Meningen

Om maar met het positieve te beginnen, geniale soundtrack. Het geeft de film een zeer onaardse sfeer. Ook Kapitein Een Oog zorgt voor een vreemd sfeertje door de hele film. Was de soundtrack iets minder geweest ren het spel van Mads iets minder mysterieus, dan was mijn cijfer vast nog lager uitgevallen.

Kijken we even verder naar het dialoog en vooral ook het dialect. Volgens mij gaat het hier om Noorse Vikingen, dus laat ze of Noors praten of gewoon Engels. Mocht ik me vergissen en het waren toch Shotten/Ieren ofzo, dit klonk als een mengeling tussen Schots en Australisch. Lachwekkend. Als ik dan nog een keer iemand: Shut the fuck up! hoor roepen, lig ik helemaal dubbel. Ook heb ik het idee dat veel uitspraken beladen worden met (verborgen) symboliek en naar mijn mening lullen die gasten maar een beetje onzin. Voor een film die probeert mysterieus over te komen, word er sowieso teveel en te slap gepraat.

Het hypnotiserende/mysterieuze gehalte. van de film werkt al goed mee door de muziek en Kapitein Een Oog, zei ik al eerder. Voeg nog wat leuke filters toe en een ECHTE tripscene op 3/4 van de film en je komt een heel eind. Jammer dan dat anderen erbij lopen alsof ze denken dat ze meedoen aan een LARPING toernooi. Begrijp me niet verkeerd, het ziet er mooi uit, maar de bijrollen en het al eerder genoemde dialoog zijn echt storend. Verder heb ik de film ook nooit ervaren als echt hypnotiserend, mede door deze factoren waarschijnlijk. Behalve bij de al eerder genoemde scenes en factoren.

Moeilijke film om te beoordelen, nog moeilijker om succesvol te distribueren.

De film gaat over Goody (Silverstone) die ergens in 1840 is geboren en Stacy (Ritter) die pas net 40 is. Beide heben ze echter deels moeite om zich aan te passen aan de maatschappij, Goody net ietsje meer. Muziek is niet zo goed meer als het was, datzelfde geldt voor comedy, films en communicatie. Waarom is alles digitaal en ingewikkeld,

Een niet erg subtiele stempel van Heckerling, die haar mening van de huidige maatschappij wil doordrukken. Gelukkig zijn er genoeg aspecten die de film leuk maken.

De combinatie Ritter en Silverstone werkt perfect, Dialoog is vaak vrolijk, snel en soms wat naïef. Een zeker camp gehalte is ook aanwezig, waar er nog wel eens wat afgehakte ledematen langskomen en de sfx behoorlijk slecht zijn. Betrek onder andere Sigourney Weaver, Malcolm Mcdowell en Wallace Shawn (Southland Tales) in het geheel en je weet dat het onzin wordt.

De hele vampierwereld wordt luchtig weergegeven. Er valt best wel wat Buffy in terug te vinden, maar ook Queen of the Damned (u zijt gewaarschuwd). Ze lopen tegen muren op, hebben aarde in hun doodskist (dat ligt beter) en drinken ratten leeg, met een rietje.Spoilers? Neh, dat zijn dingen die bij hun leefwereld horen en al snel in de film aan bod komen.

Wat ik in het begin al zei, voor wie is de film gemaakt? Hoe ouder je bent, hoe beter je de film beoordeelt, misschien. Echter de film is weer te vlot voor mensen die niet meer zo meedoen met de huidige jeugdcultuur. 21-38 lijkt me een aardige doelgroep van mensen die deze film ook een beetje in kunnen schatten.

Goed, niet te promoten als bios film, want te verzuurd en nostalgisch. Op dvd waarschijnlijk maar weggelegd voor een select groepje mensen. Commercieel gezien dus helemaal huilen. Toch is dit misschien wel de leukste vampier "jeugd" film in jaren.

Qua beoordeling? Lastig. De film kent zeker zijn minpunten. Het kiest op sommige momenten niet vol voor komedie, terwijl dat wel zou moeten. Er zitten wat melodramatische stukken in, die een beetje uit de lucht komen vallen. Voordeel van de twijfel voor nu. 3.5*

Niet eens zo dramatisch slecht. De film sleept zich voort en de muziek werkt daar aan mee, wat voor een mooie sfeer zorgt. Sfeer geeft ook de groezelige (vast niet bedoelde) look van de film. Zeker in het begin, is er ook mooi schaduwspel te bespeuren. Apart gedaan. Ook later komen er een aantal effecten terug (dolende geest effect?) waar ik wel over te spreken ben.

Ja en toch blijft dit een film die geen voldoende krijgt. Waarom? Op een aantal flauwe punten, die persoonlijk zijn en waar de film zelf geen reet aan kaan doen. Het begint al met een tekstuele introductie en dan begin ik me al gelijk te ergeren (ja zo ging dat eenmaal in die tijd), later komen meermaals teksten terug vanuit een boek. Het doorbreekt de sfeer die zo vakkundig word opgebouwd. Elke keer na zo'n tekst moet ik OPNIEUW in de film komen,

Dan het acteerwerk en dialoog. Dialoog wat er gelukkig heerlijk weinig is, maar als het er is klinkt het overdreven en lachwekkend. Maakt niet uit, als de film 10 zinnen bevat is het veel. Echter, het acteerwerk zelf. In de meer geacteerde scenes stoorde ik me daar wel degelijk aan. Iemand die een kandelaar of theekopje verplaatst, dat gaat al met zoveel theater, dan kun je me echt oprapen. Soms lijken scenes ook te versnellen. In de vlottere scenes loppen mensen niet, ze rennen ofzo, maar dan net alsof je een DVD op 8x speed zet. Ziet er vrij raar uit. In de meer sfeergedragen en abstracte scenes verdween de ergenis omtrent acteren compleet, jammer dus.

Alles wat ik vervelend vond aan deze film is puur persoonlijk en het zijn ook dingen die voorlopig voorkomen dat ik van dit soort klassiekers kan genieten. Toch komt deze film er nog niet zo slecht van af.

Goed VanRippenstein, jouw beide tips heb ik gekeken. Waar blijf jij nou? À l'Intérieur (2007) was het geloof ik he?

Gewoon een langere aflevering van de serie, zo moet je het zien. Had het niet anders gewild, al is het eigenlijk gewoon fanservice. De film is goed te begrijpen als je de serie niet kent, al mis je wel heel veel meta-humor dan, zou ik niet weten of dit überhaupt wel leuk is voor een niet-"marshmellow". Leuk verhaal, weer vol met de gebruikelijke, overdramatische Marsmomenten, met de nodige humor op de voice-over. Zoals het hoort dus. Een aantal bekende, plus een aantal nieuwe. James Franco die even zichzelf komt spelen.

Verder tsjah, echt iets toevoegen aan de serie doet het niet en natuurlijk wordt er ruimte overgelaten voor een mogelijkheid tot serie of een 2e film. Achja, leuk tussendoortje.

Thematisch, een verre voorloper of dan toch inspiratiebron voor The Hangover, maar dan wel grappig.

Het begrip zwarte komedie wordt hier heel erg ver doorgedreven en daar kan ik alleen maar blij om zijn. Het Vegas reisje gone wrong, gaat hier pas echt goed fout, niet van dat slappe gedoe. Een goeie cast speelt erg hysterisch en over the top, maar vergeet daarbij niet om er wat slimme dialoog in te gooien.

Christian Slater wordt hier weer eens goed gebruikt, wat we helaas veel te weinig zien. Erg onderschatte acteur, want in de meeste films dat ik hem zag spelen was hij vaak toch de sterke schakel in het geheel. Jeremy Piven wordt (deels terecht) opgehemeld voor zijn rol in Entourage, maar ook hier heeft hij een rappe tong. Jon Favreau laat na Swingers ook hier voor mij weer zien hoe goed zijn delivery is. De rest hangt er een beetje bij, hoewel ze allemaal wel goed meewerken aan de hysterie. Zelfs Cameron Diaz speelt heerlijk gemeen.

Fijne aan de film is dat er gewoon geen concessies worden gedaan. Zwart is zwart, daar zit geen grijs tussenin. Zoals het hoort. Fijn!

Voor zover ik weet, heb ik van Allen alleen Matchpoint gezien. Redelijke goede film, maar niet heel bijzonder. Scenes in de regen, zijn me daar nog wel erg bijgebleven

Over naar deze film dan. Er waren dingen die me positief opvielen, maar ook heel wat negatieve.

De sfeer zit er in ieder geval goed in. Barcelona is een mooie stad en hoewel wat cliche plekken, is er mooi gefilmde sight seeing en die zomerse sfeer.

Voor een sfeer als deze, wie beter uit te kiezen dan deze acteurs. Prachtig om naar te kijken en bij vlagen best sensueel.

Wel valt op, wanneer Cruz ten tonele komt, Johanson duidelijk de mindere is. Ze mag er dan nog steeds mooi uit zien en het is mooi meegenomen, 2 van die mooie vrouwen in beeld, maar het acteergeweld mist ze toch duidelijk.

Verder waren er toch dingen die me echt stoorden.

Zo vond ik de voice-over niet grappig, mooi, bijzonder en sowieso niet nodig. Het stoorde me echt.

Buiten de sfeer, kon het verhaal me ook niet echt boeien. Ik voelde me nou niet echt verbonden met de personen en zag weinig humor in situaties, die anderen hier duidelijk wel zagen.

Het begon voor mij dan ook een stuk interessanter te worden, toen Cruz de film in kwam. Het werd wat actiever, gecompliceerder, minder luchtig. Ja, toen kwam er zelfs wat humor en scherpte in.

Lastig te beoordelen. Het had wel sfeer en later werd het wel beter. Echt slecht was het dus ook weer niet. 2.5*

Een sluipmoordenaar, noemen ze dat dan!

Zoals gezegd, begint het wat mat, maar komt de sfeer er al geleidelijk in.

Over het algemeen, gebeuren er visueel niet echt verschrikkelijke dingen. (wat uitzonderingen) Het is dan ook vooral de indringende, neerslachtige sfeer, die de film zo maakt. Het probeert zich echt in je te nestellen en climaxt vervolgens een half uur lang.

De sfeer is beklemmend, maar voor die climax had ik helemaal niet het idee dat de film zo hard zou aankomen. Alles wat je gezien hebt, komt op zo'n indringende manier tot een conclusie, dat ik er nu nog van griezel nu iik dit schrijf.

De soundtrack en het visuele, waren erg belangrijk voor die sfeer. Indringende, ambient-achtige track en een (soms) onrustige camera. De al genoemde zwart-wit scene, was ook voor mij een hoogtepunt.

Ik kijk deze niet over een week weer, daarvoor is dit echt te indringend. Knap wel. Onverwachts ook. 4.5*

De laatste tijd ben ik niet zo’n schrijver meer. Dit heeft met meerdere dingen te maken. Het is vooral mooi weer en vrienden vinden dit ook, dus het terras en de bijbehorende drankjes is een favoriete plek van me. Op die manier heb je nu eenmaal iets minder tijd voor film en als ik al kijk, is er een stuk minder motivatie om te schrijven.

Het is hier ook wel een beetje een verwerking, een methode om het van me af te schrijven.
Vinyan is namelijk intens!

De film begint betrekkelijk rustig, maar er is al zoveel aan de hand. De openingsscène kan gerust in het rijtje van beste openingsscènes ooit. De kleuren en de beweging, in combinatie met het geluid, prachtig! De discoscène zegt me ook al veel, er straalt al heel wat paniek af en het is erg onrustig.
Dan gaan we op reis, zoals bekend. Alles roept sfeer. In het begin word het acteerwerk niet verricht door de acteurs, nee het is voorral de natuur en de soundtrack die spreekt. Langzaam word je meegesleept en het gaat steeds dieper. Regen, onweer, mist, licht en soundtrack. Ontkomen is er niet. Prachtig op die manier, maar uiteraard verandert het.

De natuur is nat, claustrofobisch, drukkend. Niemand blijft rustig. Ook deze film niet, toch? Zoektochten drijven tot wanhoop en ik denk, dat je in een stad rustiger en veiliger bent, dan in de natuur .
Echter, je moet het voelen, deze film. Het is een combinatie van opbouwende spanning en sfeer, die de kijker zelf naar een climax brengt, of uiteindelijk helemaal koud laat. De film doet niet meer dan op je gevoel inspelen en dat moet je liggen.

Bij mij werkte het perfect. Visueel benauwend, dat gedraal. Qua soundtrack ook super. Afwisselend melodieuze noise en drones, erg verfrissend en claustrofobisch. Qua geluid had er niks anders bij deze film gepast ook.

Zoals gezegd, in het eerste gedeelte, werd het acteerwerk verzorgd door de natuur. In net tweede gedeelte waren die acteurs wel zeer nadrukkelijk aanwezig. Zeer overtuigend, passend bij de drukkende sfeer die de film toen al droeg, de film verder en verder naar een onderhuidse climax dragend.
Het einde spookt op dit moment nog steeds door mijn hoofd en zal nog wel een paar dagen nagalmen. Het is eerder de kracht van het inleven in de hele sfeer, dan de kracht van dat einde zelf waarschijnlijk.

Geweldig en niets anders dan het maximale.

Erg slechte trailer. Vooral omdat het fragmentarisch al heel wat leuke momenten weg geeft en ten tweede omdat het ook nogal chaotisch is qua tempo.

Erg rustige en vreselijk droge komedie, met wat licht moralistisch drama erin. De drama is verder nergens storend, wegens het wel erg droge humor gedeelte.
Het Jeffers Morning grapje blijft leuk,, omdat het zo vaak herhaald word en gewoon zoooo droog is. Sowieso zijn de scènes in dat kantoor wel tekenend duf.

De wereld die er is neergezet, gewoon erg vreemd. Mensen die exploderen wegens een tekort aan sociaal leven, geen seks en teveel stress , ergens wel een logisch denkbeeld, maar leuk om het ook eens ene keer letterlijk uitgebeeld te zien worden.
Galifianakis zet een knappe rol neer. Zegt erg weinig, maar heeft zo'n droge kop dat hij je wel de hele film doortrekt.

Verder is de film traag, duf, slepend, gortdroog, allemaal typerend voor de wereld die word neergezet. Maakt het daardoor wel wat taai zo af en toe, maar vaak gewoon lekker bizar.

Ja, wat moet ik hier over zeggen. Is elk woord teveel? Of juist te weinig?

Na een hyper Tetsuo, is dit niet te vergelijken. Ik kan ook niet zeggen of het een verbetering is. Het raakt me echter wel meer.

Het duurde eventjes (niet al te lang), voordat ik begreep wat al het gehussel door elkaar nu eigenlijk wilde zeggen, maar toen dat duidelijk was, kreeg ik een brok sfeer en ook emotie voor mijn kiezen. Niet dat de emotie gwelijk tastbaar in beeld komt, zoals wel vaker bij aziatische films (dit is echt een kenmerk he?), maar het werkt op de een of andere manier wel, hoe afwezig personages af en toe ook zijn.

Visueel zag het er super uit en het draaide allemaal veel om sfeer ook. Nu is het lastig om uit te leggen wat er zo beviel, zonder te spoileren. Er werd gewoon goed getimed met beeld en situaties, mooie filters neergezet en de soundtrack was ook erg sterk. Ook viel op dat het verhaal niet al te ingewikkeld was, maar de visuals af en toe voor een bevreemdend effect zorgden, erg mooi.

Verder kan ik gewoon niet echt uitleggen wat me beviel. Behalve dat het me meer en meer raakte. Ik werd echt de film in gezogen en leefde mee met elke seconde.

Ja, dat zijn DE films he.

Ik had zelfs geen zin om drinken te pakken, maargoed het is hier erg warm, dus wat moet je he!

Ik kan hier weinig anders aan kwijt dan het maximale...