menu

Hier kun je zien welke berichten Inland Rabbit als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Jennifer's Body (2009)

2,0
Geen verhaal zover weil ik niet gaan. Toch werkt het niet.

Eerst maar weer beginnen met hetgeen wel werkt.
Megan Fox heeft op zich een rol die past. Jennifer, van nature Cheerleader, wordt een soort kannibaal ofzo. Menselijke trekjes en emoties zijn dus niet nodig en die krijgen we ook niet te zien. Mooi zijn, wat sexy doen en zonder gevoel wat oneliners uitkramen, dat is wat we te zien krijgen van haar. Soms werkt het, soms niet.
Seyfried speelt dan nog wel het best. menselijk, licht nerdy en paniekerig. Niet overdreven grappig, maar tenminste ook niet nep.

Qua oneliners en situaties wel duidelijk Cody, maar het mist teveel, wat Juno wel had. Te weinig scherpte, niet offbeat genoeg, het zijn steeds maar kleine steekjes. De zangscene bij het ritueel, gedoe in het zwembad en de uibraak uit het instituut van Needy op het eind waren wel best grappig en denk ik wel hoogtepunten. Geeft al aan, dat de woordgrapjes maar half aankomen hier.
De horror elementen zijn verder ook niet echt horror en niet grappig genoeg om onder horror/komedie te vallen vaak. (soms dus wel) Gemiste kans wat dat betreft.

Ook kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat de film geforceerd alternatief wil zijn. Een wel heel erg grote rocksoundtrack, die schreeuwde: kijk mij eens hip zijn. Dit had ik bij Juno veel minder, omdat het daar allemaal luchtiger was, minder geforceerd.

Tenslotte vraag ik me af of dit niet specifiek voor een bepaalde doelgroep is gemaakt. Megan Fox liep wel heel erg geil te doen gemaakte girl on girl action enzo, al geef ik toe, die scene was niet bepaald een straf, toch t had weinig met de ontwikkeling van de film van doen en dat had ik op me 13e vast helemaal geweldig gevonden. Dat in combinatie met de flitsende horror, de oneliners en de uberstoere alternatieve muziek, heb je een film die je onder je (veel te) coole vriendjes wel helemaal de lucht in kan hypen.
Dit in tegenstelling tot Juno,die heel veel warmte uitstraalde en veel openheid. Alles was daar veel natuurlijker en ook veel toegankelijker voor een breder publiek

Zoals ik al zei, Megan Fox op dr plaats, soms een hit, vaak een miss. Needy was een leuke rol, Simmons deed weer zijn best. Redelijk vermakelijk maar best slecht

Jess + Moss (2011)

4,0
Fijn klein filmpje over het krampachtig vasthouden aan (jeugd)herinneringen. Het religieuze tintje in de film is licht bitter en het vervallen huis ook wat troosteloos. Toch had ik het idee dat de film eerder positief was dan negatief. Bitterzoet misschien. De vertelstijl is fragmentarisch, maar wel oprecht en met veel ruimte voor karakterontwikkeling. Het voelt allemaal erg persoonlijk aan.

Sarah Hagan, wat is daarmee gebeurd na Freaks and Geeks en Buffy? Leek toch een succesvolle carrière tegemoet te gaan. Fijn om terug te zien en ook hier acteert ze weer goed. De jonge Austin Vickers doet het ook prima.

Fijne sfeer en stijl verder. Sommige shots die pal in het zonlicht staan, andere weer groezelig en met grove korrel. De soundtrack heb ik erg weinig mee, maar ik snap de keuze wel en het werkt hier perfect. Maakt het hooguit iets sentimenteler.

Fijne nostalgie trip, met een licht bitter randje.

Jesus' Son (1999)

3,5
Ik wilde nog even langer in de wereld van Jesus' Son blijven hangen. Het boek van Denis Johnson had ik vannacht binnen ruim 2 uur uitgelezen, qua volume heeft het namelijk niet veel om het lijf. Je kunt je afvragen: als Irvine Welsh en Raymond Carver samen een boek hadden geschreven, was er dan Jesus' Son uitgekomen? Op voorhand leek me deze chaotische collectie met korte verhalen, enkel verbonden door de warrige vertelling van de aan drugs verslaafde hoofdpersoon; vrijwel niet te verfilmen. Blijkbaar zat ik er naast. Alison Maclean maakt er een low-budget festijn van, met een jaren 70 sfeer waar toch erg veel 90's in doorsijpelt. Dat de film klein en indie is gehouden is ook wel logisch, want welke grote studio wil zich branden aan de gitzwarte humor van Johnson. Altman was wellicht een geschikte kandidaat geweest om van deze film iets "groters" te maken dan dat het nu is. Ik weet ook zeker dat Altman meer van de chaos in het boek intact had gehouden.

Maclean probeert namelijk structuur in het verhaal aan te brengen, waarvan de hoofdpersoon "Fuckhead" zelf al aangeeft dat hij niet weet wanneer de situaties gebeurd zijn en vaak zelfs OF ze überhaupt wel gebeurd zijn? Die structuur zit hem vooral in de rol van Samantha Morton, die een heerlijk sletterige, maar toch sexy rol neerzet als heroïne-verslaafde Michelle. Het boek besteedt er nog geen 10 zinnen aan, in deze film is het een doorlopende romance. Ook zit er duidelijk een volgorde/lijn in hoe de situaties gebeuren. Logische keuzes voor het plot, maar wel jammer...

Een drugsfilm, waarbij de focus niet ligt bij de drugsinname, maar bij de gevolgen die dat heeft voor het plot van de film; de vervaging van realiteit, trieste situaties die door de onverschilligheid van de hoofdpersoon iets zwart komisch en tegelijk tragisch krijgen.Het is verschrikkelijk wat er allemaal gebeurd, maar de meeste gebeurtenissen zijn op het surrealistisch af. Daardoor is het voor de kijker/lezer een stuk ongemakkelijker, maar ook grappiger. Een goed voorbeeld hiervan is een scène waarbij Mark Webber (Denis Johnson zelf) de IC binnenloopt *enkel milde spoiler* met een groot mes in zijn oog, die hij heeft gekregen na een ruzie met zijn vrouw, die hem tijdens het slapen stak. Hij is eigenhandig naar het ziekenhuis gelopen, het was tenslotte maar 3 blokken verderop ! Onder invloed zijnde verpleger Jack Black staat daar met een verbaasde blik naast, want waarom is het gezicht van de man helemaal zwart en onhelder?

Ondanks puntjes van kritiek weet de film toch lange tijd de sfeer van het boek te vatten. Maar deze film duurt 1 uur en 47 minuten, onderhand net zo lang als ik nodig had voor het uitlezen van het boek. Opeens blijft de film te lang hangen bij het einde. Wat het boek 3 zinnen kost, duurt bij de film ongeveer 20 minuten. De film geeft er ook een duidelijke zonnige, levenslustige draai aan, iets waar bij het boek enkel naar wordt gehint. Het verhaal verdient ook geen mooi afgesloten einde, maar krijgt het wel. Extra zuur is nog een poging tot stalken, die in het boek beschreven wordt als dwangmatig en lustopwekkend. In de film wordt er naar gehint dat Fuckhead gehoor geeft aan zijn verlangen om te verkrachten.. Het is het enige moment waarop de film duisterder is dan het boek...

Lastige beoordeling, maar ik hou het maar bij een kleine 3.5*. Al had dat er bijna niet meer in gezeten.

Johnny Handsome (1989)

3,5
Jammer dat Hill een half uur verspilt aan het oninteressante reconstructie verhaaltje, compleet met computer graphics en liefkozende nonnen. Forrest Whittakers rol is eigenlijk ook erg matig. Dan pikt het gelukkig op en krijgen we weer de haast comicbook-achtige overdrijving waar Hill om bekend staat, dit keer in een neo-noir sausje gegoten: Barkin speelt leuk de trashy bitch, Henriksen is badass, Dit alles gehuld in ongure achterafstraatjes met stripclubs en neon. Niet te vergeten de super soundtrack van Ry Cooder, die er deze keer een soort swampblues festijn van maakt. Alles tezamen is het echt helemaal mijn ding dus, maar volgende keer iets beter knippen, meneer Hill,,,,,