Oretachi no Sekai (2007)

Een uitzonderlijk onvolwassen film. Zelfs voor een 23-jarige debutant met bijna geen budget.

Op deze film is van alles aan te merken. De film heeft erg veel thema's en legt erg veel verbindingen (met bijvoorbeeld 9/11, de oorlog in Irak en de metro-gifgas-aanslagen in Tokyo) en dat gebeurt erg expliciet en niet door het terloops in het verhaal te verpakken. Bovendien schiet het script af en toe behoorlijk uit de bocht qua logica. De film zit vol met erg opzichtige referenties (A Clockwork Orange, Natural Born Killers, Funeral Parade of Roses, Punk en vele anderen) dat houdt geen filmmaker in de hand en dat lukt ook Nakajima niet. Tel daarbij op dat de montage en de geluidsband inderdaad soms wat amateuristisch zijn (hoewel de film er in het begin duidelijk meer last van heeft dan meer naar het einde viel me op). En de DV-look, ook daar moet je inkomen.

Maar toch: Het thema van de film is de groei naar volwassenheid. En juist de zwaktes van de film hebben daar zo duidelijk mee te maken dat ze eigenlijk de film versterken. Deze film voelt juist daardoor als een oerschreeuw, als iets dat hoe dan ook eruit moest, al was het niet helemaal onder controle te krijgen en niet helemaal in de hand te houden. Een film die me daardoor toch behoorlijk raakte èn boeide. Natuurlijk ook omdat ik iets in de worsteling van deze film herken.

Ik hoop en denk dat we van deze man meer gaan horen en ik hoop bovendien dat hij nooit helemaal volwassen films gaat maken.

4.0*.

Ishikawa is het inderdaad niet.

Al zit in de film nog steeds erg duidelijk een basis van het typisch Japanse drama. Dat wordt echter zeer kundig gecombineerd met in-your-face cinema als Irrév, aangevuld met een zekere dosis Paranoid Park en een flinke portie Pornostar (het Japanse nihilisme).

Nakajima slaat zwaar om zich heen, net als de personages. De film lijkt dan ook meer op een film gemaakt door de personages dan voor de personages. Dat is net wat het zo sterk maakt. Het voelt erg energetisch en dynamisch, lekker wild en ongenuanceerd.

Verder ook mooi gestileerd. Ik deel alle kritiek op DV niet, voor films als deze is het geniaal, zeker als er verder aan gesleuteld wordt. Sommige scenes op het dak leken wel geanimeerd.

Prachtige film, mooie combinatie van shock en poëzie, Nakajima maakt het wat mij betreft meer dan waar. 4.5* en een uitgebreide review.

Zonder naar een concreet verhaal te kijken, ben ik wel heel erg met de personages verbonden. Heb ook niet direcht het idee, dat ik naar iets geacteerds zit te kijken. Alles komt heel natuurlijk over en het wordt ook echt beleefd vanuit hun wereld. Een goeie vertelstel, die de kijker er erg in betrekt.

De sfeer is ook erg belangrijk voor het gevoel van betrokkenheid, wat ik had. Een afwisselende camarastijl, die wel altijd om de personages draait. Ook word er visueel veel afgestemd op de emotie/reactie van het moment. Snelle beelden, over- en onderbelichting, slowmotion, zwartwit, alles om de sfeer van het moment goed bij te staan.

Een ander opvallen punt is de muziekkeuze, die apart is te noemen. Een paar main themes die terug komen en blijkbaar werken ze.

De film mag dan meer bezig zijn, met het volgen van personen, dan het tonen van een echt (rechtlijnig dan) verhaal, maar een boodschap heeft het uiteindelijk toch wel. Knap, hoe dat uiteindelijk toch nog naar voren komt. Mooier is nog, dat het zich niet opdringt.

Terwijl ik een beetje het idee heb, dat ik niet helemaal overtuigend neer kon zetten, waar de film om draait, geloof ik alles gezegd te hebben. De film is ook meer een gevoel, dan iets wat je even uitlegt.

4.5*

Toch een beetje tegenvallend.

Van drama naar drama naar nog dieper drama; maar ik voelde er toch wel erg weinig bij. Verder vond ik de muziek behoorlijk kut eigenlijk. De films is imo te afstandelijk, ik kan er niet zoveel mee.

Nakajima heeft denk ik wel potentie om wat moois te maken, maar dat kwam er voor mij hier niet helemaal uit. Wel grappig trouwens dat deze op imdb minder stemmen heeft dan hier.

2.5*

In meerdere opzichten een behoorlijk lelijke film. Zo ongeveer het gehele eerste uur ziet eruit als iets waar ik wel eens mee thuis kwam als ik als 8 jarig adhd'ertje met de videocamera van mijn vader op pad was geweest tijdens een dag die daarvoor net iets te zonnig was. Soms zie je enkel een haarspriet en een neus door een grote witte waas heen, nogal storend. En dan heeft het kwa plotontwikkeling/gevoelswaarde ook al niet veel te bieden. Nogal richtingloos. Ik viel bij de laatste tien minuten letterlijk bijna in slaap.

Dat ik er meer van had verwacht is dus duidelijk maar toch heeft het iets in huis dat me niet meteen heel laag wil doen inzetten, al kan ik mijn vinger er niet geheel opleggen. Dit soort anarchistische tienerfilmpjes maken meestal een heel apart soort van (stille) energie in me los die ik in het dagelijke leven vrijwel nooit ervaar. Moeilijk uit te leggen, je voelt je in elk geval snel en makkelijk één met die jongeren en krijgt zin om met ze mee te schoppen tegen de gevestigde orde. Als je dan misschien iets verder kijkt zou je die aartslelijke guerilla achtige manier van filmen dan ook wel kunnen zien als een soort aanklacht tegen al die style over substance mooifilmerij die de Japaners toch wel vaak handhaven, al wil ik er ook niet meer van maken dan het werkelijk is want laten we eerlijk zijn, zoveel stelde dit inhoudelijk toch niet voor? Die Clockwork Orange reference, inclusief Beethoven en decors, was gewoon te knullig voor woorden! Een Blue Spring van Toyoda deed het binnen dit genre dan toch een heel stuk beter. (2,5*)