menu

Hier kun je zien welke berichten Inland Rabbit als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Natural Born Killers (1994)

4,5
Deze film dus. Stond al eeuwen op mn lijstje, maar het kwam er niet van.

Dat de film niet serieus (te nemen) zou zijn (wat ik hier meermaals hoor), is maar betrekkelijk. Hij overdrijft op vele fronten, maar is daarom juist niet alleen komisch, maar de spijkerharde aanklacht is daarom erg duidelijk. Dat dit op een wrange manier grappig is, kan ik natuurlijk alleen maar beamen. De film lijkt trouwens nog steeds erg actueel en ik ben bang, dat het nog veel erger word met de reality tv die uit de grond schiet (wat zou ik graag eens kijken naar iemand die soep eet ) en alle youtube waar de meest gekke dingen op staan, omdat het schijnbaar 'interessant' moet zijn om te zien.
Zeker in het begin van de film, lag het er nog veel dikker bovenop en viel er meer openlijk te lachen. Later werd het een stuk subtieler, maar daarom ook nog wel een stuk beter waarschijnlijk.


Toch ook even een apart hokje voor het visuele. Wat was dat geflipt gaaf zeg. Van zwart-wit naar kleur van getekend en weer terug. Dat nog eens in hoog tempo, daar word ik helemaal blij van. Ook met de camera zelf worden alemaal van dat soort truukjes uitgehaald, wat bij elkaar zorgt voor een erg levendige film. Er schijnt vaak helemaal geen reden voor een stijlswitch te zijn en dat random wisselen werkt erg leuk. Op de momenten dat het dan wel thematisch word toegepast, is dat dan ook erg krachtig.

Acteerwerk is goed. Lewis is niet bepaald erg om naar te kijken ook.
De soundtrack is erg sterk met onder andere RATM en NIN, maar vond ik wel vaak teveel als achtergrond dienen. Aan de andere kant had een hardere soundtrack misschien helemaal niet bij de sfeer en de boodschap van de film gepast. Ook speelt het natuurlijk erg mee, dat een paar van de gebruikte nummers, zware favoerieten van me zijn en dan kan het naturlijk niet hard genoeg zijn.

Een film die me dus zowel visueel en ook qua boodschap erg is bevallen. Ook heb ik me gewoon erg vermaakt. 4.5*

New Kids Turbo (2010)

3,0
Ik had nooit verwacht dat ik dit leuk zou vinden, deels door de bloedirritante hype eromheen, waar 13 jarige gastjes New Kids karakters nadoen. Je zou ze bijna zelf voor een vrachtwagen gooien, TOET TOET!
Verder vond ik de serie nooit zo leuk, Nogal schetsmatig en de Verrekte Mongol kwam veel teveel terug, verzin eens wat anders. Dat was wel met meer grappen trouwens. Op den duur wist je het wel.

Wat de film anders maakt is structuur. De serie was lucht, een aantal losse sketches, die ook nog eens vreselijk herhalend waren. De film gebruikt die sketches om een groter verhaal op te zetten, of andersom als je wilt. Meer maatschappij- en mediakritiek valt ook te ontdekken en dat is alleen maar mooi.

Vreemd is dat ik nooit 1 moment kritiek heb gehoord op de 12 rating, of heb ik het gemist? Feit is, als ik 12 was geweest hadden mijn ouders waarschijnlijk verboden om naar deze film te gaan (om dan uiteindelijk lekker toch te gaan). Nu met het internet is alles binnen handbereik en kun je als 10 jarig jongetje zelfs porno kijken, maar er is een verschil tissen opzoeken en ook op een presenteerblaadje aanbieden.
De film kent een hoop (zelf)spot en ik denk niet dat je het er op een jongere leeftijd uithaalt, met als gevolg dat je iemand zomaar "Verrekte Mongol" gaat noemen als ie raar loopt of als zijn oog scheef staat. Dit is nooit de bedoeling geweest van de makers. Dit weet ik, dit weten veel van jullie, maar niet al die jochies van 12/13, KUT! Door het verhogen van de leeftijd, leg je de film bij een publiek dat hopelijk wel (meer) kan relativeren. Vind het een belangrijk punt.

Verder, verrassend leuk af en toe.

Nick and Norah's Infinite Playlist (2008)

Alternatieve titel: Nick & Norah's Infinite Playlist

3,0
Michael Cera lijkt me een beperkt acteur. Hij kwam tot nu toe als best tot zijn recht in Arrested Development, maar ook in Juno was hij zeer op dreef. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat hij alleen geschikt is voor 1 type rol.
Het kan ook typecasting zijn en als dat zo is, dan moet een director hem eens in een heel ander typetje plaatsen. Een slechte rol heb ik hem nog niet zien spelen, maar over een paar jaar gat het toch wel opvallen, als hij echt alleen maar het quirky verlegen jongetje met de bijdehante opmerkingen blijft spelen.

De film is verder wel voorspelbaar en cliché in zijn quirky benadering. Echt 'indie' kun je dit soort films allang niet meer noemen. Daar zijn de productiewaarde en het acteerwerk toch al weer te groot voor, hoe veel indierock bands je ook op de soundtrack gooit, daar verander je niets aan.
Ik heb me er echter niet aan gestoord. Heel naturel spel van Cera en Dennings en ook leuke bijrollen. Half road movie, half rom com en wat quirks, vermakelijk.
Zo'n scene in de wc ieww, maar oh zo grappig en de studio scenes waren gewoon lief. Mooie balans tussen humor en meer serieuze scens dus.

De film kwam dus nergens echt geforceerd over, maar als ik dan wat geforceerds zo moeten noemen is het de indierock benadering. Nu hou ik daar best van op zijn tijd, maar deze film slaat soms wat door en wil wel heel bewust hip doen af en toe, met zijn Soundtrack. Heeft er denk ik ook mee te maken dat ik meer in de jaren 90 zit met dat soort bandjes. Jaren 200? zijn toch veel bands ontstaan die veel op elkaar zijn gaan lijken en dat maakt de OST wat duf, ook al zit er wel wat oud spul tussen.

Ik heb me wel vermaakt. Niet wereldschokkend, wel leuk.

Nightfall (1957)

4,0
*sings*: The tougher they are the more fun they are, tralala!!

Awesome! Waarom de algemene consensus is dat Out of The Past – meer een fatalistisch liefdesdrama dan een kille noir – het noir-meesterwerk is van Tourneur is me een raadsel. Ik zeg vol overtuiging dat het dit Nightfall zou moeten zijn. Al moet je wel tegen een stevige portie sadisme, zwarte komedie en vooral betrekkelijk simplistische onzin kunnen...Maar juist dat onzinnige pulp crime toontje spreekt me zo aan. Ik heb verschillende boeken in het genre gelezen en juist het gebrek aan logica, zwartkomisch dialoog, over-the-top geweld, onsubtiel seksisme en een plot dat even snel op een servet lijkt gekladderd zijn hetgeen dat zo vermaakt Deze film heeft dat gelukkig allemaal, in meerdere en soms mindere mate. Het belangrijkste, deze film neemt het allemaal niet te serieus.

Dat Tourneur ze visueel en qua algehele sfeerzeting op een rijtje had wist ik al: Out Of The Past zag er goed uit, maar vooral I walked With A Zombie viel me hierin positief op. Hij opent de film met een haast Bond-achtige openingstune en zet ons midden op straat tussen prachtige straatlantaarns en vooral veel neon. Prachtig! Toch speelt de film zich grotendeels niet af in donkere, neonverlichte steegjes, maar kiest het een veel excentriekere lokatie: een besneeuwd berglandschap, waar uiteindelijk meer dreiging vanuit gaat dan die donkere steegjes.

Niet alleen de lokatie en daarbij behorende sfeer zijn bijzonder, ook het acteerwerk is op zijn minst apart te noemen. Aldo Ray komt eigenlijk helemaal niet over als iemand die goed past in een noir: bot, houterig, versleten stembanden en geen echte klasse. Dat Anne Bancroft (mooie, naturelogende vrouw zonder veel hollywood divatrekjes of poespas) hem als love interest ziet is op zijn minst vreemd, maar eigenlijk doet ze dat ook niet: ze had gewoon geld nodig om haar drankrekening te betalen. Voeg daar een duo boeven aan toe die liever bezig zijn met sadistische liedjes zingen en onnozele spelletjes in plaats van rechtdoorzee handelen en het rariteitenkabinet is wel compleet, ofja bijna toch...maar dat moet je zelf maar bekijken.

Met 78 minuten heeft deze film geen tijd voor rust, maar toch voelen bepaalde scenes ingetogen aan. Een aantal gevechten zijn zelfs hilarisch traag. Het voegt allemaal toe aan die bizarre funfactor. Qua beoordeling is het even lastig. Aangezien noir als film voor mij een betrekkelijk nieuw genre is ben ik voorzichtig aan het uitzoeken welke films/regisseurs mij aanspreken in het genre. De beoordelingen zijn passend net zo voorzichtig, maar deze behoort zeker tot mijn favorieten. Oh en ik moet toch echt eens David Goodis boeken gaan lezen, waarvan dit een verfilming was.

No Clue (2013)

3,0
Corner Gas-achtig, maar dan noirish en met Amy Smart en David Koechner erbij. Flauw, moet je tegen kunnen, maar het is best gezellig.

Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922)

Alternatieve titel: Nosferatu, a Symphony of Horror

0,5
Je wilt ook wel eens wat anders. Na vroeger vele Paul van Loon boeken te hebben verslonden en nu nog steeds wat Anne rice te lezen, terug naar het allerbegin dan maar..

Laten we dan eens bij het positieve beginnen. De muziek.
Ik had de Kino uitgave en koos daarop voor de moderne track. De ambientachtige muziek, wist toch wel zijn sfeer mee te brengen. Het probeerde de film een dreiging mee te geven, die er eigenlijk gewoon niet was. Oeps, daar ga ik dus al, voor zover het positieve gedeelte dan maar.

Te beginnen bij de teksten, die ik in de eerste minuten al zat was. Wil je het verhaal bijhouden en in de "sfeer" blijven zitten, zal je zo nu en dan toch moeten lezen. Ik geef niet snel op, maar ik had op den duur toch maar besloten, de teksten te laten voor wat ze waren. Irritante dingen.
Dan hebben we Opa vampier zelf, want uit welk bejaardentehuis hebben ze die? Gebitje in, 1 jaar je nagels niet knippen en klaar is opa. Moest er wel om lachen, maar sfeer? nee.
Dat geldt ook voor de rest van de cast, waar gewoon niet echt emotie van uit leek te gaan.

Qua het visuele/camarawerk , redelijk. Redelijk licht-donker spel, met schaduwen enzo. Voelde alleen nergens sfeer, op het scherm Die moest toch echt puur van de muziek komen. Dus wat dat betreft, slaagt het schaduwspel misschien ook niet, aangezien het gewoon geen goed totaalplaatje voor me vormt. Het gaat toch om de film, niet alleen om een soundtrack.
Locaties zelf waren soms echt lachwekkend, kijk alleen al naar die zee scene, met de kruisjes, zag er voor mij persoonlijk echt niet uit. Over de eindscene met Opa al helemaal niet te spreken...

Het verhaal was er al. Dan gaat het dus om de uitwerking. Kortom: slecht acteerwerk, slechte kostuums, geen spanning en/of sfeer, lachwekkende locaties af en toe.
Blijft er over, een goede soundtrack en de vraag wat er meer gedaan had kunnen worden met die paar licht-donker en schaduweffecten, want nu werkte het niet.

0.5* voor de muziek. oh wacht, je kan hier niet lager geven. mja 1* gaat me toch te ver.

Notre Jour Viendra (2010)

Alternatieve titel: Our Day Will Come

4,0
Dank voor de tip, Verhoeven! Beviel me inderdaad wel. Vreemdsoortig psychologische komedie/roadmovie. Als ik dan toch een betrekkelijk groot minpunt zou noemen, dan is het dat de film te laat over-the-top gaat en in het begin een beetje onderkoeld en braaf is. Wel gelachen, vooral het laatste half uur, met: de pedo-neigingen naar het diikke rode meisje toe, Cassel die het leuk vindt om de naakte vrouw met alcohol in brand te steken en de boogschutter die helemaal los gaat

Nowhere (1997)

4,0
Hmm zo vaag vond ik het niet, het zal aan mij liggen.

Als basis gewoon een youth comedy over een groep vrienden en hun relatie ontwikkelingen .

Dat het wat alternatief word weergegeven, ben ik het helemaal mee eens. Een stelletje aparte gasten, met wazige grappen. Wie heet er nu Hand Job bijvoorbeeld.

De film zelf is verder nog wel wat vager. Rare kleuren, aparte montage trucjes, weinig structuur en een chaotisch ingezette (maar coole) soundtrack.
Om het af te maken zijn er dan ook nog een aantal gebeurtenissen, die je moet zien om te geloven en zo word je normale basis flink gekruid, dat wel.

Het einde werd me wat soft, maar Araki zou Araki niet zijn..naja eh in ieder geval nog een halfje erbij voor het einde alleen al.

Op naar de volgende maar, want ik vond dit zeker wel de moeite waard. Prettige kennismaking.