Eri Eri Rema Sabakutani (2005)

Ja nou ik ben nogal religieus ingesteld.

En je denkt dat ze het niet zo bedoeld hebben?

Wat gebeurd er als je films zoekt op Asano. Dan krijg je allerhande titels voor je kiezen, die allemaal anders zijn, maar allemaal wel iets bijzonders hebben, daar ben ik inmiddels wel achter. Als enige film van de eerdere 3 (Survive Style 5+, Electric Dragon 60.000 volt en Rampo Jigoku), alleen nog maar Electric Dragon beschreven, maargoed hier wilde ik toch sneller wat over kwijt.

Erg lastig filmpje vond ik dit namenlijk. De eerste minuten was voor mezelf echt aanpassen aan de stijl. Alles was rustig, ietwat bevreemdend en ook wat afstandelijk. Op den duur kreeg ik de sfeer wat meer door en kwam er meer dynamiek door de noise injecties. Ook ging er voor mij toch langzaamaan meer een verhaal ontstaan waardoor de film toch meer ging leven.

Vanaf dat moment werkte het best goed. De muziek en Noise stikken stonden dikwijls in sterk contrast met het verder rustige verhaal. Erg apart sfeertje.

Hoogtepunt was voor mij het langgerekte noisemoment in de film, dat gewoon erg goed in de setting pastte, goed getimed was en precies goed in beeld werd gebracht. Wat een herrie! Gaaf!

Ik geef deze film een 4*, omdat het gewoon erg speciaal was en ik het uiteindelijk toch wel goed vond. Toch weet ik niet of ik dit nog snel zou bekijken, want de sfeer en het tempo van de film zorgde ervoor dat ik moeite had bij de les te blijven soms. Dit kan bij een 2e kijkbeurt verbeteren natuurlijk, maar hij viel me wel zwaar, dus om hem nog een keer te zien snel....

Moet hem ook steeds nog een keer herkijken maar het komt er inderdaad niet zo snel van. Blijft toch erg hangen als een erg aparte film, dus die herkijk komt zeker wel een keer.

(en je zit er zo'n 20.000V naast

Wat goede noise op zijn tijd kan ik wel waarderen, hier leek het soms meer op ongecontroleerde herrie, mja ik ben niet voor niets meer van de Rhythmic noise.

Contrastrijke film met zijn rustige scènes, waar overigens wel een paar hele fijne tussen zaten. De inventieve manieren om sounds te creëren zijn wel leuk om te bekijken. Het verhaaltje is wel leuk bedacht, maar is verder redelijk ondergeschikt.

En ik moet gauw eens wat meer films met Aoi Miyazaki gaan kijken.

3.5*

De jam sessie halverwege was toch wel 'rhythmic'?

Noem vooral eens wat voorbeelden van wat jij onder 'rhytmic noise' verstaat

Ik vond vooral de solo van Asano te veel van het goede worden na een tijdje . Dat ging gewoon over de grens van wat ik nog mooi vind . Van die scène vond ik het beginstukje, wat juist erg rustig is, met alleen wat gepingel, veruit het mooist. Zeker in combinatie met de beelden.

Ik wil er graag iets melodisch/terugkomends in horen, bij die solo kon ik gewoon niks 'verfijnds' meer horen, leek het mij gewoon meer wat random geram te worden . Ik vond bijvoorbeeld het korte stukje in -een soort van- discotheek (blauw belichte scène) wel fijn, hoewel ik dan weer niet zo van het geschreeuw op het eind van die scène gediend was.

Qua artiesten pluk ik af en toe random ergens wat vandaan en luister een aantal keer naar. Daarna verdwijnt het vaak in één of andere map op de computer, waarna ik het na een lange tijd weer eens beluister . Sulphuric Saliva - Heart Of Noise is het laatste album was ik beluisterd heb. Zoals altijd: paar fijne nummers; paar afgrijselijke nummers. Voorbeeldje van wat ik mooi vind: klik

Eigenlijk ook geen noise meer te noemen, meer harsh EBM

Tja, het is ook wel lastig om er één precies labeltje aan te plakken .

Nee hoor, Sulphuric Saliva's vroege werk valt redelijk vlot en welomlijnd te omschrijven als "powernoise".

Ook maar gezien. Ik blijf de titel weinig smaakvol vinden, maar één kijker heeft het in ieder geval extra opgeleverd.

Bijzondere film wel. Mooi geschoten, rustig verteld, vol geluid en muziek. Er is een aantal zwakkere momenten in het middenstuk, met name als de twee noise-artiesten aan het opnemen zijn. Daartegenover staat een prachtige, shoot-out achtige scene in het weiland, het zekere hoogtepunt van de film. Verhalend en thematisch had er wat mij betreft meer in gezeten. De setting is namelijk boeiend genoeg, en doet een beetje denken aan Saramago's 'De stad der blinden' of Torgny Lindgrens 'Het licht'. Het is duidelijk dat Aoyama hier echter niet zijn focus had liggen. Dat is jammer, want een betere uitwerking zou ook de titel wellicht wat passender hebben gemaakt.

Uiteindelijk best een interessante film, omvergeblazen ben ik echter niet.

Surprise.

Films uit de Aziatische regio trekken mij niet zo. Ik heb er wel een paar films uit gezien, maar die wisten me slechts tevreden te stellen. Een paar bijzondere titels kregen van mij een ruime 3,5*. Maar Eri Eri Rema Sabakutani deed hetgene waar ik al lang op gehoopt had. Een Aziatische film die echt indruk wist te maken en wat meer was dan 'een bijzonder filmpje'.

Het verhaal sprak me aan, dat was de reden om deze film te gaan kijken. Ik verwachtte echter niet teveel want het is een Japanse film. "Waarschijnlijk zitten er een paar mooie en een hele hoop veel te trage stukken in", dacht ik bij mezelf, maar dat viel 100% mee.
Het draait om hetzelfde soort principe als in The Happening. Mensen krijgen spontaan de neiging om zelfmoord te plegen. Alleen wordt het hier van een heel andere kant aangepakt als in The Happening. Eri Eri Rema Sabakutani is genieten van de prachtige cinematografie en je mee laten slepen door de emoties van de personages. Het is erg origineel dat muziek de (tijdelijke) oplossing brengt voor een virus. De muziek is apart, maar trok me op een bepaalde manier wel. Vooral al die verschillende apparaatjes en de manier waarop ze met rommel muziek maken vond ik leuk om te zien. Het laatste optreden is geweldig en wist mij bijna in een trance te brengen. Echt prachtig. Misschien had de gitaarmuziek wel wat duidelijker kunnen zijn. Je kon bijna niet terughoren wat je die man zag spelen. Ik had er iets meer in willen herkennen.

Mijn aandacht werd soms door een ietwat mindere scène verslapt, maar die momenten waren schaars. Een heerlijk rustige en bijzondere film. Dit had ik niet verwacht. 4*

*Mijn 2000e stem*

Ik had Eureka al eens gezien, dik twee en een half jaar terug alweer, die maakte toen bijzonder veel indruk! Zo zijn er nog steeds wel eens momenten waarop willekeurige stukken daaruit onverwachts door mijn hoofd spoken. Dat is best een knappe prestatie voor een film van ruim drie uur lang met ook nog eens zo'n laag tempo en zware ondertoon. Het stond dan ook altijd al in de planning om ooit eens een andere van Aoyama te gaan zien, dit was ernaast zijn enigste hoog gewaardeerde en sprak me ook meteen het meest aan, weird plot + Asano, kon toch niet missen? Helaas voor mij heeft het lang geduurd voor ik hem eindelijk vond, geen dvd release of juiste torrent. Later altijd uit blijven stellen tot het juiste moment, wat dan natuurlijk weer nooit kwam, maar uiteindelijk wel blij dat ik hem voor zo'n bijzondere mijlpaal bewaard heb. Maar goed, wat hier precies over te zeggen? Bijzonder filmpje, dat staat vast! Het is niet zeker niet voor iedereen: de meeste kijkers zullen het waarschijnlijk gebakken lucht vinden, wat het soms ook gewoon is, uit wat we te zien krijgen is immers maar zelden iets op te maken. Het is ook niet bepaald verhalend: gewoon een aaneenschakeling van kille, pijnlijke en wat abstracte beelden die samen een klein kunstwerkje vormen. Beetje Tsai, Korine misschien? Maar nog steeds op en top Japans. Redelijk uniek in ieder geval! Het gaat mij ook hoofdzakelijk om de sfeer, die greep me weer frontaal naar de keel, bedwelmend van begin tot eind! Moeilijk, kan het nooit zo goed uitleggen wat me nou precies zo aantrekt tot dit soort werkjes, maar er hangt op de een of andere manier altijd zo'n rust en kalmte overheen, terwijl er toch echt een hoop verschrikkelijks aan de hand is op de achtergrond, prachtig! Die stukken waar muziek, of beter gezegt herrie, werd gemaakt en die genoemde stiltes even werden doorbroken, zijn zo vreselijk mooi en cool niet te vergeten! Asano's solo in die open-vlakte bijvoorbeeld, wow, door merg en been ging dat! Wat wel weer jammer was is dat het hierna misschien net iets te lang doorging, waardoor mijn aandacht soms wat wegviel, wat maerk ook al opmerkte dus. Maar dat zag ik niet echt als iets negatiefs, het einde was immers perfect! Nee hoor, ook gewoon een kleine 4* van mij! En 50 stemmen maar? Verdient meer aandacht dit werkje!

Goede revieuw Niethie

Maar ik vond die solo van Asano net iets te lang duren leek even of hij de hele film nog ging doorspelen

hehe Ze is lief isn't she

Zeer bijzonder filmpje met een toch zeer aparte sfeer. Wel erg Japans vind ik. Zeer lange scènes waarbij niets gezegd werd maar die op visueel vlak zonder meer wonderschoon waren. Ook een zeer mooie soundtrack, de "teringherrie" van Asano niet meegerekend. Deze film met een toch niet al te makkelijk verhaal vereist wel geduld van de kijker. Aan de titel zou ik mij maar niet storen. Is eigenlijk ook niks mis mee. Als de mensheid besluit zich van kant te maken, dan moeten ze zich wel door God verlaten voelen.

4,0*

Net als Steampunk is 'Noise' dus duidelijk niets voor mij. Ik zou me eerder van kant WILLEN maken als ik die pokkeherrie moest aanhoren. Maar dat zal wel de clou van de film zijn dat juist dit soort muziek heilzaam werkt?

Het zelfmoordvirus vond ik ook niet erg origineel sinds Kairo, Pulse en The Happening. Voor de rest vond ik alles véél te saai en langdradig, met als dieptepunten de experimenten van de heren muzikanten (al vond ik sommige geluidjes die ze produceerden wel briljant gevonden!) en de ellenlange solo van Asano.

Ik snap de heisa over de titel niet zo? Bovendien heeft Jezus volgens ieder evangelie weer wat anders uitgebraakt aan het kruis? Volgens mij zei hij gewoon: 'Au, au, au, au!"

Eigenlijk een 3,5*, maar ik moet een beetje compenseren voor die hork van een Jeroen!