Meningen

Een makkelijke film. Makkelijk in de zin dat de sfeer erg ontspannen en ongedwongen is. Nooit heb ik het idee van "hee. dit is een komedie, we moeten er ook grappen in gooien". Makkelijk ook door de menselijkheid, die de film uitstraalt. Er zijn zat films waar ik harder bij gelachen heb, maar Zach en Miri waren mensen van het dagelijks leven, met problemen die iedereen kan hebben en de chemie tussen hun werkte gewoon.

Het vertrekpunt van de film, is dus een heel menselijk uitganspunt. Huisgenoten die geldproblemen hebben en dan kiezen voor een wat onconventionele oplossing.

De uitwerking is ook meer dan logisch. Door het onderwerp porno, veel platvoerse grappen (soms makkelijke) en dubbele woordspelingen. Toch merk je de menselijkheid onder dat alles en de chemie die ganderweg, als de film vordert, steeds groter word.

De transfer naar een halve rom-com is dus ook zeker te begrijpen. Dit gaat soms misschien wat ten koste van de humor, maar er wordt in ieder geval niet geforceerd geprobeerd om de grappen er alsnog in te houden, omdat het nu eenmaal MOET.

Onstpannen film die gewoon lekker weg kijkt, met een erg menselijke sfeer (zoals al veel teveel gezegd in dit stukje).

De film pretendeert niks meer te zijn dan een leuk filmpje en is daardoor juist vermakelijk. Daarom ook niet veel meer dan dat, denk ik. 3.5* Wie weet, komt er nog eens een halfje bij, want t kijkt wel gewoon lekker.

Sterke film, denk American History X en Trainspotting, in het begin zelfs wat Guy Ritchie-achtig, maar dat verdwijnt al snel.

Wel een film die heel eerlijk en rauw voelt. Veel gebruik van voiceover, welke poëtisch en ook observerend aandoet. Draagt goed bij aan het grimmige sfeertje. Die sfeer die in eerste instantie vooral wordt neergezet door het nutteloze leven van de jongens en het vele geweld.

Toch wordt duidelijk dat achter het schijnbaar nutteloze geen. lege karakters zitten. De focus van de film ligt vooral bij Justin, niet geheel vreemd dat hij ook de persoon is met het meest heldere inzicht. So be it. Geen groots plot verder. Ik vind ook niet dat de film het van een sterk verhaal moet hebben.

Wel van de grimmige sfeer en die werkt hier. Het audiovisuele, samen met het poëtische tintje en het rauwe geweld werken goed samen.

Ja de regisseur wil hier misschien nog wat teveel. Het ene shot is in slow motion, het andere versneld. Eerst komt er dikke Grime uit je speakers, vervolgens opgevolgd door dramatische en minimale piano muziek. Echt een lijn kent het vaak niet, maar zorgt er toch voor dat ik me niet heb verveeld.

Verder is het ook niet zo dat de film helemaal geen stijlkenmerken heeft. Het geweld, de voiceover, het zwart-wit en sommige toch wel bijzondere shots waren zeer eigen.

Geen film die het van een groot verhaal moet hebben dus, maar meer van zijn sfeer en stijl. Ook niet iets heel nieuws, maar wel prima uitgevoerd. Dat is ook wat waard.

Hou observeert. We mogen meekijken in het leven van de hoofdpersonen. Alsof je door een verrekijker (misschien niet het goeie woord, maar wel passend bij het gevoel) de hele dag die mensen aan het volgen bent. Dit doe je dan helemaal aan de andere kant van de hal, onder een trap, of in een verborgen hoekje van een kroeg. De taak van die kjiker/lens is alleen om goed opgesteld te staan. De taak van de hoofdpersonen is om iets te laten zien wat boeit.

Een eerste sfeer/gevoelsimpressie, maar er is natuurlijk more to it. Hou weet waar zijn camera moet staan, hoelang hij scenes moet rekken en wanneer ze moeten stoppen.

De acteurs doen 'gewoon' alsof ze het leven in die verhaaltjes ook echt leven.

Het is dus zo mooi, omdat het allemaal zo simpel lijkt en de registratie perfect is. De enige sfeerversterker die Hou gebruikt is muziek, maar deze heeft vaak een verhalende werking hier.

Nog maar even een korte impressie van de filmpjes hier:

Het eerste.

Vooral de eerste minuten zijn bijzonder. Een langerekte biljartscene waar nets gezegd word, maar het is zo mooi om naar te kijken. Prettige binnenkomer, met een geiaal einde. Bij mezelf had ik zoiets aak maken films dan de fout om er nog een hele lading onzin acheteraan te gooien.

Het tweede.

Visueel erg mooi. Moie kostuums, mooie shots ook weer. De pianomuziek werkte ook goed. De tussentekstjes en de stomme film uitwerking haalde de film een beetje uit een flow. Zat ik eindelijk naar iets moois te kijken, kwam er weer zo'n tussentekstje, dat me eigenlijk gewoon niet boeide. Audiovisueel nog wel erg sterk verder.

Het derde.

Inderdaad een beetje Milennium Mambo achtig. Lekker dat stadse gevoel en toch de manier waarop ik Hou het best tot zijn recht vind komen denk ik. In tegenstelling tot Mambo houdt hij zijn Camera hier wel gewoon op de plek (die zwalkende shots daar, prachtig) en zit er niet zo'n overdonderende OST in. Had heemaal niet zo gepast verder waarschijnlijk, want ondanks dat de film wat chaotischer is, verder nog wel steeds een hele lome vibe. Mijn favoriet van de 3.

Na Millenium Mambo doet Hou het weer voor me. Prachtig! Alleen het 2e filmpje kent kleine minpuntjes. Net genoeg voor een lagere score. Films om heerlijk ontspannen uit te komen.