Meningen

Stevig filmpje, maar ook stijlvol. Vind die backstory nu net mooi, maakt de film iets meer dan mindless vermaak, hoewel het dat uiteindelijk toch wel een beetje is.
Brute kills en dan ben ik blij dat ik een paar maandjes gewacht heb op de Dirrector's Cut. Het verschil is niet wezenlijk, maar de camera blijft net even wat langer bij de kill hangen of zoomt wat meer in (voor meer info: http://www.movie-censorship.com/report.php?ID=881416).
Vooral naar het einde toe heb ik erg gelachen trouwens waar de vrouw met de plank in haar mond opeens weer opstaat De kills zaten sowieso niet zonder humor en das fijn.

Mijn 2e Pang na Love in a Puff en deze is best eh anders. Toch slaagt hij er weer in een fijne film voor te schotelen. Qua moderne Aziatische horror heeft Meat Grinder nog een stapje voor (het gestileerde drama gedoe had er trouwens best wat van weg, ergens vaag), maar heb me er zeker mee vermaakt.

Mensen die hier meer drama zien dan komedie zitten er toch erg naast. Dat de komedie je niet ligt, kan ik wel erg snappen.

Deed me nog het meest denken aan het werk van Bryan Fuller (Dead Like Me, Pushing Daisies) en ook de serie Suburgatory. Laatstgenoemde is niet heel vreemd, aangezien ik toch ernstig vermoedt dat Emily Kaplan (creator Suburgatory en soms Parks & Recreation scripts) deze film zag en toen dacht "Hey, die Jeremy Sisto en Cheryl Hines zijn leuk, de toon van deze film is lekker luchtig, met die sfeer kan ik wel wat".

Met de cast is niets mis dus en door het type acteurs is de toon snel gezet. Zet Sisto, Hines en Richard Castle, eh Nathan Filliion bij elkaar en dat droogkomische sfeertje is niet meer uit de film te krijgen. Een romantische komedie met een vreemd randje en wat (onnodig) drama.

Voorspelbaarheid en cliché zijn woorden die je kunt gebruiken als de film je niet ligt. Mocht je er toch doorheen bijten, is dat allemaal niet zo storend. Leuk filmpje, waarbij ik zelfs een verhoging niet uitsluit.

Wain is Wain en dan weet je wat je kunt verwachten. Veel meligheid, raar getimede humor, gevloek en wat naakt. Ergens tussen Our Idiot Brother en Wet Hot American Summer ligt deze film, die nudistische hippies belachelijk maakt, maar ook eert.

De film doet 2 dingen fout. 1. Het heeft Jennifer Aniston in zo'n typisch getypcaste hoofdrol en 2. Zoals zo vaak bij Amerikaanse komedies, botst het drama soms met de komedie. Als we de ene scene kijken naar een debiele/over the top yoga sessie, moet je dan de volgende scene opeens meeleven met drama?

Gelukkig viel het allemaal mee en keek het lekker weg. Paul Rudd is heerlijk op zijn plaats in de wereld van Wain. Ook heel het Stella team mag weer opduiken, Justin Theroux en vast nog wel wat andere bekenden die ik nu vergeet.

De film kent geen censuur (naja op wat bedoelde scenes na) en er wordt schaamteloos allerlei vlees in beeld gebracht. De reden van sommig censuur zal geweest zijn dat Anniston achteraf toch terugkrabbelde, maar storen doet het niet.

Allemaal niet erg bijzonder, maar wel vermakelijk. Aniston mag Wain de volgende keer weglaten. Oh en breng Stella eens terug, al is het maar op Youtube ofzo...

Een Nederlandse film die eerder Belgisch/Frans aandoet dan typisch Nederlands. De invloeden van" seul contre tous" (Gaspar Noe) zijn niet ver weg en als er later in een shot een letterlijke ode langskomt aan Noe's filmstijl weet ik het zeker, de regisseur heeft deze invloed wel gebruikt voor zijn film. Ook de dikke letters zijn daar een voorbeeld van.

Een origineel verhaal, zei het wat rommelig, waar er wel narratief is, maar deze niet noodzakelijk gestructureerd wordt aangeboden. De klootzak is Ronnie een harde crimineel die opeens heel gevoelig en diepzinnig in het leven staat. Het hoe en waarom wordt in de film uitgelegd, maar de nodige zijplotjes worden niet geschuwd. Dit kan verwarring veroorzaken bij de kijker (oeh, geen hapklare brokken), maar mij was het al betrekkelijk snel duidelijk.

Allereerst is dit een pikzwarte komedie. De genre aanduiding is in dit geval een persoonlijke mening, maar als "seul contre tous" als zodanig wordt opgevat, is dit er ook echt wel eentje. Veel mensen in de zaal dachten daar anders over en dat is begrijpelijk. Er zit een gelaagdheid en tegelijkertijd botheid in de film, waar humor niet uitgesproken is, maar meer ligt in de ironie van bepaalde bikkelharde situaties.

Mocht de film je niet bevallen, kun je als publiek 2 dingen doen, uitkijken en je bek houden, of de zaal verlaten. Alles hiertussen in is verkeerd. Als ik vervolgens het gevoel krijg dat ik in een vrij lege zaal de enige ben die geen enkele vorm van geluid maakt, denk ik dat er toch nog veel mensen hadden moeten oprotten, de vertoning was immers gratis. Deze irritatie werd heus niet veroorzaakt door puur dialoog, maar ook door subtiel zuchten, kuchen, hijgen en uit verveling tikken met een voet. Werd er elders al eens gediscuseerd over het wel of niet melden van overlast, ik kan niet de hele zaal tot rust manen? Want wie is er hier nu de gek, op dat moment?

Tot zover mijn eigenlijk zinloze rant, maar het moest er even uit. Gaan we terug naar de film, zien we licht choquerende humor en hard drama. Dit wordt rustig gefilmd en er worden geen onnodige details weggeven. Langzaam worden de belangrijke punten duidelijk en de rest doet er niet toe. Waar de film nog enigszins in de fout gaat is een aangeplakt einde, na de scene waar ik van verwachte dat het einde zou zijn.

Toch is dit zeer sterk en nu al 1 van mijn favoriete Nederlandse films. Sterk gefilmd, lekker hard, een beetje understated en erg zwart. Fijn!

Hmm ik betwijfel of Allen wel echt iets voor me is, zeg ik terwijl ik tot nu toe alleen maar magere films van m heb gezien (Matchpoint, Vicky Christina).

Ik oordeel dan ook meer, aan de hand van een aantal fans, die beweren dat dit weer een Allen is die terug keert naar oude vorm.

Larry David speelt aardig, maar dat praten naar de camera, kom op, das toch niets nieuws. Boris is licht cynisch en erg zeurderig. Hij schrikt er niet voor terug mensen af te zeiken, maar als je dat doet, doe het dan gelijk goed. De man deelt speldenprikjes uit en komt daardoor eerder plagerig over, dan respectloos.. Dat is ook een beetje het probleem wat ik had, lopen verkondigen dat je de wereld en iedereen dom en irritant vind, maar ondertussen vond ik het maar een zielige ouwe zeur, waar ik op straat geen seconde aandacht aan zou schenken. Sterker nog, grote kans dat ik hem nog zou uitlachen ook.

Evan Rachel Wood speelde dan wat beter. Een irritant geforceerd accent, maargoed. Voor iemand die dom moest spelen, vond ik er nog verrassend slim uit de hoek komen soms ook. Echter het vormde wel een mooi contrast met Larry David en het maakte de film een stuk dragelijker. Scenes tussen de 2 waren ook duidelijk beter dan zijn monologen. Het gezeur van Boris en haar terugkoppelingen, waren nog wel eens vermakelijk.

De sfeer van de film vond ik nogal stoffig. Oubollige muziek, cynische ouwe zeikerd en gewoon allemaal keurig gestroomlijnd binnen de lijntjes van het plot van de film. Totaal niets gewaagd, geen echte one-liner die echt vlijmscherp en knalhard uit de hoek kwam ook.

Die moeder met haar ontwikkeling, had ook nog wel een stuk meer mee gedaan kunnen worden. Het was natuurlijk een zijlijn, maar als er al iets scherps in de film zat, had het daar vandaan moeten komen denk ik.

Tsjah, de film is een lichte verbetering op Vicky, maar ook niet zo om er een half punt voor omhoog te gaan. Daarvoor vond ik het allemaal te soft en de muziek en omgeving te irritant.

Veel en veel beter dan Fallen Angel (1945), die ik een paar dagen eerder zag. Die film kenmerkte zich door een, naar mijn mening flauw mysterie-plot, melodrama en soapy romantiek. Het kon me niet zo boeien, al maakte het laatste gedeelte van die film het weer een beetje goed.

Deze film hakt er al gelijk in, met een geweldadige en verbitterde detective, ongure criminelen en veel smoezelige achterkamertjes waar weinig licht door de ramen schijnt. Kijk, dan voel ik me al gelijk een stuk beter thuis. Het plot heeft ergens wel iets komisch, maar dat maakt het geheel des te vermakelijker.

Ik weet enkel niet wat ik van Gene Tierney moet denken. Ergens heeft ze wel wat menselijks en schattigs, maar aan de andere kant is juist zij degene die de film soms de over-the-top drama kant op duwt. Past wat mij betreft niet in een film die dat verder schuwt. Menselijk is de film sowieso wel trouwens, karakters lijken net even wat meer diepgang te krijgen dan gebruikelijk. Het werkt wel. Een kleine 4* kan ik hier wel aan kwijt, vooral door het fijne spel van Andrews en ook de criminelen waren lekker evil.

Geen idee of het aan de transfer lag of dat de film gewoon vrij low-budget is, maar de film zat wel vol vuiltjes en spikkeltjes en het geluid was niet super. Denk transfer problemen van die dvdbox, want Fallen Angel en Night and The City hadden het ook al ietsje. Het gaat om deze box in ieder geval

Verrassende film. Ik bedoel Drew Barrymore, wie had verwacht dat die zomaar even een goeie mainstream indie komedie kon afleveren. Ja, waarom ook niet eigenlijk. Namen zeggen niet veel meer tegenwoordig. Gevestigde namen vallen tegen en de nieuwkomers verrassen.

Deze kun je wel naast recente films als Juno en Adventureland zetten, al mist het zeker de scherpte van eerstgenoemde.

Vooral in het begin een heerlijke feel-good movie. Licht slim gebracht dialoog, afgewisseld met de lompe roller scenes. Eerlijk zeggen, die scenes worden nog eens aardig in beeld gebracht ook.

In het begin van de film, en ook later nog, is er veel dialoog tussen Ellen Page en Alia Shawkat (ook Arrested Development), dus het rijtje van genoemde acteurs hierboven daar hoort zij ook zeker bij te staan. De anderen hebben dan misschien meer actie scenes, maar wat betreft dialoog is er de mooiste wedstrijd tussen Page en Shawkat.

Afgezien van wat slimmigheidjes is het echter geen dialoog gedreven film. in het begin leek het even zo, maar de film balanceert vaardig tussen dialoog en rollerskate scenes, wat op zich al op zich een apart gegeven is (wat eenzijdig misschien). Ik zei het al eerder, mist wat scherpte. Vooral naar het einde toe komen er wat relatie verwikkelingen naar boven en een drama aspect. Beetje Chick flick syndroom, terwijl ik de film verder niet storend melodramatisch of mikkend op een vrouwelijk publiek vind. Wie ben ik, dat vind ik van Juno ook niet.

Een beetje bevooroordeeld, aangezien Page nog steeds weinig fout doet. Erg naturel acterend en het plezier straalt er gewoon vanaf. De film zelf is dan niet zo heel bijzonder, maar wel zeer vermakelijk. Te dramatisch (middenstuk) om aan het niveau Juno te komen, dat wel

Is al op VOD verschenen sinds een paar dagen.

Enigszins een meevaller, aangezien het niet t serieuze drama is waar ik bang voor was. Araki gaat deels verder waar hij gebleven was; het maken van een coming of age film. Al zijn typische elementen zitten er weer in: veel soundtrack, nadrukkelijke focus op kleuren (wit en groen in dit geval) en veel verkenning van seks.

Toch werkt het niet. deels komt dit door het acteerwerk; Woodley is gewoon niet geschikt voor de rol en heeft niet hetgeen een Araki hoofdpersoon meestal uitstraalt. Meestal is dat een combinatie tussen verveeldheid, cynisme, een grote dosis zelfbewustheid en wat sex appeal.Met die verveeldheid zit het bij Woodley wel goed, ze loopt als een emotieloos rotwijf door de hele film heen. Pogingen tot cynisme slaan volledig dood en op de momenten dat er sprake is van zelfbewustheid, werkt het niet. Tsjah en sex appeal; ja er zit genoeg seks in de film, maar echt erotisch was het niet. Persoonlijke voorkeur, denk ik. Wie had er in deze rol gepast? Mae Whitman, Alexis Bledel, toch weer Juno Temple? De rest van de cast is matig tot zeer slecht. Eva Green mag weer gestoord doen en komt daar nog het best mee weg.

Plot-technisch is het ook slecht. Een boekverfilming, maar Araki hamert op een paar aspecten die het 1 en ander al snel duidelijk maken voor de kijker. De film leunt op 2 "verhaaltjes" en halverwege de film is 1 van die verhaaltjes al niet interessant meer. Enig inzicht en voorkennis van David Lynch en dan met name Twin Peaks helpt daar wel heel erg bij. Araki knipoogt zelfs nog even naar de kijker en laat Sheryl Lee, de actrice die Laura Palmer speelde ook nog even zien. Helemaal des Araki's is er ook een twist, geheel in lijn met zijn "genre" Keek er niet van op. Helemaal, omdat de rest van het whodunnit verhaaltje eigenlijk al duidelijk was, bleef alleen het "waarom" nog over.Leuk staaltje misleiding, maar kom op het is Araki.....

Jammer. Met Woodley vervangen denk ik dat ik veel minder op het plot gefocust was en meer op sfeer en acteerwerk. Nu werkte het gewoon niet, op meerdere vlakken.

Meh nee, behoorlijk irritant. De film doet een aantal dingen wel goed: Acteerwerk is prima, de ambient-achtige soundtrack is zowel duister als dromerig en het geheel is goed geschoten.

Mja, het constante zoekspelletje irriteerde me na een kwartier al en dat werd er naarmate de film vorderde niet beter op. Dan helpt het ook niet mee dat ik de "verdwijn-persoon" niet obsessie-waardig vind; enge heks met een irritant karakter. Daar zou ik nog geen 10 minuten naar "op zoek" gaan, laat staan een hele film lang. Goed, dat is persoonlijke voorkeur, maar het zorgt wel voor een hogere irritatie factor.

De bos scenes vond ik nog wel boeiend, al hadden ze wat mij betreft ook geen echt toegevoegde waarde. Meh, een film die ik snel zal vergeten. Jammer, want de film kent zeker sterke punten.

Een batshit-crazy soap, met voornamelijk invloeden van noir en cyberpunk, met vleugjes komedie en actie. Om het maar even kort te omschrijven, maar het dekt de lading eigenlijk niet. Een geheel eigen wereld wordt gecreëerd, waar virtual reality, politiek, cult-aanhangers/actiegroeperingen tegenover elkaar staan. Niet zozeer the good vs the bad, als wel een machtsspelletje tussen groepen met beiden een zeer eigen, compleet tegenstellende wereldvisie.

Persoonlijk heb ik het idee nogal wat te missen, doordat mijn beperkte kennis van oude, filosofische sci-fi, invloedrijke genre-schrijvers, poëzie en oude films niet heel groot is. Door de kennis die ik wel heb, viel dus te meer op hoe vaak de serie naar dat soort dingen refereert in dialoog en/of specifieke odes in scenes. Naarmate mijn kennis groter wordt lijkt de serie me wel aan kracht te winnen.

Het is waarschijnlijk geen toeval dat de serie een aantal Marxist ideeën bevat en voor de grap ook een film van de Marx brothers afspeelt en meermaals quote? Door de referenties naar T.S. Elliot moest ik meermaals denken aan Southland Tales, maar de vergelijking houdt daar niet op; Fluid Karma is een soortgelijke substantie en The Rock acteert ongeveer op een zelfde manier als Belushi hier doet. Ook de politieke omgeving van beide films is aardig gelijk. Safe to say dat Richard Kelly hier heel erg door is beïnvloedt?

Acteerwerk is van praktisch iedereen goed, echter vraag ik me af hoe de show was geweest als iemand anders de rol van Harry had ingevuld. Soms heb ik het idee dat Belushi echt niet weet wat hij aan het doen is. Dit past wel bij de sfeer van het geheel, maar toch vraag ik me af wat er was gebeurd als er iemand de rol had vervuld die het WEL had gesnapt? Naarmate de serie vordert keldert zijn acteerwerk ook, naar mijn mening. Maar misschien moest dat zo?

Verder genoten, misschien over 5 a 10 jaar nog eens herzien; wie weet wat ik er dan allemaal in terugzie?

De film kent nogal een probleem met toon: John Huston is denk ik atheïst en denkt door een luchtig sfeertje en kluchtige situaties hier een (ander soort, het boek is dat op zijn manier ook wel) komedie van te maken. Dit doet hij niet, want aan de inhoud veranderd hij niets. Aangezien die inhoud uiteindelijk een uiterst Christelijke is was er wel meer voor nodig om de film te doen kantelen. Deed Huston dat maar, want nu is de eindconclusie alsnog erg eenzijdig. . Frapant is dan dat Huston de passage die het meest Christelijk over komt uit de film heeft gehaald. Dat was iets in de trant van "If there's no bottom to your eyes, they hold more". Uiteindelijk hint Huston toch ook naar nihilisme en is zijn einde weinig hoopgevend. In het boek werd dat einde juist wel als hoopgevend gezien, al zag ik het niet zo. Toch is dit een leuke, vreemde film die vol zit met satire op rassenhaat, het Zuiden en geloofsfanatiekelingen.

Ik ben tot dusver fan van O'Connors kortverhalen, maar dit boek vond ik te eenduidig, niet open genoeg en te drammerig in haar geloof. De film veranderd daar dus te weinig aan,.vraag me in zoverre af of Huston het boek wel heeft begrepen, of anderzijds het boek simpelweg niet "serieus" neemt?

Wat? Hier stond een heel verhaal, Na een kleine EDIT is opeens alles verdwenen. Dergelijke grote recensies zal ik toch voortaan maar weer in Word schrijven. To Be Continued! Ironisch, past thematisch gezien wel bij de film, een verdwenen recensie.

Alsnog:

Poeh tsjah, na Rubber alweer zo’n Dupieux film waar inhoudelijk eigenlijk niet veel over te verklappen valt.

Dolph houdt van gewoontes. Hij houdt van zijn huis, zijn palmboom, op tijd opstaan en zijn hond. Ook gaat hij graag naar zijn werk, een reisbureau voor warme vakantiebestemmingen, een kantoor waar het altijd regent. Waarom?

Paniek breekt uit als 1 van die “normale dingen”opeens verandert. Zijn hond is namelijk weg!

Hier houdt het plotgerichte onderdeel van mijn recensie op.

Deze film gaat duidelijk over gewoontes, routines, vertrouwde karakters en terugkerende gebruiken en –conversaties. Dit valt terug te brengen naar omgevingen waar iets niet aan klopt, of juist wel. De personen in de film kunnen alleen handelen binnen hun comfort zone, word er iets gezegd of gedaan wat daar niet onder valt is er paniek. Wat gaat er nu gebeuren? We snappen het niet meer.

Aan de andere kant laat de film een wereld zien vol gewoontes die niet ‘gewoon’ zijn, bij wijze van scherp contrast.

Dupieux toont met deze film kritiek op de mensen die vastzitten aan gewoontes, bang zijn voor verandering. Voorwerpen/mensen/dieren zijn zo onderdeel van hun leefomgeving dat het pas opvalt als het weg is.

Een film die consistenter is in toon dan Rubber en ook een afgerond en duidelijk verhaal presenteert. Makkelijker wordt het er echter niet op. In een Charlie Kaufman achtige wereld, die ook doet denken aan Le Dernier Combat en Visioneers (vreemde film met Zach Galifianakis in een atypische rol), zijn veel grappen niet eens zo snel te spotten. Een foutje in de omgeving, een rare opmerking van iemand die zomaar meta kan zijn.

Weer geen makkelijke film. Een komedie, maar een vreemde en uiterst droog. Ik zal het even laten bezinken, voor ik een cijfer geef. Hoog uitvallen zal dat wel!