Meningen

Hard, kil echt brits. Realistisch en grimmig, maar dat pure is toch niet helemaal mijn ding. Geef maar wat meer stijl. Al had dat bij een film als deze natuurlijk helemaal niet gepast.

Geen moeilijk verhaal, geen onverwachte wendingen, puur kilheid, zoals ik al eerder zei. Het is wel in your face en het word goed uitgevoerd.

Geen hoop, iets wat toch wel een kenmerk lijkt te zijn voor britse producties. Is het daar echt zo verneukt? Buiten wat typische britse komedies om, worden er toch heel wat drama's (series/films) gemaakt met een erg groot doemscenario.

Verrassend oprecht en ook hard acteerwerk ook. Reilly speelt een lieve, ietwat narratieve Jenny en het komt nog aardig geloofwaardig over ook. Toch, het beste is O'Connel in zijn rol. Het 3e seizoen van Skins is wat platter en veel minder qua karakter ontwikkeling, dus het verbaasde me enigszins dat hij zo'n intense rol neerzette. Heel goed.

Moie opbouw naar een storm aan gebeurtenissen, die steeds grimmiger word. Twifel tussen 3.5 en 4*, maar ik zal het toch voordeel geven.

Damn, wat een trip!

Ok, even overnieuw beginnen, want bovenstaande kreet zou voldoende zijn, om te omschrijven wat ik van de film vind, maar ik probeer het dan nog wel even.

Sfeer. Echt DE motor voor de film, de rest zit slim in elkaar, maar vind ik al een stuk minder belangrijk.

Qua sfeeropbouw/verhaal, deed het me in het begin sterk denken aan Haze. (gaat later niet meer op) Wat een sterk begin trouwens! Je wordt er gewoon middenin gegooit en zoek het maar uit. heerlijk. Dat uitzoeken duurt nog een hele tijd, zeg maar gerust de gehele speelduur. Wat is er aan de hand? Waar is hij? etc.

Dit lijkt me een erg moeilijk basisgegeven. Als er iets niet lekker loopt, verslapt je aandacht namelijk al snel.

Visueel toch wel het meest opvallend. Erg gematigd kleurgebruik en dat zorgt voor een erg koude, beklemmende sfeer. Ook wordt er erg dynamisch omgesprongen met licht en vooral schaduw. Shots die vaak op of in het personage zitten, versterken de sfeer.

Geluid vult het visuele perfect aan. Erg elektronische soundtrack, die vaak ambienttrekjes heeft, maar op de juiste momente ook weer meer power geeft.

Het verhaal, tsja. Ik denk dat het niet voorop staat. Toch word er steeds meer duidelijk, naarmate de film vordert. Op het eind, heb je een globaal beeld, van hoe het ongeveer in elkaar zit. Meer vraag ik ook niet.

Is dit perfect? Ja, behalve de subtitles die soms voor- of achterliepen. Sfeer, Emotie, vervreemding, wat wil je nog meer? Snel maar eens zien aan te schaffen dan!

5*

Ik ken Cannon niet zo goed. Ik ben geen 80's kid, heb nooit een VHS van Enter the Ninja in mn handen gehad. Na mn ervaring met Not Quite Hollywood besloot ik dat het niet uit maakte. Die docu wist mij min of meer fan te maken van Ozploitation. Het was maf, het was enthousiast en het had fans (vooral Tarrantino) die goed beargumenteerden waarom Ozploitation zo geweldig was. Nu zijn films als Mad Dog Morgan en Turkey Shoot kleine favorieten van me geworden.

Die kracht om het publiek te overtuigen van Cannon mis ik hier. Het is een uiterst cynisch rise-and-fall verhaaltje geworden met veel insiders aan het woord, die niet eens trots lijken op hun eigen werk. Misschien zijn ze dat ook wel niet, dat is deels begrijpelijk. Echter, is er dan geen enkele reden voor de buitenstaander om de uitgebreide output van Cannon te verkennen? Ik hoor bijna niemand daar positief op antwoorden: misschien Albert Puyn, Tobe Hooper en Alex Winter (de meest positieve van allemaal, maar wat doet ie hier?)

Ik mis gewoon positieve energie, thats it.Die is er enkel als men tijdelijk praat over de "successen"van het label: Barfly, Breakin, Runaway Train etc. Het gekke is dat men tijdens de aftiteling opeens vrolijker en positiever klinkt. Ja, te laat! Nu moet ik zelf op zoek naar datgene mij eventueel aan zal spreken. Aangezien mijn tolerantie voor weirdness en camp groot is, gaat dat vast lukken. Deze docu heeft daar in ieder geval niet echt aan mee geholpen.

Jaaaa, subtiel filmpje dit. Zet deze film op en plan de dag erna een saai dagje met mensen die je verplicht 1 keer paar jaar moet zien ofzo. (denk aan familie die je niet mag, verre kenissen, oma's in een pestbui, noem maar op). Gegarandeerd een succes, laat ze maar lullen, ik hoor het toch niet meer

Aan een vergelijking met die andere weirde cyberpunk film Tetsuo ontkom je niet, dus laat ik dat dan maar gelijk doen.

Allebij zwart-wit, geschift verhaal en soundstrack die erg centraal staat. Kort door de bocht even en ook vast niet helemaal correct, maar hee. Tetsuo is echter vooral industrieeler. De muziek, de sfeer, alles is kouder, robotachtiger en afstandelijker. Ook ligt de snelheid een stuk hoger.

De film zelf dan. Natuurlijk een ergf opvallend punt is de knalharde soundtrack. Industrial Punkrock die er vaak keihard inkomt, maar ook genoeg rustpunten kent, wat vaak synchroon loopt met de beelden. Dit zorgt wel voor een bepaalde dynamiek. Gaaf!

Het verhaal is leuk uitgewerkt, maar het is toch vooral het geluid in combinnatie met het visuele wat de film moet dragen. Meer moet je ook echt niet vragen denk ik. Ook qua beelden erg dynamisch, snel wisselt rustig soms af en dat is wel zo prettig soms. Ik kan me ook voorstellenmj dat dat anderen juist uit het patroon haalt en die liever hadden gezien, dat dit 1 sneltrein was geweest.

Al vrij snel is duidelijk dat de film opbouwt naar de confrontatie tussen de 2 personen, dus in zoverre zou je het alemaal een tikje voorspelbaar kunnen noemen. Ook dit is niet iets wat je zou moeten storen.

Score dan. Ja dit spreekt me toch erg aan en ik kijk hier toch iets prettiger naar dan Tetsuo. Ik meen me uit mn hoofd te herinneren dat ik die op 5* had staan, zit er hier ook voorlopig even niks anders op.

Gmiste kans, maar dit lag maar deels aan Noe. Meer lag hhet aan de zaal in Den Bosch, die het waagde deze film digitaal te vertonen in plaats van projectie. Ook was het geluid slecht, of in ieder geval VEEL te zacht.

Kijk je een audiovisuele trip, wil je natuurlijk wel dat beeld en geluid perfect verzorgd zijn.

Met als gevolg dat het benodigde trip effect een beetje uitblijft, al is het de kracht van Noe dat hij me zelfs onder deze omstandigheden nog aardig mee de film in sleurt.

Kleurgebruik is prachtig en er word vrijuit rondgestrooid met filters, strobe effecten en een constant glijdende camera (een beetje Fincher achtig?)

Komt gelijk mijn enige kritiekpunt voor nu, de film valt teveel terug op herhaling. Het zweven, het geknipper, gaatje in en gaatje uit allemaal mooi, maar op den duur had ik het wel gezien. Grote kans dat dit ook komt doordat ik niet helemaal lekker in de film zat, als ik het had ervaren als 1 langew trip had ik er misschien veel minder last van gehad.

Op dit moment onmogelijk een score aan te verbinden. De situatie was zo bepalend voor de sfeer, dat elk cijfer, hoog of laag, oneerlijk zou wezen.

Zowat de film waar ik dit jaar het meest zin in had, na de openbaring die The Comedy was, voor mij.

-what do you get when you cross a sabre-tooth tiger with Sir Elton John?
I don't know, but you better keep it away from your ass!!

een recensent op internet zei dat de humor van het typetje Neil Hamburger op papier beter werkt dan in het echt. Dat klopt, hij weet het zo te brengen, met gemaakte onzekerheid, smerig keelgeschraap en teveel pauzes, dat de matige grap nog veel verder doodslaat. Ik wil Turkington graag eens zien optreden, maar dan wel voor een publiek dat zijn anti-komedie niet kent en als gevolg erg boos wordt. Hilarisch! Een andere recensent zei "Rick Alverson (and Turkington) hate comedy". Daar ben ik het dan weer niet mee eens, ze houden gewoon van anti-komedie. Dat is een moeilijke: Om anti-komedie te begrijpen, moet je denk ik eerst weten wat komedie is...

De film start vervolgens als een karakterstudie in een desolate omgeving van de Mojave woestijn. We zien de typische Hamburger humor on stage en off stage een figuur wat steeds verder weg glijdt in depressie, door het vele touren, het niet thuis zijn en het missen van zijn familie, met name zijn dochter. Wat is de drijfveer van Turkington?: denkt hij dat het echt comedy is, of gebruikt hij zijn act enkel voor geld en als uitlaatklep voor de depressie? Hij lijkt het zelf niet te weten. De rol van Lotte Verbeek is een belangrijk schakelmoment. Doormiddel van kleur-therapie lijkt ze Turkington te willen helpen, maar hoewel het een belangrijk punt binnen de film blijft wordt het van kwaad tot erger

Dat je hier als kijker nog humor uit haalt is meer toeval. Alverson/Turkington schijnt het ook niet te interesseren; het idee is dat de kijker "iets" uit de film haalt. Of dat nu leegte, depressie, een naar gevoel, angst of juist niet aflatende lachbuien oplevert zal ze denk ik een worst wezen. Ik zelf zit ergens tussenin, want heb toch een aantal keer keihard kunnen lachen, maar blijf ergens met een naar gevoel achter. De laatste 20 minuten voelen wat mij betreft wat zinloos aan en enkel de zwembadscene: Scream like you care, fuckers! vind ik nog echt goed werken. Met als dieptepunt de baby sequence en Michael Cera's rol, want meer dan bevreemding en shock value kan ik daar toch echt niet uithalen.

Zowel Alverson, als Turkington/Reiley/Heidecker zijn al eens beter te werk gegaan. The Comedy was doelgerichter, On Cinema is een betere les in anti-komedie en Bed Time Stories slaagt beter in (soms choquerend) surrealisme. Toch prefereer ik dit soort films boven een eenduidige, makkelijk verteerbare popcornfilm, of iets anders makkelijk behapbaars. Ja, dit had nog veel beter kunnen zijn, maar dat is niet belangrijk.

Wat gebeurd er als je films zoekt op Asano. Dan krijg je allerhande titels voor je kiezen, die allemaal anders zijn, maar allemaal wel iets bijzonders hebben, daar ben ik inmiddels wel achter. Als enige film van de eerdere 3 (Survive Style 5+, Electric Dragon 60.000 volt en Rampo Jigoku), alleen nog maar Electric Dragon beschreven, maargoed hier wilde ik toch sneller wat over kwijt.

Erg lastig filmpje vond ik dit namenlijk. De eerste minuten was voor mezelf echt aanpassen aan de stijl. Alles was rustig, ietwat bevreemdend en ook wat afstandelijk. Op den duur kreeg ik de sfeer wat meer door en kwam er meer dynamiek door de noise injecties. Ook ging er voor mij toch langzaamaan meer een verhaal ontstaan waardoor de film toch meer ging leven.

Vanaf dat moment werkte het best goed. De muziek en Noise stikken stonden dikwijls in sterk contrast met het verder rustige verhaal. Erg apart sfeertje.

Hoogtepunt was voor mij het langgerekte noisemoment in de film, dat gewoon erg goed in de setting pastte, goed getimed was en precies goed in beeld werd gebracht. Wat een herrie! Gaaf!

Ik geef deze film een 4*, omdat het gewoon erg speciaal was en ik het uiteindelijk toch wel goed vond. Toch weet ik niet of ik dit nog snel zou bekijken, want de sfeer en het tempo van de film zorgde ervoor dat ik moeite had bij de les te blijven soms. Dit kan bij een 2e kijkbeurt verbeteren natuurlijk, maar hij viel me wel zwaar, dus om hem nog een keer te zien snel....

Weinig subtiele satire over een vader met zijn gezin, die ondanks alle schijn een rotdag beleven in Disneyworld. Aan de ene kant zou ik zeggen, dit is een universeel thema, het had ook de Efteling kunnen zijn. Alleen denk ik dat we in Europa niet zo naief zijn om een dagje pretpark als iets geforceerd magisch te zien? Toen ik als kind veel te lang in de rij stond, menig attractie vastliep met ons erin en koude friet had, toen had ik toch al snel door dat het niet altijd leuk is in het pretpark.

Aan de andere kant is dat geforceerd magische, een safe-haven voor escapisme en tijdelijk geluk dus iets typisch Amerikaans en zijn de mensen daar wat naïever en gaan sneller mee in zo'n idee. Geluk boven alles, al zou er een vreselijk ongeluk in een attractie gebeuren, the fun must go on, ten koste van alles.

Je kunt het goed aan regisseur Moore overlaten om dit in beeld te brengen. De film laat Disney zien als een magische plek, waar desondanks een gevoel van onbehagen heerst. Jim is net zijn baan kwijt, maar MOET zijn familie die magische dag geven, ook al staat zijn hoofd daar totaal niet naar. Vervolgens wordt hij nog verleidt door 2 jonge tieners en krijgt ruzie met allemaal mensen. Krijgt hij dan ook nog visioenen, of is het allemaal echt? Het doet er niet toe wat er allemaal mis gaat, zijn familie moet en zal die dag van geluk hebben!

In mooi zwart-wit gefilmde, keiharde satire met het nodige surrealisme, waar het cynisme en een algehele onbehagelijke visie vanaf druipt,. Door alle herkenbaarheid ook enigszins zwart-komisch. Fijn filmpje, maar dit moet voor Amerikanen een stuk schokkender zijn dan voor ons nuchtere Europeanen.

Het plot is wat makkelijk. Had het allemaal vrij snel door (net alsof het allemaal heel bijzonder is) en dan blijft er plot technisch niet veel leuks over.

Gelukkig kon de uitwerking zelf me wel bekoren. Visueel niet zo mooi, maar het acteerwerk vond ik zeer vermakelijk. Jennifer Jason Leigh mag er wezen en ook haar delivery is wel leuk. Don Mckellar mag ook opdagen en die is weer zijn altijd gestoorde karakter, bad-ass gastje.

Er hangt de hele tijd zo'n sfeer van zelfbewustheid en zelfspot. De film had zelfs nog wat meer cheesy gemogen (had ook een hoger cijfer opgeleverd). De te serieuze muziek van Howard Shore zorgt er voor dat de film op sommige momenten te serieus over komt, Jammer.

Niet heel goed, maar zeer vermakelijk.

Canadezen zijn vrolijke mensen. Praat met ze in een kroegje en je hebt gegarandeerd een avond vol humor en gezelligheid. Echter, de Canadese feel good movie moet nog worden uitgevonden. Elke film die ik tot nu toe uit het land heb gezien eindigt bitter en kil, op een uitzondering na. Uiteraard is deze film wel te herkennen als een film uit dat land, mede door de acteurs, toch doet het een aantal dingen nogal anders.

Meer een soort sensueel en broeierig drama. Dat krijg je natuurlijk al gauw als het draait om een stripclub, maar het sensuele komt niet zozeer door het vrouwelijk schoon (helaas, hoewel het er ECHT wel is. maar het mag altijd meer).

Veel mooie bewegingen, trage camera's en zwoel gepraat (gemiddelde Candle Light aflevering is er niets bij). Mooi geschoten, maar de echte sfeermaker is toch echt de soundtrack. Een soort mix van exotische muziek met beats, zorgt voor een erg zwoel sfeertje.Dit in combinatie met de mooie trage shots en het gedans, werkte erg goed.

Verhaaltechnisch valt het ook mooi in elkaar. Hoewel het deels wel een sfeerfilm is, is het mooi om te zien hoe de verschillende verhalen uiteindelijk bij elkaar komen. Zelf ben ik meestal groot fan van Don Mckellar en zijn rol is hier maar een stukje in een groot geheel, maar wat een heerlijk vreemde acteur blijft het toch. Dat uiterlijk, die blik en dan zet ie er ook nog eens zo'n maffe bril bij op. Kan die man wel normaal doen vraag je jezelf dan af.

Leuke ontdekking dus!