menu

Hier kun je zien welke berichten Inland Rabbit als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Rambler, The (2013)

4,5
Net iets minder vreemd dan The Oregonian, maar dat zegt in dit geval niet zoveel. Hooguit is het plot in deze film iets duidelijker.

Een duidelijk plot op zich, zoals hierboven beschreven. Een cowboy (al vind hij zichzelf absoluut geen cowboy) komt net uit de gevangenis en op weg naar huis leest hij een brief van zijn broer. Deze vraagt of hij een tijdje bij hem wil komen wonen. Een roadtrip volgt en gaandeweg verliest The Rambler ergens zijn verstand. Of ligt het aan ons als kijker? Die psychologische verwarring is blijkbaar iets waar Calvin Reeder het graag over heeft. Een makkelijk excuus misschien om een psychedelische nachtmerrie film te maken, maar als een taxichauffeur in het midden van de film opeens een deel van de essentie van het verhaal blootlegt blijkt dat Reeder heel goed controle heeft over zijn nachtmerrie.

Alle elementen van zijn vorige film zijn weer aanwezig, dus de Lynch en Wingard vergelijking blijft staan. Echter de man heeft in 2 films al zo’n eigen stijl te pakken dat vergelijkingen niet nodig zijn.
De soundtrack bestaat uit slide-gitaar, stukjes radio, drones en static. Static die in de montage wordt doorgevoerd, aangezien het beeld soms gewoon compleet wegdraait, alsof er een magneet naast je beeldscherm zou liggen. Qua cameragebruik is het dit keer wel wat verzorgder, waar de vuile 16mm look is omgeruild voor haarscherp beeld en prachtige shots. Langgerekte shots die wel een beetje doen denken aan “Paris, Texas” en ook de setting (gefilmd in New Mexico) sluit daar bij aan.

Qua uitwerking is dit een langzaam op gang komende nachtmerrie. Eerst licht vreemd, droogkomisch en soms wat gewelddadig. Het kale landschap, de droge humor, abrupt geweld en het trage tempo zorgen niet gelijk voor een heel beangstigend gevoel. Echter naarmate de film vordert wordt het alsmaar vreemder, psychedelischer en ook meer nachtmerrieachtig. Uiteindelijk bevat de film wat scènes die me vannacht zeker zullen achtervolgen in onrustige koortsdromen.

Reeder heeft echt een draadje los, waarschijnlijk meerdere en gelukkig maar. Een issue als vrouwenhaat zie ik wel in de film terugkomen, maar is niet de focus en ook zeker niet heel belangrijk. Ik geloof sowieso niet dat de film bezig is met moraal verwerpelijke issues aan te kaarten, daarvoor is het waarschijnlijk veel te veel bezig met zijn eigen nachtmerrie. Hoewel een dergelijk standpunt wel hoort bij de opvattingen van sommige inwoners in dat gebied van Amerika, dus toeval is het ook niet.

Vraag ik mezelf nog even af waarom deze film nu al meer stemmen heeft dan zijn voorganger. Het is waarschijnlijk te wijten aan meer recensies en het feit dat Anchor Bay achter de dvd distributie zit. Waarom zo’n grote maatschappij een dergelijk grote gok neemt door dit uit te brengen snap ik ook niet. Rijk zullen ze er in ieder geval niet van worden.

Een beetje hetzelfde als bij de voorganger, kleine aanrader voor users als Reinbo, Jeroentjuhhhhh, Black Math, Observator, misschien Onderhond(hoewel het daarvoor misschien te campy is?) en ieder andere user die een psychedelische nachtmerrie roadmovie wel ziet zitten.

Rampage (2009)

3,5
Tsjah, dit moet dan de slechtste regisseur van het nu zijn, dan levert ie hier zeker een toevalstreffer af?

Vooral erg manisch in zijn sfeer, editing, camerawerk en actiescenes. Lekker hyper zooitje. Bovendien was het ook nog eens erg grappig en ik was zeker niet de enige in de zaal die dit vond, regelmatig een zaal die toch well behoorlijk hard lachte en terecht. Lekker sarcastisch allemaal, maar het uitganspunt is natuurlijk ook best ziek en daar is best wat 'leuks'mee te doen, maargoed in de handen van Boll komt dat nogal onverwacht waarschijnlijk.
Dingen als acteerwerk of muziek zijn niet belangrijk, maar zijn me ook niet opgevallen. Visueel erg hectisch, chaotisch en schokkerig. Vet! Ik heb me gewon vermaakt. Kleine 7 en dus een 3.5*

Raw Deal (1948)

4,0
Erg sterk. Misschien ook omdat er enkel badguys in de film zitten, of althans zo voelt het. Op Ann na dan... Erg tough guy en Rick is creepy. Super gefilmd, het had bij vlagen wat weg van The Big Combo en wat blijkt: dezelfde cinematograaf, John Alton. Mooi schaduwspel, gebruik/gebrek van licht en opvallend gespeel met mist. De film kent zijn melodramatische momenten, maar die worden eigenlijk elke keer wel weer (deels) gerelativeerd/ontkracht. Deze film is eigenlijk gewoon fun met een grote F, al werkt het ook verassend goed als (welliswaar oppervlakkige) karakterstudie. De voice-over van Trevor maakt het wel af, erg sfeervol.

Reconstruction (2003)

5,0
Een tijd geleden had ik al Allegro gekocht, nu ook dit Reconstruction, die ik overigens nog nooit gezien had. Ook dit is een uniek filmpje, waar ik een stuk minder Lynch in zie dan Allegro, wel een scheutje Ober .

Visueel weer erg sterk. Mooie shots en wat leuke filtertjes. De soundtrack vond ik soms wat minder, ik kan me herinneren dat deze bij Allegro toch net ietsje sterker vond. Booe zet een lekker mysterieus sfeertje neer en houdt het luchtig, ook enigszins komisch, hoewel vreemd misschien meer op zijn plaats is.
Het acteerwerk is sterk en er is een goeie chemie. De sfeer en constructie in de film zorgt er ook voor dat het wel romantisch wordt, maar nergens zoet of klef.

De vreemde uitwerking terzijde, is het ook nog relatief simpel. Hoewel ik niet uitsluit, dat ik een 2e kijkbeurt nog veel meer uit de film kan halen. Voorlopig bevalt me Allegro wel wat beter, maar veel schelen doet het niet.

Dit lijkt een wat underwhelming response, maar vond het wel serieus erg tof. Heb alleen nu niet de structuur en energie in mijn hoofd om het leuker onder woorden te brengen. Misschien schrijf ik er later wat meer over, voor nu is dit het even..

Repo! The Genetic Opera! (2008)

Alternatieve titel: Repo

0,5
Een erg goede en leuke film… voor tienergoths, die bang zijn om toe te geven dat ze naar popmuziek luisteren.
Vind je dit al een stijlloze opmerking, lees dan vooral niet verder.

Het begint nog leuk. Een comicintroductie begint het verhaal en schakelt vervolgens over naar de film zelf. Ik heb nog steeds het idee, dat alles niet zo serieus bedoelt is en het eerste nummer, verandert nog niet veel aan dat beeld. Zou het dan zo bedoelt zijn, als ik vantevoren dacht? Een horrormusical met een dikke knipoog?
Na 10 minuten/kwartier valt ook dat doek, want op dat moment spat de dramatiek al van het beeld af. Niets oprechts echter, het soort drama waar een klein kind om bekent staat, als ze haar zin niet krijgt. Vervolgens, staat hetzelfde kind weer te huppelen, 2 minuten later. It’s all for the show.
Mijn maag word helemaal getest bij het nummer dat Shilo (Alexa Vega) ruzie maakt met haar vader. Ze roept voluit dat ze tenslotte al 17 is en het al wel alleen kan redden allemaal. Wat vervolgens de start betekent voor het zoveelste popnummer met gitaartjes . Even miste ik Britney Spears in deze film, maar het talent van Alexa vangt dat gelukkig heel goed op.

Visueel dan nog maar even. Niet beroerd. Vooral de comic stukjes zijn nog wel een leuke afwisseling tussen de musicalacts. Ook de aankleding van de personages is zeer aardig. Alles is echter zeer glad. Hoe freaky een personage er ook uit mag zien, het blijft een etalagepop dat zo is weg gelopen van de cosmetica afdeling.
Oja, Gore? Vet stoer die ketchup en die rubber slangetjes.

Dan ben ik eindelijk bij de beoordeling aangekomen, want ik geloof dat ik nu wel alles gezegd heb. Wil je nog wat weten echter, ik meld het graag
0.5*

Results (2015)

4,0
Ja wel duidelijk een Komedie, waarschijnlijk de meest uitgesproken grappige Bujalski film, al wordt er anderzijds ook duidelijk niet op de lachspieren gemikt. Een (schijnbare) satire op de bizarre bullshit-filosofie van de fitnesswereld (compleet met Rocky-achtige sportmontages en cheesy sportschool-reclamefilmpjes) wordt als schild gebruikt om persoonlijke depressie aan te kaarten. Dat fitness gedeelte is leuk uitgewerkt, maar juist bij die depressie ligt het grootste stuk tragikomische humor.

Bijzondere, vreemd gekozen cast, maar Bujalski weet het menselijke (en ook de loser-instincten) binnen iedereen tevoorschijn te halen.Natuurlijk veel gelaagde diallogen, maar ook juist een stuk onvermogen (vooral met betrekking tot persoonlijke demonen) komt erg sterk uit de film naar voren. Uiteindelijk is dit dan ook nog een simpele romcom, maar op een heel menselijke manier.

EDIT: Je zou nog kunnen zeggen dat het op gebied van plot en verhaalverloop allemaal wat voorspelbaar is (Bujalski's poging tot "toegankelijkheid?), maar daar heb ik me persoonlijk niet aan gestoord. Kan wel snappen dat het iets is wat kijkers als eerste opvalt en dan zul je de film een stuk minder waarderen

Robo-geisha (2009)

Alternatieve titel: RoboGeisha

3,5
hmmm en nog maar es hmmm.

Zonder twijfel een film die erg af is. De (cheesy) soundtrack is erg aanwezig, en het camerawerk is allemaal wat gestroomlijnder, met wat mooie trucjes. Af en toe ziet het er ook verrassend flitsend en cool uit, terwijl ze toch nog voor de crappy look proberen te gaan. Echter het rauwe is er een beetje af, want waar zijn de liters bloed? Genoeg bloed, jawel, maar de weergave hiervan is erg braaf.

Niet gezegd dat de film niet zijn zieke momenten kent, maar het verschuift een beetje van visueel ziek naar meer humor (naja eh twisted shit) en bizarre stuaties.
Qua bizarre situaties gaat de film behoorlijk ver. Overal komen weer messen, guns en de gekste wapens uit en de film zijn fascinatie voor schaars geklede en domme meisjes is ook erg bizar. Ja qua vondsten is de film behoorlijk origineel.

Komen we bij een punt wat ik totaal niet kan rijmen met de rest van de film, namelijk een vreemdsoortig drama element. Voor dit soort films, kent de film behoorlijk wat verhaal. Nu deed Machine Girl dat ook al, maar daar werd eerst het verhaal uit de doeken gedaan en daarna was het gewoon lekker hakken. Hier moeten we het diooen met een raar soort zusterliefde (zo'n spoiler is dat niet) en andere gebeurtenissen die opeens semi-tragisch moeten zijn. Voor even kan ik daar de humor wel van inzien, omdat het vaak werd opgevolgd door een absurde situatie, maar je moet niet aan de gang blijven. Jammer, het nut ontging mij compleet.

Conclusie: De film is wat braaf wat betreft gore. Dit compenseert zich door best weirde vondsten, dus dat is goed. Echter kent de film een drama element die net niet over the top genoeg is om grappig uit te vallen. Herbekijken nog maar eens en kijken of ik nu wat mis ofzo...

Room, The (2003)

5,0
Wat te zeggen over deze film. Niet veel, maar toch maar even proberen.

Een film die zich qua foute oneliners makkelijk kan meten met Troll 2. Geen Horror deze keer, maar een soort romantische komedie,, hoewel komedie nooit echt de bedoeling was geloof ik.
De film begint met A Wiseau Production, gevolgd door Produced by Wiseau, Directed By Wiseau en Starring Wiseau. Laat dat even duidelijk zijn.

Deze Wiseau blijkt fan te zijn van Rocky en vond het een goed idee om dit uiterlijk en accent te gebruiken en dan heel serieus te gaan rondlopen, om vervolgens heel veel oneliners op te dreunen. Allemaal leuk en aardig, maar oneliners zijn alleen leuk als je absoluut geen gevoel voor timing hebt, toch? Neem daarbij dat de film gedubt lijkt te zijn en dat het geluid niet altijd gelijk lijkt te lopen met t beeld en je hebt er nog een extra humor factor bij.

Verder kunnen we nog ingaan op het verhaal. Acteurs die geen duidelijke rol hebben in de film, vreselijke muziek en sex scenes die slecht gefilmd zijn en nooit op gang komen. Heeft het zin? Nee!

Heb ik me vermaakt? Ja! Ga ik de film beoordelen? Nee!

Rosemary's Baby (1968)

Alternatieve titel: Wat Is Er Toch aan de Hand met Rosemary's Baby?

1,0
goed, genoeg:

Als filmliefhebber, wil je je toch eens gaan verdiepen in klassiekers. Even terug al Third Man en nu kwam ik dit eens tegen.
Ninth Gate ben ik altijd erg over te spreken, maargoed dit schijnt wel een buitenbeentje te zijn in het ouvre van de man. Niet zozeer thematisch, maar wel qua stijl.
Erg benieuwd was ik wel. De mensen die ik over de film sprak, waren er toch zeer over te spreken, dus enigzins verwachting had ik wel.

Het acteerwerk, oom maar mee te beginnen. Dit is natuurlijk wat verouderd, tsja.
Over het algemeen vond ik het nog zat meevallen. Verre van slecht, BEHALVE de persoon waar het allemaal om draaide, Rosemary. Vaak leek het net een standbeeld, waar op de momenten dat ze angst zo moeten uitstralen, ze nog niet verder kwam dan een enigzins verbaasde blik. Komisch was het wel, maar dat was gelof ik niet de bedoeling.
Als zo'n persoon de film moet draaien (in ieder geval de belangrijke scenes), is daar ook de kracht en uitstraling voor nodig. Die mistte ik volledig.

OP het moment dat je het hoofdpersonage niet voelt, doet dat gelijk heel veel voor de sfeer. Die was er naar mijn mening dus ook haast niet. Ik voelde nergens mee, zat nooit in spanning en leefde nooit toe naar de volgende scene. Het verhaal interesseerde me ook niet zo meer, terwijl dat nog best aardig in elkaar zat, denk ik.

Qua sfeer kan op visueel vlak, dan nog een hoop goedmakerij gedaan worden (voor mij dan), maar ik kom niet verder dan de sleutelgat scene , die ik dan wel weer gelijk heel sterk vond.
De soundtrack is herhalend, inmiddels overbekend, werkt ook vast uitstekend als sfeermaker als je de sfeer voelt, maargoed...

Ja, wat moet ik hiermee. Ik kon hier wel echt weinig mee. Vond het ook serieus slecht.
Helaas denk ik dat die 0,5* niet gelogen was dus.

edit: nee dat kan ik niet maken, het verhaal had het in zich om meer te zijn + die ene scene. 1*

RSO [Registered Sex Offender] (2008)

4,0
Bob Byington is een regisseur om in de gaten te houden, dat bewees hij al aan me met het mumblecore project "Harmony and Me". Voor wie niets met mumblecore heeft, of die film gewoon niet zo boeiend vond, ik zou deze toch maar een kans geven.

Dit RSO is een mockumentary/fake docu over een sex offender, die na een aantal jaar in de gevangenis weer moet gaan functioneren in de maatschappij. Dat valt zeker niet mee, met een porno speciaalzaak om de hoek, een park met zonnende (vaak erg jonge) meisjes en lekkere waitresses in fast food restaurants.

On top of that, moet je nog eens je motivatie laten zien aan de maatschappij. 4000 uur vuilnis rapen als werkstraf, een groepssessie met mede sex offenders (allen even gedemotiveerd als jij) en een therapie sessie met een psycholoog (Andrew Bujalski).

Daar zou best een "normale"komedie van gemaakt kunnen worden, maar in plaats daarvan krijgen we deze fake docu. De droge conversaties werken extra goed, omdat er met de grootst mogelijke straight face veel onzin wordt vermengd met waarheden.

Bujalski doet het goed als hippie achtige psycholoog, met een levensgrote teddybeer op de bank van zn patienten. Kevin Corrigan is de hele tijd sprakeloos als leider van de groepsessie, die maar geen vat krijgt op zn clienten. Tenslotte hebben we nog Nick Offerman, die, als (ex)cel maat van de sex offender, de hele film onzin loopt te verkondigen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Oh en Richard Linklater komt ook nog even langs.

Aanrader voor hen die zijn komedie graag kurkdroog en straight faced opgediend krijgt. Leg je dit naast Linklater's recente film Bernie, komt laatstgenoemde niet aan de knietjes van dit bijna meesterwerk. Denk eerder in de richting van "Bob Roberts", "Parks and Recreation" (al is dat nog een stuk meer obvious) en het Engelse werk van Morris (Brass Eye)

Ruang Rak Noi Nid Mahasan (2003)

Alternatieve titel: Last Life in the Universe

4,0
Erg mooie film!

Allereerst valt natuurlijk het mengen van talen op. Ik moet zeggen, dat Thais vindt ik persoonlijk niet om aan te horen, veel te scherp, maar zet er zo'n film tegenover en het is je vergeven.

Visueel zit de film knap in elkaar. Het richt zich duidelijk niet per definitie op het visuele, maar toch ziet het er erg verzorgd en in een aantal gevallen, erg mooi uit.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor de soundtrack. Zonder nadrukkelijk aanwezig te zijn, functioneert het toch en is het toch wel erg mooi

De sfeer in de film is erg rustig en vooral droog. Dat droge zorgt vooral in het begin en het eindstuk, voor best wat humor. Toch heb ik dit eerder ervaren als een rustig drama met weirde/droge momenten. De dwangneuroses van Kenji en de botsingen (niet conflicterend) die dat met haar veroorzaakten, waren op zich al erg humoristisch, om maar te zwijgen over zijn zelfmoordneigingen.

Deze review komt me veel te gestructeerd over. Dat zal vast heel prettig lezen, maar ik vind het te gemaakt en te bedacht. Maargoed, weer eens wat anders.
4*

Rubber's Lover (1996)

4,5
Toen OH dit bwenoemde bij Eraserhead, wilde ik dit eens opzoeken. aangezien het ook behoorlijk aansluit bij het al geziene Tetsuo en Electric Dragon (ik stop hier, want ik wil me niet weer in het voltage vergissen ). Dit viel nog vrij lastig op te sporen, maar uiteindelijk toch gelukt.

Waar te beginnen bij zo'n film he? Het was gewoon allemaal erg cool!
Erg mooi zwart/wit gebruik. Het is wel zo'n beetje een trend bij dit soort films, maar misschien is dat niet zonder reden. De impact, zou misschien echt anders zijn, als het in kleur was. De rauwe look en hevige contrasten, zien er in zwart/wit gewoon een stuk beter uit.
Verder is het geheel erg druk, maar mooi geschoten. Veel wiebelbeelden, ultrakorte flashes, gedraai en meer van dat soort gein om onrust te veroorzaken.
Het al genoemde flitsgedeelte, behoort tot een van de vele hoogtepunten.

De Soundtrack past goed. De industrial ondersteund de vele chaosmomenten prima. Vaak goed getimed ook. Toch erg belangrijk, alles gaat erg snel, dus kun je de sfeer makkelijk verpesten.
Veel geschreeuw, wat bijdroeg aan de bizarre sfeer. Op sommige momenten had het iets beklemmends en soms had het iets grappigs. Ik ervaar die stemmingsomslag echter nooit als nadelig. Hier kom ik zo op terug.

Te shockerend?
Niet te, nee. De film probeert duidelijk ergens overheen te gaan, maar ik moet de film nog tegenkomen die DIE grens passeert waarop ik zeg, dat het te ziek/idoot voor woorden is. Zolang het met zoveel absurdisme, chaos en ergens ook wel humor, gebracht wordt, dan kan ik het alleen maar aanmoedigen. Laat me die film alsjeblieft niet tegenkomen, want dan is de 0,5 een feit. Aan de andere hand, heb ik dan wel mijn grens.

Klein nadeel is, dat ik me zelfs na Tetsuo niet zo hyperactief als nu heb gevoeld. Onderhond heeft al geprobeerd hier een eventuele reden voor neer te pennen en dat zal het dan ook wel zijn. Irritant is het echter wel, als je om half 1 snachts nog klaarwakker bent. afijn, 4.5*

Ruby Sparks (2012)

3,5
Mooie film, jammer dat de film iets origineler wil overkomen dan hij daadwerkelijk is. Veel gelijkenissen met Stranger Than Fiction, Ober en als je verder kijkt misschien wel Weird Science .

De setting is daarentegen wel erg van deze tijd. Zoe Kazan speelt een manic pixie dreamgirl die de depressievelling gelukkig wil maken. Hebben we ook al eens eerder gezien, maar de uitvoering is wel goed. Fijne feel-good, die helaas wel een stuk scherper begint en beetje bij beetje steeds een stuk softer en liever wordt. De film wordt later weer wat somberder, maar komt dan wel met uitwegen die je van mijlenver al ziet aankomen.

Kracht wordt dus geput uit een feel-good sfeertje, met wat vreemde, soms zwartkomische elementen.
De uitstraling van Kazan helpt hierbij zeker. Ze was me eerder al positief opgevallen in The Exploding Girl (2009) en als Nina in de tvserie Bored to Death.
Leuke bijrollen van Steve Coogan en Antonio Banderas mogen niet onvermeld blijven.

Fijn filmpje.