menu

Hier kun je zien welke berichten Inland Rabbit als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Xiao Shi Da Kan (2011)

Alternatieve titel: Honey PuPu

5,0
Ik denk eigenlijk dat een groot gedeelte van deze recensie niet over die film zelf zal gaan. Voor een buitenstaander zal dit overkomen als vergezocht gemijmer, voor wie de film gezien heeft hoop ik dat het nog enigszins steek houdt.

Wat als ik deze film had gezien als ik net dat beetje ouder OF net dat beetje jonger was geweest. Op het moment dat je met oudere ogen deze film bekijkt zie je een generatie die niet de jouwe is en jonger dan zit je er waarschijnlijk middenin. Zelf heb ik het idee dat ik er nogal tussenin val.
Inderdaad hebben we op school nog veel gebruik gemaakt van naslagwerken als Atlassen en woordenboeken. Pas in mijn laatste jaar van de middelbare school werd het gebruik van handmatige naslagwerken minder denk ik. Als ik het me goed herinner had ik tot ongeveer mijn 14e jaar nog een dial-up internet verbinding. Zoiets kostte nog een half uur om in te loggen en dan mocht ik maar een uur per dag. Wilde ik meer, moest ik bijbetalen. Zo’n jaar later, hadden we ADSL en dat ging dan “snel”. Als ik het dan toch waagde om te mopperen over de snelheid, hoorde je je mijn vader vanuit de keuken heel boos worden: Frank ik neem weer dial-up hoor!

Op dit moment heb ik niets meer in huis, geen telefoonboek, geen gouden gids, geen woordenboek en waarom zou ik? Toch, voor mensen die dat zo jaaaaren gewend waren, zal het vast een omschakeling zijn. Om maar niet te spreken over mijn oma, die al steeds minder van deze wereld snapt.

Er is wel steeds minder papier, geen rekeningen meer, geen facturen, mijn jaarlijkse stroomrekening. Ik krijg het allemaal op de mail. Das handig, maar wel wat frustrerend. Ik had nu juist mijn ordners zo goed op orde. Zullen er dan ook minder leesboeken en tijdschriften komen? Ik zou er persoonlijk niet mee zitten om met een e-reader in de hand een PDF-je te lezen, maar ik ken mensen zat die bij de gedachte al gillend gek worden. Verdwijnt het helemaal? Er wordt gezegd van niet, we gaan het zien.

Dingen en personen verdwijnen nou eenmaal, lichtjes het onderwerp in deze film.. Al heb ik het idee dat er altijd een nostalgiefreak is die zorgt dat het nooit helemaal verdwijnt. Zo heb ik sinds kort weer een platenspeler en een cassettedeck. Met personen is het anders, die kunnen wel eens bruut uit je leven gaan. Toch, de kunst is om dan door te gaan.
Terugkijken naar een bepaalde tijd van je leven is leuk, met muziek, films, kleding whatever, maar ik denk dat je leven in het NU ook de moeite waard is en dan moet je niet te lang stilstaan.

Nostalgie is een leuk iets trouwens, maar alles wordt moderner en moderner. Zal er altijd iets blijven om nostalgisch over te zijn? De dingen die ik beschrijf zijn voor mij nostalgie. Dat en wat concertervaringen. Echter ik zal nooit nostalgisch zijn over mij 1e bezoek aan Facebook of mijn 1e telefoon met internet.
Had het idee dat de film zich die vraag ook stelde. 1 van de vele “vragen”, want de film stelt eigenlijk helemaal geen vragen. Het laat iets zien en roept op die manier vragen bij de kijker op?

Naja, misschien hebben jullie er helemaal niets aan, maar dit bleef bij mij een beetje hangen na het zien van deze film.