menu

Hier kun je zien welke berichten Inland Rabbit als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Ober (2006)

4,0
Heerlijk constante regisseur, die Van Warmerdam. Van een aantal dingen kun je altijd wel uitgaan bij hem. De film bevat sowieso een grote dosis zwarte humor, het verhaal en/of de karakters zijn erg vreemd en er is genoeg aandacht voor sfeer (ook audiovisueel soms sterk).

Hier ook weer. De film heeft weer iets meer nadruk op humor, in vergelijking met bijvoorbeeld Grimm. Het kan nogal als nadelig worden beschouwd dat de film uit losse momenten lijkt te bestaan, die heel erg pieken. Zelf heb ik daar niet zoveel last van gehad. Doordat Warmerdam zo stijlvast is ga ik nu wel een duidelijke lijn in zijn situaties ontdekken, voor zover dat mogelijk is. Echt fris of nieuw voelt deze film ook niet meer aan, maar zolang hij zoveel vermaakt als deze, maakt dat weinig uit.

Observe and Report (2009)

2,0
At this Point Of My live I just feel I can destroy some motherfuckers *shotgun bewegingkje*

Is dit nu grappig? Begin ik steeds minder te begrijpen van de Rogen hype, al heb ik nog niet veel spul van hem gezien. In Superbad had hij een super rol, omdat het juist zo anders was, Pineapple werkte op de een of andere manier voor me, al zal dat meer toeval zijn dan echt talent. In Smith's film was het al betrekkelijk slecht en hier is het vaak om te huilen.

Goeie Oneliners? Ik heb ze niet gehoord. 100 keer fuck zeggen kan ik ook, maar doe er dan wat creatiefs mee en ga niet een beetje cool/gemaakt boos in het rond lopen.
Ja dan zijn er dus oneliners, maar ik had ze zelf kunnen verzinnen, zoals de hierboven genoemde quote, het is wel van een bedenkelijk nivea. Dieptepunt komt met This gun is like my dick and if it comes, it shoots my load all over your brains . Hoe zielig en makkelijk wil je het hebben.

Vond de humor verder ook niet echt zwart, daar ging het lang niet ver genoeg voor. Enkel het einde toonde letterlijk wat ballen, was wat voorspelbaar, maar door zo in your face te wezen niet zo'n al te groot cliché als waar ik bang voor was.

Pluspunten, oh jawel en alleen daarom al een hogere score dan ik aanvankelijk van plan was.
1 woord: FARRIS! Ik weet niet of ze uberhaupt niet zo slim is, of juist over heel veel komisch talent beschikt door altijd zo krankzinnig en/of dom uit de hoek te komen, maar ook hier red ze de film weer van de totale ondergang. Ze giechelt, gilt, zuipt en neukt de hele film bij elkaar en doet dat op zo'n overdreven manier dat het gewoon hilarisch is. Niet verrassend dus, dat ik de beste oneliners ook uit haar mond vond komen. Jullie weten vast wel welke scene ik specifiek op doel.

Alles bij elkaar krijgt de film veel punten vanwege Farris, de toch wel sympathieke koffie meid, Lightsaber Cocksucking Blues op de soundtrack en het plotseling leukere eindstuk.
Lastig te beoordelen zo, hangt ergens tussen 1.5 en 2 in denk ik.

Occasional Hell, An (1996)

2,0
Voor achtergrondinfo en mijn inspiratie wat betreft deze serie verhalen, lees de eerste alinea van deel 1.

Geheel volgens traditie van het materiaal wat besproken wordt zal de intro van deze verhalen veel te langdradig zijn en teveel in herhaling vallen. Dan volgt er een slap, maar smeuïg middenstuk, om vervolgens veel te voorspelbaar te eindigen…

Nacht-tv op 6 kanalen – deel 6:

En we gaan weer verder! Naar een eigen idee- en productie van Tom Berenger (Platoon, Training Day, Inception) is dit een filmpje met vooral zichzelf in de hoofdrol en Valeria Golino (Hot Shots, Rain Man) in de grootste bijrol. Echter het zou geen erotische thriller zijn met een actrice in een key rol die berucht is voor dat soort filmpjes. Kari Wuhrer is zo’n actrice, met een paar dozijn skinflicks op haar naam. Persoonlijk ken ik haar vooral uit de sci-fi serie Sliders en Eight-Legged Freaks, waar ze wat mij betreft Scarlet Johansson naar de kroon steekt wat betreft sexy uiterlijk. Ieder zijn ding, zullen we dan maar zeggen. Een extra leuke troef heeft deze film in handen met het optrommelen van Robert Davi (Die Hard), die ik echt niet bewust opzoek, maar ik heb hem al 3 keer voorbij zien komen in mijn reis door de wereld van b-thrillers. De man heeft er ook echt een kop voor, dus helemaal prima.

We hoeven niet lang te wachten op de eerste tiet. Al in de eerste minuut worden we geconfronteerd met een veel te luidruchtige sekspartij in een hard heen en weer wiebelende auto. Gelukkig staat hij op de handrem, denk ik dan maar zo. Een man zegt tegen het karakter dat Wuhrer speelt, “You’ve done This Before?”, “Not nearly Enough”, luidt haar antwoord. Niet veel later is de man doodgeschoten met een shotgun, bloed over de borsten van Wuhrer, wat een hysterische puinhoop!

Het slachtoffer blijkt een kennis van onze hoofdpersoon, aangezien het ook een literatuur professor is op dezelfde school. Wuhrer is sinds het voorval ook vermist, dit blijkt de serveerster te zijn in de koffietent waar hij altijd komt. Dan komt de vrouw van het slachtoffer verhaal halen bij onze hoofdpersoon. Zie je, het slachtoffer ging vreemd met de serveerster en de vrouw wil de zaak opgelost. Nu wil het heel toevallig zo zijn dat onze hoofdpersoon niet alleen een kennis is van het slachtoffer, hij was vroeger ook Detective.” Als ik die man nou versier, wil hij me vast wel helpen met de case”, zo moet ze gedacht hebben. Natuurlijk laat hij zich snel ompraten. Volg je het nog? Goed, want ik was na een half uur al gestopt met het me interesseren in het onlogische gatenkaas-plot. Het verhaal is niet ingewikkeld, gewoon simpelweg onlogisch geconstrueerd. Dikwijls valt er echt geen touw aan vast te knopen. Om dan maar het belangrijkste weg te geven:
aan het begin van de film staan 2 mannen een graf te graven in een achtertuin. Zowel de hoofdpersoon als de dienstdoende politie (Davi) vinden dit niet vreemd, Het kost 3 kwart van de film voor de hoofdpersoon om te realiseren — onder het genot van een halve fles Wild Turkey, zonder glas (mijn goedkeuring heeft ie!) — dat er toch iets vreemds gaande is met de 2 ogenschijnlijk onschuldige mannen die dat graf hebben gegraven. Tsjah, goh Sherlock!

In tegenstelling tot veel b-thrillers in deze rubriek, kan ik voor het eerst zeggen dat deze film juist een teveel aan verhaal heeft. Het moet niet gekker worden! Toch heb ik me wel vermaakt en dat ligt vooral aan Wuhrer. Haar rol is sensueel en verleidelijk, maar toch ook erg over-the top en komisch. Eigenlijk komt ze nooit als echte gedaante voor in de film, maar zien we haar door middel van hallucinaties, die het hoofd van de toch al onstabiele hoofdpersoon in de war brengen. Hallucinaties? Ja, eh, dat moet je mij niet vragen. Ik snapte er ook niets van. In die hallucinaties is ze nog een paar keer naakt en drinkt ze liters Wild Turkey. Er gaat veel overtuiging, mystiek en sexappeal uit van haar, zonder dat ze nou zoveel seks heeft. Een bizarre scène is wanneer onze hoofdpersoon droomt dat zij naakt uit een auto stapt, met het slachtoffer op een picknick-kleedje gaat zitten en de hoofdpersoon voor fotograaf speelt. Het is een mooi shot, maar waarom staat hij dat stel op dat picknick-kleed te fotograferen? Het zal wel! Inmiddels heb ik het helemaal opgegeven wat betreft logica. Sfeervol blijft het. Dit komt ook mede door de Southern setting, die mij meestal wel aanspreekt en dat is hier niet anders. Al wordt er wel te duidelijk gedweept met de Confederate Flag, waar deze wordt gelinkt aan de badguys, om aan te geven wat voor volk het is.

Nog wat leuke titbits (HAH!) en opmerkelijkheden?:
- Ik weet niet of Valeria Golino doorgaans gezien wordt als een goede actrice? Hier speelt ze met een over-the-top Italiaans accent (haar afkomst, maar dan nog) en roept ze “Si! Si! Si!” Tijdens het klaarkomen in een onderonsje met de hoofdpersoon.

- De auto van de hoofdpersoon verschiet meerdere keren van kleur in de film. Verder is het toch min of meer dezelfde auto. Bewust? Raar foutje?

- Berenger (hoofdpersoon) en Davi (bevriende agent) zijn het meest in vorm tijdens hun 1-op-1 gesprekken in de koffietent of in de auto.
Davi: “Did the wife make an offer you couldn’t refuse? And how does she look in bikini?” en even later in het gesprek……
Berringer: "You and Lorraine still trying to make a baby?"
Davi: "5 times a day"
B: "Maybe you oughta cut down."
D: "I’m Having too much fun."
B: "No, I mean the caffeine, lowers the (sperm) count!"

- nog een aardige vermelding voor de soundtrack. Ja, er is natuurlijk zwoele jazz, maar ook sfeervolle backwoods countrymuziek en de industrial band 16Volt en aardige noiserock van het obscure bandje Vitamade.

Zo heb ik ze de afgelopen edities wel eens slechter gezien. Het geheel was vrij sfeervol en sexy, zonder dat er veel seks aanwezig was. Op zich knap, zo kan het dus ook! De mooie, broeierige omgeving hielp ook mee. Aan de andere kant was het verhaal erg slordig en onlogisch en het acteerwerk van zowel Berenger als Golino niet om aan te zien. Goed: tiet gezien, nu eindelijk slapen! Voor hen die dit allemaal gelezen hebben, ik zie jullie bij deel 7…….

Oddsac (2010)

2,5
Best wel wat verwacht. Zelf ben ik dan wel best groot Collective fan en een audiovisuele trip onder begeleiding van trippy nummers zag ik nog wel zitten. Muziek dan wel liever van het soort dat op Here Comes The Indian en Sung Tongs (de wat wazigere nummers), want anders gaat het wel erg lastig trippen worden.

De intro beloofd nog wel wat, al is het verder niet echt mooi. Hop, dan gaan we de vrolijke kant op en ben ik mijn opgebouwde trip moment kwijt. Zo gaat dat wel vaker en het lijkt alsof ze het expres doen? Zo niet, is het gewoon echt zonde.
Mooiste scene is de lange trip (na de boot scene), die lekker wazig is. Niet erg mooi verder, maar een steeds veranderende drone met bijgeluiden zorgt voor een fijne trip. Wat doen ze om het op te volgen? BAF, een partij stenen in beeld en weg trip. Deze komt later wel weer gedeeltelijk terug, want de scene die volgt is best gaaf, echter als we weer de vrolijke tour op gaan word het weer echt idioot.

Idiote scenes genoeg trouwens. Monsters, marshmallows, food fight. Ik zou het graag met een korreltje zout nemen, maar de sfeer is veel te donker voor enige zelfspot.

Grootste probleem is dus dat ze heel erg hard hun best doen om mij de film in te trippen en me er veel te vaak uithalen, door bizarre scenes, vrolijke deuntjes of slechte montage. Jammer, want er zijn dus scenes die wel werkten.
Laat Animal Collective maar weer muziek maken, dan kan ik door de kamer huppelen. Danny Perez, ach we zien wel.

Only God Forgives (2013)

4,5
Interessante vraag: Benieuwd of deze aan de Drive kant valt, of eerder het Bronson/Valhalla Rising niveau benadert.
Over niveau kan ik niks zeggen, dat is voor iedereen persoonlijk. Als ik de film zou opsplitsen, wat betreft invloeden - De look en aankleding van Fear X (veel lange gangen en trage shots, het psychedelische, dromerige van Valhalle Rising en Gosling's emotioneel afstandelijke karakter uit Drive. Het verschil met Drive zit hem wat mij betreft in een paar duidelijke veranderingen in sfeer en structuur. RGB kleuren die trouwens ook aan Lynch doen denken.

Vrijwel weg is het 80's gevoel van Drive, daarvoor in de plaats het kleurrijke van films uit Azie, hoewel Noe en Lynch ook wel een logische referentie zou zijn. Een uitvergroting van de minimalistische stijl, die eerder in Refn zijn werk al in mindere mate te zien was, zorgt er ook voor dat het zwijgzame hoofdpersoon/type hier meer op zijn plaats is, want hij loopt hier niet als enige zwijgzaam te zijn. Bovendien heeft zijn karakter meer dan ooit een masker van frustraties en opgekropte emoties, in plaats van zwijgzaam "cool" zijn.

Personages krijgen een hoofdrol in hun scene, waar medespelers en figuranten letterlijk in de hoek worden gezet, als waren ze standbeelden. Het zorgt voor een bevreemdend effect, waarin Gosling en de andere hoofdpersonages nu juist "levendig" overkomen tegenover de rest. Een overdreven contrast wat haast zorgt voor een lading bevreemdende humor.

Extremen is de film sowieso niet vreemd. In de rustige scenes juist hypnotiserend, bevreemdend en hallucinant, waar spontane gewelduitbarstingen juist extreem grafisch zijn en doen denken aan hoe droog, overdreven en hard Miike wel eens met zijn geweld omgaat.

De film komt over als een revenge flick, met droogkomische en psychedelische trekjes, Echter het is nietGosling's karakter die bezig is met revenge. Die wil, zoals eerder aangehaald, waarschijnlijk verlossing, verlichting, maar juist de moeder die uit is op wraak, wat zoon eigenlijk probeert tegen te gaan?. Vind de titel van de film dus ook wel goed gekozen.

Gosling op de juiste plaats, zonder geforceerd "cool" en het wegvallen van cheesy 80's elementen is een belangrijk punt, waardoor de film mij al gelijk meer ligt. Dat en de eerder aangehaalde stilistische elementen. Ik hoorde iemand waarmee ik deze film zag de woorden "Drive 2" in de mond nemen,, maar dit is toch vooral veel kleurrijker, bezwerender, minimalistischer en afwisselender,

Ontmaagding van Eva van End, De (2012)

Alternatieve titel: The Deflowering of Eva van End

3,5
Goede film en daar lijkt Nederland er toch steeds meer van te krijgen, echt goede films. Ik heb per definitie niet veel tegen NL films, maar het mag vaak wat gewaagder, subtieler misschien ook. Een generalisatie, ik weet het, dus val me er niet gelijk op aan.

Die Nederlandse botheid is hier volop aanwezig. Een frikandellen fabriek, botte discriminatie, stereotypes en veel gescheld. Waar dit bij veel films bot zijn om het bot zijn is,worden de personages hier iets meer uitgediept. Karikaturaal is het, maar met best veel hart. Wes Anderson comes to mind net dat ietsje meer dan Solondz.

Er wordt een droge sfeer neergezet met grapjes in subtiele details, afgewisseld met wat botte humor. Juist die afwisseling werkt zo goed. Alle karakters waren goed neergezet. De uitwisselingsstudent was om van te kotsen, wat uiteindelijk natuurlijk de bedoeling was. Erg overtuigend.

So far so good, maar toch gaat er iets mis. De film lijkt donkerder en donkerder te worden, heerlijk. Als we in de laatste akte echter 1 lange montage krijgen, is de sfeer weg. Geprobeerd werd juist de film meer sfeer mee te geven waarschijnlijk, maar na het zoveelste Excelsior pop bandje en slo-mo camerashot, had ik het gehad. Een beetje afgeraffeld ja en dat terwijl er in die shots veel leuke dingen gebeurde, maar neem je tijd jongens, vanwaar de haast? Haast die eerder in de film niet aanwezig was, dus moest er opeens een deadline gehaald worden?

Jammer, het kost de film zomaar een half punt en dat had niet gehoeven. Dit had namelijk makkelijk een ECHTE topper kunnen wezen.

Later op de dag liet Guido van Driel zien hoe het wel moet, hoewel de vergelijking totaal niet opgaat, was dat WEL een topfilm van Nederlandse bodem.

Oregonian, The (2011)

4,5
WTF!

Wingard en Lynch, zo dat lokt al gelijk de goeie doelgroep hier naartoe?

Een onbegrijpelijke film maken is makkelijk. Echter een film onlogisch laten lijken en daar toch nog logica in verstoppen? Das een ander verhaal. Nu moet je het niet zo zien dat deze film echt aandacht geeft aan logica hoor, meer dat ik er wat uit kan halen.
Deze film spoort namelijk van geen kant en tript volledig door. Wilde je nog een film voor bij je blowtje of je paddo's? Tip! Drugs zijn bij deze film verder niet nodig, het laat je toch wel confused achter.

Vooral erg audiovisueel, waar het plot (hierboven klopt wel zo ongeveer) maar een kapstok is voor het audiovisuele. Een vrouw komt terecht in een ongeluk, krijgt geheugen verlies en een mentale breakdown. Wat is echt, wat niet en waarom is er verdomme niemand in deze stad die me even kan helpen.

Audiovisueel vraagt het ook wel wat uithoudingsvermogen van de kijker. De vrouw is gek, dus wij moeten dat ook maar worden.
Soundtrack bestaat uit distorted slide gitaar, radio samples drone en op de momenten dat het er toe doet bizar schelle, high pitched noise.
Visueel is het handheld, 16mm, expres heel vuil en kapot. Een ode naar de jaren 70/80? Getuige ook een game dat in een kamer ligt, genaamd Maniac (naar de film). Waar Lynch graag met kleuren speelt (rood/blauw), staat hier de kleur groen centraal, als een thema door de film. Waarom? Geen idee, maar thematisch is het wel fijn.

Daar houdt de Lynch vergelijking niet op. Personages zeggen niets of brabbelen maar wat. Key personages komen ook steeds terug en lijken een belangrijke rol te spelen in het geheel, who knows. Door het spel met kleur, personages en editing komt er voor mij ook een verhaal uit, maar daar zal iedereen anders tegenaan kijken.
Humor, veelal door het absurdisme, is de film ook niet vreemd. Sommige scenes zij zo belachelijk, hoewel serieus gepresenteerd, kun je een lach niet onderdrukken. Nu is de scheidingslijn tussen absurd mysterieus en grappig wel dun, maar hier maken ze het wel erg bont.

Tsjah en daar houdt het op met deze chaotische review, voor een chaotische, verwarrende film. Horror puristen hoeven dit niet te proberen, maar wie Inland Empire en Pop Skull onder het kopje Horror plaatst, moet dit toch eens proberen.

Rest me nog te zeggen:
Een groot gedeelte van het team achter deze film, zat ook achter William Never Married http://vimeo.com/35097357#, een film zonder geplande distributie of dvd, maar zeer de moeite waard. Wel een stuk meer donker drama, dan mysterie.
Nog een leuk weetje: Deze dvd is te koop voor 25 dollar, inclusief LP van de soundtrack, de masochisten . The Oregonian - theoregonianfilm.com

Oretachi no Sekai (2007)

Alternatieve titel: This World of Ours

4,5
Zonder naar een concreet verhaal te kijken, ben ik wel heel erg met de personages verbonden. Heb ook niet direcht het idee, dat ik naar iets geacteerds zit te kijken. Alles komt heel natuurlijk over en het wordt ook echt beleefd vanuit hun wereld. Een goeie vertelstel, die de kijker er erg in betrekt.

De sfeer is ook erg belangrijk voor het gevoel van betrokkenheid, wat ik had. Een afwisselende camarastijl, die wel altijd om de personages draait. Ook word er visueel veel afgestemd op de emotie/reactie van het moment. Snelle beelden, over- en onderbelichting, slowmotion, zwartwit, alles om de sfeer van het moment goed bij te staan.
Een ander opvallen punt is de muziekkeuze, die apart is te noemen. Een paar main themes die terug komen en blijkbaar werken ze.

De film mag dan meer bezig zijn, met het volgen van personen, dan het tonen van een echt (rechtlijnig dan) verhaal, maar een boodschap heeft het uiteindelijk toch wel. Knap, hoe dat uiteindelijk toch nog naar voren komt. Mooier is nog, dat het zich niet opdringt.

Terwijl ik een beetje het idee heb, dat ik niet helemaal overtuigend neer kon zetten, waar de film om draait, geloof ik alles gezegd te hebben. De film is ook meer een gevoel, dan iets wat je even uitlegt.

4.5*

Osoi Hito (2004)

Alternatieve titel: Late Bloomer

4,5
Ik kom hier nog op terug, met waarschijnlijk een halfje verhoging. Audio die bij mijn exemplaar zat was redelijk brak en die soundtrack was nu juist zo gaaf. Ga er dus zeker meer over zeggen bij herziening met een betere rip.

Voor nu wil ik even dit kwijt: OH je had het erover dat dit Shibata's eerste film was, maar hij heeft in 99 nog een film gemaakt genaamd NN-891102, die kwam ik toevallig ook maar tegen bij mijn bekende adresje. Zag er vet uit, ben ik ook benieuwd naar.

Edit

Na een 2e source blijkt dat de soundtrack zo hoort. . Nu weet ik niet of het een kwestie van low budget sound was, of een bewuste keuze, maar in de rustige stukken vind ik het soms wat te subtiel qua volume. Begrijpelijk als het bewust gedaan is, want het spelen met hard en zacht geeft ook wel wat dynamiek, maar omdat het zo mooi was, hadden ook die zachte stukken wel wat meer naar voren gemogen.
Verder een leuke afwisseling van elektronisch, post-rock en noise. Zou bijna zeggen, 1 van de beste soundtracks die ik gehord heb.

Het verhaal is gedurfd. Er word mooi uitgebeeld, dat je eigenlijk niet altijd weet wat er iemands hoofd omgaat en dat het ook echt voor iedereen geldt. Dit is misschien nog wel extra lastig te peilen bij zo'n man als deze in de film, hoewel als hij er echt voor had gekozen zich open te stellen, ook hij een open boek had kunnen wezen.

Daar draait het echter niet alleen om. In het grootste stuk, zag ik deze film toch gewoon als karakterstudie. Lijkt me om meerdere redenen ook waarschijnlijk dat deze man niet snel voor een andere film gevraagd wordt, maar vooral omdat hij niet iemand neerzette hij IS die persoon in de film. Zou hij ooit weer voor een andere film gevraagd worden, geloof ik niet dat hij deze rol van zich af kan schudden. Op je netvlies gebrand zoiets.

Apart ook, dat er visueel voor deze insteek is gekozen. Het begint al heel cyberpunk achtig, met snelle beelden en die afwisseling tussen cyber en rustig drama blijft erin. Wel neemt het snelle steeds meer de overhand, wat een rare sfeer geeft. Tsja, de film deed wel meer dingen die ik niet verwachtte..
De scene na het stukje aftiteling was erg opvallend, maar gevoelsmatig snapte precies ik waarom hiervoor gekozen was. Erg mooi

Mja, dit lijkt allemaal een beetje gelul in de ruimte, maar ik heb het idee dat hoe meer ik over de film vertel, des te minder de eerste kijkervaring word.
De film heeft mij in ieder geval positief verrast en ik had niet verwacht dat iemand ooit zoiets zou filmen. Mooi, eerlijk en indringend.