menu

Hier kun je zien welke berichten Inland Rabbit als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Aanmodderfakker (2014)

2,5
Nee, niet echt goed en dan is mijn eindcijfer uiteindelijk nog mild. Dit komt omdat er een aantal leuke herkenbare grapjes inzaten, die zonder uitzondering allemaal van de moeder kwamen. [Breng je de bakjes wel terug? Mijn moeder roept het ook elke keer als ik kliekjes meekrijg, zo herkenbaar en dus grappig.

Wat niet gezegd kan worden van de hele film, want de leuke grappen zijn op 1 hand te tellen. Thijs is in zekere zin een hopeloos geval, maar de druk die de buitenwereld op m uitoefent om zichzelf te veranderen is niet goed. Laat die jongen, dat besef komt vanzelf wel. Het was ook leuker geweest als de film dat eerder had beseft, want het gedoe met zn zus, Lisa en meneer G zijn geforceerd en saai.

Vooral het laatste half uur kent dan nog wel wat leuke momentjes, doordat je Thijs helemaal ziet afglijden. Niets is leuker, daar had best wel meer van in mogen zitten, misschien hadden ze er ook eerder mee moeten beginnen.. De openbaring met het ei doet de boel geen goed. Dat in de laatste 10 minuten opeens alles drastisch veranderd is misselijkmakend en totaal niet realistisch. Het cliche wordt niet opeens grappig vanwege het feit dat de makers realiseren dat het een cliche is, daar is meer voor nodig.

Jammer, Eva van End was veelbelovend, maar als Ten Horn op deze voet verder gaat weet ik niet zeker of ik zijn volgende film nog wel wil zien. Ben benieuwd: Iets minder standaard romcom/coming of age cliche graag!

ABCs of Death, The (2012)

3,5
Het concept was min of meer bekend, 26 Directors krijgen elk een letter van het alfabet. Daar moesten ze een woord mee maken en daar een invulling omheen bouwen. Maar maar, dat wordt toch hartstikke ongestructureerd en een hutspot aan stijlen? Ja, dat klopt. Qua genre durf ik te beweren dat een groot deel van de shorts niet eens echt horror is, maar meer fantasy, zwarte komedie, actie of scifi.
Persoonlijk vind ik het gekkenwerk om elke short individueel te bespreken. De titels geven per short en teveel ingaan op de inhoud is ook wat ongepast. Een short is variërend van 1 tot 10 minuten, wat valt er te zeggen zonder te spoileren? Hmm moeilijk.

De hoogtepunten als eerst:

A – Vigalondo
Een lekkere binnenkomer en gelijk al niet typisch horror. Kurkdroge, zwarte komedie met een luguber tintje. Qua sfeer ook typisch dat Spaanse, trouwens.
D – Sarmiento
Ik dacht eerst dat het wat Frans was. Bikkelharde short en geschoten in een soort videoclip-achtige stijl. Coole soundtrack ook. Erg veel energie in deze short, maar contrasterend juist heel beheerst geschoten.

I - Grau
Ziek en intens, aardig smerig ook. Creepy filmpje. De engste tot dan toe. Beetje bodyhorror ofzo. De drone op de soundtrack mag er ook wezen!

J – Yamaguchi
Tsjah. Samurai horror/komedie? Vreemd filmpje, wel geslaagd. Leuke special effects

L – Tjahjanto
Bizar filmpje dat botte humor mixt met torture porn (no pun intended)

N – Pisanthanaku
Een soort bizarre rom-com met een twist. Leuk filmpje.

Q – Wingard
Een full-on meta komedie met Wingard zelf in de hoofdrol. Goed bedacht en hilarisch uitgewerkt.

R – Spasojovic
Ik ben totaal geen fan van Sprski film, maar dit was wel erg gaaf. Bodyhorror en nogal smerig ook. Anderzijnds ook erg steriel, koud en hard. Niet verwacht, toch gekregen.

Unearthed – Wheatley
Even dacht ik in [REC] belandt te zijn. Had dit niet zozeer verwacht van Wheatley, maar het we wel. beklemmend, maar ook een flinke scheut zwarte humor.

XLL – Gens
Ook weer een ziekelijk fysiek filmpje en gelijk met de meeste gore. Mag eindelijk ook wel, want zoveel hadden we dat nog niet gezien. Hands down de beste letter.

Z – Nishimura
Een Japanse splatter hadden we nog niet gehad. Bij deze dan. Nog een stukje meer expliciet, nu hij zich niet hoeft te houden aan de censuur van Japan. Niets nieuws onder de zon, wel lekker maf.

Eervolle vermeldingen voor de shorts van Iguchi en Jake West (best cool). De niet om aan te zien award gaat naar Ti West, geen idee wat daar de bedoeling van was. De Forzoni short was ik ook geen fan van en die van Rumley deed me ook niets. De rest hing er een beetje tussenin. Kom ik er op uit dat de helft van het alfabet geslaagd was en de rest wat minder. Ik vind het een meer dan logische uitkomst, met zo’n mengelmoes van stijlen. 3,5*, maar eigenlijk 3,72* of zo. Knap project!

Edit: Ieder zijn ding trouwens, maar de 5* van Fillumgek vind ik wat overdreven, aangezien ie zelf al aangeeft dat sommige letters niet echt de moeite waard zijn.

Adjuster, The (1991)

4,5
Verdomd moeilijk om hier iets over te zeggen, zonder het mysterie- en daarmee de sfeer van de film weg te geven.

Noah is een Adjuster. Na een traumatische ramp helpt hij mensen hun leven weer op te bouwen. Hij woont in een huis met zijn vrouw Hera, haar zus en een zoontje. Hera is censor.Dan is er nog het koppel Bubba en Mimi, die ook een sleutelrol in de film hebben.

Tsjah en wat kun je dan vertellen. Egoyan censureert zijn eigen film, door te bepalen wat wij als kijker wel of niet mogen zien en vooral "wanneer" we het zien. Daar is alvast de link naar het verhaal van Hera. Door deze benadering krijgt de film een mysterieus tintje, dat voornamelijk komt doordat we als kijker bepaalde details in het plot niet direct te weten komen. Er wordt als het ware ingezoomd op activiteiten in het privéleven van die mensen, zonder dat er meteen duidelijk wordt waarom ze zo leven. We mogen lekker voyeuristisch meekijken, maar wat weten we nou eigenlijk? Een idee dat door 1 van de karakters in de film ook letterlijk wordt uitgelegd, trouwens.

Daarnaast kent de film ook een mythische/religieuze laag. Noah is zowel een bijbels figuur/engel (de film refereert er enkele keren letterlijk naar), als ook Robin Hood (hij helpt de armen/getraumatiseerden en haalt geld van de rijken/verzekering. Bovendien schiet hij peilen op een bord met de tekst "Sherwood Forest"). Bubba kent overeenkomsten maar is de duivel. Hij bedriegt mensen en speelt graag met vuur. Ik weet dat Hera uit de Griekse mythologie komt, maar die link zie ik niet zo, met betrekking tot de film?).

Dit alles verpakt in een bijna surrealistische uitwerking. Zowel visueel als qua soundtrack doet het aan Lynch denken. Broeierig, bevreemdend, verwarrend. Egoyan heeft echter een eigen stijl, die veel cynischer, meer psychologisch en erotischer overkomt. Minder dromerig ook., hoewel het trage camerawerk en het spel met kleur en -licht zeker wel een bezwerend effect hebben.

De invloed van tv en radio is groot bij zijn beginfilms en dat is hier niet anders. Op de radio speelt steevast een countryliedje tragedie, eenzaamheid en op momenten dat het er schijnbaar toe doet, krijgen we mysterieuze beelden te zien op een tv in de huiskamer die maskers, later terugkerend. Refererend naar hoe anderen Noah en Bubba zien, vooral hoe zij gezien "willen" worden? Dus nooit 100% zichzelf..

Tsjah en dat is het wel een beetje. Bijzondere film, met vele lagen en meerdere interpretaties mogelijk. Bovendien een film die zo vol zit met kleine details, dat een tweede kijkbeurt waarschijnlijk weer heel andere dingen prijsgeeft.

Adventureland (2009)

3,5
Ik keek hier erg naar uit, omdat ik het idee had dat Mottola wel degelijk over talent beschikte maar een beetje werd terug gehouden door de grove humor van Rogen en Apatow, hoewel Rogen's rol in Superbad zelf nog wel erg leuk was.

Ja hoor, dit is totaal anders. Echt een komedie is het niet, want er valt niet veel te lachen. Meer een feel good movie in een 80's sfeer. Wat deze film voor heeft op anderen is dat het allemaal niet overdreven word. Geen gezuip, dorm studenten humor, platte sex grappen en al dat soort shit en ik moet zeggen dat het toch well een verademing is tussen alle andere gelijke films. Dit zijn mensen. Ja er zijn cliche's, tuurlijk, maar zijn die er ook niet in het echte leven?

Vooral heel menselijk dus. Ja, dat zei ik ook al van de laatste Smith en daar kwam ik op terug, omdat het gewoon een slechte film was na een 2e kijkbeurt maar de feel en vooral het acteerwerk in deze film voorkomt dat. Zelfs Ryan Reynolds weet er een redelijk goede acteerprestatie uit te persen en ik ben echt geen fan van hem.
Een grote rol voor soundtrack ook. Niet dat het vloeiend gebruikt word, maar meer als een playlist. Niet de hele soundtrack bevalt me dan ook, maar de VU/Lou Reed insteek mag er wezen.

Ik had het in het begin al over cliche en als je veel youth comedies kijkt dan valt het gewoon op, want waarom speelt in dat soort amerikaanse komedies de ontmaagding zo'n grote rol. Net alsof het het belangrijkste is om te doen voor je naar je volgende school gaat . Dit is me uiteraard al eerder opgevallen en ik vind het een erg raar gegeven.

Verder een erg lekkere wegkijk film die vooral veel hart heeft en menselijk overkomt.

After Hours (1985)

3,0
Ik kan het hebben over de mooie sfeer van deze film. Donkere straatjes, regen en veel neon verlichting. Over de fijne cameravoering en over de soms irritante muziek. Waarschijnlijk allemaal door toedoen van Scorsese. Daar ga ik het niet over hebben, want weg van de regie valt iets veel leukers te vertellen, het verhaal van Joseph Minion.

Minion verzon het script van After Hours in zijn studententijd, grotendeels geïnspireerd door het radio hoorspel van Joe Frank. Die kwam erachter en klaagde hem succesvol aan voor plagiaat. De carrière van Minion is het nooit meer echt te boven gekomen en de regisseurs die daarna nog met zijn scripts werkten gaven hem geen credit voor de vreemde, nogal bizarre scripts. Hij wist na After Hours o.a. nog zijn stempel te drukken op Vampire's Kiss met Nic Cage en het naïef aandoende, maar eveneens duistere Motorama .

Ik zag deze 2 genoemde films eerder dan dit After Hours en dan vraag ik me achteraf toch af waarom deze film niet wat vreemder kon zijn. Stond Minion aan het begin van zijn (niet erg succesvolle) carrière, of werd hij wat tegen gehouden door Scorcese? Who knows. Feit is dat hij later vreemdere scripts zou schrijven.

Alle ingrediënten van zijn stijl zijn wel aanwezig hoor. Een vreemde sfeer en dito typetjes, ongelukkige situaties en toevalligheden die maar blijven opstapelen, zwarte humor en een zekere vorm van zelfbewustheid. Als de hoofdpersoon op den duur uitkraamt na de zoveelste ongelukkige situatie "I'll probably get blamed for that" is in ieder geval duidelijk dat de steeds groter wordende voorspelbaarheid in de film wel bewust gedaan is. Toch, het mag allemaal wat meer. Ja Paul beleeft een ongelukkige nacht, maar het valt achteraf allemaal wel mee.

Dat ik de 2 genoemde films eerder zag speelt ongetwijfeld mee in mijn beoordeling. Deze zin veel vreemder, meer over de top en pikzwart. Jammer dat Joseph Minion zo vroeg in zijn carrière al tegen een schandaal aanliep, ik had hem graag eens met David Lynch of Terry Gilliam zien werken, dat zal nu niet zo snel gebeuren. Een vergelijking met de Lynch sfeer zie ik hier ook wel, maar niet 1 die de film omhoog tilt. Zie er best wel wat van de goofyness van Wild At Heart in, maar dan toch wel ietsje minder uitgevoerd. Minion, Cultheld nu en dik verdiend ook, want qua schrijfwerk is zijn stijl erg fijn.

Wat betreft Scorcese, die zorgt voor de rest. De mooie stijl, de cameravoering en het vlotte sfeertje. Echter, dat is niet wat de film nog wel vermakelijk maakt. Joseph Minion

Ai no Mukidashi (2008)

Alternatieve titel: Love Exposure

4,0
Sjah ik wil hier wat zinnigs over schrijven, maar geen idee of dat me lukt. Ik ga het proberen.

Als leidraad door de film lopen de zoektocht naar liefde, het christelijk geloof en dan vooral hoe twijfelaars en sekteleden er mee omgaan.

De invulling van deze basis is nogal freewheelen geblazen.Beetje actie, beetje drama, uber flauwe humor, wat zwartere humor en romantiek. Het wisselt ook nogal snel. Waar je de ene minuut naar een romantische scene zit te kijken, zit je een minuut erna alweer in een lompe actiescène. De film komt nergens rommelig over, want deze elementen worden zo vloeiend gecombineerd dat het eigenlijk niet eens opvalt dat er zo drastisch in toon wordt geswitcht. Knap is vooral dat de film erg lang duurt, maar ik me geen moment heb verveeld en nooit de neiging had om hem uit te zetten.

Sono doet me een beetje aan Miike denken, dezelfde kwaliteiten in het totaal op zijn kop zetten van de toon in de film.
Sono doet het vloeiender, Miike doet het vaak veel abrupter. Sono weet zijn films in principe ook interessanter te houden, waar langere Miike films altijd wel inzakmomenten hebben.

Tot slot,ik heb nu 2 Sono gezien, maar het voelt alsof ik er 4 heb gezien ofzo. De spervuur aan ideeën die op je word afgevuurd is uniek te noemen. Moet ik nog wel even zeggen dat ik Strange Circus net dat ietsje beter vind. Een heel stuk donkerder, zwarter en op sommige momenten toch ook grappiger. Echter, deze mag er wezen hoor.

All Cheerleaders Die (2013)

3,0
Moeilijke film om te beoordelen dit. Wat begint als een soort Bring It On, met een parodie op realityseries van MTV, ontpopt zich tot een occulte komedie zoals The Craft met een belachelijk over the top slasher-element

Wat vooral opvalt aan deze film zijn de special effects. Zeer eigen, waarbij "glinstertjes" in alle kleuren van de regenboog zorgen voor een extra goedkoop effect. Dat in combinatie met bloed dat lijkt te zweven, bizar. Eigenlijk had dit best voor een foute 90's film kunnen doorgaan, ware het niet dat de film vol zit met goedkope dubstep, overdreven hiphop en bombastische klassieke deuntjes voor dramatisch effect.

Tsjah, wat overblijft is 1 en al zelfbewustheid, met een aanloop die helaas eigenlijk veel te lang is. Jammer. Die aanloop vertraagd de film. had er meer snelheid in gezeten, dan was dit 1 groot fout feestje.De aftiteling zegt "Part One", dus wordt er gesuggereerd dat er een 2e deel komt. Dat zou ik nog geen eens zo'n slecht idee vinden. Prachtig vermaak dit, al is het misschien wel een beetje verspild talent, zeker voor Mckee. Achja...

Allegro (2005)

5,0
LYNCH, dit was zeker niet mijn eerste indruk van deze film, maar als eindconclusie kan ik er een stuk Inland Empire zeker in vinden. Het benauwde, een stukje verhaalconstructie, stukje emotie. Toch is dit op veel gebieden ook wezenlijk anders en zeker minder surrealistisch.
Dat ik Lynch noem, wil denk ik wel gelijk zeggen van wel niveau ik deze film vind.

Waar te beginnen, het is zo lastig. Geen moeilijke film, maar aan de andere kant toch ook niet makkelijk verteld.
Het basisverhaal is erg makkelijk, althans wat ik eruit haal. Zetterstrøm heeft een gesloten persoonlijkheid. Verliest op een tragische wijze zijn vriendin, maar verdringt dat. Vervolgens stort hij zich nog meer op de muziek, die steeds afstandelijker wordt .
Het Zone stukje in de film, is een uitgebreidere vertelling, van iets wat ook veel conventioneler verteld had kunnen worden. Knap gedaan.

Audiovisueel echt super. Zo veel sfeer kom ik maar weinig tegen, ja Lynch dus, maar wel heel anders.

In het begin is het visueel apart. De afwisseling tussen die tekeningen en de normale beelden zijn erg leuk gedaan. Daar zijn al de vage camera bewegingen te zien, wat schudden, in en uit zoomen op een persoon, heel apart. Naarmate de film vordert, realiseer ik me dat het gewoon heel leuk gedaan is en consequent telkens weer.
The Zone betekent ook visueel een andere stemming. Veel donker, maar aan de ander kant ook veel licht. Apart gedaan en het ziet er gewoon heel sfeervol uit, vooral in de straten daar.
De soundtrack sluit aan op de beelden, of andersom. Mooie piano klanken, afgewisseld met donkere drones. Apart gedaan.

Het werkt gewoon mooi samen. Dat moet natuurlijk ook met een film over muziek. De manier hoe het hier word toegepast, weet het echter ook meer emotie te creëren, het audiovisuele plaatje. Sterker nog, als die samenwerking er niet was geweest, was er vast weinig van de film over gebleven.
Het leunt vrij veel op die en het verhaal kan wel erg sterk zijn, maar het is uiteindelijk het audiovisuele wat het meest van de emoties maakt.

Al is het natuurlijk ook het totaalplaatje en dat is misschien nog wel het knappe aan de film. Alles klopt!
Lang geleden dat een film me zo overdonderd heeft. Als ik dan lees, dat veel mensen Reconstruction hier beter vinden, vraag ik me af wat me nog te wachten staat. Die gaat er zeker aan geloven natuurlijk.

Alléluia (2014)

4,0
Ergens vond ik het eerste half uur niet zo sterk. Ik hou van filters met RGB kleuren, maar hier zag ik het nut niet zo. Had gewoon een neon gloed gebruikt en het was mooier. Dit was wel heel hard. Verder was de opbouw gewoon weinig bijzonder.

Later werd het dan toch meer zoals ik van Du Welz gewend ben, de [kampvuur scene is geweldig en ook het musical gedeelte was grappig. Zo waren er nog een aantal momenten die aan zwarte komedie deden denken, maar zo grappig, zwart en vreemd als in Calvaire werd het niet.

Ook de manier van filmen lag me niet perse, zo dicht op de huid geniet vaak niet mijn voorkeur, maar aangezien zowel Michel en vooral Gloria een vreemde kop hebben, heeft het ook wel wat mysterieus.

Uiteindelijk een luguber en soms grappig werkje, maar er zijn ook zat momenten dat het geheel een klein beetje dood slaat (hah!). Niet storend verder, dit is gewoon weer goed.

American Mary (2012)

4,0
Meer een psychologisch drama met wat body horror thrown in. Wie hier een volbloed horror verwacht komt bedrogen uit, in ieder geval wel als je echt nauw kijkt op het genre. Denk Cronenberg, Miike's Audition of het maar ten dele geslaagde Strangeland (1998) en je komt al veel meer in de richting.

Om te beginnen bij een erg sterke rol van Katharine Isabelle, die sommigen misschien nog wel kennen van de Ginger Snaps reeks. Hoe ze hier van zwak jankeballetje met een overdreven zwakke maag overgaat naar een steenkoude, verbitterde "chirurg", met alle emoties en trauma's verborgen achter een masker, is erg bewonderenswaardig. De andere acteurs zijn niet zo sterk, met een totaal absurde bijrol voor de zusters zelf, die op zich wel humoristisch is, maar de professionele sfeer van de film een beetje onderuit haalt.

Op visueel gebied meer dan oké. Er wordt veel gebruik gemaakt van allerlei lampen in donkere omgevingen, of het nu hard licht of neon is, sfeerverhogend is het zeker. Ook de gethematiseerde soundtrack mag er wezen. Vaak zorgt het voor een rustieke sfeer bij de wat ziekere scenes, die het geheel nog ietsje zieker maken. De rest van de soundtrack is nog steeds vreseklijk. Overdreven goedkope sleazy rock en industrial/electronic, maar het past wel bij de sfeer van de film,

Het tempo van de film ligt vrij laag, wat soms goed uitpakt, maar niet altijd. Bij de meer twisted scenes past het prima, maar anders sleept het wat teveel aan. Qua montage is het ook nog niet alles, waar sommige scenes wat langer mogen duren, worden anderen wel heel erg abrupt afgekapt.
Alles is een beetje te rustig en gecontroleerd om echt een grote shock achter te laten, maar als rustig drama met een zeer twisted randje werkt het wel heel goed.

De film heeft wel een positieve indruk op me gemaakt, maar om van een horror sensatie te spreken gaat wat ver. Een sterke sfeer, mooi spel met licht en prachtig acteerwerk van Katharine Isabelle maken het een film zeer de moeite waard om te bekijken, zolang je de verwachtingen van "horror"een beetje bijstelt. Volgende keer wat betere acteurs, betere montage en wat minder platte rock en dan zit er nog wel eens een geweldig cijfer in voor de zusjes.

American President, The (1995)

3,5
Toch wel weer goed. Echter, ik heb een beetje een balans probleem. De politieke stukken vind ik vaak erg droog en de romantische stukken vaak net wat te zoet, vooral ook met die grootste muziek erachter.

Genoeg scenes die daar precies tussenin vielen. Zo'n poolscene waar een hele discussie word afgedraaid en tussendoor ook nog eens gezegd word welke bal er gepot gaat worden is vrij sterk. Zo'n ham- of scene op t bal is ook erg goed. Ik zat alleen niet te wachten op de drogere congres scenes, aangezien deze gewoon wat dufjes waren. De echte romantiek was me dan weer veel te BLEGH!

Wat ik nog meer miste is wel iets heel belangrijks: In alles wat ik van Sorkin zag, had hij de humor om een grap te herhalen, maar dan wel op lichtsnelheid. Klinkt raar, maar vooral de mensen die Sports Night hebben gezien weten wat ik bedoel.

Een scene als:
Dan: Orlando Rohas is pitching tonight
Rebecca: I dont know who that is!
D: The pitcher, Orlanda Rohas!
R: I dont know who that is
D: Orlando Rohas, the pitcher, he plays baseball
R: I still dont know who that is!

Afijn, dat ging dan eindeloos door en juist daarom was het zo geweldig. Jammer dat ik dat hier niet zo gauw terug zag nog.

Fijne film wel, maar je begint inmiddels beter te verwachten.

Anaraifu (2005)

Alternatieve titel: Analife

4,0
hmm dit werkt niet echt "optimaal" op een klein schermpje en minder geluid, dus dit moet ik maat eens aan zien te schaffen. Ik krijg op Yesasia geen hit, dus geen dvd uitgave?

Aparte "film".
Mooie combinatie van een vaak collage achtige beeldtaal, met film erachter. Daarover hoor je een eeuwig durende monoloog, in de 3 verhalen. Ook de soundtrack is steeds aanwezig, veel electronisch werk.

Geen tijd om je te vervelen.
Een mix van serieuzere stukken en humor. Alles blijft echter erg bizar. Dit heeft uiteraard te maken met de onderwerpen van de verhalen. Verhalen die door terugkerende details, aan elkaar verbonden worden.

Als de 3 verhalen zijn afgerond, word er echt gegaan voor een WTF moment in de finale. Daar slaagt het ook goed in, maar ik denjk dat de film ook niet anders had kunnen eindigen. Behalve het gewoon bij de 3 verhalen te laten, maar dat was waarschijnlijk minder leuk geweest.

Toch wel uniek.

Angus (1995)

3,0
Deze film heeft zn soundtrack mee, Green Day (toen het nog geen rock opera spelende watjes waren) ingezet op de goede momenten, Mazzy Star ingezet op het goede moment en dan heb je me al een heel eind mee. Dat en een coming-of age setting met jeugd acteurtjes die we later nog in een aantal leuke rollen zouden terugzien. Denk daarbij aan Chris Owen (American Pie), James van der Beek (Dawson's Creek) en Kevin Connolly (Entourage).

Toch kan de film niet rekenen op een respectabele 3.5*, daar waren de moraaltjes iets te standaard voor, kregen we een aantal "jank-jank wat ben ik zielig" momentjes en zijn speeches van onzekere pubertjes al wel eens beter gedaan.

Niet origineel, niet heel goed, maar vermakelijk en met 27 graden huiskamer temperatuur op de late avond hoeft het ook niet meer te zijn.

Another Earth (2011)

4,0
Ik zal deze film ook eens wat aandacht geven, dat is zeker niet onverdiend.


Vergelijkingen zijn er al genoeg gemaakt, maar deze film laat zich niet zo snel vergelijken. Als ik het dan toch zou moeten proberen, zou ik zeggen; gooi wat Debra Granik (sfeer) en Aranofsky (soundtrack, deels montage) in een blender en je komt een heel eind.Een vergelijking met Melancholia is snel gemaakt, maar klopt niet echt.

Hoewel dit een sfeervolle film is, is het sociale en dramatische aspect van deze film minstens zo belangrijk. Een scheut filosofie en spiritualiteit is de film ook niet vreemd, 2 onderdelen die me wat minder interesseerden en waar ik me achteraf dan eigenlijk ook niet zo druk over maak.

Mooi voelbaar drama, met sterk acteerwerk. Je voelt de pijn van beide karakters. Scenes tussen Rhoda en John zijn emotioneel interessant, omdat je als kijker een spanning voelt, maar je niet weet wanneer het openbarst. Grimmig, terug getrokken, maar hier en daar toch ook de nodige lichtpuntjes.

Zoals ik al zei, de film heeft een sterk filosofisch tintje. Nu is dat de film eigen, maar de voice-over duwt de kijker ook nog een bepaalde richting op, met uitspraken waar je dan over na kan denken. Dat wilde ik helemaal niet. Met als gevolg dat ik zoiets had van "oh daar heb je die vent weer" en ik was blij als hij was uitgesproken. De film heeft zelf voldoende stof om over na te denken, daar had ik die vent niet voor nodig.

Qua sfeer is de film heel eigen, maar een beetje all over the place. Vaak gezien bij debuutfilms, een spontaniteit die tot leuke dingen kan leiden.
De film begint met de auto shots. We zien alleen een gezicht en een rechter spiegel. Mooi shot. Zo zijn die "auto"shots wel vaker erg sfeervol. Wandelingen door het bos, naar locaties toe of het zitten in de trein zijn somber en grauw. Mooi. Verder in de film, vooral tijdens gesprekken, zien we harde, ongecontroleerde zooms op gezichten. Kon het niet echt plaatsen, aangezien andere shots juist zo vloeiend en sfeervol waren. Doe het één of het ander, maar dat soort dogma (naja ik overdrijf) achtige gerommel vond ik niet zo passen hier.
Qua Soundtrack dus een flinke scheut electronic en dat doet wel een beetje Aranofsky achtig aan, of iets als in recente Franse genre films. Veel gebruik van Ambient, IDM en Drone, met een flink distorted randje eraan. Werd vaak ingezet op het eind van een climax, aparte timing. De piano klanken was ik wat minder fan van, vooral omdat er zo weinig films zijn met een mooie electronic soundtrack, had die maar wat consequenter doorgezet.

Zo had het allemaal nog ietsje beter gekund, wat mij betreft. Consequentere muziek, weg met die schokkerige beelden tussendoor en weg met die voice-over. Tsjah, dan hadden we natuurlijk een heel andere film gehad. Toch, deze man heeft een meesterwerk in zich, als de volgende film net zo "eigen" wordt als dit werkje. Zeer goed debuut alvast!

Ascension (2002)

4,0
Een beetje een open deur intrappen he, zucht geen Coltrane nee.

Nog steeds wat pretentieus. 3 vrouwen met een raar engels accent, bestijgen een toren van een fabriek, waar de moordenaar van hun God zou zitten.

Onderwijl praten ze zo af en toe over liefde en geloof. Dit gebeurd soms op serieuze toon, maar vaak gelukkig ook op zo'n toon dat je wel van een zwarte komedie kunt spreken. Ook de gebeurtenissen die zich op locatie afspelen, zijn vaak zwart te noemen en worden nog best eens van ongepaste humor voorzien. Gezien het onderwerp, blijft het toch wat pretentieus.

Maakt me verder niet zo uit, want waar de film erg in uitblinkt zijn de omgeving en de soundtrack.
De fabriek is erg gaaf. Rauwe industriële omgeving en vaak erg dromerig gefilmd. Het eeuwige traplopen van de vrouwen werkt sfeerverhogend. Alles piept, kraakt en echoot, prachtig!
De soundtrack past hier perfect bij en draagt bij aan het dromerige gevoel wat de film vaak draagt. Erg electronic, van Ambient tot meer rustig of drukker Industrial achtig.

De combinatie van erg sterke soundtrack en omgeving, maakt dit toch wel een sferische film, waar ik toch wel van genoten heb. Het soms pretentieuze en de raar engels pratende acteurs neem ik dan maar voor lief.
Had deze film zich nog meer op deze aspecten gericht, was de score ook met gemak hoger uitgevallen denk ik.

Avalon (2001)

Alternatieve titel: アヴァロン

4,5
Ook maar eens aan deze film gewaagd, aangezie ie toch best vaak in de updates terugkwam en ik veel las over het visule, ook het verhaal leek me interessant.

Ik kan toch niet ontkennen in het begin even aan The Matrix te hebben gfdacht, dat komt natuurlijk door de letters en het device wat gebruikt wordt voor het spel. Dat de regisseur de letters al veel eerder heeft gebruikt in een andere film (GITS?), al voordat The Matrix gemaakt was, verbaasd me dan weer niks. Die info had ik echter nog niet toen ik de film keek, dus dat viel in eerste instantie wel erg op. Over naar de film, want daar houd het qua vergelijking en ook qua kwaliteitsverhouding wel een heel eind op.

Beginscene's zijn toch altijd belangrijk, omdat ze je in de film moeten trekken. Vaak heb ik dan het idee dat er opgebouwd word, om de kijker aan de sfeer te laten wennen. Qua beginscene is dit wel een van de meest directe en overdonderende scenes die ik gezien heb. Alles gaat gelijk heel snel, en juist op het moment dat je je afvraagt waar je nu weer in bent gegooit word alles stilgezet midden in die explosie. GENIAAL!

Qua sfeer zit het dus wel goed, al word je in het begin op het verkeerde been gezet, door alle actie, terwijl de film betrekkelijk rustig is.
Vooral het gebruik van het filter is erg mooi en geeft de film toch een extra tintje mee. Een soort dromerige waas? Shots zijn vaak erg apart, ik noem een kookscene of de ietwat lachwekkende maar ook smerige scene met Stunner, maar ook hoe de letters in haar bril weerkaatsen als ze achter haar pc zit, is erg mooi.
Muziek/soundtrack is niet de hele tijd aanwezig, al is er wel de hele tijd een geluid, een soort kalme wave. Als er muziek is, heeft dit toch een soort verhalende functie, soort requiem, maar ook erg sfeervol. Vooral op t eind ook erg mooi.
Acteerwerk is gewoon goed, niet veel op aan te merken, en weinig over te zeggen, meer in dienst van de film.
Verhaal zit goed in elkaar en er zitten uiteindelijk toch meer lagen in dan je op het eerste gezicht zou zeggen, denk ik. Er zijn namenlijk veel dingen waarover je zou kunnen nadenken als je dat zou willen het lege boek, scheiding werkelijkheid en spelwereld?. Die behoefte heb ik niet echt gehad nog, want ook hier overheerst sfeer toch weer en dat is genoeg.

Prachtig. 4.5* voor nu nog, maar verhoging niet ver weg.