menu

Hier kun je zien welke berichten Inland Rabbit als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Mad Dog Morgan (1976)

Alternatieve titel: Mad Dog

4,0
De Iers/Australische Daniel 'Mad Dog' Morgan is een lokale held in Australie en 1 van de beruchtste criminelen die destijds bestond. Van 1854 tot 1865 stal hij geld, paarden, zette dingen in de fik en begon uit het niets op mensen te schieten. Een leuk plot voor een western, zou je denken, maar een typische western is dit niet.

In de hoofdrol als Mad Dog hebben we Dennis Hopper. Hij hield van Method Acting en van drank en drugs. Voor zijn rol kruipt hij diep in de huid van Mad Dog, die toevallig erg veel rum dronk, volgens Hopper. De rum in kwestie is 151 proof (75%), die hij nogal stevig innam. Dat hij nog kon lopen, praten en acteren is al knap, maar dat hij ook nog op een paard is blijven zitten mag een klein wonder wezen. Mentaal in de war, paniekerig en gewoon gestoord zet Hopper deze rol neer. Toegeven, het past perfect bij het panische karakter van Mad Dog, maar normaal is het niet. Doet een beetje aan de manische intensiteit van Kinski denken.

Op het eind van de laatste draaidag rijdt Hopper in kostuum en al naar het graf van de echte Mad Dog, gooit er wat Rum overheen, drinkt een groot gedeelte van de fles op en begint de begraafplaats te slopen, vervolgens stapt hij in de auto. Als de politie hem vervolgens aanhoudt en zn alcohol promillage controleert, is het resultaat dat hij medisch gezien morsdood had moeten zijn. De consequenties zijn een rijverbod in Victoria, maar ook een verbod als passagier in wat voor auto dan ook.

Terug naar de film is het een beetje verbazend dat dit een Troma productie is, hoewel het camp genoeg is om er bij te horen, zit er op 1 shot na geen expliciete gore in.
De Herzog vergelijking houdt niet op bij Hopper. De film is chaotisch, maar rustig geschoten en ziet er prachtig uit. De muziek is ook zeker apart, waar Didgeridoo vaak de boventoon voert. Qua plot is het dus een simpel western verhaaltje, qua uitwerking allerminst. Alles verloopt wat traag en wat toen waarschijnlijk nog als gewelddadig en expliciet werd beschouwd, is nu wat braaf. Het manische sfeertje in de film maakt meer dan goed.

Combineer deze prachtige landschappen, didgeridoo, een gestoorde Hopper en overall acceptabel/goed acteerwerk en je hebt een unieke film, die zeker niet alleen door western fans bekeken kan worden. Hell, een grote western fan ben ik niet, maar dit smaakte erg goed.

EDIT: Voor mensen die op zoek gaan naar de dvd, getuige de screenshots ziet Troma's eigen 2-disc editie er rot slecht uit. De Australische uitgave uit 2009 van Umbrella Entertainment is prima.

Magic Magic (2013)

Alternatieve titel: Magic, Magic

4,0
Lastig te beoordelen film.

Qua sfeer zit het wel goed. Als er eerst een zieke hond wordt achtergelaten en er vervolgens een vogel voor de grap uit de boom wordt geschoten is het voor de kijker min of meer al duidelijk, Sfeer wordt grotendeels opgebouwd door de natuur een claustrofobische rol te geven in een verhaal over heimwee, desoriëntatie en sociaal ongemak. Moest ook eigenlijk wel een beetje aan Vinyan denken,, maar dat niveau haalt het lang niet, ook al is de uitwerking natuurlijk erg anders.

Cera zorgt er bij mij voor dat de de film een zwart komisch randje meekrijgt, zeker in het begin. Er heerst dan nog een soort ongeloof en onbegrip voor een vreemd sociaal ongemak, dat nooit echt weg gaat. Sterker nog, dat onbegrip wordt alleen maar groter. Het zorgt voor een zelfbewust en verwarrend toontje, die de hele film blijft hangen. Of dit nu een handreiking is van de regisseur naar het publiek toe, onder het mom van "kijk je bent niet de enige die het niet snapt" weet ik niet, maar het werkt wel. Het verhult in ieder geval dat het ritme van de dialoog hier niet altijd ever lekker liep. Van mij had er vanaf het begin af aan al minder gepraat mogen worden, maar misschien was dan de het sociale isolement niet goed overgekomen. Mja, lastig te zeggen.

Temple (Alicia) is dus de gene die langzaam instort en jullie zijn gewaarschuwd, dat gaat ook echt langzaam. Persoonlijk werd ik gelijk in het begin al gegrepen door een claustrofobische, benauwende sfeer en het gevoel dat er iets niet goed zat. Mocht het grauwe en donkere niet bij de kijker binnenkomen, dan kan ik snappen dat men zich bedrogen voelt en liever de nieuwe Evil Dead had opgezet. Daar gebeurd tenminste wat!

Lastig dat je niet echt over het plot kan praten zonder te spoileren. Je moet namelijk gelijk een aantal onthullende vragen stellen. Wat maakt Alicia gek, wanneer komt die omslag en wat gebeurd er vervolgens? Dus maar even tussen spoilertags;
Lastig te zeggen wat alles triggert..Ik ga er maar even vanuit dat de slapeloosheid alles op gang brengt. Als je er nog nooit in ergere mate last van hebt gehad is het moeilijk voor te stellen, maar slecht slapen kun je een behoorlijk psychische klap van oplopen. Combineer dit met het feit dat Alicia behoorlijk schrok van de neergeschoten vogel, dan kan het al behoorlijk gaan spoken in je hoofd. Wat zijn dat voor wrede mensen, die zomaar een vogel neerschieten? Als je toch al moeite hebt met slapen is dat niet een gedachte die je rond wil hebben malen. Wat drank en een overdosis ondefinieerbare pillen zorgt voor het breken

Een climax of geruststelling komt er vervolgens niet en dan moet je je eigen conclusie maar trekken. Is het dan uiteindelijk toch allemaal te makkelijk? Wordt er niet teveel weg gelaten voor de kijker? Voor de meeste mensen wel, denk ik, maar bij mij werkte het wel. De vraag is of de film bij een 2e kijkbeurt zijn kracht nog wel houdt. Een dik verdiend cijfer voor nu.

Mandy (2018)

3,5
Goed dan, deze keer ook in het Nederlands (op Letterboxd is het ook tof, ik zeg het maar even):

Ik hink op twee gedachten bij deze film. Mijn hersenpan is ook flink door elkaar geschud (of is dat de whiskey?) en misschien misschien, heel misschien is mijn lul er ook niet onbeschadigd vanaf gekomen. Het kan geen kwaad om dat straks even te checken, just to be sure. Toch?

In ieder geval, Tobe Hooper in een nieuw jasje, zo voelde het voor mij. De weirde discolamp-belichting van Eaten Alive en de Dennis Hopper-achtige over-the-top gekte van TCM2. Dan is er ook nog asociaal harde 8o's synth op de soundtrack en zelfs wat Drone Metal. Begint goed!?

Waarom werkt het dan niet voor me? Ik weet waarom, deze film is eigenlijk 2 heel verschillende films tot 1 geheel gemaakt. Namelijk, kleine spoiler, als je dat bij deze film echt een spoiler wilt noemen. Ik vind van niet: een LSD-achtig occult psychedelic drama en een boerse, smerige, maar erg grappige en coole revengeflick....dat tweede werkt voor mij veel beter.

En hoewel ik zijn vorige film niet gezien heb nog, hoop ik dat deze director de stijl van "Tobe Hooper-achtige" b-films verfijnd. Dat is naar mijn mening zijn sterke kant. Misschien zelfs een Mandy 2, I'm game: bloederiger, ranziger, lomper, grappiger en meer kettingzagen, natuurlijk.

Nerd hoekje: de kleine scheut giallo roept bij mij vooral herinneringen op aan Don Cascarelli zijn Phatasm-reeks, nog iemand? Een scene lijkt zelfs letterlijk een ode aan Phantasm II, kan niet missen, toch?

Mja, toch iets teleurgesteld, maar het resultaat is alsnog zeer eigenzinnig en origineel.

Martyrs (2008)

5,0
Er is vantevoren veel over deze film te doen geweest en dan is altijd de vraag, of dat wel terecht is. De film schopte het zelfs tot een 18+ rating.
Nu zijn ze in Frankrijk altijd wel goed in het scheppen van een ziekelijk psychologisch en naargeestig sfeertje, dus dat zat alvast mee. Van meningen had ik al gehoord, dat ik geen Horror in de zin van het woord moest verwachten, maar dat het mogelijk verder zou gaan dan La vie Nouvelle of Trouble Every Day bijvoorbeeld, had ik niet durven hopen.

De film begint nog vrij 'rustig'. Het is al gelijk best hard en vooral de sfeer word al goed gezet, maar niet echt iets om erg onrustig van te worden. Die sfeer is echter al wel heel zwaar aanwezig, maakt het vanaf het begin al hard en deprimerend.
Het begin word vooral goed gebruikt voor de karakter ontwikkeling en het basisverhaal, waardoor je des te meer blijft meeleven in het 2e gedeelte.

Die omschakeling komt dan best hard. In het begin lijkt het allemaal nogal mee te vallen, maar het is juist de kracht van herhaling die het allemaal zo erg maakt. Je wilt wegkijken, maar toch blijf je meeleven!
Het gestripte lichaam vond ik een vrij fatale klap. Zeker als ze dan nog eens blijkt te leven en te praten ook. Het beeld zelf was al eng zat, maar ook omdat je weet wat er allemaal aan vooraf is gegaan. brr. Dat ging zover voor mijn gevoel, niet qua beeld perse, maar op een heel ander niveau.

Niet een film die ik snel weer zal zien. Wel 1 die ik op DVD zal aanschaffen, al is het maar om hem over een jaar weer eens uit de kast te halen. Sneller zal dat niet wezen. 5*

Me and Orson Welles (2008)

3,5
Een verlate recensie,, die ik nog tegenkwam van mezelf:

Heb ik wat met Welles. Een beetje moeilijk te beoordelen. Ik weet wel dat ik het einde van Citizen Kane nooit gehaald heb. Sterker nog, erg ver ben ik niet gekomen.
Heb ik dan wat met Theater? Ik denk graag van wel, al moet ik hard nadenken of dat wel zo is en in hoeverre ik daar mee in aanraking ben gekomen. Laten we het er op houden dat ik wel iets heb met theatraliteit soms en dat zat ook wel in deze film.
Belangrijker, ik heb wel wat met Linklater. Graag hoor ik de man zijn dialogen scripten in een film. Het liefst als het bijna nergens over gaat (Suburbia), maar zijn Sunset tweeluik was ook erg goed en dan vooral de 2e.

Met deze film weet ik het nog niet zo. Aan de ene kant ben ik blij. Linklater maakt nog wel eens rare tussendoortjes, die weinig met zijn sterke praatfilms te maken hebben, maar dit is wel weer een terugkeer naar die stijl. Aan de andere kant heb ik het idee dat ik hier wat mis. Ik heb me nooit verdiept in de periode waarin de film zich afspeelt en de stijl die de film uitstraalt. Dit zal ik ook niet snel gaan doen. Op zich is dit geen probleem, want het acteerwerk en de dialoog dragen de film wel. Echter, toch voel ik me een beetje een vreemde.
Dit komt ook (of misschien voornamelijk) door Efron. Iedereen staat erg natuurlijk te acteren, met veel emotie, maar hij is maar een houten klaas. Zelfs op de momenten dat hij emotie hoort te tonen, komt het er niet uit. De jongen kan beter in een supermarkt gaan werken ofzo. Beter nog, reclame maken voor haarshampoo, daar zal ie vast goed in zijn.

Toch een fijne film. Linklater is zijn gevoel voor dialoog niet verloren en dat is fijn om te zien. Ook de persoon die Welles speelde stond erg goed te acteren. Stilletjes hoop ik dat hij weer eens een film maakt gewoon over mensen, die elkaar ontmoeten en wat rondhangen, zoals Sunset, Tape of Suburbia. Iets vrijblijvender dus.

Melancholia (2011)

3,0
Melancholia, tsah.

Lastig. De film valt voor mij in 2 delen uiteen. Het 1e deel deed me erg veel aan de stijl en plot van Festen denken. Redellijk kut dus. Naarmate het einde van het 1e deell word het steeds donkerder en vooral het 2e deel is visueel en ook qua verhaal veel donkerder. Deed me veel meer denken aan Antichrist zonder de scherpe randjes. De langgerekte opnenig is ook in die donkkere stijl en was ook prima.

Jammere is de soundtrack, waar sommige gedeeltes van Antichrist dat ook al hadden. De zwaar aangezette klassieke muziek werkte op mijn zenuwen. Jammer, want de beelden die bij deze climaxen hoorde waren wel erg sterk.

Dubbel gevoel dus. De zwakke soundtrack, het eerste gedeelte wat ik redelijk kut vond. Jammer.

Memorîzu (1995)

Alternatieve titel: Memories

4,0
Het eerste filmpje is echt super. Echt erg goed uitgewerkte animaties, met veel detail. Ook het verhaal is leuk gedaan en een leuke take op de werkelijkheid/fantasie wereld. Helaas vond ik het supersonische gekrijs wat men hier opera neomt nogal irritant. Het kan thematisch dan wel bij de film passen, maar ik stoorde me er nogal aan.

Tweede filmpje was een stuk minder fijn uitgewerkt op visueel gebied. Toch valt het niet gelijk lelijk te noemen, maar mooi vond ik het oook niet.
Het verhaal was erg vermakelijk, maar niet veel meer dan dat. De soundtrack was ook wel in orde.

Dan het laatse, ietwat vreemde filmpje. Ik vond het wel leuk. De sfeer deed me nogal spooky aan. Mede door de gezichten die er echt een beetje als doodshoofden of zware grime smink uitzagen, met die zware zwarte lijnen. De muziek versterkt dit sfeertje wel een beetje. Wellicht moest het echter gewoon armoede voorstellen. In combinatie met het thema van de film vond ik dat sfeertje toch wel een beetje apart though.
Het visuele stukje met de tekening vond ik erg leuk gedaan ook.

1 erg goed filmpje, 1 die wel oke was en eentje die ook wel weer erg leuk was.

Een 4* lijkt me hier wel een goed cijfer dan

Als de regisseur van film 1, thematisch gezien wel vaker in dezelfde hoek zit, misschien toch eens wat opzoeken.

Mental (2012)

3,5
Goeie comeback van Hogan. Onverwachts ook, want hoewel ik niet al zijn films gezien heb, ben ik tot nu toe van mening dat hij behalve Muriel's Wedding alleen maar troep gemaakt heeft. Die film zal ik dan ook snel weer eens herzien en van een mooie beoordeling en review voorzien.

Deze nieuwe kent wel bepaalde elementen die overeen komen met die film, maar is toch ook weer compleet anders. Een batshit crazy familie film, met een twist. Ik las ergens dat de film autobiografisch is en dat kan ik snappen. Zoveel inlevingsvermogen in "mental illness"krijg je niet zomaar.

De moeder van een gezin belandt in een gekkenhuis en omdat vader geen zin en tijd heeft om voor de kinderen te zorgen pikt hij een lifter op om te babysitten. Shaz (Toni Collette) is echter nog een tikkeltje gestoorder dan hun moeder.

Collette speelt in het begin TE gestoord. Hierdoor doet ze denken aan een typetje uit de geweldige serie The United States of Tara, waar ze de hoofdrol speelde als iemand met een persoonlijkheidsstoornis, maar hier paste het niet.. Als er meer diepte in het karakter komt, beginnen de lagen in de film ook beter te vallen. Hoewel chaotisch druk en compleet maf, zit er een menselijke kant aan Chaz, die erg inspirerend is voor de kinderen in het huis.

De kinderen zien in Chaz een nieuwe moeder. Zij laat de onzekere kinderen zien dat ze geen van allen gestoord zijn en dat de wereld om hen heen juist knettergek is. Dit gaat gepaard met de nodige zwarte humor en chaotische situaties. Het is vaak over het randje heen, maar het werkt, omdat de film het altijd menselijk weet te houden. De kleuren van de film doen denken aan zo'n vrolijk suburbs filmpje en dat past er helemaal bij.

Bijna twee uur duurt de film en dat is lang, waardoor de scherpte niet wordt vastgehouden. Het wordt nooit Amerikaans sentimenteel, maar sentimenteel wordt het wel. De Australische gekte blijft, maar blijkbaar vond men het nodig om meer drama toe te voegen om zo meer gelaagdheid in de film te krijgen. Totaal niet nodig. Gelukkig is het script wel zo goed, dat het nergens vervelend wordt, maar de scherpte is wat weg en dat is jammer.

Een film die makkelijk tot 4* had kunnen komen, was het wat scherper gebleven. Nu is het in begin lekker scherp en maf, later hartverwarmend genoeg om boeiend te blijven. Dikke 3,5* en een aanrader voor zij die na Muriel's Wedding het vertrouwen kwijt waren in Hogan's carrière. Wel moet even gezegd worden dat niet iedereen het dikke Aussie accent zal verstaan, want het dialect is nogal zwaar. Je bent bij deze gewaarschuwd.

Merkwürdige Kätzchen, Das (2013)

Alternatieve titel: The Strange Little Cat

4,0
Al 2 jaar achter elkaar in toplijstjes, 2013 en nu de film in Amerika is gearriveerd ook 2014. Wat is er gebeurd met de Nederlandse distributie hiervoor? Met zoveel goede kritiek is dit toch geen film die het verdiend om genegeerd te worden.

Toegeven, het zal niet voor iedereen een makkelijke film zijn. Observatie(humor) tot het extreme doorgevoerd. De kat in de titel is in dit geval metafoor voor nieuwsgierigheid, observatie en verwondering, denk ik. Ook een zekere afstandelijkheid. We zien een dag in het leven van een gezin. Later zou blijken dat het een belangrijke dag is, want in de avond volgt een familiediner. Wat we als kijker zien is aanvankelijk echter een doodgewone dag. Zowel met moeders als oma lijkt iets goed mis, maar echt belangrijk lijkt de film dat niet te vinden. Of wel? Ik zal er nog eens over nadenken.

Eigenlijk gaat deze film niet over de familie, niet op een intens persoonlijk level. De hond gromt graag mee als de kat slaapt en sinaasappelschillen vallen altijd op de witte kant op de grond en nooit op de oranje-; daar gaat de film over. Het zijn kleine dingen die op een dag gebeuren, maar ze zijn op zo'n manier in beeld gebracht dat ze de hoofdrol krijgen. Bepaalde voorwerpen en situaties komen ook terug in de film. Een stukje callback-humor, of is het de ironie van de dag?

Vast niet voor iedereen, maar ik kon er wel wat mee. Deed me ook wel wat aan Club Sándwich (2013) denken, die ik eerder dit jaar zag. Echter, deze film is ook haast literair. Bepaalde observaties worden door de familie zo besproken dat het lijkt alsof je een boek aan het lezen bent. Heel mooi.

Mesa sto Dasos (2010)

Alternatieve titel: In the Woods

4,0
Ooit een tip van Beavis dus, maar nou ben ik blij dat ik toch even gewacht heb met kijken. Al is dit wel zo'n film waarvan ik verwacht dat ik m over 5 jaar nog beter waardeer dan nu. Er bekruipt me namelijk nog steeds het gevoel dat een stukje...noem het onrust? in mezelf er van weerhoud dit op het vlak van structuur en vooral tempo te waarderen. Deed wel wat denken aan Un Lac, nog zo'n film waarbij ik hetzelfde zou kunnen zeggen, maar ook die moet ik zeker een 2e keer kijken. Deze film heeft een streepje voor, omdat het lichtvoetiger en minder "opgeblazen" aanvoelt.

Veel werkt. Het coming-of-age achtige verhaaltje is prima, maar slechts een kapstok. Daaromheen worden bijzondere dingen gedaan met dromen, surrealistische scenes, versnelde montages (Brakhage?), plotselinge stiltes of juist muziek juist het rode huis en ook het muziekje van de platenspeler vond ik erg Lynch trouwens. .

Maar niet alles werkt. De vele abrupte beeld-op-zwart montages verstoren het ritme en halen me dikwijls uit de zo goed opgebouwde sfeer. Zo doet de film, naar mijn mening dan, fragmentarischer aan dan hij eigenlijk is. Een aantal expliciete scenes zullen voor sommige kijkers/critici misschien gewaagd overkomen, ik vond het enkel de onderhuidse spanning onderuit halen door te direct en op het botte af in your face expliciet te zijn. Ook de onderwater scene was in your face, maar deze had dan wel haast iets kunstzinnigs, of zo.

Mogen we de autoscene metaforisch zien trouwens? Zo ja, heeft de film ook opeens een over-the-top, haast zwartkomisch randje (doordat het onvermijdelijke — namelijk het exploderen van de onderlinge relatie tussen de 3 — met een groots gebaar benadrukt wordt ) dat ik niet zo kan plaatsen? Of is zwartkomisch wel een stempel die jullie in meer scenes op de film zouden plakken?

EDIT: nog maar even toevoegen dat mijn negatieve punten niet heel zwaar wegen, er valt genoeg moois te zien. Het houdt enkel af van een hoger cijfer.

Mighty Wind, A (2003)

4,0
kurkdroge fake doc over een stel folk/country artiesten. De ene acteur zat wat beter in zijn rol dan de ander. Toch speelde iedereen sterk. Persoonlijk had ik het meest met Eugene Levy, Parker Posey en Fred Willard,

Wat als deels geloofwaardig begint, ontspoort steeds verder, zonder dat je direct door heb dat het steeds maffer en maffer wordt. Geweldig gedaan en vaak zat ook hilarisch.

Mister Lonely (2007)

4,0
Misschien komt het omdat ik Korine's stijl begin te snappen, maar ik had het idee dat hij hier iets concreter met een verhaal en uitdieping van personages bezig was, in plaats van een donkere sfeerschets.
Ik kan namelijk best veel uit de film halen. Het ontdekken/accepteren van jezelf, omgaan met geloof, dat soort dingen.

Visueel ook erg anders dan zijn eerdere 2. Eerst vond ik dat wel jammer, maar Michael Jackson in grove korrel was geen goed idee geweest. Goede keuze.

Vooral een film die ietsje persoonlijker aanvoelt en iets minder abstract. Hoewel, dat abstracte sluipt er meer en meer in naar het einde toe.

Fijne film weer!

Mistress America (2015)

4,0
Zonder twijfel de beste film van Noah Baumbach tot nu toe, voor mij persoonlijk dan toch.

Onbegrijpelijk dat deze film en While We're Young (2014) zo kort na elkaar geproduceerd zijn, want het zijn eigenlijk 2 compleet andere films, stilistisch gezien. Dan begin ik me inmiddels toch af te vragen hoe groot de invloed is van Gerwig op dit soort projecten. Hebben we te maken met een groot scriptschrijver, iemand die ritme van dialoog snapt en daardoor Baumbach versterkt en een broodnodige, frisse impuls geeft?

De film keert deels terug naar de stijl die Baumbach hanteerde voor het uitkomen van The Squid and the Whale (2005), maar voegt daar iets "moderns" aan toe. Waar zijn oude films iets weg hadden van oude Whit Stillman films, heeft Mistress America iets weg van het modernere Damsels in Distress (2011), niet in de laatste plaats door de invloed van Gerwig. Een patroon wordt zichtbaar.

Want de films lijken op elkaar. Beide soort van collegefilm-parodie, is deze film zich wel expres bewuster van zijn New Yorkse omgeving. Een omgeving die voor zowel regisseur als de karakters in de film blijkbaar belangrijk is (de ontmoeting tussen Tracy en Brooke is groots en kon echt niet ergens anders plaatsvinden dan Times Square), maar als kijker neem je daar toch wat afstand van. Dialoog is snel en klinkt heel trefzeker, maar de onderliggende onzekerheid is altijd hoorbaar in de dingen die ze uiteindelijk zeggen; vaak is het gewoon onzin. Vooral ritmisch is dit dialoog heel knap en zonder het te behandelen als komedie, valt er als je goed oplet toch heel wat te lachen. Sterker nog, ik heb dit jaar nog niet harder gelachen om een nieuwe Amerikaanse komedie.

Ik hoor recensenten en kijkers die verward zijn door een plotselinge stijlswitch die de film maakt, maar ik vond deze erg subtiel. Er is een periode dat de film schakelt van Stillman-achtige luchtigheid naar een meer claustrofobische, toneelachtige Carnage-omgeving (Polanski). Naar mijn mening schakelt de film enkel even een paar versnellingen hoger, meer bitter, maar veranderd dat weinig aan het soort film dat het is.

Doet deze film dan niets fout? Jawel, anders had ik het wel een hoger cijfer gegeven. Retro-sferen zijn momenteel populair en ook deze film schuwt het niet. Al weet ik niet of het nu throwback 70's of 80's is, want zowel Toto als Suicide komen voorbij op de soundtrack. Echter, ik heb het idee dat de film zo van deze tijd is, dat een retro-aanpak (John Hughes moraaltjes, voiceover, soundtrack) niet veel toevoegd en zelfs de film beschadigd. Maar misschien is retro juist van deze tijd? Het krampachtig vasthouden aan analoge technologie, dat steeds meer naar de achtergrond verdwijnt en overbodig wordt, bijvoorbeeld? Dat snap ik dan ook wel weer, maar juist de Amerikaanse komedie/indie scene lijkt dit te extreem te willen doorvoeren.

Blij verrast, had dit niet verwacht. Wat mij betreft doet Baumbach nog een serie van dit soort films. Wie weet ooit een samenwerking met Whit Stillman zelf en Gerwig wederom in een hoofdrol? Laat hem zijn ergerlijke samenwerkingen met Ben Stiller en (bijvoorbeeld) Adam Driver alsjeblieft stoppen, want dat is niet waar zijn kracht ligt op dit moment.

Mod Fuck Explosion (1994)

4,0
Op de kop kunnen tikken bij de WORM shop in Rotterdam, samen met My Degeneration en Terminal USA. Erg erg blij met deze obscure werkjes.

Dit Mod Fuck Explosion heeft een unieke visie, die maar voor een aantal mensen het bekijken waard zal zijn. Een beetje een no-wave sfeer, met donkere scenes, slordige montage en noisey punk muziek. Qua stijl heel erg geworteld in de Cinema of Transgression stroming, met zwaar over-the-top expliciete dialogen en ranzige scenes vol stront en bloed. Richard Kern zou er blij van worden, maar ook John Waters kan een glimlach vast niet onderdrukken.

Toch heeft de film iets dromerig, poëtisch en vervreemdend onder die smerige laag. Een ontdekkingsreis naar acceptatie door zichzelf en anderen, bevrediging van seksuele verlangens, berusting met sociale afzondering en vervreemding en uiteindelijk de obsessie met hetgeen er voor zorgt dat je lekker in je vel zit, in dit geval een (symbolische) leren jas.

Vervreemding zit diep in de film. Niet alleen London is vervreemd van alles en iedereen, andere karakters zijn ondanks een "groepsband"ook richting- en betekenisloos. Op de audiotrack wordt gespeeld met vertraagde, niet synchroon lopende voice-dubbing en muziek/omgevingsgeluiden die elk moment het dialoog kan overstemmen. Ook visueel zitten er surrealistische scenes in. De alles naar de klote wereldvisie van de vervreemde jongeren komt vooral voort uit onzekerheid, maar ook op het eind van de zoektocht blijft verbittering overheersen. Ok, we zijn wijzer, levenservaringen rijker maar what the fuck is die volgende stap. Is dit alles waarvoor we leven? Niet optimistisch, te zwart-wit gedacht, maar ergens wel begrijpelijk.

Qua thematiek misschien nog wel het best te vergelijken met de Teenage Apocalypse Trilogy van Gregg Araki, maar veel "kunstzinniger" cynischer, rauwer en minder hoopgevend. Zoals gezegd, boeiende cinema, maar niet voor iedereen.

Mogura no Uta - Sennyû Sôsakan: Reiji (2013)

Alternatieve titel: The Mole Song: Undercover Agent Reiji

3,5
Miike doet een Tarrantino-tje?

Vooral het stuiterende begin, met de papierknipsel scenes, sex grapjes en de hoge snelheid voelt nog erg Miike. Leuk en maf, een aantal grapjes worden geïntroduceerd die dan nog erg fris aanvoelen en het stukje musical is ook duidelijk van zijn hand. Toch frons ik ook hier al een paar keer mijn wenkbrauwen: in het bijzonder bij de motorkap scene, wat een ode lijkt te zijn aan het Australische filmpje Fair Game (1986) , maar dan in een mannelijke variant. Tarrantino bracht aan deze film ook al ode in zijn Death Proof (2007), trouwens.

Of dat moment de zeikerd in mij wakker heeft gemaakt? Wie zal het zeggen. Even later zie ik namelijk vooral een ode/parodie aan het adres van de Amerikaanse 80's misdaadthriller met Neo-noir trekjes. De comicbook stijl is dan wel erg Miike en manga, in deze context roept het ook de stijl van Walter Hill op. Nog opvallender is de art direction van de film, met een soort sleazy sfeertjje en veel aandacht voor kleurrijke neon. Dit zorgt er voor dat ook Robby Mullers werk van To Live and Die in L.A. (1985) niet ver weg is. Mij is wel vaker verweten dat ik uit mijn nek lul, dus ga je gang. Just my 2 cents!

Blijft er een erg vermakelijke film over, met een visuele stijl die mij uiteraard 100% ligt en wat dat betreft maakt het niet uit dat ik naar een ode zit te kijken. De sfeer blijft lekker maf en er valt genoeg te lachen gelukkig. Zo stuiterend druk als in het begin wordt het nooit meer en pogingen tot echt drama slaan natuurlijk ook dood. Gelukkig is er niet al teveel ruimte voor drama, maar het blijft jammer. Wel is het zo dat de film steeds een beetje minder werd en zichzelf ging herhalen dat katten taaltje vond ik op den duur vervelend worden . Op het eind schakelt het gelukkig toch weer een tandje bij, met wat leuke vondsten (de honden, een Russisch smokkelschip Crime and Punishment noemen, bulletproof vest met hartjes).

Fijn, maar het kan gekker, vreemder en vooral origineler.

Moi-bi-woo-seu (2013)

Alternatieve titel: Moebius

4,5
Zal hier ook eens wat neerzetten, heb ik nu wel even tijd voor.

Begin ik maar met te zeggen dat ik niet echt bekend ben met Ki-Duk's hardere films, of in ieder geval maar deels. Ik heb The Isle gezien en dat was op momenten een stevig filmpje. In het verleden heb ik Bad Guy gezien, maar dat was mijn introductie tot de regisseur, in een periode waarin ik nog nauwelijks tot geen japanse films keek. Stem aldaar verwijderd, herziening is wel nodig. Is deze vermelding belangrijk? Ja, want het zorgt er toch voor dat ik deels met andere/nieuwe ogen naar dit project kijk, denk ik. Om gelijk de vergelijking maar gehad te hebben; het deed me wel enigszins denken aan Visitor Q, al is dit op sociaalpsychologisch vlak een stuk grimmiger en indringender.
Moebius dus. Gezien op Imagine. Een mooie film voor op het doek, maar ook een heel ongemakkelijke. Ik had dit misschien liever thuis gezien. De plot hierboven klopt niet, trouwens? Wat mij betreft is dat niet waar het in de film om draait, aangezien de zoon de hoofdrol speelt en niet de vader?

In essentie een sociaalpsychologisch drama, maar aangezien vele ongemakkelijke situaties en mijn sadistische gevoel voor humor zie ik dit ook wel als een pikzwarte komedie. Wel één waar de nodige dreiging en beklemmende sfeer vanuit gaat.

Hoewel een nietsontziende film, die nogal onsubtiel te werk gaat, vind ik dit wel een film waar duidelijk hoop en liefde van uit gaat. De verhoudingen in de familie liggen nogal scheef, waar vooral die moeder aanvankelijk door alcoholisme? nogal rare dingen doet. Een teken van vaderliefde was voor mij vooral het punt waar de vader zijn zoon helpt. Wat ik uit de film haalde is dat de hij zijn lul afsnijdt om zijn zoon te helpen, met de transplantatie. Verklaard ook waarom die zoon geil wordt van zn eigen moeder. Had toch weinig toch niets te maken met de affaire van die vader?. Ook zijn moeder toont uiteindelijk heel veel liefde voor zoonlief, dat pakt zowel positief als negatief uit. Wat me uiteindelijk opvalt is dat Algolagnie – voor de gelegenheid even opgezocht op Wiki, opgewonden raken door pijn – in de film meer een noodzaak is en hierdoor veel meer waarde voor de kijker heeft dan alleen choqueren. Knap gedaan.

De humor zit hem dan vooral in ongemakkelijke situaties, maar ook het groteske, soms bijna (letterlijk?) slapstick. Onderhond had het er dan over dat de film vrij onvoorspelbaar is, maar bepaalde situaties zag ik dan weer wel heel goed aankomen. Dat die verkrachter ook zijn lul zou kwijtraken bijvoorbeeld en hem werd geleerd orgasmes te hebben op dezelfde manier als die zoon, bijvoorbeeld en de hele scene er aan voorafgaand is al helemaal geweldig. Ook een bepaalde ironie, door een verzameling van escalerende situaties, maakt de film een stuk grappiger. Dat de film vol hoop en liefde zit, maar uiteindelijk toch zo moet eindigen als het nu deed is op zich al hilarisch.

Wat ik al zei, ik had deze film liever thuis gezien. Daar had ik tenminste zonder probleem hard kunnen lachen, nu had ik in de zaal een beetje het idee dat ik een uitzondering vormde op de mensen die dit veel meer als grimmige drama/thriller zagen en dat ik er op aangestaard werd en dat is misschien deels terecht. Dikwijls moest ik namelijk lachen en HARD. Jammer voor de mensen die zich daar aan stoorde, ik kan het snappen, maar inhouden zat er voor mij ook niet in. Boeiende film vol diepte, een nare sfeer en toch ook humor.

Monday (2000)

4,5
Totaal vreemde komedie dit.

Het begint duidelijk als off beat komedie, met de al vaak geroemde uitvaartscene. Heerlijk droog en meer dan een tikkeltje misplaatst. Van daaruit lijkt het alleen maar gekker te worden, tot er een keerpunt komt.
De film word absurder, zwarter en nog minder lineair. De humor word er alleen maar beter op, zou ik zeggen. In ieder geval anders, subtieler, minder flauw.

Bij het einde had ik dan echt even het idee van GOSH, dit is wel erg moralistisch en dan lijkt het echte einde opeens een fuck you naar alles wat moralistisch is? Lichtelijk geniaal.

Dat is dan ook de conclusie. Off beat humor, situaties die zo absurd zijn dat ze grappig worden, dingen die heel onverwachts aan komen waaien. Maakt dit toch wel erg gelaagd en slim in elkaar gezet. Super!

Moon (2009)

1,5
Argh, goedkoop jatwerk en dan te bedenken dat de film in al in een paar toplijsten terug te vinden is.

Positief beginnen. Goed dan. Sam Rockwell speelt best goed en ook Spacey. Zo dan hebben we dat gehad.
Derze film kwam namelijk over als jatwerk, of hele sterke inspiratie, take your pick. In ieder geval stoorde het mij. Het klonen, de memory imprints, de slimme robot allemaal sci-fi cliche's die inmiddels beter gedaan zijn. Allemaal niet zo erg, maar ik heb het idee dat de film zelf echt weinig nieuws inbrengt.

Binnen was het steriel, zo ziekenhuisachtig. 2001 had het, in zekere zin had Dante 01 het en deze heeft het ook heel erg. Daar ben ik geen liefhebber van. Te strak, niet boeiend, ik mis iets dat ademt. Buiten zag het er dan een stuk beter uit, maar mocht het een stuk claustrofobischer. Die man was in zijn 1tje op de maan, dan mag het allemaal wat benauwder. Muziek heb ik niet zo opgemerkt, behalve dat het op het eind een beetje naar 2001 toe trok en dat is natuurijk niet goed.

Vooral een film die me niet kon verassen. Verder keek het ook niet echt lekker weg. Veel cliche's dus ook. Goed acteerwerk, maar das alles.

Motel Life, The (2012)

4,0
opa-ben schreef:
Leuk zijn de verhalen die Frank verteld om zijn broer op de been te houden.


Ongelukkige zin in dit geval.

Anyway, ik had hier niet zo veel van verwacht. Een verzameling b-acteurs, die een toch al soapy verhaal op film knallen over 2 broers met een rotleven. 1 ongelukkig in de liefde en het leven, de ander zonder been, die net een kind dood reedt. Dat kon toch niet goed gaan?

Zeker in het begin lijkt het er ook sterk de foute richting in te gaan. Stephen Dorff doet stevig aan over-acting en Kris Kristofferson, tsjah eh die speelt een soort iin-elkaar-gestortte versie van The Dude.

Toch gaat het al snel lopen. De film is eigenlijk een aaneenschakeling van short stories (vaak met animatie), ongelukkige situaties en de "bijna humor" die uit al dat leed voortkomt. Gooi ook nog een prachtige "Americana" setting in de mix en een stukje road movie. De algehele sfeer is tragisch, maar toch ook luchtig en ontspannen. Het werkt gewoon. Dit had makkelijk een niet te harden tranentrekker kunnen wezen (is het ook deels), maar de fijne sfeer, verhalen en (pijnlijke) humor redden het geheel.

Had hier dan wel niets van verwacht, maar wel gehoopt. De film kwam ik op het spoor doordat ik me al een tijdje aan het verdiepen ben in Willy Vlautin, die het boek "The Motel Life" schreef. Het boek heb ik niet gelezen (wel Lean on Pete, maar die vond ik niet meer dan aardig), maar Vlautin is ook zanger bij Richmond Fontaine. Dat is een alt-country band met heel verhalende albums. Een album als Post To Wire luistert al alsof je een boek aan het lezen band, waarbij de hoofdpersoon steeds brieven schrijft naar een vriend, deze gaan dan over drank: gokken, diefstal, geweld en het hebben van geen geld. Een album dat al haast klinkt als een roadtrip. De sfeer van Vlautin komt ook sterk in deze film naar voren en dat is knap gedaan.

Ja positief verrast. Tof!

My Babysitter's a Vampire (2010)

3,5
Toch gevonden.McDonald is een regisseur die zich in veel genres thuisvoelt: roadmovie, komedie, coming of age, thriller, muziekfilms en nu dus ook.......Youth Adult Fantasy.

How can you not like Dusk. The Second book changed my life!.

De boek- en filmserie in kwestie die 2 meiden in de film bespreken is een (verzonnen) Twilight-achtige film, waarvan zeer binnenkort de nieuwe film Dusk III: Unbitten gaat verschijnen en de dames zijn druk bezig met het organiseren van een pre-screening van de film. Nietsvermoedend van het feit dat er ook ECHT vampiers in hun dorp bestaan. Het is ook de serie die erg vaak op tv komt, in de film. een soort satire naar zowel Twilight als het eigenlijke plot in de film: namelijk dat de babysitter een vampier is en gedate heeft met iemand die er precies zo uitziet als iemand uit Dusk. En zo zitten er wel meer onsubtiele, maar ook subtielere grappen in de film verwerkt.

Hoe de film valt bij de kijker zal grotendeels liggen aan je tolerantie voor 90's georienteerde YA fantasy series zoals bijvoorbeeld Goosebumps of iets dergelijks uit die tijd. Vooral audiovisueel is dit echt throwback vol overduidelijke collegerock en gedateerde SFX, maar dat lijkt ook wel de bedoeling.De humor is soms wat flauw en het verhaalverloop voorspelbaar, maar het is vooral een film met het hart op de juiste, weirde, campy plaats. Een komedie die binnen 85 minuten toch wel zijn eigen wereld neerzet, vol meta-humor en liefde voor het horrorgenre. Voor een jeugdfilm is de film trouwens behoorlijk hard. Binnen een half uur heeft de 1e vampier al een bloederige vork in zijn voorhoofd. Bravo, het hoeft allemaal niet zo braaf. Ook zit er ene behoorlijke seksuele lading in.

Eerder een lange pilot, de serie schijnt na deze film naadloos verder te gaan. Valt dus ergens tussen Goosebumps en laten we zeggen The World Of Alex Mack. Het is iets wat ik zeker ook vroeger erg leuk had gevonden. Mooi om te zien dat dit soort slimme jeugdhorror/komedie nog gemaakt wordt.

My Winnipeg (2007)

4,0
ja, eh. Apart filmpje.

De visuele stijl beviel me wel. Sowieso is dat wel het voornaamste punt, dat ik de film een goede score geef.
Zwart wit in combinatie met sneeuw, kan goed werken. Ook hier doet het dat goed. Aparte is, dat de sneeuw op de film lijkt te liggen, in plaats dat het in de film sneeuwt. Raar effect.
In de montage zit veel dynamiek.Soms erg langzaam en soms zo snel, dat je sommige beelden bijna mist. De afwisseling/omschakeling wordt erg speels gedaan. Ritmisch, zou ik bijna zeggen.
Ook leuk is de tussenvoeging van (simpele) animatie. Het geeft het geheel extra spot mee.

Het verhaal, zou zonder die beeldenritmiek minder interessant zijn, voor mij. Toch word het apart verteld. Een mix van nostalgie, trots, spot en verbitterdheid houd het interessant.
De voice-over kent dezelfde speelsheid als de beelden. Soms werkt het zeer hypnotiserend, waar het een andere keer zeer verbitterd en bijna agressief klinkt.

Toch wel een klein tripje, waar de beelden belangrijker zijn, dan het verhaal/de woorden. Lastig te beoordelen. Zit tussen de 3.5 en de 4*

Mysterious Skin (2004)

3,0
Weg zijn de felle kleuren, weg is de chaos, Hiervoor in de plaats krijgen we wel een film met een beter en wat pijnlijk verhaal.

Een erg mooi verhaal wel. Voice-over ondersteunt en erg indrukwekkend.. Zeker die Neil word goed neergezet. Tsjah en Trachtenberg, altijd al een zwak vor gehad, al lag dat destijds meer aan Joss Whedon dan aan haar zelf. Blijft schattig, dat sowieso.

Ik ga mezelf hier ietwat herhalen. Pittig onderwerp, maar ik mis de kenmerken die de eerdere films wel hadden. Alternatiee soundtrack,felle kleuren, rare karakters, een beetje parodie en bovenal een raar einde. Hierdoor word dit toch wat normaal. Wel vod ik het een indrjekkend verhaal.

Mystery Team (2009)

3,5
Voordat Donald Glover bij Community kwam had hij al een "rapcarrière", maar belangrijker nog, hij zat in een sketch comedy groep genaamd Derrick Comedy. Bij gebrek aan Community afleveringen zijn de sketches van deze groep een leuk alternatief (al is het erg anders), dus ik was benieuwd naar deze film.

Mystery Team gaat over 3 18 jarige jongens die zich gedragen alsof ze nog geen 10 zijn. Allen hebben ze 1 passie, mysteries oplossen, met een groot vergrootglas en in kledij, net als Sherlock Holmes.

Op die manier gaan we vreselijk kinderachtig van start en dat blijft het ook vaak. Vloeken is uit den boze, meisjes zijn vies, sex bestaat niet en iedereen drinkt braaf chocolademelk. Het contrast kan niet groter zijn als het team een moord op moet lossen dat hen bij een seksclub brengt vol met tieten, gevloek en kots.
Aubrey Plaza (Parks & Rec) heeft een lekker droge delivery in de supporting rol.

Dit is een vreselijk blije en vreselijke flauwe film, met in hevig contrast wat zwaar lompe, smerige scenes. Het doet vaak denken aan Broken Lizard, oude Stella sketches en toch ook wat Community. Zeker niet voor iedereen aan te raden en je moet er voor in de bui zijn.