Mod Fuck Explosion (1994)

Op de kop kunnen tikken bij de WORM shop in Rotterdam, samen met My Degeneration en Terminal USA. Erg erg blij met deze obscure werkjes.

Dit Mod Fuck Explosion heeft een unieke visie, die maar voor een aantal mensen het bekijken waard zal zijn. Een beetje een no-wave sfeer, met donkere scenes, slordige montage en noisey punk muziek. Qua stijl heel erg geworteld in de Cinema of Transgression stroming, met zwaar over-the-top expliciete dialogen en ranzige scenes vol stront en bloed. Richard Kern zou er blij van worden, maar ook John Waters kan een glimlach vast niet onderdrukken.

Toch heeft de film iets dromerig, poëtisch en vervreemdend onder die smerige laag. Een ontdekkingsreis naar acceptatie door zichzelf en anderen, bevrediging van seksuele verlangens, berusting met sociale afzondering en vervreemding en uiteindelijk de obsessie met hetgeen er voor zorgt dat je lekker in je vel zit, in dit geval een (symbolische) leren jas.

Vervreemding zit diep in de film. Niet alleen London is vervreemd van alles en iedereen, andere karakters zijn ondanks een "groepsband"ook richting- en betekenisloos. Op de audiotrack wordt gespeeld met vertraagde, niet synchroon lopende voice-dubbing en muziek/omgevingsgeluiden die elk moment het dialoog kan overstemmen. Ook visueel zitten er surrealistische scenes in. De alles naar de klote wereldvisie van de vervreemde jongeren komt vooral voort uit onzekerheid, maar ook op het eind van de zoektocht blijft verbittering overheersen. Ok, we zijn wijzer, levenservaringen rijker maar what the fuck is die volgende stap. Is dit alles waarvoor we leven? Niet optimistisch, te zwart-wit gedacht, maar ergens wel begrijpelijk.

Qua thematiek misschien nog wel het best te vergelijken met de Teenage Apocalypse Trilogy van Gregg Araki, maar veel "kunstzinniger" cynischer, rauwer en minder hoopgevend. Zoals gezegd, boeiende cinema, maar niet voor iedereen.