menu

Hier kun je zien welke berichten Inland Rabbit als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Ted 2 (2015)

2,5
Dit was nog best te doen en heb een aantal keer best gelachen. Morgan Freeman getypcast, verwijzingen naar 80's/90's films, wat geintjes op de soundtrack en ga zo maar verder. Had het idee dat dit deel wat droger en meer random was. Naast de penis- en drugsgrappen komen er zo nu en dan echt spontaan grappen uit de lucht vallen zoals Ted Clubber Lang. Jammer is dat het opgevolgd wordt met een uitleg van de grap. of de echte acteur uit de obscure live action show van The Tick, die echt even gemeen en sarcastisch komt doen.

Andere keren is het duidelijker en wil Seth MacFarlane gewoon even refereren om het refereren, goh leuk beertje Paddington, om er vervolgens helemaal niets leuks mee te doen.

Het is al een tijd geleden, maar in Ted 1 stond vooral het rom com plot tegen, dat is hier minder. Nu is het serieuzere "human rights" plotje ook niet zo van toegevoegde waarde, maar het geeft de film in ieder geval een sterker plot. Misschien moet Seth meer plotloos werken en zijn plot echt zo dom houden dat het echt alleen een kapstok is voor de sketches. Nu zit het een beetje in de weg. Ach, ik ben weer eens in een bioscoop geweest....

Tekkon Kinkurîto (2006)

Alternatieve titel: Tekkonkinkreet

5,0
Eerst maar even zeggen, dat mijn mening hier echt niet te serieus moet worden opgevat. Ik heb zelf nog niet echt het idee waarover ik praat. Qua anime kom ik nog niet verder dan GitS 1&2, Appleseed en Memories geloof ik, of ik moet me heel erg vergissen. Een tijd terug, voordat mijn (inmiddels vervangen) externe HD crashtte heb ik nog wel een sneak peek van Mind Game gehad, maar daar houdt het echt op.
Ik zie, ik kijk, ik verwonder, ik oordeel tijdelijk, want er is waarschijnlijk nog zoveel in deze wereld wat nog te ontdekken valt.


Ik kijk, was het in het begin vooral. Er was zoveel te zien. Zoveel oog voor detail. In elk straatje, elke hoek van het scherm was er weer wat te zien wat me opviel. Bij elke scene zou je het beeld stop kunnen zetten, om alleen al naar de details te kunnen kijken. Nu had GitS2 dat ook, maar dit was anders, veel kleurrijker vooral.
Ook in het character design was dat terug te zien. Zeker later bij die "Killing Machines" en die bad guy, die er vreemd uitzagen.

Zet ik me over die verwondering heen, verbaast het me dat in deze kleurrijke stad zich zo'n twisted en donker verhaal afspeelt. Wat vrolijk begint, wordt steeds donkerder en donkerder. In combinatie met de kleurige omgeving, zorgt het voor een ziek sfeertje over de film.

Naast sfeer is er ook emotie. Soundtrack en animatie zorgt voor de grote emotionele verdieping in het verhaal. Bijvoorbeeld, de soort van getekende droom sequences van White, gaven voor mij vaak veel meer diepgang dan het eigenlijke hoofdverhaal. De relatie tussen die 2 vond ik dan ook veel belangrijker.

Tsjah dr valt nog zoveel te zeggen maar ik merk eigenlijk dat het niet veel verder loopt dan hier vandaag.
Ik zou nog dingen kunnen zeggen over het geweldig diverse gebruik van shots, dat net lijkt op een camerabesturing vaak. Ja dat viel wel positief op ook.
Een te fragmentarische recensie, voor een film die voor mij juist heel duidelijk is. Niet duidelijk in de zin dat ik er alles van gezien heb, want hij laat me alle hoeken van de kamer zien, maar wel dat dit animatiie is die mij ligt. Ook met een verhaal dat niet te simplistisch overkomt. Mooi!

Tenshi no Tamago (1985)

Alternatieve titel: Angel's Egg

5,0
Na een nachtje slapen weet ik nog steeds niet wat ik hier moet neerzetten. Dat ik het geweldig vind, is een feit.

Veel sfeer en vervreemding. Een beetje hetzelfde gevoel dat ik had als de 1e keer dat ik Eraserhead zag, terwijl het me op animatie gebied met de sfeer en vervreemding heel in de verte wat doet denken aan Dali's onafgemaakte Destino beelden.
Hoewel ik nu zelf ongeveer een 'verhaal' heb gemaakt, word de film nergens zo concreet dat er maar mogelijkheid is tot 1 invalshoek.

Toch zeggen muziek en beelden meer dan wat dan ook. Vooral de muziek/het sounddesign voorziet de film van een sterk emotionele lading. Veel is veel te sterk aanwezig, veel te bombastisch, maar hier werkt het. Mooi ook hoe er dynamiek wordt opgezocht tussen hard en zacht. Momenten waar je een speld kan horen vallen, worden afgewisseld met bombast en/of goed gekozen geluidseffecten, zeer effectief.
Visueel valt vooral het kleurgebruik op. Veel blauw, rood, grijs en een soort van bleke waas over bepaalde scenes, erg mooi. Het character design zelf geeft het duidelijkst aan dat diit een oudere film is, vooral de jongen vind ik er niet al te fraai uitzien, maargoed, kleinigheidje.

Ja, dan is alles wel gezegd denk ik. Een film die nu nog steeds uniek is, door de sfeer, het audiovisuele en de manier waarop het met (zijn weinige) verhaal omgaat. Als ik de film nog eens zie, dan vallen me vast weer andere dingen op. Ik ben hier nog lang niet klaar mee dus. Geweldig!

Tetsuo (1989)

Alternatieve titel: Tetsuo: The Iron Man

5,0
Bij deze dus.
Hyperactieve, gestoorde, trippy film. Lovin it!
Dit is echt kunst. Na hier het verhaal gelezen te hebben, had ik het idee om het daarbij te laten en om maar gewoon te kijken en alles over me heen te laten komen. De enige manier waarop je deze film kan kijken denk ik, want waar in de film heb je tijd om na te denken ? Die tijd is er simpelweg gewoon niet.

Visueel is het mooi, maar ook weer niet. Het is veelal erg grof, wat je kunt bestippelen als lelijk, maar ik vind het echter perfect passen bij de sfeer die hier neergezet wordt. De montage is op het randje. Soms had ik echt het idee om even een stukje terug te gaan, omdat ik dacht wat gemist te hebben. De film moet ik ook niet kijken als ik niet fit ben dan zou ik hier best beroerd van kunnen worden.
De muziek past hier perfect bij en vind ik zelfs best lekker.

Het basisverhaal is leuk, maar gewoon toch ook een kapstok voor het visuele denk ik. Je kan het ook omdraaien, het visuele vormt het verhaal. In dtat geval, allemaal best gestoord en met veel fantasie en passie gemaakt en ik geloof dat ik nog nooit zoiets gezien heb.

Rest mij 2 dingen:
1: Geniaal!
2: 5*
ps: Onlangs dus twee 5*en uitgedeeld, verpletterd door creativiteit die ik nergens anders heb gezien en allebij Aziatische films. Laten we het maar even houden op toeval, binnenkort zie ik Sweeney Todd en dat is weer gewoon een Amerikaanse

Tetsuo: The Bullet Man (2009)

Alternatieve titel: 鉄男 The Bullet Man

4,5
Heel gaaf!

Kritiek op het verhaal zijn hier licht begrijpelijk. Het geheel voelde misschien een beetje Amerikaans aan. Zeker dat 5 years later gedoe. Zo'n film als deze heeft altijd baat bij zo min mogelijk verhaal. Echter, het verhaal wat er is komt ook wel dermate belachelijk over, dat het haast knap is als je het geheel te serieus neemt.
De keuze voor Engelstalig is eerder grappig dan storend. Het voorziet de film van een camp gehalte en ik kan me niet voorstellen dat dit onbewust is. Kreten als "Let's take a riiiiiiiiiiiide" uit de mond van een bad guy zijn zo cheesy, dat ik het goed gebruik van je beperkingen noem. Tsuka is niet dom. Hij weet dat als hij serieus met de Engelse taal omgaat het een ramp wordt, dan kun je maar beter flink onzin uitkramen. Het kan zijn dat ik de man nu teveel credit geef, maar zo ervoer ik het wel.

Deze Tetsuo is niet zo'n grote Fuck You naar verhaal als het eerste deel. Het voorziet de film van een psychologisch aspect dat de sfeer verhoogd.Sfeer die er weer genoeg is. Op momenten dat de film vertraagd heb je altijd het idee dat de bom elk moment weer kan barsten. Veel gebruik van donkere ambient en rustige metaal geluiden, maar ook een trage harde beat wordt niet gemeden.

Die bom barst vaak genoeg. De idiote editing is hier weer volop aanwezig, al is het minder grof, deze digitale kleur beelden zijn zeker even sfeervol.. Zwalkende, haperende en knipperende beelden maken elk normaal persoon kotsmisselijk. Ik vind het geweldig.
De beelden kunnen niet zonder de soundtrack, die deze keer zo hard en chaotisch was, dat het me verbaasd dat er geen buren op de stoep stonden. Zwaar overstuurd, op de momenten dat het moest. Een mix van metaal, ambient, beats, schreeuwende mensen en ander geweld. Ik mag aannemen dat de track van Nine Inch Nails op de aftiteling draaide en die vond ik niet echt passen en sowieso niet echt het toetje waar ik opp zat te wachten. Leuk om hem in dit project te betrekken, maar dit keer had het niet gehoeven.

Ook ik begrijp de slechte reacties van critici dus niet. Vaak gehoord dat Tetsuo zelf er nogal slecht zou uitzien, maar hij ziet er gewoon weer geweldig uit. Ja, gave film!

EDIT:
Ik kom bij lange na niet aan 80 minuten, maar aan 71, dit (80) lijkt me dan toch wat veel voor een PAL-NTSC omrekening.

Third Man, The (1949)

Alternatieve titel: The 3rd Man

Ik kijk weinig oude films en al helemaal geen ECHT oude films. Misschien mis ik zo een hoop moois, ik weet het niet.
Tijdens de recente Moviemeter meetup werd mij deze in ieder geval aangeraden, als ik van visueel mooie films hield, met een goed verhaal en een aparte soundtrack. Daarna volgde een hele discussie, ik ging de film toch niet kijken, dachten ze. Ja, laat ik dat nu eens WEL doen.

Apart is zeker!

Visueel zeer verzorgd, zeker als je bedenkt uit wat voor tijd het komt. De rioolscenes, de straatjes, de belichting. Ook werd er vaak mooi gespeeld met schaduw. Tot zover kom ik al een heel eind.
Wat is die soundtrack echter irritant zeg. Als ik griekse muziek wil horen, ga ik wel in een restaurant zitten (was het grieks?). Sfeerverhogend was het ook al niet. Ja uniek, maar voor mij werkt het niet. nice try!

Zelf had ik niet echt door wat de film wilde wezen. Iets spannends, of een komedie. Voor mij, was het echter geen van beiden.
Veel werd gemikt op zogenaamd scherpe opmerkingen, die naar mijn mening helemaal niets scherps hadden. Die opmerkingen werden dan weer beantwoordt met weer iets semi-scherps, maar echt onder de indruk was ik niet en zo ging het erg vaak.
Spannend werd het voor mij dus ook niet, door de muziek die erg sfeerverlagend werkte.

Gevolg was, dat er nog wel mooie plaatjes over bleven, maar eventuele band met de personages, of inleving in de film, uitbleef.
Tuurlijk had er niet meer in gezeten, want was deze film anders van opzet geweest, was hij vast ook minder uniek geweest.
Dit houdt wel een 1.5* helaas en dat is eigenlijk puur voor het visuele en dan ben ik dus ruim.

This Movie Is Broken (2010)

3,5
Het moet uiteraard Broken Social Scene zijn, Twitch had het ook al fout. Geen idee waar dat vandaan komt.

Een romantische verhaaltje rond een concertmontage van Broken Social Scene. Geen fan van de band, maar het valt me op hoeveel chemie er op het podium plaatsvind. Chemie die ik in hun studio werk niet zo snel terug hoor. Chemie is sowieso het woord in deze film. Chemie tussen de bandleden, tussen Bruno en zijn beste vriend en tussen Bruno en Caroline die ie een hele tijd niet meer zal zien.

De film flowt heel mooi, komt nergens geforceerd over. Wat meer balans had de film goed gedaan. Als je niet van de muziek houdt zul je het allemaal gelijk een stuk minder vinden, al is de warme sfeer sowieso wel de moeite waard.

Sterk en luchtig tussendoortje. Ergens tussen In Search of a Midnight Kiss (zonder dat niveau te halen) en 9 songs? Echter zoals Mcdonald subtiel zei (over 9 songs): 'That's a fuck film. We wanted to make a romance film.'

Threat (2006)

3,5
Waarom dit geen scene film zou zijn snap ik niet. Je moet het wat breder zien allemaal. HC en vooral de stroming Straight Edge is een gevoel, niet perse alleen maar een muzikale stroming.

Pizollo slaagt er goed in het straight edge gevoel van de jongeren op straat in Amerika op te wekken, al is dit wel meer een tijdsbeeld. Bands als Earh, Integrity, Agnostic Front en Neurosis vliegen voorbij op shirts en posters. Meer het jaren 90 gevoel.

Afgezien van wat visueel frisse dingen, straalt de film dat ook uit. De film begint met een introductie van een aantal van zijn hoofdpersonen, die we eerst in real life zien en dan in animatie. Niet veel anders qua look dan Godkiller. Dat Atari Teenage riot het geheel ondersteunt helpt natuurlijk ook mee.

De eerste 45 minuten kan gezien worden als een slacker, mret straight edge waarden. Veel gefilosofeer over drank, drugs, sex, de dood en waarom rassen en subculturen niet gewoon naast elkaar kunnen leven. Interessant stukje teenage angst, vooral voor als je de scene een beetje snapt, maar erg vlot is het allemaal niet.
Later krijgen we meningsverschillen, over hetgeen straight edhe allemaal vorstelt, subculturen die elkaar niet meer kunnen verdragen, de boel escaleert en het feest kan beginnen. Veel te laat wel (na 45 mins dus) en pas het laatste half uur/20 minuten is een achtbaanrit van snelle montage, rauwe beelden, wacky montage, agressie en harde soundtracks.

Misschien had Pizollo wel niet het geld om er de ultieme confronterende film van te maken die hij wilde, de achtbaanrit die het moest zijn. Visueel is het afwisselend. Wat animatie, wat zwart wit, wat kleur, lekker rauw allemaal. Het werkt. Had het in het begin allemaal wat vlotter geweest, was het zeker beter geweest.

Tokyo Fist (1995)

Alternatieve titel: Tokyo-Ken

5,0
En weer eens een Tsukamoto. De man houdt er redelijk herkenbare stijlkenmerken op na, maar weet er toch elke keer weer wat anders mee te doen en me dan ook verbluft achter te laten.

Veel emotie (woede, jaloezie, obsessie, lust, en zo kan ik nog wel even doorgaan.) in deze, waar het dan vooral de donkere kant beslaat. Wanneer goed gebruikt, valt daar veel mee te doen.
Tsuka staat inmiddels ook bij mij, al bekend voor het omzetten van energie en/of emotie in sfeer. Ook hier werkt dat weer lekker.

Visueel weer super. Vooral het veel gebruikte, blauwige filter, valt me erg op. Ook veel gebruik van rare gebouwen, die weerkaatsen, wat een heel mooi effect geeft.
Het camerawerk is erg dynamisch. Wanneer het nodig is, heeft de film een rustig tempo, maar vaak zijn ook de pijlsnelle scenes herkenbaar, die Tetsuo zo energiek maakte. (hier, wat anders gebruikt).
Vooral de bokscenes zagen er erg mooi uit en kropen echt OP de personages. Erg hyper en snel, waren de camerabewegingen dan. Hierdoor kreeg je een heel erg energiek effect en nog belangriijker, voelde je de emotie die hun ook gevoeld moeten hebben.
Het einde is dan ook weer een beetje freaky. Heerlijk!

De soundtrack sluit daar goed op aan. Veelal Industrial, waar hij om bekend staat. Ook hier werkt dat goed. Voor de meer gestileerde momenten werd ook wel ruis, niks, of zelfs Ambient-achtige dingen gebruikt. Vooral die Ambient/rustgevende track deed het erg goed, vond ik.
In het begin had ik trouwens sterk het idee, dat er iets mis was met mn soundcard. Ach, het is een Tsuka film, dus ik nam aan dat het hoorde (ja dus, want het veranderde, toch nog) en ik moest zeggen dat het aardig goed werkte. Een bevreemdend effect had het echter wel.

Audiovisueel overdonderend mooi, met goed voelbare emoties en soms veel energie. Zo zie ik ze graag. 5*

Tôkyô Sonata (2008)

Alternatieve titel: Tokyo Sonata

3,0
Laat ik hier dan maar vast aansluiten, bij de reactiestroo die hier tijdelijk gaat komen.

Om me heen werd door meerderen geroepen, dat dit iets typisch Japans was, voor sommigen blijkbaar toch een reden om zich minder met Japanse cinema bezig te houden. Er zit wel iets in, aan de ene kant. Een duidelijke stijl van trage/slepende registratie, voor westerse begrippen niet heel veel dialoog, gortdroge en ietwat aparte humor en een drama element, wat soms moeilijk te plaatsen valt.
Elementen voor een bepaald type drama in Japan, die je wel vaker ziet, zeker waar. Als dit DE typische japanse film was echter, dan had het land voor mij ook weinig te bieden, qua film.
Even een korte inleiding, gewoon omdat ik het even kwijt wilde en zo lijkt mijn verhaal straks een stuk langer.

De film zelf dan.
Zoals ik hierboven al vermeldde, een paar typische elementen. Vooral het eerste gedeelte van de film is vaak vrij droog te noemen. Ik kon er de humor wel van inzien. Later krijgt de film een drama element, die de toon van de humor doet veranderen. Misschien was voor sommigen helemaal geen humor meer te herkennen hier, dat kan best zijn.

Kritiekpunt vond ik het tempo, in combinatie met het verhaal. Het eerste gedeelte was zeker beter en vooral droger. Later wordt het nog wat slepender en dat valt me best zwaar. Het is niet een film die het moet hebben van grootse ontwikkelingen. Als het tempo dan laag ligt en het verhaal ontwikkelt zich langzaam, moet je me (visueel) mooie beelden geven, of het qua humor interessant houden, in dit geval.
Visueel was de film zwak. Vale/kale beelden, zonder warmte of diepgang. Het was ook nooit het doel van de film om visueel uit de hoek te komen, maar zoals hierboven al aangegeven, dan moet je me wat anders bieden.

Niet echt films voor mij dit. Al kun je op basis van 1 film natuurlijk nog geen subgenre afkraken.

Tôkyô Zankoku Keisatsu (2008)

Alternatieve titel: Tokyo Gore Police

4,5
Weer erg gaaf ja.
Je merkt wel een duidelijk verschil met Machine Girl. Inderdaad lijkt deze film een klein moraal in te stoppen, met betrekking tot die politie. Ook de inmiddels welbekende reclames zijn erg leuk gedaan. Overall lijkt over deze film gewoon een stuk meer nagedacht, ook wat betreft de humor en gore.
Waar Machine Girl zichzelf bewust in de zeik zette, is hier alles wel heel gorey en bizar, maar word de toon wat vlotter en harder gehouden. Hierdoor is het aan de kijker zelf, om te bepalen wat ermee gedaan wordt.

De productie is ook duidelijk minder rauw/goedkoop, maar ondertussen word wel het camp gehalte hoog gehouden. Scenes zien er soms werkelijk prachtig flitsend en mooi uit, terwijl er erg campy bizarre dingen gebeuren.
Het regent vaak zo hard bloed, dat je niks meer ziet, maar vaak is het nog best 'smaakvol' gefilmd. Dat smaakvolle zit hem in de manier van filmen. Soms idioot snel, dan weer slow motion-achtig langzaam. Ook shots zijn goed uitgekozen.
De muziek is ook duidelijk aanwezig in de film. Een industrial-Rock soundtrack die goed bij het moderne, bizarre en flitsende geheel past.

Misschien dus wel een 'slimmere' film dan Machine Gun. Dat terzijde blijft het natuurlijk hartstikke onzin. 4.5*

Tokyo! (2008)

2,5
Aardig geslaagd drieluik.

Gondry: Interior Design -

Ik ben toch benieuwd, als ik films van hem ga herkijken, wat ik er van ga vinden. 1 ding is zeker, het word lang niet zo geweldig als dat ik ze voor het eerst zag. Ik ken inmiddels visueel veel mooiere dingen en qua soundtrack loopt de man gewoon achter.

Over deze film dan.
Doet naar mijn inziens juist niet Japans aan. Kan het een japanse cast zijn, minder surrealistisch en een langzamer tempo, het blijft Gondry en dus duidelijk europees. Maakt wat dat betreft echt niet uit hoeveel japanners hij er tegenaan gooit en ben toch wel een beetje benieuwd hoe het had uitgepakt had hij er gewoon franse acteurs van gemaakt.
De film is wel degelijk anders, maar of dat goed is?

Om te beginnen is de soundtrack echt slecht. Pianodeuntjes tegen het kitscherige aan.
Visueel zit er geen ritme in, of ligt dat helemaal verkeerd. Het regent best wel wat (Tokyo eigen?), maar zelfs daar is geen sfeer mee te creëren.
Qua verhaal niet echt boeiend. In het begin word er een poging gedaan tot humor, maar die is veeel te flauw. De twist is leuk gevonden en past ook wel bij de Gondry. Mooier word het er nog steeds niet op, wat dat betreft gewoon een lelijk segment, mocht dat nog niet duidelijk zijn uit dit stuk.

Nee, dit is het niet. Ja, wat geef je voor een twist die dan wel geslaagd is en die de film van daaruit echt wel een klein beetje omhoog helpt? 1.5* maar dan ben ik waarschijnlijk te mild

Leos Carax: Merde -

Kijk deze man heeft het begrepen! De film heeft een veel internationaler tintje, door het vage taaltje doorheen de film, gecombineerd met het japans. Geen geforceerd gedoe hir in ieder geval.

Meet the creature of the sewers!
Erg bizar, vooral in het begin nogal komisch, al blijft het doorheen de film erg grappig. Je zou kunnen zeggen dat de dingen zoals media aanklacht en religie er een beetje geforceerd doorheen verweven zijn, maar mede door het absurdisme vind ik het best vermakelijk allemaal.

Visueel word hier ook een stuk meer moeite gedaan. Logisch, slechter dan het 1e kan al haast niet, maa rtoch. Verschillende stijlen van montage en filmen komen voorbij en hoewel het niet allemaal even goed werkt, het is in ieder geval speels om naar te kijken.
Qua soundtrack wat bombastischer, maar nog steeds niet alles, storend evenmin.

Toch een zeer vermakelijk filmpje, met de nodige humor. Misschien wat clichés en geforceerde kritiek, maar door de humor zeker niet erg. 3.5

Joon-ho Bong: Shaking Tokyo -

Hoe duidelijk kun je het verschil hebben, tussen echt aziatisch en mensen die bezig zijn in een aziatische omgeving. In vergelijking met de andere 2 segments, ligt het tempo nog een heel stuk lager. Echter, het is gewoon een overall feel, die je gelijk merkt.

Wat vooral opvalt hier, is hoe de camera de rust neemt om alles in zich op te nemen. Visueel gebeurd hier nog steeds niet veel, maar de film straalt veel meer rust uit en komt visueel zo veel beter uit de verf. Er is gewoon veel meer aandacht voor alles. Belichting, detail van omgeving en montage.
Qua soundtrack nog steeds niet alles, een beetje het manco van deze trilogie. Toch is het weer niet storend. Licht gitaar getokkel op de achtergrond dat niet eens opvalt eigenlijk.

Mooi licht en menselijk verhaal verder. Geen bombastische grootse film met veel pretenties en dat maakt het juist aardig om weg te kijken. 3*

Gondry viel echt tegen. Laat hij alsjeblieft in europa blijven en zelfs dan weet ik niet of ik nog wel zo'n fan van hem ben, maar heeft ie in ieder geval meer kans als bij zon geforceerd japans ding als hier. De andere 2 waren leuk. Maakt dit toch nog een aardig project.

pff ik haat gemiddeldes. Daarom doe ik t ook nooit op deze manier. Door die Gondry ongeveer 2.5?

Torinói Ló, A (2011)

Alternatieve titel: The Turin Horse

2,5
Niet echt slecht, niet echt goed. Na een paar uur heb ik steeds meer van "zal ik deze film hoger moeten beoordelen of niet?" Deze film blijft namelijk hangen, ook al is dat tegen je wil in..

Audiovisueel is deze film namelijk goed. Prachtig gebruik van zwart-wit en vooral wanneer het nacht word, is het flikkeren van lampjes en kaarsen erg gaaf. Qua geluid is het niet minder. Naarmate de film vordert gaat de wind steeds harder waaien. Gaaf gezicht, gaaf geluid. Het kraakt, het piept, het buldert.

Het concrete doel en verhaal in de film werd me pas laat duidelijk. Mijn mede film gangers hadden het in ieder geval al eerder door.
Wat dan overblijft is een film met routineuze, trage beelden en een pikzwarte sfeer (met dito muziek). Toen het me uiteindelijk duidelijker werd, stond er denk ik een uur op de teller en eh, ik moest nog anderhalf uur. Sfeervol of niet, het herhalende karakter van de film zorgt wel voor een zware zit, ook als je er beter "in zit".

Ideaal gezien zou ik deze film een 2e keer moeten kijken, maar voorlopig niet. Aardige uitputtingsslag.

Tracey Fragments, The (2007)

3,5
Pff ik weet t niet zo met deze film.

Om maar weer es te beginnen met Ellen Page dan, die toch het grootste gedeelte van de film moet dragen. Dat gaat alweer erg goed. Uitstekende rol van een verward personage, wat vaak gewoon pech lijkt te hebben. Geen makkelijke rol lijkt me, maar het word goed neergezet.
Het idee achter de screens is duidelijk, de kijker laten voelen hoe verward Tracey moet zijn. Leuk gegeven en dat werkt ook wel heel goed, mooi uitgevoerd ook en visueel is het dus wel prima.
Dan krijg ik vervolgens het idee dat de film draait op een trucje. Leuk die sfeer die word neergezet en je kunt zeker veel inleven in het personage, maar daar stopt het een beetje. Als je namenlijk aan het verhaal denkt, moet je toch concluderen dat je veel naar hetzelfde heb zitten kijken, alleen gewoon vanuit andere perspectieven en anders in beeld gebracht.
Qua verhaal had ik het dus snel gehad, gelukkig blijven er wel wat scherpe opmerkingen en vooral veel sfeer en een visueel goed in elkaar zittende film over.

Is dat genoeg? Ik weet het niet. Het is allemaal wel goed, zeker het acteerwerk van Page weer en ook de benadering die de hele film heeft, maar uiteindelijk lijt het toch wat leger dan ik gehoopt had.
3.5* dus voor nu. Snel maar eens herkijken

Trash Humpers (2009)

3,5
Tsjah eh wat moet ik hier over zeggen. Echt heel wat anders dan zijn andere films. De vergelijking met Jackass vind ik wel treffend, al is dit wel minder ranzig en dom, maar wel minstens zo puberaal soms/

Een beeldkwaliteit waar Jon Moritsugu jaloers op zou zijn (ja sorry, nog niet op Moviemeter) en sketch-segmenten bepalen deze film. Doelloos en vreemd zijn twee te concrete woorden voor deze film. Ziekelijk gelach en gezang als soundtrack, dat was nog wel het positiefste. Verder moet je het maar allemaal over je heen laten komen, mijn verhaal is klaar.

Lastig met de score. Ik kan dit wel waarderen, maar heb het idee dat te hoog dit 'product' onrecht aan zou doen. 3.5

Tromeo and Juliet (1996)

4,5
Tsjah en dan zou ik eigenlijk met een verhaal aan moeten komen dat rechtvaardigt waarom ik deze puberale onzin zo geweldig vind. Nou, niet dus, dat valt niet recht te praten. Tromeo& Juliet is een herbewerking, complete verkrachting eigenlijk van het originele Romeo/Juiliet verhaal, in Troma stijl dus. Dit is dus veel sex(grappen), gore en foute humor. Een gedeelte van de humor zit ook in de vele (verdraaide?) Shakespeare quotes, die in dit schouwspel van sex, gore en overdreven acteerwerk echt hilarisch zijn.

Tsjah, verder niet teveel woorden aan vuil maken, al verdient Lemmy (Motorhead) nog wel een speciale vermelding, geweldig dat gemompel van hem.

Trouble Every Day (2001)

4,5
erg zware film, maar ook ergens wel lief en mooi.

Visueel erg mooi. De shots nemen de tijd en weten ook echt sfeer over te brengen. Ze zeggen OF heel veel, OF heel weinig. De soundtrack ondersteund die rare sfeer mooi. Al is het muzikaal nu niet echt mooi ofzo. (weet niet waarom, dat vind ik nu zo)

Het verhaal is knap in elkaar gezet. Van een nietszeggend iets, word naar een compleet verhaal toegewerkt. Op het moment, dat alles zo'n beetje begint te dagen, had je het liever niet begrepen.

Zoals ik al eerder zei, zware film. Een film die grenzen opzoekt en er met gemak ook overheen gaat. Als dit met stijl gebeurd, ben ik daar graag voor te vinden. Het rare bij dit soort fillms is, dat je sympathie en of medelijden voor de mensen krijgt in de ene scene, terwijl je er weer heel anders tegenaan kan kijken in de andere scene. Die emotie omslag is best vermoeiend.

Erg indrukwekkend en mooi dus, maar niet elke dag. 4.5*

Liever niet elke dag toch.

True Romance (1993)

2,0
Heb me niet heel erg verveeld, maar echt goed was het niet.. Luchtig misdaadkomedietje, met redelijk acteerwerk. Ook een paar leuke bekende gezichten. Naar Arquette kijken, is ook geen straf.
Toch overstijgt het nergens "redelijk". Veel coole geweldscenes, gevloek en over the top gedoe, maar het is al eens beter gedaan. Het komt hier gewoon niet over.
Qua styling, camera en algemeen visueel werk, stelt het dan ook nog eens weinig voor. Als dit wat beter was geweest, had het misschien nog naar een hoger niveautje gekunt. De soundtrack is namenlijk zeer irritant te noemen zelfs. Stomme draaiorgel/speelgoeddoosje gejengel, brr.

Die soundtrack stoorde me ECHT. Zonde, anders had er nog een halfje meer in gezeten. 2*

Tsuburo no Gara (2004)

Alternatieve titel: Tsuburo

5,0
Ja, ik kan hier natuurlijk kort over zijn. Doe ik dat ook? We zien wel hoe t loopt.

Na alle overstuurd rennende japanners en pompende industrial meets overstuurde gitaren soundtracks, is het fijn te weten dat er ook zoiets al dit filmpje bestaat.

Een film die me dus eerder doet denken aan Haze of Eden Log, qua sfeer, dan aan Tetsuo. Al is vergelijken een beetje zinloos hier weer.
Ook als bij die films echter, word je op een claustrofobische manier een situatie in gegooit, waar je geen idee van heb, hoe je er terecht bent gekomen.
De conversaties, zouden die enigszins verhelderend zijn? Wat prijsgeven over het hoe en waarom? Ik vraag het me wel af, maar ik betwijfel het. Het is er simpelweg de film niet naar, om details weg te geven in conversaties.

De film heeft dus een andere benadering. Een stuk rustiger, mysterieuzer en ook serieuzer. Als basis, blijft het echter erg bizar natuurlijk. Onzin/Scifi verpakt in een serieuzer sausje. Het is weer eens wat anders. Het werkt wel.

Een film, die zonder conversaties te verstaan, het nog meer moet hebben van het visuele en de sfeer. Geen probleem hier echter.
De film weet er goed de spanningsboog in te houden. Erg traag en dat werkt erg mooi. Dromerig en haast hypnotiserend.
Er vliegen genoeg mooie shots om de oren. Naarmate de film vordert, word dat zelfs steeds beter, heb ik het idee. Met als hoogtepunt, de steeds natter wordende scenes.

Ja, ik ben hier erg van onder de indruk. Ik ga dit niet vergelijken met een Tetsuo of Rubbers Lover, maar ik denk wel dat ik dit liever zie.

Tu Dors Nicole (2014)

4,0
Een iets normalere film van Lafleur. Zo'n beetje een welbekend 20somethings verhaaltje, maar met mumblecore en/of Amerikaanse indie is dit toch echt niet te vergelijken.

Deze film doet vooral vele vreemde dingen met geluid. sci-fi synths, psychedelische rock/surf en veel kleine geluidjes, zoals bijvoorbeeld de ventilator. Het leuke is dat al deze "samples" ook naadloos in elkaar overlopen en je soms niet meer weet wat je nou eigenlijk hoort.

Wat we te zien krijgen lijkt wat normaler, maar is het niet. Het is ook wel mooi statisch en zeer ritmisch geschoten en zo wordt de naadloze vervreemding van het geluid ook op het visuele doorgevoerd. Soms weet je als kijker echt niet waar je nu weer bent beland; we waren net toch in de woonkamer? Maar goed, qua setting is dit ook alles behalve normaal. Er vanuit gaande dat het zich in Canada afspeelt; is het enkel 1 straat, 1 dorp? en wanneer? Leeft iedereen snachts of is het daar gewoon snel donker? Het naaien zal een metafoor kunnen zijn voor de betrekkelijke eenzaamheid van Nicole. Er zitten denk ik wel meer metaforische grapjes in de film. Precies een zelfde plant uit En Terrains Connus staat bijvoorbeeld in de kamer, ik zie het als een link naar de lokatie van die film, een soort overlap.

Het is dat oog voor detail en subtiele grapjes, die Martin ook , die Lafleur's werk zo eigen maken. Hij gaat hier wat dromerig te werk, maar toch ook niet al te vrolijk. Aan de ene kant is de film heel toegankelijk te bekijken als 20somethings verhaal, maar anderzijds lijkt het zich in een alternatieve wereld af te spelen met vreemde gags en rare geluiden. Zo goed als Continental, un Film sans Fusil is het voor mij net niet, maar toch blijft dit erg bijzonder.

Two Moon Junction (1988)

2,0
Voor achtergrondinfo en mijn inspiratie wat betreft deze serie verhalen, lees de eerste alinea van deel 1.

Geheel volgens traditie van het materiaal wat besproken wordt zal de intro van deze verhalen veel te langdradig zijn en teveel in herhaling vallen. Dan volgt er een slap, maar smeuïg middenstuk, om vervolgens veel te voorspelbaar te eindigen…

Nacht-tv op 6 kanalen – deel 3:

Een film van deze Zalman King moest er natuurlijk ook een keer tussen zitten.Indirect was het namelijk 1 van de redenen dat ik aan deze serie verhalen ben begonnen. Het is bovendien zijn werk die me nog het meest nostalgisch in herinnering staat. De keus had gemakkelijk kunnen vallen op het bekendere Wild Orchid. Ook het destijds betrekkelijk populaire Red Shoe Diaries met Mr. X-Files David Duchovny en de bijbehorende serie was een logische keus geweest. Toch, mijn verlangen naar een sexy film met of Rourke of Duchovny was niet bepaald hoog te noemen. Hee, maar er is ook een Zalman film met de altijd mooie Sherilyn Fenn (wat mij betreft de mooiste actrice uit Twin Peaks). Een soort klassieke schoonheid, die door haar uitstraling en vooral iets moois -in en rond haar ogen altijd extra opvalt. Een actrice die verder veel te weinig goede rollen heeft gekregen in haar acteer carrière, tot nu toe. Zo had ze wel 2 leuke rollen in Gilmore Girls en had ze een hoofdrol in de onderschatte sitcom over alcoholisme “Rude Awakening”. Toch, iemand met haar talent en uitstaling had ik een grotere carrière gegund. Misschien is het een bewuste keuze? Bovendien iemand die naar mijn mening echt sexy kan zijn. Goed, als ik dan toch mijn tijd moet verdoen met softcore troep, dan maar iets met haar in de hoofdrol.

Plot? Oja laten we daar eens mee beginnen, dat is tenslotte belangrijk. April treft alle voorbereidingen voor haar aankomende huwelijk, maar is daar totaal niet gelukkig mee. Opgegroeid in een rijke familie, trouwt ze een eveneens rijke kakker. Waar is de spanning? Nou nergens, dus mevrouw is nogal gefrustreerd. Lekker lang douchen is dan altijd een goeie oplossing. Veel stoom, saxofoonmuziekje erbij en lekker sensueel over de borsten wrijven, weg frustratie!. Ze beschikt trouwens niet over zomaar een douche, maar eentje met een geheim doorkijkgat. Ze haalt een badkamertegel weg en kan zo bij de douche van de buren naar binnen kijken. Daar staan dan toevallig 2 mannen samen te douchen. Ja, ik vond het ook niet bepaald sexy, maar voor April (Fenn) was het blijkbaar just what the doctor ordered. Ieder zijn smaak. ..
Ik heb er zonet bij mij ook naar gezocht, maar tevergeefs. Ik weet trouwens niet of ik een buurvrouw heb, dus wie weet sta ik dan alsnog naar een man te kijken. Een oproep aan ieder die dit leest: Heb je een leuke buurvrouw, ga op zoek naar dat doorkijkgat, misschien zit hij er bij jou wel? In overleg met de buurvrouw, kun je er natuurlijk altijd 1 laten maken….

Maar goed, Ik had jullie in mijn vorige verhalen verteld over die rule of thumb: 20 minuten plot en dan pas naakt? Daar duikt deze film onder, als Fenn na 10 minuten al staat te douchen. Mijn toenmalige 12-jarige ik is alweer helemaal blij. Na een wandeling over een rondtrekkende kermis begint de spanning pas echt voor April. In haar ooghoek ziet ze een man met lang haar in een stoere spijkerbroek, uiteraard zonder shirt aan en een zonnebank-achtig, gespierd lichaam. Een zwoele blik gaat zijn richting op: “mooie sixpack”, moet ze gedacht hebben. Perry, zo heet hij en de man is een held op het gebied van vrouwen versieren. “Your name is April? I’ve known a June and a May, never an April” , zo opent hij succesvol. Maar hij gaat door: Steelt ten eerste haar portemonnee, om hem terug te geven met een smooth “here, you dropped your wallet” en als dat niet werkt breek je gewoon in bij haar huis en ga je onder de douche staan. April doucht graag, dus als die van de schrik bekomen is dat er een vreemde man onder haar douche staat komt ze er vanzelf wel bij staan, toch? Uiteraard. Ondanks dat ze laatst nog gedoucht heeft, moet dat vandaag weer. Maakt het alleen maar spannender met een vreemde man erbij. Scheelt trouwens ook veel gepruts met kijkgaatjes. Er wordt heel wat gedoucht in deze film trouwens, dus wen er maar aan.

Behalve veel sensuele softcore, mooie saxofoonmuziekjes en fout dialoog heeft de film niet veel om het lijf (de acteurs ook niet trouwens, letterlijk ha!). Toch, voor zo’n soort film ziet het er vaak zeer sfeervol uit en ik kan wel snappen dat Zalman King zo goed werd bevonden in zijn vakgebied. Door een aantal romantische ontwikkelingen en een soort van “emotionele diepgang” is dit bovendien geen vieze mannenfilm, maar zou zelfs je vriendin mee kunnen kijken.. Dat was vast de bedoeling. Emotionele diepgang is 1 ding, maar waarom April steeds huilde na afloop van haar vrijpartijen? Schuldgevoel? Kan best, maar het werd er niet erotischer op...

Hop, speciaal voor je vriendin gooien we er ook een scene in waar Fenn samen met een oude vlam van Perry tips uitwisselt in een wc van een benzinestation. Dat gaat dan over rouge op je tepels en bij bepaalde jurken geen BH’s dragen omdat het mooier is? Het geheel krijgt helemaal een lesbisch tintje als de meid tegen April roept, “I'm so envious of your fuckin' tits. Now I know why men like women.” Toch, de interactie tussen de 2 meiden zorgt even later nog voor 1 van de meest sfeervolle momenten in de film, als ze besluiten met elkaar te gaan dansen. Ik vraag me af in hoeverre Trance (helaas slecht beeld op die Youtube, zag er op mijn exemplaar mooier uit) later David Lynch heeft beïnvloedt met de Twin Peaks dans.

Is er verder nog iets opvallends aan de film? Nu, ja: in een laatste seks-scene botst April keihard met haar voet tegen de stijve penis van Perry aan op het moment dat ze klaar zijn. Tijdens het daaropvolgende dialoog zie je Perry nog even door masturberen. Maar dit is beiden enkel te zien bij fullscreen versies van de film, in de widescreen is het weg gesneden. (het beeld dan, niet de penis zelf natuurlijk)

Nog even afsluiten met een leuke scheldkanonnade tussen de 2? Goed dan:
April: Oh, go to hell!
Perry: Oh, sweetheart!
A: Oh, fuck you!
P: Princess!
A: Cocksucker!
P: Sugar!
A: Motherfucker!
P: Sweetpea!
A: Bastard!
P: Be careful what you say, because people around here might think we love each other.


Sfeervol, aardig gefilmd, grappig, fout, met ook nog dat ene ECHT mooie momentje in de vorm van die dans. Heb me niet verveeld, maar goed was het ook niet. Zowaar ook nog een verschijning uit het niets van Screamin’ Jay Hawkins en dat maakt elke film beter. Wel mistte ik dat noir-elementje, maar dat wist ik van tevoren. Goed: tiet gezien, nu eindelijk slapen! Voor hen die dit allemaal gelezen hebben, ik zie jullie bij deel 4…….