menu

Hier kun je zien welke berichten Inland Rabbit als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Dai-Nihonjin (2007)

Alternatieve titel: Big Man Japan

Leuk weer zo'n documentaire stijl film, die er de laatste tijd al meer uit komen. Echter aan Azië weer de taak om er weer iets compleet geschifts van te maken (en een complete hype op de hak te nemen?)

Lol. Lastig hoor.
De film heeft namenlijk nogal een serieuze toon, maar ondanks die toon, zegt het in die serieuze stukken helemaal niks belangrijks. Het duurde even voor ik dat door had en belangrijker nog, wist te waarderen als onderdeel van de humor.. Toen dat eenmaal lukte, waren ook die stukken echter erg vermakelijk, maar erg droog en apart in toon, dat moet wel gezegd worden.
De monsters moet je gewoon niet teveel over kwijt. Erg foute look en supergaaf daardoor. de superhelden spoof, damn, ik kwam niet meer bij. Dan nog zo'n slappe duivel pop erbij.

Helaas had ik de scene in de aftiteling geen ondertiteling meer.

Lastig qua beoordeling. Geniale dingen gezien, alleen daarvoor al meer dan 4 waard, maar de 'serieuze' docu stukken waren wel erg droog en wat taai soms. Gewoon snel eens herzien en cijfer volgt dus nog

Damsels in Distress (2011)

3,5
Er is zat mis met deze film, maar irriteren doe ik me er niet aan.

Alle kenmerken zijn weer aanwezig, maar het is een beetje de wereld op zijn kop. Vroeger zaten zijn films vol met slimme snelle dialoog dat nauwelijks ergens over ging, Damsels zit vol met domme dialoog en karakters die denken dat het ergens over gaat. Het is verschil is nog niet eens zo erg groot, maar merkbaar, voooral omdat het er zo dik bovenop ligt.

Net of Stillman iets van Clueless heeft geleend. Domme studenten, met bepaalde standpunten en uiterlijk, maar veelal oppervlakkig. De overdrijving ligt er dan ook erg dik bovenop. Veel woorden gebruiken om eigenlijk iets heel onzinnigs te zeggen
This scent on this soap is what gives me hope!

De rolverdeling is simpel, de meiden denken dat ze slim zijn en zeggen domme dingen op een ingewikkelde manier, de jongens zeggen niet per se domme dingen, maar zijn gewoon dom. Echt dom. What Color is this chair? en dan Oh, I didn't even know that was a chair.
Aan de ene kant dus niet zo scherp als zn oude films, aan de andere kant heeft de scherpte gewoon plaatsgemaakt voor dikkere satire, die toch ook vermaakt.

Meer dan ooit is deze film wel afstandelijk. Stillman creëert een zwaar onrealistisch beeld van studenten en de wereld om hun heen. (zie vergelijking Clueless) Daarbij geeft ie ook nog eens geen houvast om met 1 van de karakters een band op te bouwen, laat staan met de hele groep. Afstandelijkheid is hem nooit vreemd, maar hier net ietsje meer, heb ik het idee.
Tot slot weet hij de film ook niet goed af te sluiten. Zien is geloven, maar dit einde was zelfs voor deze film iets te melig. Jammer.

Greta Gerwig is nooit een favoriet van me, maar hier doet ze het goed. Ook Analeigh Tipton doet het goed en Aubrey Plaza in een mini rol is altijd leuk.
Fijn wegkijkertje, maar ik kan snappen dat de meeste fans wel hoge verwachtingen hadden, die niet helemaal zijn ingelost.

ps :Mocht je nu denken, oh maar je geeft deze film net zo'n score als Metropolitan? Ja dat klopt, maar ik ben dit soort dialoog films nu meer gewend en twijfel er niet aan dat die bij herziening binnenkort hoger gaat scoren.

Dance Party, USA (2006)

2,5
aardig mooie film, maar toch lastig te beoordelen.

De beginscene is leuk. Gus is het type gast waar er maar genoeg van rondlopen. Grootspraak, maar ondertussen.., irritante gastjes altijd.
Vervolgens krijgen we 25 minuten te zien waarin niemand maar een fatsoenlijke dialoog kan opbouwen en sfeer of humor is ver te zoeken. Als er dan rond die 25 minuten een kantelpunt komt (onbewust spoilert het plotje hierboven misschien nogal?), begint het zowaar ergens op te lijken, maar voor een film van net over 1 uur, is 25 minuten matigheid wel erg veel.

Opeens krijgen we dan te maken met intieme gebeurtenissen, ongemakkelijke momenten en verstilde sfeerbeelden die WEL ergens op slaan. Het einde is ook mooi, al had dat ook 10 minuten later of eerder ingezet kunnen worden, zo werkt het wel met dit soort filmpjes geloof ik.

Het trage begin, zorgt voor wat aftrek en dat is jammer, want ik heb best leuke dingen gezien. Charmant was het bij wijlen zeker.

Dangerous Parking (2007)

4,0
Die underground hit is het niet geworden en ook op een site als deze, helemaal niet bekend. Zonde hoor.

Mooie karakterschets van Noah. Een voice-over trekt je door de hele film. Noah is cynisch, lomp en in het begin destructief, word ook steeds meer verbitterd, heerlijk! Het is de normaalste zaak van de wereld dat zinnen van andere personen worden afgebroken, waar dan een cynische monoloog van Noah voor in de plaats komt. Ook heeft hij blijkbaar de rijkste fantasie en die mogen we allemaal meemaken.

Zeker in het begin is het nogal lomp en hard, maar het hoort allemaal bij het karakter.
Toch is er vanaf begin af aan een drama element te vinden, dat wordt veroorzaakt door het deprimerende in Noah's leven. Dit drama element wordt steeds sterker, maar de bittere humor blijft er altijd wel inzitten. Wel is het op den duur wat minder lomp, wat de film zeker ten goede komt.

Wat ik nog steeds niet snap is, waarom er in het begin van het verhaal, is gekozen voor een non-lineaire vertelling. De film was chaotisch genoeg, dat geforward vond ik nu niet perse nodig. Storen deed het echter ook niet.

Visueel worden inderdaad wat leuke dingen gedaan. Af en toe hele aparte filtertjes en we krijgen af en toe wat schermpjes over de echte film heen geplaatst, wel leuk. Toch is het geen visueel opvallende film.

Leuke verassing dus. Ik hoop dat deze film toch word opgemerkt, doordat ie nu weer even in de updates komt. Liefhebbers van bittere en cynische (wel erg engels) monologen moeten dit zeker checken.

Dans Ma Peau (2002)

Alternatieve titel: In My Skin

4,0
Zo'n categorie film die niet voor iedereen is. Deed me toch wel licht denken aan Trouble Every Day en La Vie Nouvelle. Marina de Van lijkt zelfs wel wat op Béatrice Dalle, zeker qua acteerprestaties en dat mag een compliment wezen.

Het plot hierboven is wel waardeloos. Zo lijkt het net alsof ze op een dag opstondt en dacht "zo laat ik mezelf eens lekker gaan snijden", want het gaat niet goed in mijn leven. Het gaat allemaal wel wat genuanceerder. Zoals wel vaker bij dat soort personen, hebben we eigenlijk helemaal niet door dat het slecht gaat met Esther. Dat gedeelte van de hotelkamer zit bovendien pas 45 minuten in de film. Jammer dus zo'n plot. Om half 1 snacht's ga ik ook geen correctie meer sturen, maar als die er niet komt, zal ik er zelf eens achteraan gaan.

In het begin is de film nogal suggestief. We zien een aanleiding tot, we zien een hint naar hetgeen wat gaat komen, maar het duurt de film 45 minuten om echt disturbing te worden. Stilte voor de storm, die ik in dit geval niet heel erg vind, want het is nergens saai.
Als de film eenmaal op gang komt, berg je dan. Heel wat maagomdraaiende scenes, al is het idee vaak al erg genoeg om me overal jeuk te doen krijgen. Brr. Echter het blijft niet bij ideeën en dat is misschien nog wel het erge, want sommige dingen wil ik echt niet zien, juist vanwege dat psychologisch effect wat het toch al heeft.

Audiovisueel ook niet slecht.
Ik zou de film niet heel mooi willen noemen, maar er zitten zeker wel aparte dingen in. Wat confronterende zooms, apart gebruik van split screen en wat wazige shots.
Ook de soundtrack is veel aanwezig. In het begin soms wat braaf, maar later steeds drukkender. Dit alles draagt allemaal bij aan de toch al niet zo fijne sfeer van de film.

Echt zo'n film die je 1x ziet en dan een hele tijd niet weer. Dat hoeft niet, het heeft zijn indruk achtergelaten. Qua score zat ik heel lang op 3.5* , de film laat tenslotte 45 minuten een beetje liggen, als je het vergelijkt met de laatste helft. Toch, de film verdient voorlopig dat halfje meer.

Dante 01 (2008)

2,0
Tsjah jammer.
Het verhaal is niet echt ontwikkeld, dan verwacht je dus meer nadruk op emotie, spanning en/of visuele pracht.

Spanning en emotie zijn aan me voorbij gegaan. Uiteraard wilde ik wel weten, hoe het karakter van de vreemde man zich zou ontwikkelen, maar dat was meer, omdat hij ook nog wat visuele ontwikkeling met zich mee bracht. Kortom, gebeurde er iets rondom zijn karakter, maakte de film goede ontwikkelingen door, op visueel vlak.

Toch vond ik de vormgeving vaak koud, kil en afstandelijk. Het schip was erg high-tech en zag er wat kaal en koud uit. Er werd weinig gedaan om hier leven in te blazen. Ook de ruimte zelf vond ik weinig bijzonder. Straalde verder ook geen warmte ook.
Een ander belangrijk punt was het tempo van de camera. Het tempo lag altijd een beetje laag en met veel zweefeffecten. Dit kan erg sfeervol zijn, in het geval men kan spreken over sfeer. Hier niet dus.
Toch nog een paar goede punten, waardoor de film uiteindelijk nog een boost omhoog krijgt. Ik zei het al, op het moment dat de zwijgzame man in beeld is, staat dat vaak gelijk aan visuele verbetering. De kijk op de wereld, door zijn ogen is heel anders vormgegeven. Grote hoogtepunten zijn vooral ook de shots in de lichamen verder en de nanotechnieken.
De soundtrack is ook prima in orde. Mooie elektronische invloeden, begint een trent te worden in Frankrijk geloof ik.

Dan dat eind! Vreselijk. Erg bombastische kitsch, met dat rotkoor en dat zwevende mannetje , tot het uiteindelijk helemaal ontspoort en totaal helemaal nergens meer op lijkt. Vreselijk!

2* voor die paar goede puntjes. Had echt wel puntje meer in gezeten qua score ook nog, maar dat eind.

Dark Horse (2011)

4,0
Toch weer heel wat beter, dan het tegenvallende Life During Wartime.

Wat vooral opvalt in de film is de suburbs look. Overdreven gebruik van kleuren laat de kijker in het begin denken dat Solondz de quirky, lichte kant op wil. Abe rijdt in een knalgeel busje, zijn kamer vol met rood stippeltjes behang, zn moeder heeft een overdreven rode bril. Komt er nog eens bij dat Abe groot liefhebber is van gladde, zoete popmuziek.

Het contrast kan haast niet groter, want de film blijkt nogal verbitterd en depressief. Het botte is er een beetje af (zit er nog wel licht in), daarvoor in de plaatst komen karakters die absoluut geen vertrouwen hebben in de mensheid en de wereld.

Wel een wat rommelige film. Solondz wil meer dan ooit spelen met de scheidingslijn tussen droom en werkelijkheid. Daar komen leuke en waarschijnlijk ook de lompste scenes uit voort. Voor de structuur is het wat minder bevorderlijk.

Goede film, met een iets andere toon, die me wel bevalt.

Dead by Dawn (1998)

1,0
Voor achtergrondinfo en mijn inspiratie wat betreft deze serie verhalen, lees de eerste alinea van deel 1.

Geheel volgens traditie van het materiaal wat besproken wordt zal de intro van deze verhalen veel te langdradig zijn en teveel in herhaling vallen. Dan volgt er een slap, maar smeuïg middenstuk, om vervolgens veel te voorspelbaar te eindigen…

Nacht-tv op 6 kanalen – deel 5:

Aangezien mijn eerste recensie van een Shannon Tweed film ( Scorned (1994) ) in deze serie verhalen zo’n hoogstandje was (HAH!) probeer ik het gewoon nog een keer. Deze keer heb ik van tevoren wat onderzoek gedaan en mij laten vertellen door de fans op internet dat mevrouw in Dead by Dawn erg goed acteert en dat het plot van de film erg sterk zou zijn…..vol frisse moed startte ik de film. Tweed kan ook daadwerkelijk goed acteren???

Alvorens het goeie acteerwerk begint gaat er al een echtpaar uit de kleren, na 5 minuten. Of zullen de fans dat met goed acteerwerk bedoelen? Verrassend genoeg is de eerste locatie een zwembad. En wel ja, het stel in kwestie is wederom geweldig bedreven in onderwaterseks. Wat zeg ik, halverwege de scène gaan ze zelfs kopje onder, terwijl de vrijpartij door gaat. Bravo! Een paar minuten later is het al de beurt (HAH! beurt!) aan Tweed. Nadat haar echtgenoot klaagt dat hij niet genoeg seks krijgt, besluit ze hem dan toch maar te verleiden. “Neuken in de Keuken” zo doop ik de scène maar heel flauw en plat gezegd. .De cameraman is wel heel erg gefixeerd op Tweed’s bilnaad. “Hee het is donker daar, eens kijken of ik een lichtje op de zaak kan schijnen” , zo moet hij gedacht hebben. Met een dergelijke fascinatie begin ik me af te vragen of het niet stiekem de cameraman van het “meesterwerk” De Grot (2001) was. Toch, mijn 12-jarige ik kan weer blij zijn: 12 minuten onderweg, veel seks en nog geen verhaal te bekennen. Hmm, gaat lekker zo!

De muziek van deze film is bijzonder. Zo wordt er bij het onderonsje in het zwembad gekozen voor gregoriaanse zang. Hoe moet ik dat opvatten? Onderwaterseks als een spirituele ervaring? Interessant. Misschien als je lang genoeg je adem inhoudt tijdens de onderwaterseks dat je het licht aan het andere eind van de tunnel gaat zien? Of het wordt een soort out-of-body ervaring? Even later komen er vleugjes industrial rock tevoorschijn, want naast spiritiueel is deze film natuurlijk ook heel stoer. Als er dan ook nog prachtige pianodeuntjes opduiken kun je de film op dat gebied geen gebrek aan variatie verwijten in ieder geval. Maar..maar…maar, waar is die zwoele jazz dan?.....oh daar, ik mistte het al! Gelukkig!

Na een goed uur onderweg te zijn, begin ik me serieus af te vragen waar dat goede plot verstopt zit in deze film. Een man met veel geld en een luxe leven stelt een oude schoolvriend voor om een keer met zijn vrouw te vrijen, want dat zou hij niet erg vinden. Zo’n goeie kerel is hij wel. Een mooi voorstel, zeker als je naar die vrouw kijkt, die mag er wezen! Maar de ander twijfelt en twijfelt en twijfelt, hij heeft tenslotte ook een mooie vrouw (Tweed), die hij niet wil bedriegen. Zo, plot. Pas iets later dan dat uur, komt er opeens nog een ander plotje de film in geslopen. Niet geheel uit het niets, maar om nu na 60 minuten nog met een thriller elementje te beginnen? Jullie kunnen ongeveer dat plot wel raden, maar goed, voor deze keer plaats ik spoilertags: de schoolvriend vrijt toch met die vrouw, die plots de volgende dag dood blijkt te zijn. De schuld gaat natuurlijk naar hem. Gekoppeld aan een plotselinge scheur in zijn spijkerjack, moeten we natuurlijk ook denken dat hij het is…een rechercheur probeert de zaak nog op te lossen in de resterende 25 minuten.

Hoe is het met de dialoog of bizarre shots in de film dan? Niet slecht genoeg, dus daar valt ook al geen humor uit te halen. Wat hoogtepunten? Pfoeh, ik ga mijn best doen:
- Doesn’t matter who you bang, just aslong as you’re banging, right? Could be you, buddy! Shit man, she’s drunk. You could sleep with Kim tonight, she’d probably think it is me anyway.

- een onnodig shot in de douche. De man wrijft wat over een stuk zeep, kijkt bedenkelijk voor zich uit en de scène is afgelopen. Ik stel me leukere douche shots voor, iets met verborgen kijkgaatjes, en zo?

- de vrouw van de rijke schoolvriend is dronken. Valt bijna om tegen een pilaar, maar weet ondertussen nog wel met haar kont te draaien en verleidelijk aan haar glas te likken. Erotisch? Blijkbaar.

- Oja Tweed’s acteerwerk is inderdaad iets beter in vergelijking met Scorned. Tsjah, wat koop je ervoor? Een paar nieuwe nepborsten?

Tsjah, zo was dit mijn laatste Shannon Tweed film. Ik moedig foute films aan in deze rubriek, maar als dat betekend dat ik me eerst door een film moet heen worstelen dat niets geeft om plot, sfeer, harde vuurgevechten, of leuk dialoog, laat dan maar zitten. Wie staan er nog in de rij? Films met Shannon Whirry en Kari Wurer, maar waarschijnlijk ook Martin Donovan en Eric Roberts… Goed: tiet gezien, nu eindelijk slapen! Voor hen die dit allemaal gelezen hebben, ik zie jullie bij deel 6…….

Dead Hooker in a Trunk (2009)

3,5
Zeker vermakelijk filmpje, waarbij de titel gelijk het belangrijkste plot point weggeeft, het moet toch niet gekker worden. .

Te beginnen bij de soundtrack, vaak vol metalcore en poserige pop-punk, beetje zwak. Aan de andere kant is er wel een cool Japans punk nummertje en geeft de oudere muziek een komische/sadistische noot aan wat scenes.

Heb trouwens niets tegen het woord fuck, maar een beetje creativiteit met schelden mag wel. Niet dat er geen creatieve lines inzitten, genoeg zelfs, maar als er in elke zin minimaal 2x "gefucked" word mist het al snel effect, hoe creatief je dan ook mag zijn. Jeroen noemde al 1 van de leukere quotes uit de film, maar ook een absurd veel vloekende, gelovige nerd was aardig absurd. Leuk!

De gore in deze film ziet eruit zoals het moet, nep. Humor zat in deze situaties [ dat geducktaped oog en ook dat rondwandelen met zo'n losse arm . Toch was het meer een zwarte komedie, met wat kleine scheutjes gore, had het liever iets extremer gezien, want er gebeurde nog best veel buiten beeld.

Alles bij elkaar liever wat meer gore in beeld, de fucks wat beter doseren/gebruiken en iets minder metal,

Dead Time: Kala (2007)

Alternatieve titel: Kala

3,5
Apart filmpje waar ik een dubbel, maar zeker goed gevoel aan overhoud.

Het verhaal en het genre is niet heel bijzonder. Een misdaad noir verhaal, met alle elementen die zo kenmerkend zijn voor het genre. Leuk is dan, dat er een snufje horror/fantasy bij komt kijken zo af en toe. Toch moet de film het niet van het verhaal hebben, al is het wel goed uitgewerkt.

Waar het wel in uitblinkt is stijl. Echt origineel is de film daarin ook niet. Het leent veel elementen die je in Noir terug ziet en geeft het een eigen draai.

Qua stijl, denk hierbij een beetje aan de moderne noir van Dark City, zonder de sci-fi elementen uiteraard.
Hinderlijk is dit niet, want het beheerst die stijl maar al te goed. Donkere smalle straten overheersen. Prachtige shots van ellenlange wenteltrappen, knipperende lampen en rokende schaduwen in lange jassen. Regen ook, veel regen!
De film scheen zeer low-budget te wezen. Ik zie het er geen moment aan af.

Toch had dit allemaal niet gewerkt, als de andere elementen er niet waren. Zo is het horror/thriller element een erg leuke afwisseling, waar ik niet teveel over zal verklappen.
De narcolepsie van Janus werkt altijd erg grappig ook. De man valt bij de vreemdste momenten in slaap en dat houd er ook genoeg humor in.

Meer een goede stijloefening, dan een originele film. De film komt vervolgens nog met een einde, waarvoor ik bijna een 4* zou geven.

Ben erg benieuwd naar zijn volgende film. Draait op het IFFR, maar ik heb niemand er nog over gehoord hier? Schijnt een combinatie te zijn van Comic, Horror, Mystery en Humor. We gaan zien.

Death of a Superhero (2011)

4,0
Niet weer zo´n kanker film he? Daar gaat nog eens iemand aan dood.

Alle ontactische grapjes terzijde, dit is wel een film die het anders doet. Donald heeft kanker, maar wil vooral nog eventjes lol hebben. Vechten? Waarom? Hij gaat toch wel dood. Nee, het liefst drinkt hij gewoon zijn biertje en tekent hij strips met mooie vrouwen. Vrouwen, die niet toevallig ook verpleegsters zijn.

De film heeft een dramatisch onderwerp, maar wordt nergens zeikerig. Donald heeft woede. Vooral woede voor de mensen die hem teveel beschermen en niet snappen dat ie gewoon een beetje lol wil hebben, voordat ie dood gaat. Boos op zich zelf, want waarom kan ie niet zelf bepalen wanneer hij dood gaat. Hij durft verdomme niet eens voor de trein te springen.
Vooral in het begin van de film haalt het uit deze onderwerpen zijn weinig subtiele humor.

Qua stijl is de film al enorm in het voordeel. Via strips houdt Donald zijn soort van eigen dagboek bij. Deze strips worden direct ingevoegd in de film. De kijker krijgt dus een combinatie tussen strip en live action voorgeschoteld. Een combinatie tussen Hesher en The Dangerous Lives Of Altar Boys, geeft een goed beeld, als je je dat kan voorstellen Vooral in de strip sequences is de humor het zwartst. De film kent ook een romantisch gedeelte, dat zeker luchtig en niet te zwaar uit de verf komt.
De soundtrack van de film is wat zwak. Generieke metal tracks worden afgewisseld met aardige pop ballads, die het geheel vaak te tragisch maken.

Al met al een verrassing. Had er zelf ook heel wat minder van verwacht, maar de hele benadering van zo'n zwaar onderwerp en het visuele aspect, maken dit tot een zeer fris filmpje.
Ondertiteling is aan te raden, want in tegenstelling tot wat hierboven vermeldt staat (Duitsland?) kent deze film een licht Iers dialect

Deathgasm (2015)

4,0
tof tof. Ligt wat mij betreft ergens tussen Braindead en een veel extremere versie van Todd and the Book of Pure Evil (TV Series 2010? ) - IMDb en is daarom helemaal geslaagd. Je moet een beetje tegen metal kunnen, want met onder andere Ihsahn en Emperor op de soundtrack is er voor de metalhater geen uitweg. Gelukkig neemt de film het genre ook niet zo serieus (op een tegelijkertijd liefdevolle manier), met onder andere een videoclip-parodie op blackmetalbands (helaas al te vaak gedaan om als origineel betiteld te worden, maar ach) en nog meer van dat soort ongein.

Grappig om te lezen dat Jason Lei Howden vooral visuele effecten verzorgde voor The Hobbit en Avengers, dit is visueel van een heel andere orde: komisch, overdreven, bombastisch met vooral veel gore. Wat mij betreft had de kleur bloed enkel wat minder rood gemogen, nu leek het of ik naar Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007) zat te kijken, maakt het ook wel weer grappig. Leuke en origineel gevonden kills, al past het allemaal wel in het platte metalhumor-sausje. Een kill met 2 draaiende vibrators/dildos, waarbij de motor blijft doordraaien na de kill is het soort flauwigheid waar je wel op voorbereid moet zijn.

Een beetje net als bij Todd and The Book of Pure Evil, het doelpubliek is soms wat lastig te duiden. Metalheads, ja, maar ergens valt de film tussen puberale, onschuldige coming-of-age, lompe gore en incidenteel full-frontal naakt.

Dick (1999)

4,0
Andrew Fleming vind ik wel een leuke regisseur. Eerdere films die ik van hem zag (Threesome, The Craft) zijn geen films met een hoog niveau, maar heerlijke wegkijkers, Michelle Williams, Kirsten Dunst, Will Ferrel, Bruce McCulloch onder leiding van Fleming? Ik had hier wel zin in, al wist ik niet precies wat te verwachten. Het resultaat beviel me wel.

Erg vermakelijke en slimme satire op het Watergate schandaal, vermomt als een domme tienerkomedie. Kirsten Dunst en Michelle Williams spelen, vooral in het begin van de film, erg domme 15-jarige tieners. Zo overdreven karikaturaal, dat wie hun 1 moment serieus neemt, wel een heel vreemd beeld van ze (en de film) moet hebben.
De bedoeling van Fleming is een overdrijving neer te zetten van het schandaal, door te laten zien hoe makkelijk het is om het witte huis te ontmaskeren denk ik? Zelfs 15 jarige meisjes kunnen het, onder de naam Deep Throat, welteverstaan .

Leuke film, die voor veel tieners te moeilijk en voor veel wolwassenen veel te flauw is waarschijnlijk. Het is me niet helemaal duidelijk wat het doelpubliek was, maar ik vond het in ieder geval leuk en scherp bedacht.

Diep (2005)

2,0
Ik had zomaar eens het voornemen om er af en toe ook eens een nederlandse film doorheen te gooien, niet als verplichting, maar net als ik het tegen zou komen op een verloren uur op tv, of een pindakaas siteje.
Nadat ik Wolfsbergen gezien had opt, was ik getriggerd om het niet te laten versloffen en in een vibe te blijven hangen. Diep had ik veel goeds over gehoord ziedaar mijn keus.

Te beginnen bij het visuele en dat is ook gelijk het meest aanwezige, helaas.

Kijk, een zoomshot hier en daar is goed, maar doe het niet constant. Het was op deze manier redelijk voorspelbaar, visueel gezien. Dat de shots nog redelijk effectief overkwamen en niet TOTAAL gingen vervelen, lag aan Klaver, die er genoeg gevoel in kon leggen.
Ook waren sommige scenes gewoon heel erg overbelicht. Nu snap ik dat het effectief is dat de film afstandelijkheid uitstraalt, in plaats van warmte, maar dit was gewoon lelijk. Gewoon bepaalde contrastwaarden die vaak totaal niet uit de verf kwamen.

Tsjah, als het visuele je niet bevalt, moet je je op andere dingen gaan concentreren. Acteerwerk, verhaal en dergelijke, dat viel niet altijd mee.
Het verhaal is simpel. Ook meer een karakterstudie die draait op (non)emoties. Melody Klaver helpt een heel eind mee, want dat ze over talent beschikt, is me wel duidelijk. Echter, zei zet zo sterk een stempel op de film, dat anderen maar bijrolletjes lijken te zijn en er totaal niet toe lijken te doen. Is dit een voordeel of een nadeel? Ik ben er nog niet helemaal uit. Had wel het idee, dat ze de rest van de cast compleet weg speelde en dat kan toch ook niet de bedoeling zijn.
Verder probeert de film behoorlijk persoonlijk te zijn, maar is het qua verdieping van karakters (behalve Heleen) redelijk oppervlakkig, heb ik het idee.

Mijn laatste punt dan. Het is me compleet niet duidelijk waarom deze film zich perse in de jaren 70 moet afspelen. Het heeft totaal geen meerwaarde,
Echt een verhaal wat ook verteld had kunnen worden in de hedendaagse tijd, want dit soort dingen spelen nog steeds. De ontwikkeling van een tienermeisje met problemen is misschien minder braaf geworden, maar qua emoties niet veel veranderd. Dus stoer hoor, af en toe zo'n oude auto, punk muziek en LP's, maar het nut zag ik er niet van in. OOk qua sfeer voegt het niets toe.
Mja, misschien geen geldig kritiekpunt. Las ook dat dit aan de hand van een boek was en wie weet is het bij dat boek wel volkomen logisch, dat het in de jaren 70 stijl staat.

Ja hoe moet ik de film dan beoordelen. Nog even kort alles opsommen maar.
Visueel helemaal niets, veel te veel zoomshots en de belichting is vaak raar.
Het verhaal stelt niet veel voor, maar ach, daar draait het niet om. want het is meer een studie over het leven van Heleen. Toch, voor zo'n persoonlijke kijk, is er weinig sprake van echte verdieping.
Klaver als Heleen speelt prima, heeft best veel talent. Ik zou haar dan ook graag in een goede film zien, waar er geen aap met een zoomlens staat te spelen.


Al met al, bij lange na geen voldoende. Daarvoor stoorde ik me teveel op visueel vlak en raar dat met zo'n persoonlijke film er redelijk weinig diepte in karakters zit, zelfs van Heleen wisten we niet idioot veel.

Dinner at Fred's (1999)

3,5
Absoluut rare kerstfilm/romcom over een zakenman die door autopech moet blijven overnachten bij een gezin dat denkt vervloekt te zijn door een kalkoen die rond hun huis zwerft en zodoende nooit het huis uit durft, alle logees treft na middernacht hetzelfde lot.

Neem een deels Canadese cast –Kevin Mcdonald is van Kids in The Hall, schrijver en regisseur Shawn Thompson werkte mee aan Puppets Who Kill – en budget (Canada telefilm) en laat Parker Posey dromen van een carriere als kapper, die dus door de vloek haar dromen niet waar kan maken, maar dit uiteindelijk op heel creatieve manieren oplost. Gil Bellows (pre-Ally Macbeal) speelt om het af te maken nog een love interest voor Posey.

maar het is vooral de vreemde sfeer die de film maakt. Het duurt even om op gang te komen, maar elk familielid verwerkt hun "gevangenschap" op een andere, vreemde manier. Zelfs de parkiet doet er aan mee, door compleet door het lint te gaan als iemand 1 specifiek woord noemt, wat natuurlijk regelmatig gebeurd.

Prettig gestoord filmpje. Misschien wat geforceerd, maar ach....het is wederom Posey die de film naar een hoger niveau tilt trouwens.

Dirties, The (2013)

4,0
Op zich geen slechte plotomschrijving hierboven, behalve dat het Matt en Owen zijn. Ik ben lui, dus iemand anders lost t het maar even op.

Aanvankelijk moet het publiek geloven dat het hier om een "found footage film" gaat, maar al snel wordt duidelijk dat het hier om een parodie op het genre gaat, een beetje Funny Games zonder het moralistische gedoe? De film parodieert nog wel meer films, maar expliciet daar op in gaan zou voor een te grote spoiler zorgen.

Matt en Owen maken met hun A.V. groep het project 'The Dirties. De titel refereert aan alle pestkoppen op school, die hun leven letterlijk een hel maakt. De film, geheel in Tarrantino/Guy Ritchie stijl, probeert de pestkoppen een spiegel voor te houden. "Jullie maken ons leven tot een hel? Ok, wij schieten jullie symbolisch neer". De pestkoppen in kwestie doet het helemaal niets en hun leven op school wordt alleen maar erger. Dan verzint Matt een ander plan, voor de grap, of toch niet?

De film is duidelijk gemonteerd en kent een aantal mooie shots. De keuze van de soundtrack is ook te bewust uitgekozen en te netjes op de goede momenten ingezet. Als kijker krijgen we dus meer een bijtende satire over pestkoppen, de slachtoffers en mogelijke consequenties voorgeschoteld. Door de geeky houding van de vrienden - Magic kaartspel, Ninja Turtles, Mario Kart 64 en gangsterfilms - is een beetje nerd-kennis wel handig. Ik gok dat het geen probleem zal zijn voor de mensen die in dit project geïnteresseerd zijn.

Aangezien de film er ook echt als schoolproject uit ziet en aanvoelt, is het niet geschikt voor mensen die een professionele film verlangen. Een belangrijke kanttekening waarschijnlijk, al had de film in kracht ingeboet als het anders was geweest. Geduld is ook wel een schone zaak, want de eerste 23 minuten lijkt het nog niet helemaal zijn ritme te hebben gevonden.

Een gitzwarte komedie en satire, met een quirky toontje. Sluit wel een beetje aan op de huidige Amerikaanse indie movement, maar is toch weer heel anders. Aan te raden is geen reviews te lezen, ik ben er nog geen 1 tegen gekomen die niet de halve film spoilert, jammer!

Aanrader voor een beperkt groepje, zij die zich aangesproken voelen; DOEN!
Komt dit in mijn 2013 top 10? Het is in ieder geval een stevige kandidaat

Do-Deca-Pentathlon, The (2012)

4,0
De broers Duplass gaan met deze film een beetje terug naar hun roots. Weg zijn de bekende acteurs en weg de verhalen met meer structuur. Dat hebben ze ook niet nodig. Verder is het niet heel erg anders, maar de back to the roots feel in combinatie met de modernere filmstijl van de laatste jaren, dat zorgt wel voor hun beste film tot nu toe. Knap, want dan breek je door, heb je het voor elkaar dat bekende acteurs in je films willen spelen. Wat doe je dan? Je maakt een kleinere film.

Het idee is simpel. 2 broers zien elkaar al jaren niet. Toen ze jong waren hielden ze een sportcompetitie met 25 disciplines, dat ging gigantisch mis. Nu zijn ze verbitterd tegenover elkaar. Op het moment dat beide broers naar hun moeder gaan omdat er een verjaardag (van de ene broer) te vieren valt, begint de strijd opnieuw.

Simpel verhaal en al even simpel in de uitwerking. Een luchtige komedie, met de juiste sympathieke drama elementen. De speelduur is erg kort en haalt daar ook zijn kracht vandaan.

Top!

Dolla Morte (2006)

2,5
Tsjah, eigenlijk aan niemand aan te raden, behalve inderdaad aan wat 'gekken' hier op MM. Denk een beetje aan Matt Stone en Trey Parker, dan vooral zoiets als Team America en ook enigzins Alferd Pecker. Waar die al puberaal, flauw en plat zijn, daar kan Zebub nog wat leren van het feit dat als je dit soort humor gebruikt, niet gelijk hoeft over te komen als iemand die net de pubertijd heeft ontdekt.

Sommige dingen werken wel. De look van de film is erg vet. Men nemen wat action figures, wat Play Mobile, Barbie poppen en een stel speelgoed soldaatjes, gaan die vervolgens van heel dichtbij filmen en smijten er wat voice acting onder.

Vooral een zooitje Barbies op staken, compleet doorboort en vol nep bloed is erg gaaf. De SS Enterprise was ook wel de moeite waard (1x raden wie de Captain was van dat schip).

Qua one-liners is het vaker Miss dan Hit. Niet echt iets memorabel genoeg om te quoten, maar soms is het een keer raak.

De film heeft heel erg mee dat het er heerlijk dom uitziet met die poppen, want eigenlijk is het gewoon te flauw. Liefhebbers weten genoeg.

Dolls (2002)

Alternatieve titel: ドールズ

4,0
Haha ja Lost In Translation moet toch een foutje zijn.

Goed, mijn 2e keus om mij verder te verdiepen in de aziatische arthouse zou dus een Kitano worden. Dit werd dus Dolls, mede omdat ik hier in dit topic dat dit visueel wel zo'n prachtig meesterwerk zou zijn. Dan daarbij ook nog een film met gevlochten verhalen, dus ja, wat wil je nog meer.

Ik had ietsje beter op moeten letten in dit topic en bij de genre anduiding. Daar stond duidelijk drama/romantiek. Nu is dat geen probleem omdat ik een Eternal Sunshine Of the Spotless Mind (genre te vergelijken, zeg te maar?) ook erg goed door kon komen, maar ik hield af en toe mn hard vast. Er zat wel erg veel dramatiek in, gelukkig werd het nergens te sentimenteel en hoefde ik geen lekbakje onder mn beeldscherm te hangen om alle liters tranen op te vangen.

De film zelf dan. Niks te veel gezegd, visueel overdonderend. Extreme kleuren. Als iets rood moest wezen was iets echt rood en was iets wit dan was het ook echt wit, zelfs op mn pc beeldscherm deed het al bijna pijn aan mn ogen, maar ik denk dat dit op dvd nog veel beter uitkomt.
Met name het touwverhaal was zeer sterk. Als mensen bijna nuiks anders doen dan lopen en je toch geboeid blijft kijken, dan is dat sowieso al superknap gedaan.. De zijverhalen boeien me tot nu toe iets minder, vooral het popsterverhaal,maar daar hoor ik al meerderen over. Verwacht echter wel dat het een groeifilm is, dus ik bekijk t zeker nog eens.

Ook moet gezegd worden, dat hoe gek t ook klinkt, deze film voor mij ontoegangkelijker was dan Miike's Gozu, die ik dus als eerste heb gekeken vandaag.. Weet zelf ook nog niet waar dat precies aan ligt. 4* om mee te beginnen.

Doom Generation, The (1995)

4,5
Man man, meneer director wat spookt u hier nu weer uit?

Stel je een parodie roadmovie voor, met wat soft sex en wat horror elementen en je bent een heel eind.

Ga dit zeker niet serieus nemen. Ik had wel degelijk het idee dat de meeste lines in de film verre van serieus bedoeld waren en zodoende een grote parodie op roadmovies met neppe alto's.
Geloof me, een line als "If I dont find my skull lighter, I slit my wrists" was toen al lachwekkend aanstellerig, als je op dat moment nog niet door heb hoe je naar de film moet kijken, kun je maar beter stoppen.

Een knipoog naar Natural Born Killers? Waar het daar was...."wat is het moraal van dit verhaal", is het hier meer "fuck het moraal". Als er al een moraal was, dan was die tegen de onschuld van de mens.
Parodie ligt ook in de karakters. Zo als ik al zei, een stel veel te alternatieve mensen, met lachwekkend aanstellerige uitspraken. Amy vloekt wel heel veel, maar wat daarbij nog opvallender is, ze heeft wel wat weg van Mia Wallace, toeval? Jordan is dan weer te onschuldig en X te stoer.

De soundtrack, daar wil ik het dan nog wel even over hebben ook. Waar de film vaak way over the top is, word de soundtrack wel goed ge-edit. Met namen als Nine Inch Nails, Lush, Cocteau twins, Aphex twin en 2x slowdive bijvoorbeeld, is het wat muziek betreft perfect getroffen.
Visueel wat leuke dingen. Een aantal keer weer wat felle kleuren, wat geflits, vlotte montage. Toch hangt het er niet van aan elkaar. Tot op het eind alle registers worden open getrokken in een wazige finale. Ik keek nog maar eens een 2e keer naar wat ik gezien had, want dat was wel heel desoriënterend.

Hang niet teveel op aan mijn mening. Ik vond dit erg gaaf, mede door de muziek, maar ook door het duidelijke over the top geheel. Toch lijkt het me logisch, dat velen dit gewoon vreselijke rommel vinden. Weinig tot geen structuur en verhaal, wazig acteerwerk en vreemde dialogen.

4* met een hele grote kans op een halfje erbij.

Drawing Flies (1996)

3,0
Geen stem hier. Apart. Een film die geproduceerd is door View Askew Productions en het grootste gedeelte van Mallrats (plus andere Smith bekenden) in de cast heeft zitten.
De ontspannen feel van de film, het low budget (nog meer dan Clerks) en de bekende cast, doet al snel aan Smith denken, maar verder is het toch nog richtinglozer en meer ontspannen, dan zijn films.

Het plot zoals het hier is beschreven, spoilert best veel. "Al snel komen zijn kamergenoten erachter dat er helemaal geen vakantiehuisje is, maar Donner wil Sasquatch vinden." Als je de film kijkt, is dit natuurlijk een voorspelbare richting, maar die ontwikkeling, komt pas vrij laat.

Verder is dat ook de enige vorm van plot ontwikkeling in de film. Veel slappe dialogen weer en heel wat verwikkelingen op persoonlijk vlak.
Zoals ik al zei, is het vrij richtingloos. Stel je voor, dat je met een stel maffe vriend
en door een bos loopt, met wat drank (en wiet). De conversaties die hieruit voortkomen zijn vaak heel los en vrijblijvend dan. Zo is het precies met deze film. Het zal me dan ook niets verbazen, als ze tijdens het filmen echt gewoon liepen te drinken/blowen.

Er is duidelijk te zien en vaak ook te horen, dat de film geen bal gekost heeft, dus wat dat betreft is er nog best iets leuks uitgekomen. Erg ontspannen filmpje. twijfelgeval tussen 3 en 3.5*

Drinking Buddies (2013)

2,5
Lastig te beoordelen film, omdat de helft van de karakters in de film gewoon stijve harken zijn met geforceerde emoties, waar ik geen sympathie, laat staan een band mee kon krijgen. Jill en Chris zijn vooral 2 vreselijke karakters. Slecht geacteerd, of te geforceerd stijf gespeeld, het doet er eigenlijk niet toe. Goed, gelukkig dondert Chris een eind op, maar Jill krijgen we nog genoeg te zien. Het meest logische was geweest als de 2 koppels in het begin al permanent een wissel deden, want dan had de film misschien niet zo stroef gelopen?

Uiteindelijk komt een groot deel van de film toch neer op de chemie tussen Luke en Kate, wat fijn is. De 2 acteurs in de film die het meest spontaan acteren en elkaar oprecht goed aanvoelen. Heel fijn. Het ongedwongen sfeertje wordt voor mij echter een paar keer bewust gesaboteerd door plot twists die ik onnodig vind, die de fijne sfeer onderuit halen. Luke schijnt het af en toe ook niet te begrijpen en dat is volkomen terecht,

Dit had een heel fijn filmpje kunnen zijn, als het bepaalde situaties gewoon door had laten lopen. Iets relaxter, minder spanningen. Spanningen die door het plot geforceerd werden en niet natuurlijk aanvoelden. Trouwens, het einde is daar een perfecte illustratie van. Tegen alle verwachtingen in blijft Luke bij Jill. Een houten plank, zonder de mogelijkheid om echt te relaxen, iets spontaan te doen. Ik zou er nog geen seconde bij kunnen blijven.

Nee, jammer dit. Genoeg relaxte, spontane momenten in de film die wel werken, maar uiteindelijk is het niet genoeg.

Drive (2011)

3,0
Beter dan verwacht, om maar even positief te beginnen.

Mja de soundtrack is in veel gevallen belachelijk slecht (kwestie van persoonlijke smaak, I guess). Heel erg 80's en cheesy. Geen probleem, maar dan verwacht ik ook meer cheese in de film zelf. Keiharde, foute drumcomputers op de achtergrond, meer achtervolgingen met gierende banden, een hoofdpersoon/antiheld die Sleaze met een grote letter S op zn voorhoofd heeft getatoeëerd en zo elke minuut wel iets cools te zeggen heeft. Overdreven stereotiep natuurlijk, maar als ik naar de soundtrack, het gehele design van de auto's en omgeving en de WEL coole bad guys kijk, is dat wat ik hoopte.

Zoals gezegd, coole bad guys. Cranston, hoewel niet een bad guy perse, heeft wel die uitstraling en een tikkeltje overacting die bij zo'n type past. Ron Perlman, tsjah zijn 2e achternaam is OVERACTING geloof ik en dat doet hij altijd geweldig. De rest van t zooitje was ook wel vermakelijk.
Zo'n Carey Mulligan is maar wat "gewoon", maar speelt wel met veel emotie en ook het kind doet het goed in zijn rol. Hendricks had wel eerder en meer in de film mogen opduiken, want dat vind ik dan juist heel erg een karakter dat bij de film paste.

Nee, dan Gosling. Een groot gedeelte van de film straalt de man gewoon te weinig uit. Het onderkoelde, wel passend bij de rol, komt vaak niet cool over, gewoon houterig. Later wordt dat wat recht getrokken, maar ergens zit er een middenweg tussen "Wassen Beeld" en "Expressieloze emotie". Grotendeels heeft Gosling die nuance hier niet gevonden, vrees ik.

Nog wat meer positieve punten, want hoe in hemelsnaam verantwoordt ik anders mijn betrekkelijk hoge cijfer?
Zoals reeds gezegd zijn de bad guys cool. Het trage tempo vind ik niet altijd werken, maar bij de nachtelijk auto scènes wel. Heerlijk relaxed en verstild, met mooie belichting van neon en weerkaatsing op- en in de auto. De actie- en geweldsscènes mochten er ook wel wezen. Aardig cool, hoewel iets te netjes.

Refn heeft een mooie, cleane, dromerige stijl. In sommige scenes werkt dit, maar soms had ik het graag wat groezeliger gezien. Nu is vrijwel alles 1 dromerige waas, wat de energie van de film niet ten goede komt.

Ik doe maar even een rare gooi: Had iemand anders (Neveldine/Taylor, Rodriguez, Proyas?) de film laten regisseren en Willis in de hoofdrol gezet (ja die kan ook diepgang brengen, zie 12 monkeys) en je had een coolere film. Met het script en het 80's idee is op zich niets mis, maar Refn is er naar mijn inziens niet de regisseur voor en Gosling niet de acteur.

Heb me niet verveeld. Visueel aardig aantrekkelijk, coole badguys en mooie aankleding. Staat tegenover een soundtrack die een veel foutere film suggereert en helaas heeft de film maar weinig relativering, die het wat belachelijker en luchtiger zou maken. Ik kon dit vaak niet echt serieus nemen namelijk. Dat is niet erg, maar het werd wel van me verwacht als kijker, heb ik het idee.

DUFF, The (2015)

Alternatieve titel: The Duff

3,5
The Duff - Designated Ugly Fat Friend

Ugh, wat is dat nu weer voor plot. Dan laat je Mae Whitman (Arrested Development, Parenthood) dit karakter spelen.....die is niet eens Ugly or Fat? Oh wacht, dat is vroeg genoeg al snel het punt dat de film wil maken. Een highschool komedie over hierachie binnen de school, kliekjesvorming en favorieten.Koppel dat aan de voor- en nadelen van social media en we hebben een film die het heden koppelt aan oude problematiek die onveranderd blijft. Niets nieuws,zelfs een beetje cliche, maar de film komt eerlijk naar buiten met zijn intenties. Dat is ook wat waard.

Eerlijkheid is 1 van de dingen die de film zo goed doet werken. Voor een plot dat zo veel gebruikt maakt van afgezaagde moraaltjes en standaard valkuilen, is het verfrissend om te zien dat zelfs de stereotypes niet karikaturaal zijn, maar als echte mensen worden neergezet. Uitvergrotingen zijn er natuurlijk, maar enkel in dienst van het verhaal. Een verhaal wat trouwens ook continu vooruit gaat en niet al te lang blijft steken op een paar goed getimede grappen. Een komedie met hart, of bijna een dramedy.

Humor is er verder wel genoeg, al lijkt dat op het eind steeds meer te verdwijnen, het bekende euvel. De grappen zitten hem vooral in de abrupte timing, die vaak niet helemaal "normaal" lijkt te lopen waardoor het vreemd, ongemakkelijk en soms zelfs absurdistisch wordt. Tegelijk heeft het wat liefs.

Dat lieve en ongemakkelijke zit ook in het karakter dat Mae Whitman neerzet. Een kamer vol horror posters (Shock Waves, wat heeft mening horrorfan toch met die film? :O ). Uitgedost in een tuinbroek, checkered red flanel en op feesten een dof zwart shirt met de tekst "Lucky Party Shirt". Altijd grappen makend op het verkeerde moment, of te meta voor het verkeerde publiek. Misschien het type "cliched outcast", maar Whitman verkoopt het op zo'n manier dat het geloofwaardig wordt. Dan helpt het goed mee dat tegenspeler Robbie Amell een goede chemie heeft met haar en ook daar komt voor een groot deel de oprechtheid en warmte vandaan.

Dan zijn Allison Janney, Ken Jeong en Chris Wylde nog het vermelden waard. Ze doen niet veel, maar spelen wel goed.