Meningen

Mooi zo. Dan kun je nu Firefly gaan kijken ofzo *a man can dream*

Een film die grotendeels wel, maar ook een stukje "niet"geschikt was voor het NoT publiek. Dat publiek houdt niet van goede dialoog en een stukje aanloop in de film. Dan krijg je al snel "blabla bla""er zit verhaal in, ik snap t nie meer!". Ook de clichés vielen niet gelijk in de smaak, "dat heb ik eerder gezien, homo!"

Afijn, even een korte impressie van het oh zo intelligente Night of Terror publiek. Het publiek werd met gemak "stilgehouden", want de kills zijn weird en er was bloed GENOEG.Ook de voorspelbaarheid werkte uiteindelijk wel, want dan is het leuk meeleven/schreeuwen. Voorspelbaar is deze film wel enigzins, maar dat weet de film ook. Daar haalt het zijn humor vandaan. Op het moment dat het echt los gaat, gaat het los. Ik wil niet zeggen dat ik zoiets niet verwacht had, maar het is erg gaaf. Als twist is het leuk bedacht, maar niet zo'n reuze openbaring dat ik er wakker van zal liggen.

Qua acteerwerk, voor zover daar op terug te komen valt: Het is wel duidelijk dat we te maken hebben met voornamelijk tv sterren. Dit betekend dat ze dialoog en zelfbewustheid erg goed kunnen dragen, maar het is toch anders dan film acteurs.

Zelf erg blij om Whitford te zien als toch wel enigzins watje.. Gaaf! Oja en Amy Acker is altijd erg goed in nerdy taal, sexy! Fran Krantz vond ik als stoner maar irritant (was niet de enige geloof ik), maar later blijkt het een leuke troef te zijn in het totaalplaatje.

Een leuke film, niet DE horror die de hele horrorwereld op zijn kop zet, maar juist door verwachtingen wordt dat wat gerelativeerd. Inderdaad wel Scream achtig in zijn benadering, al is dit nog ietsje leuker en slimmer.

Dat beëindigt deze ietwat gefragmenteerde recensie. Forgive me, ik kan net pas weer redelijk typen na mijn coma.

Mike Leigh heeft veel raakvlakken met het slacker genre en dan vooral op de manier waarop Linklater en Whit Stillman ermee omgaan. Nog meer Stillman dan Linklater, want zijn trilogie heeft echt die spottende kijk op bepaalde mensen (vaak rijkelui), die Leigh ook heeft.

Wat ik al zei, eigenlijk gewoon een slacker (nee, dat is heus niet alleen Kevin Smith). Hannah en Annie ontmoeten elkaar en praten over het verleden. Heerlijk wat herinneringen ophalen.
Zo kan een film makkelijk gevuld worden, lijkt me. Stel, beiden hebben een bewogen college verleden met elkaar en we zouden wat bijzondere gebeurternissen te zien krijgen, kom je al een heel eind.
Nee, in plaats daarvan, heeft ieder karakter in het verleden zijn eigen vreemde karaktertrek. Dit leek mij nu niet noodzakelijk om de film boeiender te maken.

Verder denk ik dat er geforceerd werd geprobeerd structuur in de film te leggen. Wat ik al zei, heerlijk zo'n gesprek met oude herinneringen, maar alles wordt ook wel weer netjes verbonden. Ik heb het er met vrienden ook wel eens over, wat er van bepaalde personen geworden is, maar hoe groot is de kans dat we die ook werkelijk tegenkomen? Dan snap ik de symbolische waarde van Leigh wel, maar ik had het mooier gevonden, als de film nog iets vrijblijvender was geworden. De karakters in het verleden mochten verder wel wat natuurlijker overkomen. Stoornis of tic of niet, het liep gewoon niet zo mooi.

Ik snap van Leigh dat hij er wat maatschappijkritiek in wilde en verschillende kanten van personen wilde laten zien, maar dat had van mij niet gehoeven. Het gaf een soort geforceerde diepgang vaak. De enige momenten waar ik het echt vond werken was de huizenjacht zelf, met de snedige opmerkingen over uitzicht, ruimte, luxe etc. .
In al zijn suffigheid (maar zo is het dan ook bedoeld) heb ik dan iiever een Whit Stillman film, die iets beter met zijn spot kan omgaan.

Vergis je verder niet, dit commentaar is negatiever dan ik de film ervaren heb, want ik heb me wel gewoon vermaakt.

Dit was toch wel weer een goeie van Maddin en eens een keer niet over Winnipeg. Waarover wel? Lastig te zeggen. Bergbeklimmen, (moeder)liefde, incest, koeien zonder stembanden opdat ze niet kunnen loeien en (zelf)moord. Naja zo ongeveer.

Erg stijlvast de man en toch ook weer niet. Altijd een soort van parodie en ode naar oude (jaren 20-40?) films, maar het trekt het geheel ook flink in het belachelijke. Veel van zijn films zijn echter in z-w en deze is overtuigend in kleur. Harde kleurenfilters worden over de film heen gegooid en elke scene ziet er weer totaal anders uit Knap gedaan.

Verder is hier gewoon weinig over te zeggen, maar mensen die ooit van Maddin gehoord hebben, wisten dat allang.

Luchtig filmpje. Het verhaal doet het hem niet gelijk voor mij. Duidelijk jongeren liefdesdrama, wat makkelijk had kunnen verzanden in een melig filmpje. De passie waarmee het neergezet wordt, zorgt echter voor wat extra's Niet alleen liefde, maar ook de algemene schoonheid van dingen en mensen om je heen. Een moraal die hier nu eens WEL werkt.

Dit komt ook mede door de montage en de camera technieken. Heel apart neergezet en paste perfect in de leefwereld van Ben. Beetje Fincher achtig? Mja, eigenlijk gewoon niet te vergelijken, lekker fris.

De soundtrack is dan wel wat minder vaak. Niet echt 1 sfeer, maar een beetje net wat uitkomt. Wel jammer.

Ja, dit beviel me. 4*

Om te beginnen, die 127 minuten die hier staan aangegeven kloppen van geen kant. IMDB geeft gewoon 97 minuten aan en dat klopt aar mijn weten ook, of dr moet nog een directors cut zijn, maar volgens mij klopt t gewoon niet.

Over de film zelf. Julia Roberts acteerde leeg, en dat is niet de eerste keer dat ik dat haar zie doen. Voor de rest blijft het een aardige mooie vrouw en met bikiniscenes heb ik natuurlijk nog steeds geen problemen.

Hanks en Hoffman vormen een goed duo. Hanks als laxe gast die alles maar een beetje op zijn gemak lijkt te doen en PSH met een vrij lompe houding waar vrij veel fuck's in het rond vliegen.

Het scherpe uit Studio 60 en Sorkin's stijl is dus duidelijk zichtbaar en waarschijnlijk ook best te vergelijken met The West Wing. Ik ben echter niet zo politiek gericht en dus zullen er dingen langs me heen zijn gegaan. Tuurlijk weet ik wel het een en ander, maar ik weet niet alles en ik verdiep me niet ZWAAR in Amerika.

Dat Tom Hanks in zn rol al zwaar feestend met zware politieke onderwerpen bezig is, nee die spot ontgaat mij zeker niet en ik zag op den duur wel waar de film heenging. Ik denk echter niet dat ik over voldoende voorkennis beschikte om alle ironie en humor te begrijpen.

De film kan als langdradig gezien worden, maar zo ervaarde ik dat niet. Van Sorkin (en zn stempel is duidelijk) is bekend dat ie van scherpe conversaties houd en dat komt ook hier weer goed door. Studio 60 heeft echter een onderwerp dat ook buiten Amerika grappig kan zijn, zonder veel voorkennis, waar die hier wel bij nodig is.

Al met al vond ik het wel een scherpe film, die me ondanks wat onduidelijke dingen, toch wel heel wat duidelijk kon maken naarmate de film naar het eind liep en veel dingen bevatte waar je gewoon simpelweg niet omheen kon. 3.5*

Nu dus de uncensored versie.
De film begint al gelijk anders met een grainy ingekaderd zwart-wit shot en even later (lees maar als je wilt weten of je de goede versie hebt) een man die van een vleeshaak af valt, midden in een kokende pan en even later komt een man binnen die om Asoi vraagt, met alle gevolgen van dien, lekkere binnenkomer hoor. Deze laatst genoemde scene zat bij de censored versie ook een stukje later.

Waar bij de versie van 88 minuten de focus erg op het (sterke) verhaal komt te liggen waarschijnlijk dan, zitten hier behoorlijk wat gore scenes in en harde ook. Voor de liefhebers wil ik best even een klein voorproefje geven dan hoeven we het de rest van de recensie niet meer over de gore te hebben: vleeshaken gedoe, afsnijden van ledematen en hamers

Toch wil ik het daar niet over hebben, want dat is niet wat het een goede film maakt. Audiovisueel zit het geweldig in elkaar. Erg mmooi gebruiik van filters. Veel zwart-wit, maar ook allerlei grainy gedoe en felle kleiren die opeens als een waas over de film opduiken. Montagetruukjes worden ook niet geshuwd. Door de film te versnellen of te vertragen,, met precies de juiste muziek, krijgt de film een mooie emotionele lading mee.

De emotie die de film ook mee krijgt door het verhaal. Ja, want dit is er weer zo 1, horrorfilm met een sterk verhaal. Een verhaal wat misschien nog niet eens zo ingewikkeld is, maar door de presentatie je meermaals op het verkeerde been zet. Dit komt niet alleen door het verhaal zelf, maar ook doordat je wel wordt afgeleid. Er zijn mooie beelden, aanwezige muziek best wat gore, en dan dus dat verhaal, waar je geen grip op kan krijgen. Knap gedaan.
De muziek had met trouwens ook meermaals in zijn greep. Onderhond noemde in zijn langere recensie al de electronic track, die erg vet was, maar ook vooral de grootse vrouwenvocalen gaven veel emotie mee en zorgden zeker op het eind nog even voor kippenvel.

Speciaal filmpje dus. Een horrorfilm zeker, maar niet zomaar af te schrijven als de zoveelste. Vooral onder de indruk van het visueel geweld en soms toch ook wel van de in your face gore.

De 2 users boven me geven het al aan, de film zou zeker wel wat meer aandacht mogen hebben.

Het moge inmiddels duidelijk zijn, een mooi romantisch verhaaltje dat ERG abrupt omdraait in stijl, met behoudt van zijn romantische elementen.

Erg verrassend!

Tsjah, alles is al zo'n beetje gezegd in OH's blog bericht en ook door Observator, maar ik kan het niet laten om het nog een keer te zeggen, misschien dat het eindelijk eens opgemerkt word dan?

De soundtrack valt als eerste op. Een pianotintje die me nu niet gelijk van mijn sokken blaast, maar het word gewoon wel heel mooi gebruikt, in combinatie met de beelden en daar gaat het om natuurlijk. Als dat alles was, was het nog niet eens zo opvallend. Er word echter een diversiteit in geluid toegepast, die erg past bij de verschillende visuele sferen van de film.

Visueel word het steeds mooier, zeker na die bewuste draai in de film. Ook daarvoor valt er al heel wat te zien echter. De belichting in het klaslokaal is zeker apart te noemen. Mooi!

Ik heb het idee, des te meer ik over het visuele van de film ga zeggen, des te meer het verrassingseffect weg valt. Juist het spelen met de soundtrack en de beelden, zorgden er af en toe echt voor dat mijn mond openviel. Prachtig!

Niet een film die snel verveeld, juist door de manier waardoor het is opgebouwd denk ik. Je kan er ook weer anders tegenaan kijken de volgende keer waarschijnlijk. Zo niet, blijft nog de audiovisuele ervaring over, die vast niet aan kracht gaat inboeten.

Ja, mooi!

Hier heb ik me tenslotte dan ook maar eens aan gewaagd.

Het verhaal komt zo. Eerst even over de vorm.
Te beginnen bij de muziek. Los of ik van Beethoven houd, of niet, voor mij gaf het een rare (dit keer niet in positieve zin) lading. De geweldsscènes, waren (nog) minder schokkend erdoor, omdat het voor mij een toon kreeg van "kijk nu komt er een zinloze geweldsscène", wat het hoogstens licht grappig maakte. De serieuze scènes verzopen in de dramatiek en bombast erdoor, terwijl ik toch al vaak het idee had dat er moraaltjes door je strot geduwt werden.
De voiceover dan. Zelden grappig, irritant pratend, oubollig, geforceerd, maar waarschijnlijk gewoon WEER niet mijn ding.
Boven alles, was het gewoon ook teveel, een ander genre ter afwisseling, had geen kwaad gekund. Waarschijnlijk niet echt een goed argument, aangezien het voor mij gewoon niet werkte.

Visueel een duidelijke stijl, vooral in de gebouwen. Niet mijn stijl. Kleuren, typische kunst van een bepaalde stijl, die rare stoelen. Mijn ding is het niet. Ook in kleding, aankleding, filmstijl en waarschijnlijk zelfs de voice-over, zie je die bepaalde gestileerdheid terug, die me gewoon niet bevalt.

Het verhaal zelf dan.
De film mikt op een zekere shockvalue (eye opener kwaliteit), die voor mij teniet wordt gedaan, door de dingen die ik hierboven al beschreven heb.
Geweld is slecht, dat weten we nu wel onderhand. (nee, dit is heus niet het enige wat ik oppikte uit de film) Hier is ook een film over te maken, zonder dat gegeven door je strot te duwen. Dat idee had ik vaak, door de gedragenheid van de muziek, door het extra lang doorhameren/praten/filmen bij bepaalde scènes. Ik had het wel begrepen, je hoeft het echt niet EXTRA door me strot te rammen. die schoenscene had ook gerust korter kunnen zijn, de impact die het had (kunnen hebben), werd er alleen maar minder door

Het grappige vind ik dan, dat ik min of meer uit de film haalde dat je een persoonlijkheid niet moet forceren met/naar een bepaald doel , maar dat de film op een dergelijke geforceerde manier tot dat gegeven komt, dat het botst met elkaar.

Ik kon hier niks mee, zover moge duidelijk zijn. Voorlopig ben ik ook allergisch voor de 9e denk ik 1*

Ik zie het niet zo, die Coen invloeden. Dat komt misschien, omdat ik al Katz zn films ken en zo duideijk zijn eigen stempel naar boven kan halen.

De film lijkt met iets meer budget geschoten. Ook is het romantische/relationele aspect in de film minder groot en belangrijk. Toch blijven de sociale verhoudingen tussen de karakters centraal staan. De verhouding tussen Doug en zn zus, zn ex en zijn nieuwe werkmaatje. Als er een detective verhaaltje in het spel komt is dat leuk, is het origineel gevonden, zeker in dit genre. Betekend echter niet dat het sociale aspect naar de achtergrond wordt gedreven, nee samen lossen ze een probleem op.

Originele film binnen het genre. Iets minder typische Mumblecore, maar de elementen zitten er nog steeds in. Fijn filmpje.

En weer zo'n film die het indie genre hardhandig vooruithelpt.

Geschoten in veel te grainy zwart-wit, op het lelijke af. We krijgen een soort anti-mumblecore voorgeschoteld over een broer en zus die op een road trip gaan, om spullen bij haar ex en tevens oud-leraar op te halen.

Broer en zus lijken elkaar niet te mogen, maar ze haten de rest van de wereld nog meer. Als je dan toch een beetje aardig moet doen, dan maar heel af en toe tegen je broer, niet tegen de rest van die sukkels die er op de wereld rondlopen. Bovendien hoef je tegen hem/haar geen verantwoording af te leggen om volledig de grond in te kunnen trappen, de ander doet het toch wel een keer terug. Het aparte is dat "anderen"in deze film ook als nep en fake worden neergezet, zodat je geen medelijden heb met broer en zus, die iedereen, inclusief zichzelf, als stront behandelen.

Anti-mumblecore, omdat bij dat genre juist het hele sociale aspect en de liefde vaak centraal staan. Als er al enige vorm van bitterheid in deze films voorkomt, wordt er meestal toch wel naar liefde gestreefd. Hier lijkt dat niet te gebeuren.

Ik begin te denken dat de distributie een heel eind samenhangt met dit soort experimentele/grensverleggende indie films. Dan heb ik het over Factory 25 , waar een groep vrienden/gelijkgestemden mogen aansluiten om zich aan geen enkele conventie te hoeven houden.

Een tijd terug schreef ik al over Frownland die de licht egocentrische inslag van mumblecore in het belachelijke trok. Ook de psycho trip The Oregonian kent dit scheve realiteitsbeeld, gecentreerd op enkele personen. Al is het veel meer nachtmerrie-achtig.

Rest als voorbeeld alleen nog The Comedy, dat 1 van de minst sympathieke personages ooit laat zien. Laat die regisseur zich nu net hebben aangesloten bij dit distributielabel, voor zijn nieuwe film.

In dit The Color Wheel zien we het ook terugkomen, dat onaardige, maar dan keert het zich naar buiten, in plaats van ingehouden. (een beetje zoals The Comedy dus) De film onderscheidt ziich op nog meer vlakken van andere indies, maar dan zou ik teveel verklappen. Zoals wel vaker is bij de films van dit label.

Gedurfd, hard, gewaagd en vraagt best veel van de kijker. Top!

Ps: Het enige nadeel van het label is de kleine oplage van films (The Oregonian is ltd. 100) en de hoge prijs, minimaal 20 dollar voor een dvd. Voorlopig heb ik er nog even geen geld voor. Tsjah, je moet het ergens van terugverdienen, als je zo onafhankelijk bezig bent, denk ik zo.

The Comedy is geen komedie, maar eerder een psychologisch drama. Om de haters even gerust te stellen, ja Tim & Eric zitten er beide in, maar met hun absurdistische Tim & Eric Show heeft het weinig te maken.

Tim Heidecker speelt de dertiger Swanson. Hij heeft een groep vrienden en een zieke vader. Door rijkdom en teveel tijd verveeld hij zich stierlijk en vult deze tijd door andere mensen de grond in te trappen met kinderachtige, asociale en vaak ronduit racistische spelletjes.
Niets aan Swanson en zijn vrienden is sociaal of aardig. Sociale interactie is puur uit verveling en mocht het eens voorkomen dat hij aardig doet tegen mensen, trapt hij dat de volgende minuut gewoon weer de grond in.

Dit harde schild zorgt ervoor dat hij zich geen zorgen hoeft te maken over de maatschappij, want deze is toch niet interessant. Oprechtheid en echte emotie is niet aan de orde, want hoe moet dat, als je leeg bent vanbinnen?

De nietsontziende eikel houdt het publiek een spiegel voor, al is dat niet altijd duidelijk welke. Het heeft er een groot deel mee te maken dat veel gesprekken in de maatschappij betekenisloos over komen en mensen vaak bang zijn om oprecht te zijn. Als je veel tijd en geld heb kun je gaan vervelen. Je moet uitkijken dat het niet lijdt tot anti-sociaal gedrag dat ver buiten de maatschappij staat. Misschien zoek ik er wel te veel achter. In dat geval is dit gewoon een karakterstudie over een rijke, emotieloze lul met teveel tijd.

Bijzonder is het wel, maar voor velen waarschijnlijk te pijnlijk om aan te zien. De binding met het karakter is ver te zoeken en wordt ook nauwelijks geboden. Het donker drama heeft aardig wat zwarte humor, maar dat komt door alle ongemakkelijkheid en lomp gedrag.
Knappe rol van Heidecker ook, die de grootste eikel speelt sinds jaren.

Oja en downloaders, succes. Het is maar de vraag of je de goede versie te pakken krijgt. Heidecker heeft een leuk grapje in petto, die ze zelf hebben geüpload op de bekende plekken.

Boeiende, frisse en op momenten zwaar psychedelische film. Soms wat pretentieus, soms wat over the top, soms te dramatisch. Mja, dat krijg je met zo'n concept.

Een film die begint met actrice Robin Wright een keuze te geven: Ze digitaliseren haar personage,, zodat ze haar image nog jaren kunnen gebruiken voor veel films, of haar carrière is over. Dit gedeelte van de film (pakweg het eerste half uur) is een scherpe satire op de huidige ontwikkelingen in filmland. Boeiend. Vooral grappig dat Wright en haar agent een hekel hebben aan Sci-Fi en laat dit nu net zo'n genre filmpje zijn, sort of.

Later in de film, we skippen 20 jaar later, zijn er opeens geanimeerde zones, waar je niet als mens mag verschijnen. Ik zal er niet te veel over spoileren, er zit een complex en vrij ongelovig verhaal achter. Doet er verder niet toe. Als kijker moet je er maar in mee gaan, want hert zorgt wel voor een film die bij wijlen compleet doorschiet in psychedelische taferelen.

Black Swan meets Who Framed Roger Rabbit, maar soms ook Existenz meets Alice In Wonderland. Dat zijn een beetje de stijlen die je in de film tegenkomt. De animatie is mooi, soms psychedelisch, soms klassiek. Vooral achtergronden, schaduw- en lichtinval is prachtig. Character design zelf is met veel fantasie weergegeven, maar soms wat lomp. Kijk je bijvoorbeeld naar verhoudingen in het gezicht, valt op dat iedereen nogal vermoeide en dikke ogen heeft. Een kilo wallen, die zelfs de grootste insomniac zal verbazen. Geluid en muziek staat in dienst van de film, maar op de momenten dat het nodig is springt het er ook wel uit. Op het moment dat er een disney-achtige soundtrack wordt ingezet, zo'n tranentrekker, voelt het meer cynisch dan sentimenteel.

Verder is het een beetje moeilijk praten over deze film zonder te spoilen. Het verhaal is best Orwelliaans, met veel aangekaarte issues over dictatuur, veranderende toekomst en de schijn van vrijheid. Eerder in de film is de film wat scherper, maar zal bij de kijker ongeloof voor het belachelijke plot overheersen. Het helpt dat de film in dat gedeelte nog niet zo serieus tegenover zijn onderwerp lijkt te staan. Ongeloof dat nooit verdwijnt, maar als je er in mee kunt gaan, staat je heel wat moois te wachten. Ook het cynisme wordt niet overboord gegooid, maar de benadering later is met veel minder humor. Dat kan best wel eens verkeerd vallen, denk ik.

Tsjah, gewoon gaan kijken maar.

Moeilijk, maar wel gaaf.

Er is al van kinds af aan dat ik een korte spanningsboog heb. Dit betekend kortweg, dat mijn concentratie niet altijd optimaal is en ik ook maar een beperkte hoeveelheid informatie achter elkaar aan kan. Hier ben ik echter in gegroeid en het gaat veel beter, dan vroeger. Toch verschilt het nog per dag.

Toen ik de trailer zag, wist ik dus dat ik zorgvuldig moest uitkiezen, wanneer ik deze film zou kijken. Het zou namelijk nogal wat concentratie vergen.

De intonatie van de stem was toch wel een voordeel. Het had een zodanig hypnotiserende werking, dat de tijd aardig voorbij vloog. Toch, ineens was het moment daar. De beelden schoten langs me heen, zonder dat ik ze zag. Ook de stem hoorde ik niet meer. Een glas drinken pakken, deed het goed. De 5 minuten die ik uit de film was, zorgden ervoor, dat ik daarna kon genieten van het laatste kwartier.

Zoals de korte kreet in het begin al aangaf, ik vond het namelijk wel erg gaaf.

De voice-over was echt een pluspunt. Behalve de hypnose, bevatte het ook heel vee humor. Zwart, maar humor was het zeker.

De beelden waren al even vreemd. Soms gelijklopend met de stem, soms hevig contrasterend, dan weer iets weergeven wat al geweest was, of nog moest komen.

Visueel hoef ik niet zo uitgebreid te reageren. Het mag bekend zijn, dat ik gek ben op dit soort grove zwart-wit beelden. Als dat word toegepast in een sfeervolle film als deze, kan het wat dat betreft niet meer stuk.

Apart toch nog dat laatste stukje soundtrack, terwijl dat de hele film niet aanwezig was. Het had wel wat sfeerverhogends, een soort climax.

4.5* maar met geduld

Goed, maar ergens wat stijf en braaf. Dat is dan wel weer opmerkelijk, voor een film die zo de diepte in gaat met mensen die elkaar nauwelijks kennen. Oftewel, dat je tegen vreemden terughoudender ben is wel te begrijpen, maar als je toch al zo de diepte in gaat lijkt het me ook dat je niet bang bent voor harde meningsverschillen, provocatie en escalatie, Dit gaat de film op veel momenten toch uit de weg. Als het dan toch komt, stelt het eigenlijk ook niet veel voor. Het doorlopende verhaal over de ketting was erg goed.

Maar misschien hoorde het ook bij het milieu van die mensen: vreselijke klassieke muziek, duffe boeken en kleding die eerder uit de jaren "vul maar in, oud en stoffig" lijkt te komen. Stoffig zooitje, ik heb er niets mee. Des te knapper dat de film wel gewoon boeiend is. Rest nog, dat voor een film die thematisch zo hangt aan lente, er daar betrekkelijk weinig mee wordt gedaan, behalve wat mooie plaatjes. Ik was sowieso het hele ritme van plaats en tijd kwijt (mede door soms slordige montage)? De bedoeling, gok ik?

Ik denk dat deze film vast leuker is voor de mensen die geen fan van de serie waren/hem niet kennen, want dan zijn de verwachtingen er niet Meer nog dan Seinfeld was Corner Gas "a show about nothing". Clerks in een bezinenstation, zo kun je het ook zien.

De show kenmerkte zich door een uitermate minimale plotontwikkeling. In 6 seizoenen doet iedereen werkelijk NIETS, maar ze doen dat wel samen. Het is altijd gezellig en ze dragen elkaar, zonder dat overigens toe te geven, een zeer warm hart toe. Alles wat er gebeurd heeft betrekking tot het dorp. Zo is het de meest mysterieuze zaak van de wereld dat iemand ooit "Grad 68" met grafiti op de watertoren spoot en heeft iedereen het erover als politie agent Davis een nieuwe mobiele telefoon heeft.

Deze film werkt niet helemaal, omdat het afstapt van de show zijn structuur: de film heeft opeens een doorlopend plot. Een begrijpelijke move, maar geen goede. Natuurlijk is het leuk om alle Dog River bewoners weer terug te zien, maar nu iedereen een doel heeft lijkt er een deel van de doelloosheid en dus humor verloren. Grapjes die er zijn voelen herkauwt en te voorspelbaar. Pas laat in de film komt er onzin en chaos, waarbij dan ook het gevoel van de serie weer even om de hoek komt kijken.

Vermakelijk blijft het nog steeds. Dit komt vooral door de hele setup en de chemie van de acteurs bij elkaar. Of misschien is het gewoon nostalgie, dat kan ook. Ik zet de serie nog maar eens op....JACKASS!

De film komt net fris van Cannes en een "gelukkige" groep op de filmbeurs Den Bosch mocht al een preview zien van deze film. Een spreker van Entertainment One distributie (het vernieuwde RCV, dus een goede dvd kunnen we vergeten? Naja dat zal inmiddels wel verbeterd zijn toch?) komt op en houdt een verhaal over de film en de verdeelde kritieken in de pers.

Die kritieken zijn te begrijpen en ook deze zaal liep aardig leeg.

Een erg dialoog gerichte, nihilistisch en lege film. Leeg in de zin dat de film "leegte" als emotie ziet en daar heel veel sfeer en kracht uit put. De kenners weten genoeg als ik zeg dat de film mij sterk deed denken aan een Bret Easton Ellis verfilming (vooral The Informers). De dialoog is niet dom, zelfs vrij slim geschreven. Echter iedereen luistert liever zijn eigen verhaal en is maar sporadisch geïnteresseerd in wat de ander zegt..Ondertussen komt er commentaar voorbij over de economie, de media en een hoop sociale kritiek. Niemand in de film lijkt het ook maar 1 moment te interesseren, ze zijn veel liever bezig met materialisme en eigenbelang.

Giamatti lijkt de film nog te willen voorzien van echte emotie, maar dat gaat er bij Pattinson's karakter niet in. Zo eindigt de film dus alsnog "leeg"

Aangezien de film vraagt om een vrij koude, emotieloze hoofdrol, is Pattinson helemaal op zn plek. Met zijn gezicht op standje standbeeld en een manier van praten die zelfs de meest hyperactieve ADHDer nog in slaap kan brengen is hij gewoon geknipt voor de rol. Geen idee of de jongen ook anders kan dan dit standbeeld gezicht.

Audiovisueel contrasteert de film best met de algehele sfeer, maar dat pakt positief uit. Traag voorbij glijdende shots en een soundtrack die zou passen bij een Lynch film. Het geeft de film een surrealistisch tintje mee en het past bij deze vervreemdende film.

Zeker niet aan iedereen aan te raden, maar als je in bent voor een nihilistische en dialoog gerichte film, probeer het eens.

Na 2 films toch wel respect voor de mans filmstijl en verhaalopbouw.

Hij weet van normale, alledaagse dingen iets heel vreemds te maken en gaat daarin soms heel ver. Heerlijk is dat.

Dan kan hem verweten worden dat hij steeds in Winnipeg blijft en daar steeds met weer een raar verhaaltje komt aanzetten, waar hij zelf dan ook nog de hoofdrol in speelt, maar origineel is het wel. Het is niet zo dat er 20 man zijn, die hem nadoen op dit gebied.

Visueel is het misschien een trucje, maar wel iets wat hij mooi doorvoert. Zwart-wit met grove korrel, en erg rare versnellingen in de montage. Leuk!

Toch zitten er juist in dat visuele, dingen die me niet bevallen. Het Chapter gebruik geeft een extra oude feel mee, maar word hier eens in de 10 minuten ingezet en dat is veeeeeel teveel. Ik stoorde me daar heel erg aan op den duur. Ook het tekstgedeelte had van mij niet zo gehoeven. De beelden waren duidelijk genoeg en het is nu net zo, dat ik het zonder tekst niet had kunnen volgen.

Komen we bij het volgende. Logischerwijs werd er voor tekst gekozen, omdat er geen dialoog was, zoals dat bij oude films ook wel werd gedaan. Een soundtrack gedreven film dus, maar laat die soundtrack nu helemaal vreselijk zijn! Wat een gepingel en bombastisch gedoe, daar kan ik even de humor van inzien, maar dat houd ik geen 60 minuten vol.

Jammer, erg jammer. Het verhaal was weer lekker weird en sloeg heerlijk door. Ook visueel was het weer het leuke stijltje, wat ik in Winnipeg ook al zag. Al moet ik wel zeggen, veel minder sfeervol. Denk dat die stem toch wel veel sfeer met zich meebracht daar ook. Zonde dat het geheel dan zo gaat irriteren door allerlei andere factoren.

Dat kost een heel groot gedeelte van de score. Waar ik makkelijk op een 3* of misschien nog hoger was uitgekomen, moest ik nu zo mijn best doen om door de soundtrack en tekstgedeeltes heen te komen, dat ik echt niet verder kom dan 2*.

Wel een regisseur die me nog wel beter gaat liggen met andere films lijkt me. Een minder aanwezige soundtrack, dialoog in plaats van die chapters en het overmatig tekstgebruik, dan moet het toch goed komen.

Voor achtergrondinfo en mijn inspiratie wat betreft deze serie verhalen, lees de eerste alinea van deel 1.

Geheel volgens traditie van het materiaal wat besproken wordt zal de intro van deze verhalen veel te langdradig zijn en teveel in herhaling vallen. Dan volgt er een slap, maar smeuïg middenstuk, om vervolgens veel te voorspelbaar te eindigen…

Nacht-tv op 6 kanalen – deel 4:

If all else fails….dan gooien we er weer Joan Severence tegenaan, zo was mijn redenatie.

*leest voor in sarcastisch klinkende neo-noir detectivestem*:

Maar schiet ik dan niet mijn doel voorbij, moet het niet JUIST falen? Waarom moet ik in hemelsnaam 1000 woorden neerpennen, als er niets slechts te vermelden valt? Deel 1 ( Payback (1995) ) was al bijna te goed voor deze rubriek, afgaande op mijn eigen vooraf ingestelde regels. Aan de andere kant, misschien is er een middenweg? De ideale film voor deze rubriek zou er 1 wezen die alle kenmerken van een erotische neo-noir b-thriller zou hebben, bijvoorbeeld: zwoele jazzmuziek, coole dialogen, vergezocht misdaadplotje, over-the-top actie, acteerwerk dat ergens balanceert tussen geloofwaardigheid en lachwekkend slecht, mooie femme fatales en tot slotte belachelijke seksscènes. Dat alles verpakt in een uitwerking die zijn slechte imago overstijgt. Heb ik een doelstelling gevonden voor mijzelf? Nee, dat weiger ik te geloven!

Criminal Passion gaat over de moord op een balletdanseres en hoe zij al de zoveelste is in een reeks gelijkaardige moorden. Hoofdverdachte is Connor, 1 van de laatste bij haar in bed. Er zit bloed en zijn vingerafdrukken aan een ouderwets scheermes, naar het schijnt omdat hij altijd haar benen ermee schoor. Zijn vader is een belangrijk politiek figuur, dus gevraagd wordt de zaak in de doofpot te houden. Dat is verder helemaal niet verdacht, natuurlijk.

De behandelende detective in kwestie is het karakter van Joan Severence. Uitgedost in bruinleren bretels, daaronder een blauwe blouse en een ruige spijkerbroek is zij “just one of the guys” op een verder erg mannelijke detective-afdeling. Een afdeling waar mannen graag woorden zeggen als: fuck, snatch, bitch, up the ass en nog meer van die welopgevoede vocabulaire uitspattingen. Severence is anders, zo maakt ze de kijker duidelijk in haar auto, mysterieus pratend tegen de spiegel op haar voorruit, rijdend in de nacht door ongure buurten met groot licht aan. Haar voiceover, gekoppeld aan deze nachtelijke scenes zijn de sterke troeven van de film. Erg sfeervol. Deze scenes domineren de eerste helft van de film, maar verdwijnen later meer een meer naar de achtergrond, waardoor ook de film steeds minder sfeervol wordt.

Toegeven namelijk, op wat sfeervolle neo-noir trekjes na heeft de film meer weg van een platte crime procedural zoals je ze tegenwoordig op tv ziet. Er is zeker in het begin van de film dus erg veel aandacht voor plotontwikkeling. Bah, wat moet mijn 12-jarige ik daar wel niet van gedacht hebben, 40 minuten in de film en ik heb nog geen tiet gezien? Mijn huidige ik vind het wel interessant, wie weet wordt dit een oprecht redelijke film? Dat zou wel absurd zijn toch? Ach, reken er maar niet op, want al vrij snel is de verrassing van de whodunnit eraf. Dan maar afwachten op die slechte dialoog, vreemd getimede shootouts….of toch tieten?

Na 40 minuten zijn ze er dan toch…tieten. Gadegeslagen door mevrouw detective, in de achtertuin van een verdachte staart ze door de luxaflex heen en krijgt de kijker zijn eerste spannende shot te zien. Allemaal leuk en aardig, maar detective staat tegenwoordig ook al synoniem voor stalker? En waarom blijft ze zo lang staan? Even later komt de begluurde persoon haar huis binnen op een soortgelijk moment en stelt precies diezelfde vraag. Het is een sterk staaltje zelfbewuste humor, maar of het ook zo bedoeld was? Ik geef het voordeel van de twijfel. Niet veel later komt mevrouw detective zelf naakt in actie. Wat? Een zwembad scène? Hè, ja waarom niet, dat is altijd sexy. Opvallend in deze scène is dat haar metgezel erg bedreven is in het geven van orale onderwaterseks. Minuten kan hij zijn adem inhouden, al heftig likkend heeft hij blijkbaar geen last van al het zwembadwater, wat ongetwijfeld zijn mond binnenkomt tijdens deze daad... en zij maar kreunen. Zien is geloven!

Eigenlijk is deze film te vlak om een leuk verhaal over te schrijven. Dit is misschien een compliment voor de film?: te goed om slecht te zijn, maar te slecht om echt goed te zijn. Of zoiets. Nog wat leuke momenten en quotes op een rij dan maar?:

- Tijdens een cruciale, eigenlijk erg serieuze scène wordt er op de soundtrack een deuntje ingezet wat nog het meest lijkt op de intro van Goosebumps.

- Tijdens een sensueel onderonsje in de lift blijkt dat de lift open is en uitkijkt op een bouwplaats. Een stel geile bouwvakkers kijken naar boven, precies richting de lift. Wij als kijker zien dus afwisselend de sensuele scène en die bouwvakkers.

- “Don't judge me 'til you've fucked me.”

Vleesch noch visch zo heet dat dan, geloof ik. Of ja, vlees was er, maar te weinig! De film deed een poging tot goeie sfeerschepping, wat zeker in het begin aardig lukte door mevrouw detective haar monologen. Een goed plot werd opgebouwd, maar ontsteeg het niveau CSI niet. Goed: tiet gezien, nu eindelijk slapen! Voor hen die dit allemaal gelezen hebben, ik zie jullie bij deel 5…….

EDIT: Het Moviemeter plotomschrijvinkje hierboven hoort duidelijk niet bij deze film. Waar wel bij is mij een raadsel.