menu

Hier kun je zien welke berichten Inland Rabbit als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Pako to Mahô no Ehon (2008)

Alternatieve titel: Paco and the Magical Picture Book

4,5
Observator schreef:
Paco and the Magical Picture Book

Na een prettig chaotische fantasie explosie als opening van Paco and the Magical Picture Book, waar enige samenhang en logica lijken te ontbreken, begint er zowaar een sprookje te ontstaan op een toneel in kleuren die we inmiddels van Nakashima mogen verwachten.


Erg makkelijk om een hele alinea te jatten, maar ik vind het erg mooi verwoord. Ik weet alleen niet, of ik de chaos in het begin wel zo prettig vond. Je word in een ziekenhuis gegooid met mensen die allemaal een steekje los hebben, maar er wordt weinig moeite gedaan om enige binding met de personages te creëren Iedereen is gewoon gek, met dito situaties, thats it.

Jammer, want daarna word een 100 procent sprookje/deels familiefilm getoond, met heel veel hart. Zoet, gedramatiseerd, moralistisch, ja., maar moet zo'n film dat niet zijn?
Erg meeslepend geheel, waar verhaal en emotie mooi gecombineerd word met het visuele.

Visueel weer helemaal top. In het begin net zo richtingloos als het verhaal, maar eigenlijk gewoon de hele film prachtig. Werkelijk oogverblindende kleuren. Karakters worden 10x overdreven met veel te grote brillen of kapsels en het past perfect in de film.
Het is al eerder gezegd, dus blijkbaar geen spoilermateriaal, maar de finale daar kan Pixar nog wat van leren. Sublieme combinatie tussen live-action en CGI met weer idiote kleuren.

Lastig om te beoordelen. Na het zwakkere begin, werd ik toch redelijk weg geblazen. Moet ik daar aftrek voor rekenen? Eigenlijk wel, maar helemaal terecht is het niet, want het is wel een film met het hart op de goeie plaats. lastig!

Paul (2011)

3,5
Zoals altijd weer geen idee wat de Unrated versie allemaal toevoegde die ik zag, maar vond hem leuk zo.

Duidelijk een (aardig geslaagd) huwelijk tussen de Britse humor van schrijver Simon Pegg (denk Spaced) en de Kevin Smith-achtige touch van Mottola. Ik zeg expres Smith, omdat ik het idee heb dat dit slimmer in elkaar zit dan het meeste werk van Apatow. Er word genoeg gevloekt, maar inventieve bijvoeglijk naamwoorden voorafgaande aan de vloek laten het vaak verre van standaard overkomen. De schreeuwerigheid valt me ook erg mee, Schreeuwen waar vooral Rogen nogal patent op heeft. Vooral Kristen Wiig viel me positief op en die zorgde voor veel droge momenten in situaties.

Verder wel het stereotype slacker/roadmovie. De film wil zichzelf graag een andere jas aanmeten maar is nu niet veel origineler dan een Smith of Apatow film, alleen omdat het de E.T route opgaat.Liefde voor sci-fi zie je wel overal en dat is cool. Van de Star Wars verwijzing in de bar tot de X-files verwijzingen.
Ja, het is wat flauw, qua dialoog en situaties kan het nog veel sterker, maar ik ben bang dat we voorlopig niet veel sterkers krijgen dan Mottola. (David Gordon Green anyone? I rest my case..)
Ik heb gehoord dat Mottola een tv pilot gaat regisseren met Aaron Sorkin in de schrijversstoel, ben benieuwd of dat een goede combinatie wordt. Wie weet...

Payback (1995)

3,0
Geheel volgens traditie van het materiaal wat besproken wordt zal de intro van deze verhalen veel te langdradig zijn en teveel in herhaling vallen. Dan volgt er een slap, maar smeuïg middenstuk, om vervolgens veel te voorspelbaar te eindigen…

Nacht-tv op 6 kanalen – deel 1:

Jullie hebben geluk, want deze keer is de intro extra lang. Ik zal een jaar of 10/11 geweest zijn, toen ik na sparen en langdurig lief aankijken van mijn ouders 1 van mijn eerste tv’s op de slaapkamer kreeg. Het was een lompe, houten kast, met een ronde beeldbuis en een flink uitsteeksel aan de achterkant. Ook voor die tijd al geen moderne tv meer, maar hij was goedkoop. Nadeel: er waren slechts 6 zenders voor te programmeren! Na lang nadenken werden dat in eerste instantie 1 publieke omroep voor sport, quiz en (jeugd)journaal, een kinderkanaal (maandelijks wisselend) MTV + 3 commerciële. Bijkomend voordeel: naar bed gestuurd worden was in het weekend lang zo erg niet, want ik kon films en programma’s kijken die mijn ouders me niet lieten zien in de woonkamer. Tsjah en weten jullie nog wat er s ’avonds laat op de commerciële zenders kwam? Harde actie, zwarte humor, maar vooral veel………….b-films met softcore seks. Daar zat je dan, onder de dekens, met je neus bijna op de tv, geluid zacht (oh oh, wie weet horen mijn ouders het!!!!) en wachtend op die eerste TEPEL en hete seksscene. Zo ondervond ik al snel, rule of thumb: naar die tiet kun je de eerste 20 minuten wel fluiten. Er moest iets opgebouwd worden wat dan plot heette, gaap. He, mijn ogen vallen dicht, kom op met die tieten, ik zit hier niet voor niets!

Laat ik nou min of meer bij toeval een aantal van die filmpjes op het spoor zijn gekomen, toen ik op zoek was naar films in de categorie neo-noir. “Hee, ik ken die mooie vrouw” , zo dacht ik twee dagen geleden en de volgende film die ik aanklikte veroorzaakte een soortgelijke reactie. Na wat onderzoek bleek dat het om voornamelijk twee namen ging: Joan Severance en Shannon Tweed. Al deden ook de titels van regisseur/producent Zalman King een belletje rinkelen. Waarvan dan, dat wist ik niet direct? Oja, tieten….zoveel jaar geleden, schoot me weer te binnen. Nu was ik dus echt op zoek naar pulpy neo-noir, dus hopelijk zitten er nog aardige filmpjes tussen. Dat het een lachwekkende nostalgietrip wordt vol kromme dialogen, slappe jazzmuziek en hilarische sekscenes is natuurlijk mooi meegenomen.

Payback is er zo eentje met Joan Severance. Niet gelijk de meest originele titel ook, want ik geloof dat er wel minstens vijf gelijknamige films zijn. Maar goed, het begint allemaal erg vermakelijk. Twee over-the-top uitziende punkers overvallen een drankhandel (want punks zijn criminelen, dat weet iedereen), maar moeten dat bijna met de dood bekopen, want de eigenaar heeft een dikke shotgun en schiet, behalve de punks, ook zijn hele zaak aan flarden. Dat is nog eens een knallend begin. Dan volgen we één van de (voormalige) punks genaamd Oscar in een plotje wat uit lijkt te draaien op een gevangenisdrama, maar nee, toch niet. Oscar heeft nog wat recht te zetten met een bewaker. Wraak filmpje? Oh, er is iets met geld, oh en opeens is daar ook Joan Severence. Joan Severance = tieten. Plotpunt na plotpunt volgt alsof het heel ingewikkeld is, maar simplistische gatenkaas is het gevolg. Een wraakfilm, neo-noir en een tintje softcore seks? Ja, dan zijn we wel rond.

Maar de belangrijke vraag is natuurlijk, wanneer zien we de tieten van Joan Severance? Nou eigenlijk dreigt de film zowel sfeer- als plot technisch lange tijd de goede kant op te gaan. Als 30-jarige man en neo-noir liefhebber kan ik daar alleen maar blij om zijn. Er is dreiging, het is goed gefilmd en weersomstandigheden wisselen heel sfeervol tussen extreem zonnig en hevige stortregen. Dan zijn er nog auto’s met fel brandende koplampen in het donker, mooie pistolen, stoere (deels tenenkrommend slechte) dialogen en……Joan Severance. Ze is rond de 25 minuten markering dan toch haar kleren spuugzat en besluit deze toch maar uit te doen, bovendien zijn ze nu wel kletsnat geregend. Het moet gezegd worden, erotisch gezien maakt dat in eerste instantie nog steeds indruk. Severance is een mooie, spannende vrouw. Het wordt pas hilarisch als er daadwerkelijk seks aan te pas komt. Twee hoogtepunten: 1. Boing boing gymnastiek op een onstabiele auto met enkel je witte tennis sokken nog aan. 2. De vrolijke keuken, waarbij beide acteurs zo hun coördinatie verliezen dat de pakken suiker, zout en bloem tijdens hun onderonsje van de planken af komt. Gevolg is chaos.

Ja, maar wat doet Severance dan in deze film, behalve verleidelijk kijken en uit de kleren gaan? Nou ja, dat kon je op je witte tennis sokken aanvoelen natuurlijk: Femme Fatale. Zo gooit de film na het stoute, erotisch middenstuk er weer een lading neo-noir twists tegenaan en krijgen we toch nog het einde dat je al van kilometers ver kon zien aankomen. En net als de film is afgelopen………..goed ik zeg niets meer.

Zo was dit een vermakelijke nacht, vol nostalgie, humor, badass scenes en toch best wat aardige plotjes. Waarom dit uiteindelijk geen echt goeie film is geworden valt makkelijk aan te wijzen. Met betere regie, strakker schrijfwerk en minder hilarische seks had het waarschijnlijk gewoon een goede, simpele neo-noir geweest. Maar goed, dan had ik niets leuks kunnen schrijven. Goed: tiet gezien, nu eindelijk slapen! Voor hen die dit allemaal gelezen hebben, ik zie jullie bij deel 2…….

Phantasm (1979)

Alternatieve titel: De Nacht van de Levende Doden

4,0
Heel tof. Deed me denken aan Halloween (1978) (buitenbelichting, main theme muziek, slasher-elementen) en Suspiria (1977) (de rest van de soundtrack, binnenshuis architectuur, schaduwspel). Maar ik ben de eerste om toe te geven dat ik vooral thuis ben in modernere horror en dat mijn referentiekader wat betreft klassiekers niet zo groot is. In ieder geval altijd fijn om in de eerste minuut al tieten en slasher-elementen te zien...

Mja, dan praat ik vooral over de eerste 30 minuten. Wat er daarna allemaal gebeurd kan ik niet zo snel plaatsen, al vermoed ik dat iemand als Guillermo de Toro en misschien zelfs Alex de la Iglesia hier wel door zijn beïnvloedt. Al is het niet zo clownesk en meer gewoon vreemd en nachtmerrie-achtig. Het soort eigenzinnige weirdness dat ik niet kan uitleggen: vreemde creature designs, rare kills en bizar campy gore. Je moet wel tegen een enigszins b-film esthetiek kunnen, om het even netjes te benoemen. Verder is hier niet zo veel zinnigs over te zeggen. Te rommelig, te weinig verhalend, een film die je moet ervaren om te snappen.

Ik heb het waarschijnlijk wel eens eerder verteld: ik kwam voor het eerst in aanraking met Coscarelli doordat hij het voorwoord deed bij The Complete Drive-In by Joe R. Lansdale — Reviews, Discussion, Bookclubs, Lists - goodreads.com (gelezen in EPUB, wie de uiterst zeldzame hardcover heeft kan me PMen met een prijskaartje, haha), eveneens een uiterst geschifte omnibus door een creatieve schrijver. De vriendschap tussen de heren is dus te begrijpen en ik kan het iedereen aanraden om te lezen.

Op naar deel 2, BOY!

Phantasm II (1988)

3,5
Na mijn enthousiasme voor het origineel kon ik mezelf moeilijk in bedwang houden om door te gaan met deel 2; een mixed bag, zoals ze dat dan zeggen. Ook het bewiijs dat grote studios met geld vaker WEL dan NIET genrefilms (proberen te) verkloten, Was het verhaal bij Phantasm nog dun en warrig, maar toch lekker mysterieus. Bij II is het verhaal rechtlijniger, met meer fantasy-elementen en een love interest, maar dat maakt het er niet beter op. Een aantal plot-elementen zijn dan ook echt de boosdoener waarom deze film zo dubbel aanvoelt. Een genre-switch heeft plaatsgevonden: meer slasher en actie/horror met een scheut komedie. (een beetje hoe de Evil Dead tv-serie nu is) Ik ben er niet rouwig om (hah!), ware het niet dat de soundtrack, het mysterie en de donkere visuals van Phantasm I bijna geheel afwezig zijn en de "opbouw" in het eerste gedeelte van de film dus wel saai is en een aantal voice-overs ook niet werken. Dat de held uit I is vervangen werkt ook niet mee, maar hij speelt het wel goed. In deel 3 zou de originele acteur trouwens terugkeren, dat is om het makkelijk te houden .

Maar als het dan begint, dan begint het ook echt goed! Dat is wel iets te laat, maar het is ook weer niet zo dat het tot dan toe een heel vervelende film was. Het is goed te zien dat een groot gedeelte van Coscarelli's budget is opgegaan aan actie, gore en stunts deze keer. De moordlustige ballen die rare badass dingen doen, creatieve wapens, vreemde kills en foute humor. Last but not least, The Tall Man is nog enger en dreigender dan eerst. Voor mij nu al een horror icoon dat qua uitstraling, gemene acties en minimale, ijskoude dialoog kan vechten met bijvoorbeeld een weirdo als Pinhead, dan denk ik dat Tall Man wint.

Jammer, hier had meer ingezeten: de originele acteur voor Mike, geen vage love interests en suffe verhaallijntjes, meer sfeer en meer mysterie. Goed, de sfeer van Phantasm 1 zal niet meer terugkomen, maar Coscarelli heeft zo'n eigen wereld gecureerd en hiervan heeft hij genoeg elementen behouden. Ideaal gezien zou deel 3 van mij een balls-to-the-wall horror/actie mogen zijn met meer nadruk op sfeer, humor en coolness. Laat dat verhaal dan maar zitten, misschien wordt het dan hooguit een parodie op zijn vroegere zelf, maar dat past eigenlijk wel bij deze wacky wereld.

Ik ga binnenkort weer verder, maar heb nu geen haast meer...

Phantasm III: Lord of the Dead (1994)

4,0
Oja, ik heb hier nooit meer wat over gezegd. Vind het eigenlijk bijna zo sterk als 1, maar wel heel wat leuker. Beetje flauwe horror-komedie, ik hou daar wel van. Foute oneliners, meer actie, meer gore. De ballen zijn ook lekker inventief weer. The Tall Man is gemener, maar minder beangstigend.

Nog steeds een serie die het niet van zijn verhaal moet hebben. Al vind ik dit deel logischer in elkaar zitten dan Phantasm II. Originele hoofdrolspeler weer terug en broer, voelt toch allemaal lekker vertrouwd. Bovendien is Bannister hier echt badass bezig, die sidekick mag ik ook wel. Enkel dat Home Alone achtig jochie was wat minder.

Kortom, ik vond dit heerlijke onzin,

Phantom Love (2007)

4,0
Leuk dat je m geprobeerd heb.

Lastig om hier inhoudelijk wat over te schrijven. Plot is niet echt belangrijk in deze film. Zeker in het begin komt de film nogal saai over. Veel handelingen die worden herhaald. Lulu neukt, doet haar nagels en gaat naar haar werk in een casino. Elke dag weer hetzelfde.

De film laat juist knap zien hoe Lulu in haar wereld staat. Nooit met haar gedachten in de realiteit. Niet aanwezig, leeg. Een goed voorbeeld zijn de sex scenes, waar vooral word gefocust op haar ogen. Ogen die staren in het oneindige, niet op deze wereld.
Ik denk dat Menkes inderdaad een beetje met de kijker speelt, we moeten allemaal de leegheid (niet per se eenzaam, gewoon leeg) voelen die zij ook doormaakt.
Abstracte cinema als een mix van Grandieux en Lynch, maar dan wel leger en kouder.
Alles was een stuk zwaarder geweest als de film niet zo prachtig geschoten was. Prachtig, korrelig zwart-wit. Shots waar echt over nagedacht is.

De film kent een obsessie met dromen die me dus aan Lynch doet denken. Echter de dromen zijn hier een stuk symbolischer. Het helpt bijvoorbeeld al veel als je weet wat het betekent als je over een slang droomt. Uiteindelijk kom je daar in de film ook wel achter, maar omdat ik de symboliek kende, had ik al veel sneller door wat de symboliek betekende. Uiteindelijk kun je er zelfs over twijfelen of een groot gedeelte van de film geen droom was, het wordt wel gesuggereerd op het eind. Past er ook bij, Lulu slaapwandelt door het leven en op die manier vervaagd de grens tussen droom en werkelijkheid. Op het moment dat haar leven er wel toe doet, zoals een telefoongesprek met haar ma, of een bezoekje aan haar zus, is de toon ook gelijk een stuk killer.

Geen makkelijke film en ik heb er zelfs aan gedacht om een halfje lager in te zetten. Mja, alles is wel compromisloos en de visie van Menkes is me hier wel erg duidelijk. Komt erbij dat het nog eens erg mooi geschoten is en dan komen we gewoon uit op die kleine 4*

Pi (1998)

Alternatieve titel: π

4,5
RfaD vind ik super. Dan is er The Fountain die ik niet kan aanzien, met zn zeepbelyoga bomenpraat praktijken.
Pi was altijd een kwestie van uitstellen, uitstellen en nog eens uitstellen. Waarom? Een film over een wiskundegeleerde sprak me niet echt aan. Ik was bang, dat het snel zou vervallen in veel theoretisch gewauwel. Aangezien ik niks met wiskunde kan en helemaal gek wordt van cijfers (heb me weleens willen testen op cijfer dislexie zelfs), tsjah wat dan te denken van de film....

Ik had kunnen weten dat Darren anders (moderner/persoonlijker) te werk ging. De film had net zo goed over een muzikant kunnen gaan, bijvoorbeeld. De wiskunde is meer een kapstok, voor de obsessie van Max. Gelukkig!
Die obsessie is erg goed verbeeld. Erg beklemmend.

Wat de film maakt is dan vooral de sfeer die neergezet wordt door beelden en soundtrack.
Visueel erg rauw met sterke contrasten tussen zwart en wit. In combinatie met de soundtrack, heeft het haast een cyberpunk feel. Het is in ieder geval, even beklemmend en even rauw.
Die soundtrack is dus ook erg sterk. Erg drukkend, afstandelijk, heel digitaal. gaaf. Aphex in een film, gebeurde dat maar vaker.

Ja, echt zwakke punten kan ik niet opnoemen. Ik ga echter niet voor de 5* nog. Wie weet, ooit nog es. 4.5*

Picture Day (2012)

4,5
Ik hou van coming of age films en aanverwanten die ergens in dat schemergebied liggen; de films van Bujalski kwalificeren zich daar meestal voor. Toch gaat het de laatste tijd vaak fout. Films als Tiny Furniture en Drinking Buddies ontbreken wat mij betreft aan "echtheid", oprechte emotie en bezieling.

De pitch van niethie aan mij was "Misschien verklaar je me voor gek maar dat meisje waar het om gaat deed me een beetje denken aan een extreem grofgebekte kruising tussen Ellen Page en Linda Cardillini". Dan heb je mijn interesse al. Als dan nog blijkt dat het om Tatiana Maslany gaat, die bizar sterk acteert in Orphan Black, ben ik om...

Toch zakte de moed me in de schoenen, bij het starten van de film; hippe indierock, gelikte visuele beelden, met handycam om het rauwer te laten "lijken". Lena Dunham all over.....maar niet dus! Zowel de vergelijking met Ellen Page (gevatheid en bijdehante one-liners) als Linda Cardillini (stoer voorkomen, zacht van binnen) snap ik. De toen 27-jarige Maslany moet voor ongeveer 19 doorgaan, maar ze komt er me weg. De jongen, hoofdpersoon, zag er haast ouder uit.

Het plot dan; Henry is goed in exacte vakken op school, maar heeft verder geen vrienden. Hij kijkt vol verlangen terug naar de kindertijd die hij had met Claire. Verder wordt hij zwaar beschermdt door zijn ouders, wat verstikkend werkt. Claire op haar beurt is een leerling die jaren in High School is blijven zitten en er een foute levensstijl op nahoudt. Thuis heeft ze het niet makkelijk, want aan haar moeder heeft ze niks. De 2 ontmoeten elkaar weer...

Wat opvalt is hoe wrang en ongemakkelijk het geheel is. Beide hoofdpersonen zitten vol onzekerheid en onsmakelijkheden, Bij elkaar voelen ze zich op hun gemak, wat het plot voor de kijker voorspelbaar maakt, maar daar draait het niet om. Waar het om draait is de humor die het veroorzaakt als de 2 bij elkaar zijn. Het zou makkelijk moeten wezen, maar dat is het niet. Pikzwarte humor drijft de film vooral als de 2 niet bij elkaar zijn. Henry die liever niet praat en Claire als losbandige slet (heeft ze tenslotte van moeders geleerd). Feit is dat de 2 nooit gelukkig lijken, los van elkaar. Juist dat maakt de film zo geloofwaardig.

Buiten dat is de film ook qua omgeving en "backdrop"heel authentiek. Ik lijk Feist te horen op de soundtrack en ook Besnard Lakes komt, geloof ik, voorbij. het geeft wel aan dat degene die de film schreven goed weten welke belangrijke acts er zijn in de "hippe" indie-scene die de film neerzet. Het was al niet "zomaar" een hipsterfilm dus, maar die kennis laat blijken dat de makers een "echt product" neer willen zetten, voor zover dat niet duidelijk was.

Ja heel tof! Iets dat me nog lang bij zal blijven.

Naast beavis , McSavah , Knisper en D-ark, Mescaline etc, lijkt het me vooral een film voor users die eens een rauwe, donkere coming-of-age willen zien.

Ping Pong Summer (2014)

4,0
Best wel cheesy en fout filmpje, maar dat weten de makers zelf ook. Een coming-of-age verhaaltje over vriendschap, liefde, een arcade hal en tafeltennis. De audiovisuele aankleding van de film is geslaagd; veel hiphop, glamrock en foute popmuziek. Meiden met van dat "hee mn föhn is ontploft" haar en kilo's felgekleurde make-up. Voor de zogeheten boombox is ook een grote rol weggelegd. Popcultuur referenties te over ook, maar ze worden niet uitgespeld. Zo word er tussen neus en lippen nog even "vegetarian" gelinkt aan "Meat is Murder", maar wordt daar verder niet op gehamerd. Zo kan het dus ook *kuch 500 days of summer kuch*.

Dat de kijker het einde kilometers van tevoren ziet aankomen hoort er allemaal bij en dat is het spel ook een beetje, toewerken naar die epic finale. In de tussentijd gebeurd er allemaal leuks qua plot. Eigenlijk een standaard genrefilmpje, maar de uitwerking is wel persoonlijker en meer awkward en realistisch dan dat we meestal zien. Door een langzaam tempo dat de kijker rustig laat kennismaken met de karakters, zijn de pijnlijke momenten voor de kijker net zo pijnlijk. Deels omdat je weet hoe dat misschien in je eigen jeugd ging en deels omdat je met de karakters meeleeft. De rol van Sarandon is een kleine, maar belangrijke, maar vind ik toch ietwat geforceerd en nep. Doet een beetje afbreuk aan de naturel sfeer van deze film.

De film werkt, omdat we in onze jeugd allemaal wel eens een zomer geromantiseerd hebben. Een zomer waarvan je wilt dat ie eigenlijk niet zou eindigen. Dat gevoel weet de film heel erg op te roepen. Hierdoor heeft het gelijkenissen met Adventureland (2009), maar komt wel veel eerlijker en oprechter over. Een film als Jess + Moss (2011) is misschien nog wel een meer treffende gelijkenis, omdat die ook qua nostalgisch tijdsbeeld (cassettebandjes etc, bitterzoete jeugdherinneringen) meer overeen komt.

Pintu Terlarang (2009)

Alternatieve titel: The Forbidden Door

4,0
Wah, vreemd zooitje.

We beginnen nog vrij rustig. Om te zeggen dat er de eerste 35/45 minuten niks gebeurd is wat overdreven, maar het is meer een mooie opbouw. Een sarcastische kijk op het leven van de beeldhouwer en zn kunst. Grappig wel. Al gelijk is de "noir in een nieuw jasje" weer aanwezig. stoffige ,maar classy muziek en gewoon een hele stijlvolle look in de film. Mooie opbouw van het mysterie, dat o zo belangrijk blijkt later.
Lange tijd krijgen we dan een sfeervolle en op momenten ook harde thriller voorgeschoteld. Er zitten zeker beelden tussen die wat minder prettig weg kijken. Echter de film behoudt ook zijn humor, al is die vaak donker en soms zelfs wat twisted. Mja de film draait meerdere kanten op en ik had Kala gezien, een gek einde zit er bij Joko altijd wel in. Dit had ik dus WEER niet verwacht.

Leuk dat de man zijn stijl behouden heeft, al is het visueel wat minder sterk aanwezig. De liefde voor donker en water/regen is al vanaf het begin te zien. De steegjes/gangen en trappen, komen pas later, maar ook die zijn weer aanwezig, Dat is toch wel een kenmerk en ziet er erg stijlvol uit.
Iets teveel stoffige muziek, maar dat past wel een beetje bij de film. Wat irritanter is dat er tussen het Indo gebrabbel wel eens een woordje Engels wordt gegooid en dat klinkt dus echt niet.

Ach, beetje kritiek is er altijd, maar een kleine 4* mag hier wel staan. Zeer eigen stijl, film schiet meerdere kanten op en komt 'mooi' tot een einde.

Pk.com.cn (2008)

4,5
Tsjah, wat valt hier over te zeggen. Eens beginnen met het feit dat de basis helemaal niet zo moeilijk is. Een basis die rust op de emotionele band en de dromen van 3 jongeren.
Zijwegen zijn er te over en dat is hetgeen de film zo uniek maakt. Zoals gezegd dans, muziek, zang, animatie, ijsberen (huh whatever), aparte montage trucjes. Dat alles om vervolgens weer terug te vallen op het basis verhaal/verhalen.

Inderdaad best vernieuwend, chaotisch (en voor sommigen vast verwarrend) en non-linear, maar door het organische geheel heb ik me er geen moment aan gestoord. Sterker nog, ik heb genoten van dit verrassende stukje film. Ooit een dvd misschien, want deze versie was niet om over naar huis te schrijven op momenten.

Pleasure of Being Robbed, The (2008)

3,0
Ik zie dat deze film met wat prijzen aan de haal is gegaan (prijzen die me overigens niet al te veel zeggen). Verklaard misschien de lichte interesse die getoond word hierboven me. Dat en een bak aardige recensies van grotere sites waarschijnlijk.

Toch, don't be fooled, echt een film voor de liefhebbers dit.
Te plaatsen in het moderne indie/ lichtelijk slacker genre, is de film eigenlijk behoorlijk richtingloos.
Volg Eléonore, die wat door Manhattan slentert. Ze is vriendelijk en behulpzaam tegen iedereen, maar op het moment dat je wilt zeggen "bedankt"of "Leuk je weer gezien te hebben"ben je wel je portomonnee of tas kwijt. Geen persoon of winkel is veilig.

Het lijkt of ik nu erg spoiler, maar dat doe ik niet. Een plotuitbreiding van hetgeen hierboven staat en meer zit er ook niet in de film. 71 minuten lang neem je een kijkje in het leven vanEléonore, zonder begin, zonder einde.

Verwacht audiovisueel niet veel, al zijn er wel bijzonder dingen te spotten, als je door de opnamekwaliteit heenkijkt. Heel erg grof, shaky en rauw, huis tuin en keuken opnametje haast. Toch zijn shots van rijdende auto's in het donker en onderandere een droomscene met een ijsbeer wel mooi gedaan . Die korte details maken het toch weer sfeervol.
Ook sfeerbepalend is de muziek. Een combinatie van moderne rock en 60's spul. Iets wat vaak totaal niet lekker werkte en me soms zelfs wat irriteerde.
De sfeer die door de beelden werd opgebouwd, werd door die muziek soms weer afgebroken dus. Zonde!

Geen mooie film en geen film met een duidelijke richting. Toch ha het wel sfeer. Het slenteren door Manhattan had wel wat moois. Een stukje sightseeing als buitenstaander. Eléonore was zeker geen karakter die als vriend zou willen hebben, maar wel intrigerend en soms toch ook wel schattig.

Apart klein filmpje, als je weet waar je aan begint. Zijn volgende film schijnt alweer een stap voorwaarts te zijn, zoals het hoort.

Pop Skull (2007)

5,0
WARNING: This following motion picture contains scenes that may not be suitable for individuals diagnosted with epilepsy. Mja, hoewel ik denk dat deze waarschuwing ook makkelijk op Irrevirsible geplakt had kunnen worden, is het hier zeker geen loze aankondiging.

De film heeft een zeer eigen, trippy stijl, waar ik Gaspar Noé waarschijnlijk het meest in terug zie, maar ook misschien wel Visions of Suffering. Sombere dialogen, hyper geflipte beelden. Qua visuals en sound design deed het me een beetje hier aan denken: YouTube - EVA 1 . Mensen noemen Aranofsky, Tskamoto, allemaal om aan te geven dat deze film gewoon zeer modern en eigen is.

Tsjah, qua verhaal kom je al een heel eind met de plotbeschrijving hierboven. Er zijn wel duidelijke hoofdlijnen.
In het begin tript de film gelijk al erg door met strobe, kleuren en scenes over elkaar. Daarna had ik even het idee dat me heel wat houvast werd geboden door middel van een groot gedeelte verhaal, maar verhaal en trip zijn zo verweven dat je bijna alles als verhaal
zou kunnen opvatten en bijna alles als trip.

Ik zou zeker niet zover willen gaan, dat het verhaal een kapstok is om het audiovisuele aan op te hangen. Het verhaal is trippy, gaat over de messed up psyche van Daniel en daar is deze audiovisuele methode voor nodig.
Naast het visuele, waar ik zo misschien nog wel op terug kom, is vooral ook de soundtrack effectief sfeervol en vaak wat beangstigend zelfs. Een combinatie van drone, ambient, noise, gitaar en allerhande psychedelische geluiden, zorgt op die manier voor een hele drukkende sfeer.
Sfeer is wel HET woord in deze film. Naast alle trippy beelden, lijkt de film redelijk low budget. (of lijkt dat maar zo). Toch is er ook erg veel aandacht besteedt aan belichting, montage en filters.. Dan weer erg donker, dan weer overbelicht, past het precies in de sfeer die de film moet uitstralen.

Echt mijn soort film dus. Trippend, sfeervol, beangstigend, met vooral een opvallend soundtrack. Deze komt opeens wel heel hoog op mijn "nog te kopen" lijstje. Ook zal ik hem in mijn achterhoofd houden als mijn top 10 aan een verbouwing begint.
Top!

Post Tenebras Lux (2012)

4,0
Een slice of life/familiedrama met veel surrealistische trekjes.

In de donkere, meer surrealistische scenes is Grandrieux niet ver weg. We openen met een meisje in een weiland, omringd door koeien, paarden, ezels en honden. Donkere scenes, met een lenseffect dat nog het meest valt te vergelijken met dubbel zien. Er zal vast wel een technische term voor zijn, maar dat is de makkelijkste uitleg. Dit "trucje" wordt consequent doorgevoerd, ook bij de minder surrealistische stukken van de film.

Na de lange opening en de zo mogelijk nog vreemdere scene die er achteraan komt, krijgen we een abrupte break. Opeens is het surrealisme naar de achtergrond en bevinden we ons in een, wel gefragmenteerd, familiedrama. Voor mij persoonlijk minder bijzonder, hoewel qua emotie toch nog rauw en intens vaak. Zo blijft de film een beetje switchen tussen surrealisme en een meer down to earth "plot".

Qua plot zelf krijgen we het niet voorgekauwd. Er zit zeker een soort van overkoepelende lijn, die bepaalde scenes met elkaar verbindt, maar dan nog is het aardig gefragmenteerd.

Het surrealisme, de bevreemdende filmstijl en het gefragmenteerde maken een anders vrij simpel "life on the farm in mexico" verhaaltje vrij ontoegankelijk en lastig te doorgronden. Sommige scenes zijn ook slecht te plaatsen in het grote geheel, maar is dat wel de bedoeling? Waarschijnlijk niet.

Knappe prestatie om dit simpele verhaal zo te verpakken dat het interessant wordt en ook blijft. Persoonlijk had ik liever meer surrealisme gezien, omdat de film in deze scenes echt geweldig uitblinkt, Als ik eerlijk ben, is het wel zo dat het 1 niet zonder het ander kan. De 2 aspecten vullen elkaar wel aan, het is alleen de uitwerking van het realistische element dat te hard breekt met het surrealisme, vaak. Ach het is niet anders. Sterk en bijzonder was dit hoe dan ook.

Poultrygeist: Night of the Chicken Dead (2006)

4,5
Heerlijke film, met een boodschap zowaar, nja in ieder geval reden tot nadenken misschien.

Ik zie de film niet zozeer als een aanklacht tegen de fast-food industrie, alswel als een "know what you eat" campagne. Fast Food (in dit geval kip zooi) blijft naturlijk rotzooi en laat het maar aan Kaufman over om dat duidelijk te maken.
Daar houdt het niet op. De film steekt de draak met fast-food, moslims, gehandapten, nerds, gays, waarom? Gewoon omdat het kan waarschijnlijk. Toch is het nergens geforceerd, zelfs spontaan en zijn veel van die incorrecte grappen erg sterk.

Tot zover de boodschap. Troma zou Troma niet zijn als ze de film niet vol zouden proppen met (lesbische) seks, poep, kots en inventieve gore. De gore ziet er ook echt vet uit. Een stok van een dwijl die van achter bij iemand erin wordt gepropt en er voor weer uit komt, gefrituurde testikels, enzovoort enzovoort. Origineel allemaal, maar vooral erg fout. Leuke toevoeging is het musical element, die het geheel alleen nog idioter maakt. Ik kan met veiligheid zeggen dat ik nog nooit een zingende zombiekip heb gezien.

Spoilers spoilers, bestaat er wel zoiets bij Troma films? Als je het ziet geloof je het immers nog steeds niet (zeg ik na 3 films, maartoch). Het hoofddoel blijft vermaak en hoewel deze film melig en puberaal overkomt, is hij slimmer dan je zou denken. Ja gaaf!

Primer (2004)

4,0
Gave film, al had ik daar bij de eerste 10-15 minuten nog mijn twijfels over. Extreem nerdy tech gewauwel, maar blijkt dat de vrienden zelf ook niet helemaal weten waar ze mee bezig zijn. Dit gevoel hield een hele tijd aan wel, waardoor het technisch gewauwel ook weer in perspectief gezien kon worden. Als zij het niet precies weten, dan hoeven wij het tenslotte ook niet te snappen.

Mooie, aparte kijk op spoiler]tijdreizen. Af en toe verwarrend, wat naar het einde toe alleen maar toenam. Vervelend was dat niet, want spannend was het wel en vooral sfeervol.
Visueel een zeer eigen stijl. Ik kan er niet echt de vinger op leggen, niet super mooi, maar het was zeer aangenaam en prettig om naar te kijken. Qua soundtrack ook erg sfeervol aanwezig.

Ik denk dat de film bij meerdere kijkbeurten wel beter wordt. De gelaagdheid geeft genoeg ruimte tot meerdere interpretaties en de volgende keer let ik vast weer op andere dingen. Die dvd komt wer dus nog wel een keer.

Punching the Clown (2009)

4,0
"What I take from life, I give back trough my art and so far I've taken nothing but crap" aldus Henry's official page.

Het is apart dat ik deze film zie in dezelfde week dat ik "Sweet and Lowdown" zie, want dit is wederom een soort van fake doc. Met dat verschil dat deze film erg true blijft aan het werkelijke leven van Henry Phillips.

Hoe de humor van Phillips te omschrijven? Pak de observatie humor van Louis C.K. en de bitterheid van Andrew Jackson Jihad (zonder de politiek) en we komen al een eind in de buurt denk ik. Phillips zet observerende, sarcastische gedachten om in liedjes, die voor veel mensen erg herkenbaar zijn.
De gebeurtenissen die we in deze film te zien krijgen zullen min of meer echt zijn gebeurd, maar de weergave ervan is met een extra wantrouwende wereldvisie.

De menselijke, enigszins egocentrische visie met veel zelfhaat maakt het een film die niet zo snel een gelijke kent. Juist door het muzikale element is het ook niet 123 te vergelijken met een film over stand up comedy. Flight Of the Conchorsds schiet dan te binnen, maar daar is het veel te zwart voor.

Philips heeft een geweldige eigen stijl, die niet ophoudt bij muziek. Getuige ook zijn Youtube bijdrages:
Henry's Kitchen

Aanrader, maar enige affiniteit met zelfreflecterende (stand up/liedjes gerelateerde) humor is wel een voordeel.