Meningen

Enigszins met tegenzin duw ik de dvd in de speler. Normaal gesproken moet je me toch wel vastbinden bij veel wat in de buurt komt van schattig. Aangezien er niemand was om me vast te binden, waaroom deed ik dit? Ach, ik ben niet vies van het martelen van mezelf.

Al vanaf het moment dat ik een oranje klein mensvisje in het water zie spartelen, vergezeld van 100en andere kleine kloontjes, verschijnt er een glimlach rond mijn gezicht. Waarom? Dit is niet leuk! Ik haat vrolijk. Doe normaal, stomme kinderfilm!

Toch word het steeds leuker. Een jongetje komt met haar in contact, er komen vreemde figuren bij kijken en meer nog dan in het begin moet ik steeds meer denken aan De Kleine Zeemeermin. De zeemeermin, maar dan wel op zijn japans en met een veel meer magische invulling.

Ja, want de film heeft iets magisch. Niet zozeer dat de film heel bombastisch of groot is, maar juist de simpele dingen gecombineerd met kleine, aparte gebeurtenissen zorgt dat de film iets wonderlijks en speels krijgt.

Mijn eerste Ghibli en hij is veel beter bevallen dan ik verwacht had. Leuk!

Eigenlijk zou iik hier mee wachten, tot ik meer andere dingen had gezien, maar het gaat uiteindelijk toch om wat je ziet en niet hoe groot je achtergrond en kennsis in animatie wel niet is.

Het cijfer doe ik pas op t eind. Anders moet ik dat nog allemaal doorberekenen ook.

1. Opening

Apart abstract filpje over een Birdman en wat zaken eromheen. Erg ritmische soundtrack vooral. Beetje rauw getekend, maar wel erg mooi verder.

2. Shanghai Dragon

Soort super hero verhaaltje. In het begin viel ik hier vooral over dat jochie. Waarom moet ie nou verdomme de hele tijd met dat snot rondlopen, zag er de humor niet zo van in. Gelukkig draait het verhaal snel een andere kant op. Uiteindelijk deed dit me vooral aan power rangers denken en ik meen zelfs nog een opzichtige verwijzing te hebben gezien, naar die japanse Power Rangers serie. Coole animatie verder en leuke CGI trucjes.

3. Deathtic 4

Beetje horror komedie. Veel sfeer hier. Erg creepy, maar aan de andere kant ook een vreemd soort humor. Visueel echt geweldig. Veel diepte, veel kleur ook. Ja geweldig. Valt verder niet veel over uit te leggen. Allemal erg vreemd en sfeervol.

4. Doorbell

Raar verhaal over dubbelgangers. Niet echt origineel. Vond het ook helemaal niet mooi en dat stoorde me nog meer. Vooral omdat de filmpjes die ervoor kwamen juist zo goed waren.

5. Limit Circke

Geluid- en beeldenstroom met filosofie over ons bestaan en God enzo. Erg mooi allemaal, ook zwaar trance opwekkend. Dit was een beetje het probleem. Graag had ik hier voor de gelegenheid een engelse dub bij gehad. Normaal ben ik daar geen voorstander van, maar ik werd in het beeld en geluid gezogen, waardoor ik vaak maar flarden van de ondertiteling mee kreeg. Deed me beetje denken aan de films Analife en Container, waar gelukkig wel dubs bij waren.

Erg mooi wel.

6. Happy Machine

Beetje Teletubbies voor volwassenen.. Ik kon hier weinig mee. Simplistisch getekend, niet erg mooi ofzo. Verder wel erg vreemd, raar, grappig en ook wel schattig, maar het deed me niet veel.

7. Baby Blue:

Drama over vrijheid, liefde en nostalgie. Niet echt mooi, maar daar mikte de film ook niet op. Soms zaten er wel aardige shots in, zoals die slow mo's op t eind. Vond t vooral veel te veel drama en nostalgie. Boeide me totaal niet.

CONCLUSIE:

Stilistisch erg wisselende omnibus. Dat is fijn, want het is erg verrassend. Elk filmpje doet weer heel wat anders. Leuk hoor.

Toch had ik gehoopt op meer, aangezien Doorbell, Happy Machine en Baby Blue me weinig tot niets deden.

Beetje een gemiste kans, al kan ik me voorstellen dat er genoeg mensen zijn die genieten van Happy Machine. Ik zal Cat Soup nog eens zien, maar ik ben er bang voor.

De 4 overige films waren echter wel helemaal top. Ik vind dan ook niet dat ik hier lager kan inzetten dan een 4*. Die films waren van zo'n niveau, dat het hele project omhoog word getrokken.

Damn wat gaaf. Het enige wat ik me afvraag, of dit wel een projectie was, of dat het gewoon van de dvd afkwam. (geen montage, knip, of filmgrain te zien. Echter groot scherm heeft in dit geval SOWIESO meerwaarde.

Lekker wakker worden was dit. Zul je denken, wakker worden, voor een film die om 12 uur draait? Nou een volgepropte trein en een huilend kind naast je, ja daar blijf je duf van.

Intro:

Het is al mooi verwoord. Geen exceptioneel mooi filmpje, een character design die me niet echt bevalt. Toch zaten er leuke dingen in. Lekker muzikaal, lekker vreemd ook. Al licht trppy, maar trippy voor dit filmpje gebruiken, is eigenlijk een lachertje, nu ik weet wat er nog komen ging.

(Fucking!) Moondrive! Al werd enig gevloek weg gepiept, heb zo'n vermoeden dat het bij de vreemde humor in de film hoorde echter.

Zo'n kruising tussen de sloomheid van Trava en de chaos en lompheid van Dead Leaves. Ubergaaf! Zeer gave stijl, Erg gr0f, maar gedetailleerd.Geweldig grappig ook.

Wanwa:

Daar moest ik erg aan wennen. Erg schattig filmpje, met een blij kind en dito liedjes. Gelukkig ook erg gestoord. Erg rare animatiestijl en kleuren spatten van het scherm. Een film die ook overal heen schiet. Een soort wilde droom sequence, die oneindig lijkt te duren maar dan toch tot stilstand komt. Vette trip.

Toujin Kit

Ik weet niet, wat Tanaka met iets als Texhnolyze te maken heeft, maar dat is wel iets wat me gelijk te binnen schoot. Lijkt in het begin maar niet op gang te komen, waar ik op een bepaalde manier ook wel de humor van inzie. De sfeer zit echter al vanaf het begin goed en het verhaal is lekker vaag. Wel het meest serieuze filmpje, het meest grimmige ook, maar toch erg vet.

Dimension Bomb

De afsluiter en we sluiten knallend af! Verhaal? Fuck dat!

Geweldige beeldenstroom, maar juist de combinatie beeld, muziek en beweging gaan zo goed samen. Jaaaaa en dat moeten we hebben natuurlijk. Als ik een favoriet moet aanwijzen staat deze zeker bovenaan. Lange tijd geleden dat ik met zoveel verbazing in de bios heb gezeten, maar dat zou vandaag nog vaker gebeuren!

Ongekende animatie hier dus, waar alleen de intro een klein opwarmertje was en Moondrive en Dimension Bomb de absolute favorieten.. hoppa 5.0*

Ok, hier keek ik dus naar uit. Als ik zo es allemaal verhalen bekeeek, zou dit een sfeerfilm zijn en ook niets neer dan dat. Weinig verhaal, dialoog niet belangrijk, prima dus,

Een avondje sfeerbeelden ging ik eens lekker voor zitten........en een avondje sfeerbeelden kreeg ik.

Wat me dan verrast is dat dit niet de idioot geweldige film voor mij werd, waar ik op had gehoopt. Het ligt alvast niet aan de film zel, want daar gaat alles goed mee.

Het is inderdaad een sfeerschepping. Dat begint al et de beginscen die echt super is, maar dan... . Dan duurt het toch een hele tijd voor de film me film me weer in zn greep heeft, want zoals gezegd, mooie sfeer, maar het pakt me een hele tijd niet. Toch valt er genoeg moois te zien, maar het is gewoon wat saai en vooral traag, omdat het niet pakt.

Het pakt echter meer en meer op het moment dat de jongens steeds verder en verder afdwalen en ook steeds verder de moed letterlijk en figuurlijk in de schoenen zakt. Op dt moment is het allemaal weer veel tastbaarder en kan ik het gewoon een stuk meer voelen.

De schaduw scene is dan ook erg mooi gedaan, maar duurt me gewoon weer te lang.

Dat is het gewoon voor mij. Een film dier prachtig in elkaar zit en die perfect sfeer weet over te brengen, maar die een spanningsboog te lang probeert uit te testen ofzo. Ik heb als kind al best sterk cocentratie problemen en dat zaL er altid iets in blijven zitten, dus naar 2 schuifelende mannetjes kijken is blijkbaar erg moeilijk.

Ik moet er echter nogmaals bij zeggen dat ik wel voel en zie wat erachter zit en dat t op momenten wel zeker doorkomt, maar er waren ook zeker momenten dat ik gek werd van het voortslepende.

Dat laat me dus acter met een dubbel gevoel. Acteerwerk en sfeer erg goed, maar ik kon er gewoon niet altijd wat mee. Dan is het dus gewoon niet mijn film en heeft het waarschijnlijk ook geen zin om een overdreven hoog cijfer te geven. 3.5* dan maar

Een beest land op aarde, midden in de G8. Het wil natuurlijk niet gelijk dood en alle wereldleiders hebben natuurlijk hun eigen manier om het te doden. Alle clichés worden hiervoor weer uit de kast getrokken en echt moeilijk om te bedenken welke methode bij welk land past is het dan ook niet.

Erg politiek gecentreerd, met allerlei cliché grappen over de betreffende landen en de wereldleiders worden flink karikaturaal neergezet.

Verder hebben we nog het belachelijk maken van de media en pers, die tijdens rampspoed natuurlijk altijd standaard reageert en er een circus van maakt.

Als laatst hebben we dan nog de cult, die op een wonder hoopt.

Zo'n beetje alles wat zou kunnen gebeuren tijdens een wereldramp, maar dan in het belachelijke getrokken.

CGI is er nauwelijks, waardoor het er werkelijk niet uitziet. Dit is dan ook wel weer de humor. Het

n door echte speelgoedauto's. Ook gebouwen worden met het grootste gemak omver geblazen en gebeukt, al was het karton (wat het waarschijnlijk ook is).

De humor is dus cliché en wat flauw. Een beetje open deuren open trappen en dat maakt het wat voorspelbaar. Vooral bij het politieke gedeelte zie je dingen al duidelijk aankomen. Dat maakt het bij wijlen niet minder grappig.

De journalisten, de cult en het monster zijn minder flauw bezig. Vooral het monster en zijn acties zijn wel erg knullig en daarom juist hilarisch fout af en toe.

Ja echt goed is het dus allemaal niet, maar wel vermakelijk. Ik heb ook niet het idee dat de regisseur meer wilde dan dat.

Helemaal mee eens, maar ik ervoer het dan weer niet als hinderlijk.

Charles Swan III is een typetje dat kenmerken heeft die niet ver verwijderd zijn van Sheen zelf. Een zelfverzekerde, egoïstische eikel, maar wel met een duidelijk zelfbewuste toon. De film is een 70's throwback (denk Hot Tub Time Machine en The Boat That Rocked) en visueel erg stijlvast daarin. Totaal niet mijn ding, maar als je zoiets doet, kun je het inderdaad beter goed doen.

Alles begint nogal chaotisch. De titel van de film geeft precies aan wat de film doet, namelijk een "glimpse" geven in het brein van Charles. Het blijkt dat hij ze niet allemaal op een rijtje heeft, een levendige fantasie noemt ie het zelf. Indianen, de opsporingsdienst voor gladde jongens, spaanse hitsingles, niets is te gek. Qua humor zou je kunnen zeggen "Wes Anderson Light", maar erg oppervlakkig en flauw daarin.

Oppervlakkigheid is geen probleem, zolang de film niet pretendeert meer te zijn. Lange tijd gaat dat goed. Sheen, Murray, Arquette en Schwartzman mogen zich lange tijd uitleven in de meest idiote sketches. Dat er geen diepgang is, who cares, het vermaakt.

Het centrale plot is er wel en draait om liefdesverdriet. Lang wordt dit niet al te serieus ingezet. Op het moment dat er wordt getracht toch serieus op het plot in te gaan, gaat het mis. We hebben namelijk geen band met de karakters, die voorheen alleen lege hulzen waren, leuk voor een lach. De weirdness verdwijnt, de focus komt erin en de film is lang niet zo leuk meer. Er wordt nog wel geprobeerd om dit recht te trekken, maar de schade is er.

Jammer, als lege sketch film met lege karakters had dit kunnen werken. Een geforceerd plotje werkt averechts. Het doet ook geen recht aan de acteurs, die duidelijk gewoon een beetje lol hadden met elkaar. Elk vorm van drama is dan funest.

Je kan zeggen dat de film nogal los zand is, maar wat mij betreft gewoon slice of life, waar een duidelijker einde niet nodig is.

Het zou bij mij allemaal wat lager scoren, als de karakters niet zo maf en toch met karakter waren.

Vooral Duchovny is geweldig als Xavier/Goatman. Met een kudde geiten trekt hij de hele film rond, ze voorbereidend op een grote "geitenrace". Met mega baard en een wietverslaving is Goatman een soort update van The Dude, maar dan met meer gevoel en hart, Vera Farmige speelt Ellis (hoofdpersoon) zijn moeder, die altijd bezig is met een soort van alternatieve emotie-behandeling, want stel je voor dat je eens moet zeggen wat je voelt. Haha.

Iedereen in de omgeving van Ellis geeft wel om hem, maar hebben moeite om het te uiten en daar ligt gelijk een sterk punt. Ellis die zich door het leven worstelt en zich verbaasd over de acties van de volwassenen om hem heen.

Dan is er nog een kleine love interest in de vorm van Dakota Johnson (Ben&Kate), maar ook dat wordt minder standaard uitgewerkt dan normaal.

Rommelige recensie/mening vgor een ietwat rommelige film. Het is vooral het bekijken waard door de menselijke uitwerking van de karakters. Ook is de humor best droog en niet altijd even standaard. Gewoon WEER een indie filmpje, maar dan net met een andere uitwerking en dat is leuk.

Erg Gaaf!

De intro dreunt je de film binnen, Alec Empire en Nic Endo mag ik graag horen, dus dat was alvast een plus. Leuk dat gelijk 2 explosies volgen, houdt het de climax nog even wat langer vast. Dan beginnen we in razend tempo aan het verhaal.

Kostte me niet zoveel moeite om in te komen in de cyberpunk setting maar meer de combinatie van gedetailleerde informatie en zoveel nieuwe audiovisuele invloeden per minuut was erg wennen. De film gunt je wat dat betreft niet echt rust en de korte speelduur is dus prima.

Een soort getekende film dus, waar karakters vooruit glijden,

morphen, of gewoon naar de andere scene cutten (dat zijn maar een paar voorbeelden) onder begeleiding van voice-acting die het verhaal bijhoudt.

Erg grimmig ook allemaal. Alles blijft zeer donker en hard, welke tekenstijl het ook betreft en dat is flink afwisselend, zoals al eerder gezegd. Qua soundtrack ook flink afwisselend. Van pompemnde industrial tot donkere ambient. Kortom alles is goed in evenwicht.

Wat dat evenwicht een beetje verstoord, het is al eerder vermeld, is de voice-acting. Vooral inderdaad de hofdpersoon had wel wat beter gemogen. Toch vond ik de dialoog wel sterk. Het gaf de film nog een extra cynisch sfeertje mee, aan de toch al donkere sfeer.

Erg fris en nieuw, al lijkt het inderdaad wel wat op het motion comic principe, maar toch vreselijk anders. We mogen zeker een 2e deel verwachten, waarschijnlijk was dit dus de verfilming van de 1e comic. Niet gelezen, maar lijkt me toch ook wel boeiend.

Bij de aziatische filmtopic de vraag gepost waar ik in hemelsnaam moest beginnen in de aziatische filmwereld, aangezien ik er niks vanaf wist.
Snel kreeg ik een reactie van Goto, nogmaals dank daarvoor mocht ke dit lezen. Aangezien mijn surrealistische (lynch) en vooral ook beeldende smaak, gaf hij aan Gozu te bekijken of een Kitano.
Kitano heb ik inmiddels Dolls van genomen, die zal ik vanavond kijken, Gozu is alvast erg bevallen..

Lynch is weird Miike is gestoord. Zo dat is het verschil wat ik opmaak. Dit zou een film zijn met lynchiaanse trekjes werd me verteld. Waar Lynch vaak motivatie of in ieder geval betekenis achter zijn weirdness plaatst, lijkt die bij Miike soms ver te zoeken, erg ver. Wel zie ik er veel in terug. Mannetje met bleke huid, raar dorpje, natuurlijk gedaanteverwisseling, sowieso gekke personages in de hele film.

Maar zoals ik al zei, Miike gaat verder. Ach jullie kennen de film maar lepels in de anus als genot, hond slingeren, Melk produceren voor in een flesje, een likkende man-koe zo gek heb ik het geloof ik nog NOOIT gezien. Er zaten wat stukken in die dan wat minder absurd/grappig waren, maar zelfs dan hing er wel veel weirdness in de lucht. De eindscene had ik echt niet verwacht en is toch wel het meeste bizare en geniale wat ik ooit als eindscene heb gezien denk ik.

Het moge duidelijk zijn, dit soort films daar mogen er maar van volgen, nuja ikkan me voorstellen dat ze er niet precies zo zijn, maartoch. Echt heel gaaf. Soms was het een beetje aan het wegzakken, maar de weirdness voorkwam verveling. Geen 5 maar dus wel een 4.5*

Ja, ik wil mezelf wel vaste kijker van Baumbach noemen. Vanaf Squid ben ik zijn films gaan bekijken, met een voorlopig hoogtepunt in Highball. Echter in Margot begon het verval al toe te slaan.. Personages mopperen maar een beetje en personage 1 heeft nog 1 groter kut leven dan de ander en gaat dan maar lekker in een hoekje zielig zitten zijn. Toch was die film nog wel scherp, omdat de personages er niet voor terugdeinsden elkaar finaal de grond in te boren en dat is vermakelijk.

Enter Greenberg. Stiller als Greenberg, een zielige ouwe zeikerd. Niets is goed, de wereld is kut en iedereen ziet het verkeerd., Sociale vaardigheden lijken hem vreemd, of toch niet? Op zich een interessant gegeven, zo'n zeikerd in zo'n film, maar geef het wat tegengas. Zo'n 'relatie' met Florence is mooi, maar ze grijpt nooit het moment aan om eens te zeggen wat ie allemaal verkeerd doet. Sterker nog, zij gaat ook gewoon zielig lopen doen. Ja, als er dan niemand is met enige vorm van cynisme, sarcasme, harde feiten of desnoods zelfspot, dan mist de film gewoon een stevige scheut peper in zijn reet.

Wat verder nog te zeggen. Ik had van Baumbach wat beters verwacht. Over het acteerwerk niets verkeerds, het script is zo geschreven en het acteerwerk komt (naar omstandigheden) goed uit de verf, maar het is juist het schrijfwerk wat VEEL scherpte mist.

De film sprokkelt wat punten voor de dingen die nog wel werken. Het kleine beetje chemie wat er voor mij toch wel was tussen Florence en Greenberg en enkele geslaagde grapjes.

Dank Observator voor deze tip.

Erg fijn filmpje dat ergens het midden houdt tussen Defendor, de tv-serie Bored to Death en Garden State (en een beetje Office Space, in het begin).

Had het er vanmiddag al over dat het "superhelden met een twist" inmiddels ongewild al een klein genre aan het worden is. Vaak antihelden, die denken wel even de wereld te helpen. Gek genoeg zijn al de films die ik in dit betrekkelijk nieuwe genre heb gezien geslaagd. Defendor, Kick-ass, Super, Scott-Pilgrim, Orgazmo (beetje een stretch haha) en nu deze Griff.

Extreem droog, tragikomisch en toch ook wel romantisch. Leuk gebruik van kleur en een noir setting met veel straatjes, belichting en rook. Het heldenpak ziet er dom uit, maar eigenlijk ook best wel bad-ass. Tel daar de batman achtige stemvervorming bij op en het feest is compleet.

Toch wel een aanrader, want de film is toch weer anders dan genregenoten.

Edit: Ryan Kwanten speelt natuurlijk Jason Stackhouse in de (overschatte, maar das persoonlijk) tv serie True Blood. Zat al te kijken waar ik hem van kende.

Mindere Van Warmerdam. De Spanje setting werkt wel, het geeft de film en mooi sfeertje. Ook de band tussen Jacob en Marie is mooi weergegeven. Echter de film wil meer een Thriller kant op, met minder zwarte humor dan gebruikelijk.

De humor de wel in de film zat vond ik eigenlijk ook niet zo grappig. Van Warmerdam's timing blijft vreemd, waardoor je sommige dingen echt niet verwacht. Toch, de situaties die hier als vreemd beschouwd moeten worden zijn vaak lang niet zo veemd als in Abel of Kleine Teun bijvoorbeeld.

Blijft leuk, maar minder, evenals De jurk dus een iets lagere score.

Stevig avondje actie-pulp vermaak. Niet iets om serieus te nemen, maar geloof niet dat het de bedoeling was ook. Because I Looooooooooooove you.

Leuk dat Wingard met dit soort vermakelijke genrewerkjes (You're Next en nu deze) weet te scoren en toch zn eigen stijl nog enigszins behoudt; kerstlichtjes, zwarte humor, een belangrijke rol voor muziek en een aantal stevig kleurrijke (bijna kitsch) scenes. Toch mag hij van mij weer veel steviger gaan experimenteren, want als hij op deze voet doorgaat zal hij niet snel meer een film maken die zijn eigen meesterwerk "Pop Skull" overtreft of ook maar benaderd.

Trouwens voor de eerste keer dat ik een film van hem niet perse in de dvd-collectie hoef te hebben, al is het wel typisch zo'n filmpje die in je stoffige videotape-collectie zou passen.

Tsjah, echt weird is het niet, al is het verre van echt normaal en ook schokkend is het niet echt. Weird en schokkend, 2 woorden die ik toch vaak tegenkom in verband met deze film. Achja, laten we zeggen dat ik al meer gezien heb?

Nutteloos is het wel. De personages, hun leven, een poging tot verhaal in de film. Nutteloosheid, leegheid, bleekheid, kortom is het eigenlijk helemaal niets. Grappige is dat het "niets zijn" hier een kunstvorm moet voorstellen (Korine zou me nog uitlachen ook, omdat ik het op deze manier zeg) en ja ik geloof daar wel in. Visueel trouwens best leuk gedaan, met die VHS-achtige beelden af en toe. Gaf wel extra sfeer mee.

Niet geweldig, wel nutteloos,willekeurig en soms toch een beetje vreemd. Kon het wel waarderen dus.