film heeft een grote sterrencast die zich vast vermaakt hebben Eigenlijk is de film wel veel te vreemd om door een groter publiek gewaardeerd te worden.

Ik ben regelmatig zwak, misselijk, naar de knoppen, vast ook wel eens verdrietig, op weet ik veel wat voor manier, maar hoor je mij zeiken? Sommigen in deze film, doen net alsof ze de zieligste personen op aarde zijn en weten dat nog eens te vergezellen van fake acteerwerk ook BLEGH!

ZO, die inleiding staat!

Eerst maar even proberen wat positieve punten op te noemen, dan hebben we die ook maar gehad. Hortence is aardig zoals je van een zoekend adoptiekindje zou verwachten denk ik. Verbaasd, maar nergens TE sentimenteel. Licht afstandelijk, maar later steeds meer open. Niet al te veel mis mee.

Ook Maurice is nog goed te doen. Rustige man, warm karakter en probeert allemaal mensen bij elkaar te houden die emotioneel behoorlijk doordraaien.

Dat doordraaien? Waarom dan eigenlijk?

Geen geld, geen kinderen, een ongelukkig liefdesleven? SO WHAT! Afgezien of ik vind dat die mensen er wat mee zouden moeten doen (geluk maak je zelf, dat ligt niet aan je omstandigheden, vaak) , hoef ik er niet meer dan 2 uur naar te kijken.

Zeker niet als als dit wordt verpakt in een drama waarin dus om elke situatie gejammert moet worden. Daarbij moet gezegd worden, dat dit niet heel overtuigend gebeurd. Mond open, ogen verkleinen en huilen als een klein kind zonder tanden. Het zag er werkelijk niet uit. Ergens was dat dan wel weer grappig! Zeker naar het eind toe, bij de BIG JANK FINALE, ik kon mijn lachen nauwelijks meer houden. (mijn kots trouwens ook niet, zielige vertoning)

Rest nog de soundtrack, want waar hebben ze die gemaakt? Om het RTL4 drama gevoel nog even te versterken, dit kon niet veel erger. Wat een vreselijke repetitieve jankmuziek zeg.

Een 1* voor het aardige spel van de personen die Hortence en Maurice deden, maar eigenlijk is het nog teveel.

Dat de mensen voor de pakketservice zich hier maar niet teveel van aantrekken, het ligt vast aan mij Hij gaat nu binnenkort weer verder in ieder geval.

POW!

Ja na een paar verhaaltjes, ga ik er maar gewoon in mee. Heeft geen zin om te zeggen wat al gezegd is. Gouden combinatie zo op deze manier inderdaad.

Waar de regisseurs afzonderlijk bij hun films nog wel op stijlkenmerken zijn te betrappen, is dit veel meer 1 geschift geheel. Dit komt mede door de sterke visuals, denk Toky Gore Police, maar dan nog mooier.

Leuk wel dat het drama gedeelte dit keer beter werkte. Normaal echt iets wat de film onderuit haalt bij hun, maar ze lijken de oplossing te hebben gevonden (die vader onder andere ).

Staat aan de top met Toky Gore Police en waarschijnlijk daar nog boven, geweldig

een kleine toevoeging:

Er schijnt een duitse dvd uitgave te wezen, die deze keer echt sterk gecensored is. Deze is 78 minuten in plaats van 90 minuten. Ik ben hem nog niet tegengekomen, maar be warned.

Een tijd geleden herinner ik me een gesprek met Niethie over Harmony Korine. Ja, die heeft een 13 jaar jongere vrouw en ja, die speelt ook in films. Haar volgende rol zou in deze film zijn. Een erg grote rol bleek het niet te zijn, maar ze is duidelijk aanwezig als leuk bijrolletje.

Na een lange verdwijning, keert Corn terug naar zijn broers. Waarom weten we niet en dat komen we ook nooit te weten. Wel komen we te weten dat hij goed in zowat alle sporten is, veel verslavingen heeft en nogal wat trauma's met zich meedraagt. Hoe dat komt? Dat weet ook niemand!

Nogal een bizarre film. Als setting word er gebruik gemaakt van een zogeheten "Southern Gothic" sfeer. Dit is literair gezien nogal een duidelijk genre, qua films is het makkelijk herkenbaar aan films als Tideland en Winter's Bone. Ook wel 2 grote invloeden op de film zou ik zeggen. Gooi er nog wat Royal Tenenbaum's bij en je krijgt een aardig beeld, alleen met alles een tempootje lager en een stukje meer indie.

Valt dus genoeg te lachen om deze tragikomische en bizarre film. Echter op het eind schiet de film een versnelling in om tot een eind te komen, met climax en dat had van mij echt niet zo gehoeven. Jammer, want dat scheelt de film een half punt.

Joss Whedon vind ik echt een leuke campy regisseur.

Ik waag me niet aan Marktplaats praktijken, dat moet dan ook de reden zijn dat ik series als Angel en Buffy niet in de kast heb staan. Erg duur die boxen. Zijn nieuwe kortfilm Dr. Horrible is dan weer alleen te koop bij Amazon. Zo is er altijd wat bij meneer.

Even een korte intro dus.

Maar snel door naar Serenity, voor dit verwijderd wordt wegens off-topic.

Keurig begonnen bij de serie Firefly. Een leuke serie, waar karakters goed uit werden gediept en afgewisseld werd tussen Komedie, Drama en Actie in een Scifi/Western setting.

Afleveringen zijn als basis prima los te kijken, omdat het losse avonturen zijn. Door de sterke karakter ontwikkeling buiten en tijdens die avonturen, vormt het echter toch een mooi geheel.

Tsja, het gaat in Amerika steeds meer en meer om de kijkcijfers. Een grote specifieke groep mensen vind zulke series geweldig, maar het weegt niet op tegen een CSI aflevering die massaal bekeken word. Daarom gaat het al snel van de buis af.

Kwaliteit moet leiden, om massaproductie voor te laten gaan Goed, zo'n statement moet altijd even, als ik het heb over betrekkelijk kleine series als deze.

Nu echt over naar Serenity. Ik kan me sowieso niet echt voorstellen dat je het volledige beeld krijgt van Reynolds en zijn crew, met zijn problemen, als je de serie niet hebt gezien. Dit is echt een direct aansluitend vervolg, waar niet echt uitleg word gegeven over zaken die bij de kijkers van de serie al bekend zijn.

Het is niet zo duidelijk te zeggen, of de film beter is dan de serie. Wel is er een duidelijke verbetering in de CGI, die er in de serie nog meer camp uitzag.

De film heeft duidelijk meer actie dan de serie, wat ten koste gaat van de karakter ontwikkeling en het drama gedeelte. Enigszins jammer, maar begrijpelijk. Mocht de film meer drama bezitten, was het met de betrekkelijk lange speelduur, al snel wat saaier geworden.

Wat wel weer duidelijk aanwezig is, is de rare timing van uiterst serieuze of juist grappige opmerkingen, waar dat helemaal niet gepast is. Geweldig!

Uiteindelijk is de film, denk ik iets minder dan de serie. Dit komt door de al aangegeven karakter ontwikkeling. 4* Mooie afsluiting, dat wel.

Deze film is me al vaker aangeraden, dus het moest er toch eens vn komen. Verder ken ik Evangelion niet goed, dat scheelt.

Erg mooi geschoten deze film. Mooi gebruik van kleur enzo en shots worden goed uitgekozen. Jammer dan weer dat je terug moet vallen op een potje pindakaas.

Verder een mooie karakterstudie, toch bij mij momenten ook wel vrolijk drama, al is dat vrolijke maar betrekkelijk natuurlijk. Klein filmpje, maar duidelijk, intiem en met veel emotie en vooral eerlijkheid. Veel mensen hoor ik klagen over het laatste gedeelte van de film, maar daar gebeurde juist dingen die de film voor mij naar een hoger niveau tilde. In zulke mate zelfs, dat er nu gewoon een halfje op gaat.

Ja, ik heb verder niet het idee dat dit een film is waar ik veel over kan en hoef te vertellen. Mooi, persoonlijk en klein en toch groots in al zijn eenvoud, zoiets.

oeh, deze film heeft me lang aan het twijfelen gehouden, maar uiteindelijk toch met gemak over de streep getrokken.

We worden geïntroduceerd met een veel te lief meisje, in een veel te zoete jurk. Zet daar nog eens barokke muziek in combinatie met luchtige po onder, dan weet ik ECHT niet wat ik daar mee aanmoet.

De absurde spraakwaterval is echter meer dan grappig en je valt van het ene rare moment in het andere.

Op het moment dat Ichigo erbij komt, ontstaat er een contrast tussen het lieve en het wilde gedrag. Dit had de film echt nodig, want ik weet niet of ik het had getrokken, was het op deze manier verder gegaan. Het had zeker mijn cijfer beinvloed, hoe origineel ook.

Genoeg over karakters. Dit is toch meer een film van situaties en visuele scenes. Felle kleuren, start-stop momenten, filters, animaties, niets is te gek hier.

Maakt het een erg originele film om naar te kijken. Koppel dat aan allerlei maffe situaties en het betekend toch dat ik me niet snel heb verveeld.

Ja, verder valt er volgens mij niet veel te vertellen. Simpel verhaal. Wel wat moralistisch af en toe en wat pop gevoelig. Visueel en qua situaties behoorlijk verbazingwekkend.

2 van de 4 genoemde films moet ik nog steeds zien, maar ik wist wel wat te verwachten en dan gaan we deze film gewoon opzetten natuurlijk.

Kom ik niet bedrogen uit. Meerdere kleine, luchtige verhaaltjes, die om dezelfde locatie draaien. Het gaat in wezen nergens over (of naja, niet diepgaand), maar grappig is het wel.

Leuke montage, af en toe aparte kleurtjes, veel vrolijkheid, aparte humor, wat drama, wat romantiek. Prima!.

Die paardenstaart gast ken ik uit? Meerdere films, maar ik gok vooral Crows Zero?

Leuke film!

Een kleine introductie tot Cam Archer voor wie zijn werk niet kent. Ik kende zijn werk onbewust al een hele tijd als regisseur van videoclips voor Xiu Xiu en Six Organs of Admittance. Tsjah dat moet je ook net weten.

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik altijd op zoek ben naar leuke indepent filmpjes en coming-of-age is daarin zeker een tak die ik ook erg waardeer. Zo wees user Niethie mij vorig jaar eens op Wild Tigers I have Known. De film heeft wel enigszins raakvlakken met L.I.E., Mysterious Skin en Paranoid Park. Gus van Sant was dan ook de man die Cam Archer op weg hielp met die film.

Echter, waar genoemde films realistisch en vaak rauw zijn, is Wild Tigers vol felle kleuren en trippy scènes. Net een droom.

Archer heeft de coming-of-age (tijdelijk?) vaarwel gezegd, maar trippy is het nog steeds. Geschoten in sterk contrast zwart-wit ziet het er prachtig, maar soms ook grof uit.

Het plot is simpel. Colleen West gaat met pensioen en speelt haar laatste rol met ene Harvey West, gewoon omdat het leuk is dat ze toevallig dezelfde achternaam hebben. Ze wordt verliefd op de veel jongere man en krijgt hem vervolgens niet meer uit haar hoofd. Haar pensioen brengt ze door in de bossen, lekker rustig, weg van het stressvolle acteursleven. Echter, ze krijgt de jongen niet uit haar hoofd en wordt langzaam gek.

Zo, dat is het wel zo’n beetje. De uitwerking is echter veel abstracter en ook enigszins chaotisch. We zien de downward spiral van een actrice, in een omgeving waar ze zich helemaal niet thuis voelt. Als kijker krijgen we dit zeer gefragmenteerd te zien, als zaten we in haar onderbewustzijn. Vooral de soundtrack lijkt belangrijk te zijn en de kijker te willen afstoten met geluiden van klaxons, drilboren, zagen en weet ik niet meer wat voor herrie.

Klinkt allemaal wat zweverig en dat is het ook enigszins. De film zit ook vol symboliek, maar ook humor word niet vergeten. Toch is het allemaal vrij eerlijk en komt het nooit nep of pretentieus over.

Als ik dit zou moeten vergelijken kom ik uit op een kruising tussen Inland Empire en Phantom Love (Dir. Nina Menkes).Beetje Ingmar Bergman misschien?

Zeker geen makkelijke film en zeker niet aan te raden, omdat het de kijker eerder probeert af te stoten dan naar binnen trekken.

Geweldig!

Het beste aan deze film is misschien wel het feit dat deze het helemaal niet verdient om zo goed te zijn. Ogenschijnlijk een simpele jaren ’70 crime thriller die zelfs wat stijf en kleurloos lijkt, met een werkelijk idiote uitwerking qua plot,. Elliot Gould speelt een bankmedewerker die Christopher Plummer als kerstman/overvaller te slim af is. Een love-interest wordt geïntroduceerd, dat mijn oma vast een aardig meisje had gevonden; lief hoor, maar behoorlijk stijf en conservatief. Of is het stiekem toch de Engelse invloed die nog steeds merkbaar is op Canada? Ook zij speelt een belangrijke rol in de film en juist haar stijve rol is een slimme misleiding. Zoals deze film wel vaker misleidend is.

Het doet de kijker lange tijd geloven dat wat volgt een standaard, maar zeer spannend kat-en-muis spel is (metrostations, telefoongesprekjes, je kent het wel), maar gezichtsbedrog is iets waar deze film zich graag aan schuldig maakt. Noem het een kameleon die het spel gebruikt als een kapstok voor (s)exploitation en neo-noir, allemaal met een flinke schep onsubtiele zwarte humor en grof taalgebruik en dito geweld. Nog leuker is dat de film en soms zijn karakters zelf ook weet waar het mee bezig is. Gould zijn karakter Miles tovert dikwijls een grote grijns op zijn gezicht als hij de belachelijkheid van de situatie inziet en een mascara dragende (of was dat gebruikelijk in 70’s films?) Plummer is zeer overtuigend als badguy, maar vooral ook over-the-top. Over-the-top, ongeloofwaardig en pulpy is deze film wel vaker en daarom blijft het ook zo leuk. Een soort b-trash, die stijlvoller en slimmer is dan zijn meeste soortgenoten.

Lekker gefilmd ook, met vooral later neon en regenachtige straatjes, een mooie vissenkom en hints naar femme fatales. Het ziet er ook gewoon vlot uit, al doet de typische bruine 70’s sfeer dat in het begin niet vermoeden. Qua soundtrack heel wat minder sterk, maar het stoort niet.

Heb ik een nieuwe favoriete kerstfilm? Laten we niet op de zaken vooruitlopen, er is nog altijd The Nightmare before Christmas (1993) voor die nummer 1 positie. Dat dit een onverwachte topper is geworden, voor mij, verbaasd wel enigszins. Maargoed, Ebert zei het destijds ook al The Silent Partner Movie Review (1979) | Roger Ebert - rogerebert.com (waarschuwing, hij spoilert nogal: een man met zo’n staat van dienst zou toch beter moeten weten) Nu maar snel eens Payday gaan zien: Rip Torn als een rebelse Outlaw Country loser? Waarom niet!

Het is makkelijk te zien waarom mensen deze film betitelen als stuurloos, houterig, met slechte acteurs en -dialogen. Aan de andere kant is alles aan deze film zo "on the nose", dat ik moeite moet doen om dergelijke standpunten te begrijpen, vooral omdat ze nogal naast de kwestie zijn. Klinkt meer snob dan ik daadwerkelijk bedoel, sorry.

De acteurs zijn constant bezig met intonatie en voordracht. De meeste van hen spelen een grotere rol in "the big picture" en vaker niet dan wel is het belangrijk "hoe" iets gezegd word en niet "wat". Taalspelletjes vol met sarcasme, droogheid, ironie en diepere lagen.

Een ietwat rommelige en vreemde uitwerking van een simpel verhaal wordt een kapstok voor een levensvraag aan het publiek. Alles hangt samen met mannen en liefde. Vertellen hoe deze film daar mee omgaat, zou al gelijk de strekking van de film weg geven. Laat het nogal duidelijk wezen dat het niet bepaald subtiel wordt gepresenteerd en het is in de meeste sleutelscènes wel terug te zien.

Een nummer als "Kool Thing" wordt zo ingezet dat het gelijk een toevoeging aan "the big picture" is en daarnaast is het 1 van de leukere scenes uit de film. Zo zijn er wel meer van dat soort momenten, die er voor zorgen dat je de boodschap haast niet kan missen.

Grappig en nogal random detail is de sluikreclame die nogal hardhandig in de film opduikt. Had dit nog een betekenis, of had Hartley gewoon een aantal sponsors in de arm genomen? Ik gok het laatste,

Grappige, gelaagde film, die blijkbaar toch heel wat inlevingsvermogen van de kijker vraagt. Tot nu toe vind ik dit ook de leukste die ik van hem zag en het is mijn 4e. Nek aan nek race met "Trust".

Goed, uiteindelijk viel het nog enigszins mee. Vooral in het begin van de film is er wat leuk dialoog en best scherp ook. Zoet is het al wel, maar de setting is best leuk dus storen doet het nog niet,

Dat wordt later wel anders als het plot steeds minder belangrijk wordt, men een paar koppen sterke espresso achterover heeft geslagen en opeens vreselijk veel zin krijgt om te dansen, in de regen nog wel. Wie verzint zoiets belachelijks!

Al dat getapdans, gedraai en geforceerde gegrijns, ik werd er een beetje draaierig van. Misselijk ook. Draaierig van al de chaos, drukte en positieve energie, misselijk van de positieve attitude, die iedereen zo nodig moest hebben. Plastic is een groot woord, maar ja, toch wel een beetje.

Had hier hoe dan ook veel minder van verwacht. Een aardig uitgangspunt, scherpe dialogen en de snelheid waarmee het geheel voorbij trekt zorgden ervoor dat ik me niet heb verveeld en er heel soms iets op mijn gezicht verscheen dat leek op een grijns, maar niet zo'n geforceerde hoor.

Anarchy! PUNK! Fuck all! yeah!

Eigenlijk zou ik hier mn bericht moeten stoppen, maar meh ik ben gene echte punker, schoppen doe je voor een reden en niet voor the sake of it.

Qua sfeer is de film goed getroffen. Zeker in het begin is het allemaal niet diepgaand, maar de film zit vol onzinnige lines, gezuip, gevechten en vette muziek van o.a Ramones, Dead Kennedies en Minor Threat bijv. .

De kale visie, vertelstijl en omgang met drank en drugs doet soms wel wat aan Trainspotting denken, met de grote punkinslag. Leuke hier is, dat het hoofdkarakter ons ook echt midden in de camera aanspreekt. Net alsof je naar een docu over zijn leven kijkt, wat ook eigenlijk wel zo is.

Naarmate de film vordert kantelt het geheel wel. Personen komen tot nieuwe inzichten wat betreft hun leven, punk en anarchie en ook wij krijgen daardoor een ander aspect in beeld. Interessant en maakt het zeker niet eenzijdig, al werd het dat toch niet snel, door de leuke monologen en dialogen.

Een leuke, niet al te serieus te nemen kijk op punk en in zekere zin ook een leuke karakter en culturschets, maar dan ga ik alweer te ver waarschijnlijk. Gewoon leuk, mede door de vette soundtrack.

Aparte film, maar dat komt er zeker in het begin nog niet helemaal uit. We lijken opgescheept met een afgekeurde Woody Allen achtige dramedy, over twijfels betreft liefde en standup comedy.

De film begint te rollen als de focus weg gaat van zijn liefdesleven en meer op zn comedy richt, waarbij het zware tour schedule conflicteert met zijn slaapstoornis. Surrealistische dream sequences worden afgewisseld met pijnlijke comedy situaties en uit het leven gegrepen melancholie.

Alles had wat meer pit kunnen gebruiken, iets meer bitterheid en sarcasme. Toch kijkt het lekker weg en is de uitwerking eerlijk en oprecht.

Heel de indie/comedy wereld loopt met hem weg, getuige ook gastrollen van o.a. David Wain, Kristen Schaal, Henry Phillips, Alex Karpovsky en Ira Glass. Zo komen we nog wel veel meer bekende koppen tegen.

Of dit terecht is? Ik ben er nog niet uit. Zijn comedy albums behoren schijnbaar tot de beste die er zijn, dus die ga ik zeker eens. uitproberen. Blijkbaar leef je nogal onder een steen als je nooit van de man gehoord hebt, als comedian. Als film had het van mij niet zo gehoeven. Als autobiografie werkt het wel, maar op het moment dat ik Henry Phillips zie opduiken denk ik "Zijn Punching The Clown is toch vele malen beter".

Dit is geen Fincher film, maar ik denk dat veel mensen die Aaron Sorkin kennen dat ook niet verwacht hadden. Fincher zelf zet hier namelijk echt zijn stempel niet op de film en dan heb ik het vooral over het visuele. Camerawerk zoals in Fight Club zul je hier niet terugvinden.

Verder gaat de film niet zozeer over Facebook, als over de persoonlijke ontwikkelingen rond de oprichters van de site. Enige voorkennis van de digitale wereld is mooi meegenomen, maar niet noodzakelijk denk ik.

De film is wel volledig Sorkin. De man regisseert niet, maar zijn stempel is altijd zo duidelijk te herkennen, hier misschien nog wel duidelijker dan ooit. Wie begint er anders de film met een 5 minuten durende dialoog, die er vlijmscherp in komt hakken.

Jesse Eisenberg is op dreef in de rol van Zuckerberg. Bot, gemeen, ongeïnteresseerd en waarschijnlijk enigszins autistisch. Het is ook niet altijd makkelijk om de goeie intonatie in een dialoog te leggen, op het moment dat het anders klinkt is het opeens een hele andere zin. Knap gespeeld. Ook de rest van de cast is goed. Vooral de rol van Eduardo vond ik mooi, omdat hij zo sterk afsteekt tegen die van Zuckerberg. Vol passie, emotie, verdriet en bitterheid, waren zijn dialogen altijd een stuk anders dan die van Zuckerberg.

Dan de soundtrack, waar we waarschijnlijk niet onderuit kunnen om dat te vermelden. Trent Reznor dus en het is ECHT een soundtrack. Qua stijl een beetje wat ie gedaan heeft met Ghosts, maar soms ook flink pompend en kil. Kilheid die wel past bij deze film, die een afstandelijke sfeer uitstraalt. Als het moet word er ook flink ingehouden, met lichte ambient.

Jesse Eisenberg is een geweldig acteur en bevestigd dat hier nogmaals. De film is haast puur dialoog gedreven en ik hoorde menig bezoeker de bios verlaten met het woord "saai". Ken je Sorkin, weet je wat te verwachten, liefhebbers van de meer afstandelijke Linklater zoals Tape kunnen dit ook wel eens proberen.

Klopt, ik moest toch meermaals aan Godkiller denken, al snap ik jou The Spirit vergelijking in de lange review ook wel. Grimmig spul, maar ook totaal niet serieus en compleet geschift.

Had de film het eerste kwartier al bijna uitgezet. Doe eens normaal? Het ene karakter loopt met een vette grijns te acteren, de ander kijkt alsof ie moet poepen. Waar kijk ik naar? Gooi er nog eens bij dat de film gelijk vanaf het begin al als een flipperkast van stijl naar stijl heen en weer schiet. Het is op zijn zachtst gezegd best vermoeiend.

We pakken wat strip, , idiote glitchy beelden (=GAAF), scenes die door tig filters gehaald zijn en sneeuw landschappen waar de sneeuw omhoog dwarrelt, dat is nog maar een klein voorbeeld van de geschifte flipperkast die er hier voorbij komt. De soundtrack lijkt wat stijlvaster, maar sluit wel aan bij de beeldenstroom. Echt rustiger wordt die er niet op dus.

Verhaal is er ook nog ja, logica lijkt hierin soms ver te zoeken en over een dik plot valt niet te spreken. Iets over een hulpje van een meester vampier, die ontdekt dat hij vrije wil heeft? Dat is het wel in grove lijnen. Dat alles dient als kapstok om Guy Ritchie humor, flipperkast visuals en zelfs wat Underworld-achtige fightscenes (correct me if I'm wrong, dit zag er wel een STUK beter uit natuurlijk, maja) aan op te hangen. Zien is geloven, want ik kan nog wel meer neerpennen, maar volgens mij blijf ik dan in cirkeltjes ronddraaien.

Dit had wat kunnen wezen, maar nu is het allemaal veel te gelikt. Een leuke cast Weixler uit Teeth, Poulson uit eerdere films van deze regisseur, Offerman bekend als Ron Swanson (de eeuwige held ui Parks&Rec) en een leuke cameo van Kate Lyn Sheil. Met de cast zit het dus wel goed.

Leuk verhaal, We volgen 30 jaar in het leven van de onsuccesvolle (vooral in de liefde) Max en zijn vriend Sal. De film houdt er een deadpan gevoel voor humor op na, waar Max en Sal niet lijkt te interesseren hoe slecht het met ze gaat, of is het berusting? Nick Offerman is perfect voor de rol, Poulson iets minder, Er zitten veel grappige woordgrapjes doorheen de film en de whatever-houding van beide heren is leuk bedacht. Had allemaal zeer vermakelijk kunnen zijn.

De fout zit hem in de afwerking. De soundtrack vol met tuba's is vreselijk eentonig en irritant. De hippe montage trucjes en split-screens komen op ongepaste momenten. Ook was het blijkbaar nodig om dikwijls animatie in de film te stoppen. Het maakt een behoorlijk grauwe film met zwarte, ongemakkelijke humor opeens ongepast luchtig.

Zonde dit en ik weet nu niet helemaal wat ik met mijn beoordeling aanmoet. Het acteerwerk was grotendeels goed, de humor lekker droog en verbitterd en het script kan ook nog wel. Maar uitwerking zegt in dit geval alles. Nja, kleine voldoende dan maar.

Tsjah, wat is dit nu weer?!!

Een naar parodie neigende neo-noir in de vorm van een kluchtig toneelstuk met veel dialoog en zwaar sadistisch geweld? Jep, zoiets. Neem Hal Hartley's Amateur (1994) (Hartley regulars Elina Löwensohn en Thomas Jay Ryan spelen mee) en gooi er een Calvin Reeder-sausje overheen en je komt aardig in de buurt.

Alles in deze film is compleet raar. Iedereens rol is te onderscheiden aan fel gekleurde (geel, rood, groen, paars) kleding, buitensets bestaan voornamelijk uit geschilderde western decors en autoritjes zien eruit als in de jaren '40 noirs. Harde geweldscenes worden doorbroken met stukjes musical of animatie, maar als zelfs de geanimeerde schaapjes tijdens het tellen voor het slapengaan vermoord worden is het einde zoek....

You show me you're serious and I'll show you I'm reasonable

Behalve idioot grappig in zijn dialoog – de manier van beredeneren en de manier van zinnen constructueren vooral – is deze film dus vooral sadistisch, maar ook daar ligt humor. In het begin zag ik het doel van dat sadisme nog niet echt: verkrachtingen (veelal buiten beeld), amputaties, veroorzaken van brandwonden en liquidaties van dichtbij zijn de normaalste zaak van de wereld in deze film. Dit komt uiteindelijk doordat de badguys doormiddel van berekenend handelen dit nodig achten, na er dus uitgebreid over nagedacht te hebben. En geef ze eens ongelijk, want zij weten niet beter. Hier wordt ook dikwijls de draak mee gestoken, aangezien de goodguys die manier van handelen totaal niet snappen. Leuke is, hoewel lomp, zelfs het bloed is 1 kleurfestijn.

Verder is denk het beste niets over de film te verklappen. maar kijkers moeten in ieder geval tegen een stevig portie kleurijke kitsch, gekoppeld aan hard sadisme kunnen. Qua western look (ook al is het meer noir) komt het misschien ook wel in de buurt van Johnny Guitar, al hoor ik mensen ook beweren dat het weg heeft van Django (1966) , maar dat weet ik dan weer niet.

2e poging, nadat het vannacht helemaal mislukt is hier ook maar iets zinnigs van op het scherm te zetten.
Deze film heb ik maar liefst 2 dagen achter elkaar gekeken. De eerste keer dat ik de film zag kon ik er eigenlijk geen kant mee op. Ik voelde me daar niet prettig bij, want ik kon voor mezelf niet duidelijk krijgen of ik de film nu goed of slecht vond, vermakelijk of spannend en ga zo maar door. Ik was leeg getrokken door hetgeen ik gekeken had en ik kon geen kant op. Ik denk dat het de eerste keer voornamelijk een combinatie van vanalles was. De 2e keer kwam er al een stuk beter uit.

Of de film je zal bevallen, ligt ook voor een groot deel aan hoe je tegen de film aankijkt. Het is een tamelijk absurde kijk op een nogal futuristische wereld met apocalyptische toestanden. De vertelling is soms vrij serieus, maar de film is dat vaak totaal niet, daar ligt de valkuil. Ga je tegen deze film serieus aankijken, is er geen bal aan denk ik. Semi-normale personages lopen tussen de meest weirde personages en overal zijn wel knipogen te ontdekken.
Niet dat het soms niet duidelijk genoeg is, want met een line als I'm a pimp and pimps don't commit suicide en ook bijvoorbeeld het met een intercomachtige stem aankondigen van de apocalypse, alsof het om een aanbieding van de supermarkt gaat kun je mij van de vloer oprapen.
Visueel ziet het er gewoon goed uit en worden er leuke dingen tussendoor toegepast als computer annimatie, Youtube achtige beeldschermpjes en handheldcam. Niet dat het mindblowing is ofzo, maar wel afwisselend.
Emotioneel/visueel mooie scenes, dat zijn er maar een paar en die zitten vooral in de serieuze muzikale stukken.

Het acteerwerk past goed in de film. De ietwat gek gekozen cast past goed bij elkaar en vult goed aan. Er spat geen acteertalent van het scherm, maar juist door de tonque-in-cheek toon van de film, word er iets anders van de acteurs verwacht, dan als het een serieuzere film zou zijn geweest. Ik had me zeker in het geval van The Rock en Sarah Michelle Gellar geen andere acteurs voor kunnen stellen, maar juist ook alle bijrollen vallen hier erg op, omdat dat juist de rare types zijn.

Que beoordeling weet ik het nog steeds niet. De film heeft wat dat betreft zo'n aparte toon en idee, dat ik na 2x nog steeds niet exact weet hoe ik mn beoordeling moet stellen.

Ja, hij is positief, maar meer omdat ik me vaak rot heb gelachen om de vreemde types, opmerkingen en situaties, dan dat het ook echt super was. Hoewel uitermate orgineel en fris en een andere kijk op de wereld en apocalyptisch gebeuren dan we gewoon zijn. Het is misschien wel super dus, ik weet het niet, ik heb nog nooit zoveel moeite gehad om een film te beoordelen. Dat doe ik nu dus ook niet

Zo open vond ik het einde anders niet.

Duidelijk een film die hier weinig gezien is en onterecht. Behoorlijk donker, erg psychologisch en uiteindelijk bikkelhard in zijn eerlijkheid.

Normaal gesproken zou je de film scharen onder het superhero genre met een draai eraan, maar dan zit je er toch naast. Ik kan me echter wel voorstellen dat deze later van grote invloed is geweest op Defendor, wat een iets grotere productie was natuurlijk.

In plaats van te focussen op het supperhero gedeelte, zien we hier een man die verkeerd reageert op experimentele medicijnen en dan denkt dat hij een superheld is. Geen grootse actiescenes en achtervolgingen, nee een man die in de war is. Dan zie je hem op een muur af rennen "kijk ik ging er doorheen". Grappig, maar anderzijds erg aandoenlijk.

De film kent een fijne soundtrack. Lichte, dromerige ambient, gecombineerd met wat dromerige gitaar. Gaat wel 1 keer finaal de fout in als er een Metal nummer wordt ingezet.

Visueel niet uitgesproken mooi, maar gek genoeg wel op een aantal key momenten. 1 shot in het begin en eind zijn om in te lijsten en zo zijn er nog een paar meer.

Dit is geen Kick-Ass of Griffin, omdat het veel dieper gaat Je ziet als het ware een persoon zichzelf verliezen. Dikke aanrader.

Oef, wat eeen verspild talent!

Niet alleen Frank Miller, maar het is zonde van deze sterrencast.

3 kwartier in de film, tot zover heb ik het gered, dat moet erbij gezegd worden. Ik zal hier dus ook geen cijfer bij zetten.

Visueel echt prachtig! Prachtig, maar vaak niet eens zo heel moeilijk. Dat hoeft niet, minimalisme kan mooi zijn, mits goed uitgevoerd. Het sneeuwt heel veel, tegen een zwarte achtergrond. Dat ziet er gewoon sfeervol uit. Dat met gebleekte kleuren en het veelvuldig gebruik van rood zwart en wit, geeft de film wel een heel eigen tintje. Je kan dus wel zeggen, dat Miller langzaam aan een eigen visuele stijl aanhet werken is, als hij dit soort films door zet.

Des te meer jammer, dat ik er geen touw aan vast kon knopen. Ik word in de film gegooid, alsof ik naar een vervolg kijk. Geen backstory, weinig inleiding, nee gelijk hop, beginnen met die hap. Snel is me al duidelijk dat ik alles niet zo serieus moet nemen dus dat doe ik dan ook niet. Na 20 mins heb ik zo'n idee, dat komt nog wel goed met die backstory, het begin is gewoon wat onconventioneel geweest. Ja, dan lijkt het er inderdaad op, dat we tijdelijk even wat informatie krijgen. Vervolgens schieten we alweer naar de volgende gebeurtenis toe, waarbij ALWEER niet laten zien word waar het allemaal naar toe gaat en voor je het weet, zit je alweer in de volgende scene.

Mijn probleem ligt hem er vooral in, dat ik niet ewet hoe ik deze film moet opvatten. Visueel is de film prachtig donker en sfeervol en grimmig. Qua toon en plot is de film echter totaal niet serieus te nemen en acteurs lopen erbij emotieloos bij. Ze lopen maar een beetje de clown uit te hangen.

Sfeer, plot en toon gaan regelrecht tegen elkaar in en ik kan er gewoon helemaal niks van maken. Het is me dan ook een raadsel dat Miller deze grote acteurs bij elkaar heeft gekregen voor deze film, al weet ik zeker dat ze samen de grootste lol van de wereld hadden.

Zoals ik al eerder zei, talent wasted. Visueel soms echt super. De sfeer zit echt meer dan goed. Om er dan zo'n circus van te maken, met een verhaal waar ik zelfs niet eens de moeite doe om in te komen... JAMMER. Geen cijfer dus!

Alle voorspelbare grappen terzijde, gaan we nu toch echt een poging doen om deze film te recenseren en het wordt de makkelijkst te schrijven recensie van vandaag. Dit zegt echter weinig over deze film, maar meer over dat andere "ding" waar ik me nog over moet buigen.:

Voorgaande post van mij bevatte ongetwijfeld de reactie van een hoopje mensen in de zaal, die vroegtijdig weg liepen. Wie een oppervlakkige film verwacht, die het niveau van de gemiddelde ongecensureerde high-school feest film amper haalt, wordt in het eerste half uur op zijn wenken bedient. All fun and games. Tieten, bier, geile jongens en strand. Met dat verschil, dat deze scènes er uitzonderlijk mooi uitzien, qua kleurgebruik en manier van filmen. Genoeg full frontal nudity te zien trouwens, maar niet van de main cast, sorry N.W. . Echter vind ik de sexy scenes van de main cast veel spannender, dan alle full frontal shots in de hele film en dat zijn er best een hoop.

Als die mensen de zaal uit zijn en er mensen blijven zitten, die zich verheugen op een oppervlakkig raunch fest, begint de film pas echt. Wie op zo’n film zit te wachten, kan maar beter American Pie 6 gaan kijken.

Het is namelijk geen erg vrolijke film geworden. Grappig, absurd, surrealistisch, bergen satire en sarcasme, maar vrolijk nee. We hadden het er nog eens over wat er gaat gebeuren als bergen 16-jarige Disney fans de dvd van deze film onder handen gaan krijgen. Door meer ervaren filmkijkers is de berg sarcasme onmogelijk te missen, maar fans die zich blindstaren op hun idolen zullen voor een onplezierige en ook niet te begrijpen verrassing komen te staan. Hoewel grappig en absurd, zit de film namelijk vol maatschappij kritiek. Kritiek op makkelijk te paaien, naïeve vakantiesletjes, maar ook kritiek op de loverboys die deze maar al te graag vangen en om hun vinger winden. Korine zou Korine niet zijn als ie dit niet compleet in het belachelijke zou trekken.

Ondanks dat de film veel oppervlakkige spring break muziek bevat, zorgt Debie voor een trippy sfeer. Neon kleuren doen haast pijn aan de ogen en lichten fel op. Voyeurisme is de film ook niet vreemd. Wazige shots van onderwater en andere bijzondere angles houden het spannend en sexy. Waar de film vrolijk en luchtig begint, wordt de film steeds drukkender, donkerder en ook de camera en belichting past zich daarop aan. In het begin nog vrij normaal, maar later wordt er zelfs op zijn kop gefilmd. Een sexy, dromerige sfeer, koppelt zich naadloos aan een beklemmende onderlaag.

Muziek heeft bijna een hoofdrol in deze film. Hoewel vaak erg slecht (met uitzondering van een subtiel ingezette track van Grouper) is elke track precies op zijn plaats. Een perfect ingezette en bizar slecht gezongen Britney Spears song van Alien en de main cast zorgt bij een lange montage zelfs voor een nogal sadistische sfeer. Naar dat Britney nummer luisteren, zonder in lachen uit te barsten is vanaf nu niet meer mogelijk.

Niet alleen muziek is belangrijk, maar ook de sound effects. Deze doen bij vlagen denken aan de hard-zacht dynamiek die Gaspar Noe gebruikt in zijn films. Herhaling en volume spelen een grote rol. Specifieke zinnen en geluidseffecten worden herhaalt, bijna als een soort mantra. Heel doordringend.

Een depressieve film is dit zeker niet geworden, meer een absurdistische, scherp satirische komedie met een lichte downward spiral en een heel kleine positieve levensles. Echter, zoals gezegd, wie een luchtig filmpje verwacht voor bij zijn biertje, kan beter elders zoeken. Als je zo iemand bent met een pikzwart, aan sadisme grenzend gevoel voor absurdistische humor, dan smaakt dat biertje prima trouwens!