Oretachi no Sekai (2007)

Draait op het IFFR. Won prijzen op het Pia Film Festival, maar was daar niet onomstreden. Schijnt tegelijk een erg pessimistische, rauwe en nogal ambitieuze film te zijn. De regisseur is pas 23 en heeft sinds zijn 19e aan de film gewerkt. Lijkt me erg interessant.

Dit moet inderdaad een mooi staaltje film zijn. Heb er al een tijdje geleden een trailer van gezien, deed me erg denken aan het werk van Hiroshi Ishikawa, geen geheim dus dat ik erg geïnteresseerd ben in deze film

Erg benieuwd naar dit. Kaartje is binnen.

De trailer verraadt een heftig drama, lijkt juist behoorlijk minder ingetogen dan Ishikawa's films. Laat maar komen!

Gisteren gezien, en het zit bol met verwijzingen naar A Clockwork Orange(Beethoven, een poster, ultra-violence). Viel na die prachtige trailer toch ietwat tegen, en ik ben nog even aan het bedenken wat ik zal stemmen.

Klinkt interessant. Zou je wellicht een korte recensie willen schrijven?

Hopelijk blijft het daar ook bij. Al kan ik me niet inbeelden dat veel van Kubrick's stijl is overgenomen, afgaande op de trailer.

De trailer is, mijns inziens, knap waardeloos.

Het trakteert de toeschouwer op een ambiance die pompeus en theatraal overkomt.

Schokkende beelden van 9/11 vliegtuigcrash, een meisje dat wordt verkracht, jeugdige personages die mijmerend voor zich uitkijken. Ziehier de geboorte van een vermeend diepliggend verhaal met een macaber ondertoon; vertegenwoordigd door een in mineur spelende altviool op de achtergrond.

Passerende zinnen als there come tedious tomorrows, the same world as yesterday doet mij, kort door de bocht, sterkt denken aan de clichés die in de film "The New World" de revue passeren. Hopelijk worden dit soort clichés in deze film niet als een mantra opgesomd.

Het is niet de eerste keer dat ik door een trailer op het verkeerde been wordt gezet, maar het oogt zo verdomde leeg dit alles.

Pretentieuze beelden die hopelijk hun plek krijgen door een uitstekend script met eveneens getalenteerde acteurs en actrices. De trailer biedt weinig hoop.

Nee de stijl is niet echt die van Kubrick, de film doet heel licht aan, en de beelden bewegen veel op een schokkerige manier. Maar het is wel duidelijk dat de regisseur wel een fan is van Kubrick.

Er zitten een aantal erg mooi scenes in, waarvan een aantal ook al in de trailer zitten. Wat ik erg mooi vond was hoe het verschil tussen de hardwerkende Japanner en de jongeren wordt uitgebeeld. Het moraal van naar school gaan, aan je toekomst werken versus je daar tegen af zetten.

Wat ik erg jammer vond waren de vaak wat warrige dialogen, die niet écht wilde boeien. Sowieso vond ik pakweg het eerste half uur niet heel erg boeien.

Wel hebben de filmers potentie want er waren een paar mooi scenes, met name die paar die op het dak gefilmd waren, en ook wanneer Ryo alleen door Tokyo loopt. Naarmate de film vorderde ging het er wel steeds beter uitzien, en werd het ook steeds mooier.

Al met al kom ik uit op wat ik gisteren ook op mijn IFFR-scheurkaartje stemde: 3,0*, misschien met kans op een halfje meer.

Hij is daarin niet uniek in ieder geval

Hm. Niet al te positief dus. Dank voor deze beschrijving! Ik moet nog zien of ik de film op basis van jouw commentaar nog ga zien.

Je moet echt niet alleen op mijn commentaar af gaan, hoor

Deze film laat het inderdaad op vele vlakken afweten. Bovenaan dat lijstje staat het geluid dat echt compleet amateuristisch is. Niet alleen de gemakzuchtige muziekkeuze, maar vooral ook de eindeloze fade-ins, die zonder uitzondering allemaal moeten wachten tot de vorige fade-out compleet is afgelopen. Knullig, totaal niet in balans en gewoon strontvervelend. Mastering lijkt ook echt totaal zoek.

De montage en het camerawerk zijn vrij matig, misschien dat Nakajima beter daar wat extra mensen voor had ingeschakeld. Alles zelf doen is interessant, maar voor het eindresultaat misschien niet het meest gunstige als je er niet zo in bent gespecialiseerd. De licht hellende overzichtshots van de stad zijn daarentegen bovengemiddeld fijn om te aanschouwen. Kleurgebruik is daar steeds een opvallend pak beter dan in de rest van de film. Jammer dat het weer zo'n DV-look heeft, maar vooruit, die kant gaan we nu eenmaal op helaas. Wel lekker grijs en grauw allemaal, maar iets warms krijg je er niet uit.

Afstandelijke film die wel wat laat zien, maar vergeet de de kijker daar wat meer bij te betrekken. Soms wat teveel exploitation ipv het vertellen van een verhaal. Posters ophangen van Natural Born Killers en Clockwork Orange is ook niet echt héél subtiel verder.. Achja, ben ervan overtuigd dat de regisseur wat te vertellen had en dat komt af en toe ook best uit de verf, maar over de gehele lijn lijkt Nakajima zijn ideeën een beetje kwijt(geraakt).

als ik niet eerder de Japanse films Peep "tv" Show en Blue Spring had gezien, waarin gelijke thema's op een meesterlijke manier aan bod komen, dan had ik misschien een iets hoger cijfer gegeven, omdat ook hier toch wel op een confronterende manier met deze thema's wordt omgegaan. Technisch gezien heeft tovenaar helemaal gelijk en is dit duidelijk het werk van een jonge beginneling. vooral het gebruik van muziek vond ik storend. toch ben ik een ietsje milder.

Een uitzonderlijk onvolwassen film. Zelfs voor een 23-jarige debutant met bijna geen budget.

Op deze film is van alles aan te merken. De film heeft erg veel thema's en legt erg veel verbindingen (met bijvoorbeeld 9/11, de oorlog in Irak en de metro-gifgas-aanslagen in Tokyo) en dat gebeurt erg expliciet en niet door het terloops in het verhaal te verpakken. Bovendien schiet het script af en toe behoorlijk uit de bocht qua logica. De film zit vol met erg opzichtige referenties (A Clockwork Orange, Natural Born Killers, Funeral Parade of Roses, Punk en vele anderen) dat houdt geen filmmaker in de hand en dat lukt ook Nakajima niet. Tel daarbij op dat de montage en de geluidsband inderdaad soms wat amateuristisch zijn (hoewel de film er in het begin duidelijk meer last van heeft dan meer naar het einde viel me op). En de DV-look, ook daar moet je inkomen.

Maar toch: Het thema van de film is de groei naar volwassenheid. En juist de zwaktes van de film hebben daar zo duidelijk mee te maken dat ze eigenlijk de film versterken. Deze film voelt juist daardoor als een oerschreeuw, als iets dat hoe dan ook eruit moest, al was het niet helemaal onder controle te krijgen en niet helemaal in de hand te houden. Een film die me daardoor toch behoorlijk raakte èn boeide. Natuurlijk ook omdat ik iets in de worsteling van deze film herken.

Ik hoop en denk dat we van deze man meer gaan horen en ik hoop bovendien dat hij nooit helemaal volwassen films gaat maken.

4.0*.

Kan het me bij de trailer voorstellen, maar er is weinig in de film wat me aan Ishikawa deed denken.

Budget: 20.000 dollar las ik ergens.

Eentje om achter aan te gaan.

Absoluut, morgen meer over dit filmpje trouwens. Erg indrukwekkende eerste film van Nakajima.

Ben erg positief verrast over je hoge waardering en erg benieuwd naar je oordeel, Onderhond. Ik denk nog vaak aan deze film die toch een stevige indruk op me heeft gemaakt.

Ishikawa is het inderdaad niet.

Al zit in de film nog steeds erg duidelijk een basis van het typisch Japanse drama. Dat wordt echter zeer kundig gecombineerd met in-your-face cinema als Irrév, aangevuld met een zekere dosis Paranoid Park en een flinke portie Pornostar (het Japanse nihilisme).

Nakajima slaat zwaar om zich heen, net als de personages. De film lijkt dan ook meer op een film gemaakt door de personages dan voor de personages. Dat is net wat het zo sterk maakt. Het voelt erg energetisch en dynamisch, lekker wild en ongenuanceerd.

Verder ook mooi gestileerd. Ik deel alle kritiek op DV niet, voor films als deze is het geniaal, zeker als er verder aan gesleuteld wordt. Sommige scenes op het dak leken wel geanimeerd.

Prachtige film, mooie combinatie van shock en poëzie, Nakajima maakt het wat mij betreft meer dan waar. 4.5* en een uitgebreide review.

Ben al benieuwd sinds starbright boy's positieve review (en eigenlijk al een tijd daarvoor) en die nieuwsgierigheid wordt nu wederom gevoed. Klinkt intens.

Thema’s die zich lenen voor een klassieke filmstijl worden hier hectisch in beeld gebracht. Inzoomen, scherpstellen, uitzoomen, overbelichting, een camera die z’n plek maar niet lijkt te vinden – het geeft de film een rauwe tint. En dat beviel me.

Maar dan wordt er nogal abrupt overgeschakeld op een andere verhaallijn. Nieuwe personages, de buitenlucht maakt plaats voor een muf hok, en meer van dat. Dit boeide me allemaal veel minder. Een verkrachting van atypische, vrolijke muziek voorzien; dat was nog wel een opmerkelijke gewaarwording, maar ik was blij toen onze Kubrick-fans het toneel weer verlieten. Niet alleen omdat het uitschot is waar ik niet graag naar kijk, maar ook omwille van het slechte acteerwerk.

Langzaam maar zeker wordt de boel dan serieuzer. Scènes komen in slow motion voorbij, de klassieke muziek neemt dramatische vormen aan, er wordt gehuild. Maar niet door mij. Ik had totaal geen behoefte aan kennismaking met de personages, en van meeleven was dan ook geen sprake.

Geslaagd als algemeen portret van (een deel van) de Japanse jeugd die wegkwijnt in verveling, maar veel minder interessant als psychologisch portret van een drietal personages.

2.5*

Zonder naar een concreet verhaal te kijken, ben ik wel heel erg met de personages verbonden. Heb ook niet direcht het idee, dat ik naar iets geacteerds zit te kijken. Alles komt heel natuurlijk over en het wordt ook echt beleefd vanuit hun wereld. Een goeie vertelstel, die de kijker er erg in betrekt.

De sfeer is ook erg belangrijk voor het gevoel van betrokkenheid, wat ik had. Een afwisselende camarastijl, die wel altijd om de personages draait. Ook word er visueel veel afgestemd op de emotie/reactie van het moment. Snelle beelden, over- en onderbelichting, slowmotion, zwartwit, alles om de sfeer van het moment goed bij te staan.

Een ander opvallen punt is de muziekkeuze, die apart is te noemen. Een paar main themes die terug komen en blijkbaar werken ze.

De film mag dan meer bezig zijn, met het volgen van personen, dan het tonen van een echt (rechtlijnig dan) verhaal, maar een boodschap heeft het uiteindelijk toch wel. Knap, hoe dat uiteindelijk toch nog naar voren komt. Mooier is nog, dat het zich niet opdringt.

Terwijl ik een beetje het idee heb, dat ik niet helemaal overtuigend neer kon zetten, waar de film om draait, geloof ik alles gezegd te hebben. De film is ook meer een gevoel, dan iets wat je even uitlegt.

4.5*

Toch een beetje tegenvallend.

Van drama naar drama naar nog dieper drama; maar ik voelde er toch wel erg weinig bij. Verder vond ik de muziek behoorlijk kut eigenlijk. De films is imo te afstandelijk, ik kan er niet zoveel mee.

Nakajima heeft denk ik wel potentie om wat moois te maken, maar dat kwam er voor mij hier niet helemaal uit. Wel grappig trouwens dat deze op imdb minder stemmen heeft dan hier.

2.5*

Je zit er niet ver naast. Oretachi no Sekai laat zich lezen als een immer nihilistische, kinderlijke stuiptrekking. Daarbij staat de onmacht van jongeren (maar eigenlijk die van ieder die zich onmachtig voelt) in de samenleving centraal (met het daarbij horende idee dat men zich moet opwerken, aan een toekomst moet bouwen et cetera). De enige uitweg lijkt verderf en destructie, maar een hand vol modder en een paar bittere tranen lijken het ook te doen.

Fijn om dit soort cinema te zien. Fatalistisch tot het bot, amateuristisch ook, maar wel cinema die écht schreeuwt. Dat daar een wat kitscherige geluidstrack onder zit en de cameraman zo hier en daar in beeld komt draagt daar misschien alleen maar aan bij. Zoals starbright boy in zijn review al schrijft valt er genoeg kritiek te geven. Maar juist dat zou er een keurige, 'volwassen' film van maken en de levenskracht uit de film zuigen.

In meerdere opzichten een behoorlijk lelijke film. Zo ongeveer het gehele eerste uur ziet eruit als iets waar ik wel eens mee thuis kwam als ik als 8 jarig adhd'ertje met de videocamera van mijn vader op pad was geweest tijdens een dag die daarvoor net iets te zonnig was. Soms zie je enkel een haarspriet en een neus door een grote witte waas heen, nogal storend. En dan heeft het kwa plotontwikkeling/gevoelswaarde ook al niet veel te bieden. Nogal richtingloos. Ik viel bij de laatste tien minuten letterlijk bijna in slaap.

Dat ik er meer van had verwacht is dus duidelijk maar toch heeft het iets in huis dat me niet meteen heel laag wil doen inzetten, al kan ik mijn vinger er niet geheel opleggen. Dit soort anarchistische tienerfilmpjes maken meestal een heel apart soort van (stille) energie in me los die ik in het dagelijke leven vrijwel nooit ervaar. Moeilijk uit te leggen, je voelt je in elk geval snel en makkelijk één met die jongeren en krijgt zin om met ze mee te schoppen tegen de gevestigde orde. Als je dan misschien iets verder kijkt zou je die aartslelijke guerilla achtige manier van filmen dan ook wel kunnen zien als een soort aanklacht tegen al die style over substance mooifilmerij die de Japaners toch wel vaak handhaven, al wil ik er ook niet meer van maken dan het werkelijk is want laten we eerlijk zijn, zoveel stelde dit inhoudelijk toch niet voor? Die Clockwork Orange reference, inclusief Beethoven en decors, was gewoon te knullig voor woorden! Een Blue Spring van Toyoda deed het binnen dit genre dan toch een heel stuk beter. (2,5*)