Eri Eri Rema Sabakutani (2005)

Er draaide op Cannes van de regisseur van Eureka een experimentele film vol noize en industrial.. mét Asano, aldus Tom Mes tijdens een Dejima-etentje afgelopen weekend. Ik verslikte me nog nét niet in m'n soep

Asano. In een aparte film. Wat een verrassing!

Wanneer komt hij op TV ?

aparte titel.

(zijn kruiswoorden van jezus: mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten)

Geen zelfmoordbos, maar dit keer een zelfmoordvirus. Ook leuk...

Nieuw binnen in mijn to see lijst. Het zou wel eens een mooi IFFR jaar kunnen worden in 2006. Met een nieuwe Tsai Ming-Liang en een nieuwe Aoyama. Ik hoop in ieder geval dat ze beide op zijn minst daar te zien zijn.

Midnight Eye recensie.

"Even if its emotional pay-off is closer to music video territory than to catharsis, Eli Eli contains plenty to chew on. (...) If you do chance upon it, make sure it's in a theater with a great sound system."

Het nieuwe filmseizoen mag hoogdringend gaan beginnen. Zoveel moois op het programma, en nog niks binnen handbereik

Streaming Windows trailer. Weinig te zien maw

Deze film wordt gedraaid op BIFFF festival in Brussel

www.bifff.org

Trailer ziet er erg mooi uit, ben zeer benieuwd naar de gehele film!

Film die voor velen wel eens een totale ramp zou kunnen worden.

Waar dit soort met muziek geïnjecteerde films traditiegetrouw in het rockwereldje blijven hangen, speelt Aoyama met de muziek van over-, over-, overmorgen. Resultaat is een sterke film die velen met de handen in het haar zal laten.

Misschien niet geheel vreemd dat de eerste "noise" film uit Japan komt, aangezien het boegbeeld van de stroming nog steeds Merzbow is. Het hele sci/fi gedeelte van de film is te verwaarlozen, en is enkel een excuus om de filmwereld te plaatsen.

Visueel is het een erg mooie film, met typische Japanse "rustige" beelden. Het geeft een vreemde mix met de noise uithalen die er hier en daar doorgemonteerd zitten. Verder zitten er ook nog enkele "optredens" in die voor velen nogal moeilijk te behappen zullen zijn. Het is nu eenmaal geen meetapmuziek van een gitaarbandje op een podium.

Maar sterke film, unieke sfeer, a-emotioneel maar sterk geacteerd en weinig verhalend. Het finale optreden van Asano is geweldig, maar voor een volledig juist oordeel zal ik de film nog een keer moeten kijken. Hij is erg traag en om laat op de avond te kijken ben je best nog redelijk fris.

4* om te beginnen, worden er wel 4.5*

Komt de titel nog terug in de film (met andere woorden: heeft de film een religieuze lading)?

Niet echt nee.

Hm, dan vraag ik me toch af waarom er voor zo'n titel wordt gekozen. Klinkt mij een beetje in de oren als een marketingtruc.

De opzet is inderdaad om de noisepenetratie te verhogen binnen de Christelijke gemeenschap

Ik wordt toch benieuwder en benieuwder naar deze film. Misschien is het net zo'n meesterwerk als Eureka... Oe-la-la...

De titel is wel de enige reden dat deze film mij in de hele lijst van updates opvalt. Stukje provocatie, beetje opvallen. Toch niet zo gek gedacht lijkt me.

Soms heb je van die films die zo uniek aanvoelen dat je bijna niet weet wat je ermee moet. Dit is er dus zo één...

Wat (natuurlijk) erg belangrijk is bij film is ontroering. Dat is iets wat bij deze film, in conventionele zin, haast uitbleef. Hij had iets abstracts wat niet direct naar de ziel grijpt. Muziek die zo noisy is, dat hij haast niet te vatten valt. Gellukig ken ik het één en ander op 'noise' gebied, waarmee ik dit ook wel kon vergelijken. Merzbow komt in me op, zoals Onderhond hierboven noemt. Ook hoorde ik hier lichtelijk Harold Budd in terug, wiens muziek vooral op de meer sferische stukken lijkt. Sommige composities leken enigsinds op SUNN O))) en zelfs in de verte op Ryoji Ikeda en zo zijn er nog wat vergelijkingen op te trekken. Dus of het echt iets van de toekomst is..

De manier waarop veel scenes in beeld gebracht zijn is erg mooi, een puur estetische weergave van het 'aankloten' van Asano en Masaya. De mooie en interessante constructies die ze maakten, de aparatuur waarmee ze werken. Eigenlijk heel droog en strak in beeld gebracht en juist dat maakt het interessant. Deze strakke beelden zorgen ook voor een erg fijne bijna hallucinante rust in de film.

De beelden zijn op de één of andere manier erg Japans.
Heel veel veel mooie shots met hoogtepunt het optreden van Asano. Geweldig in beeld gebracht met die offset filter en een paar low-res beelden, gaf veel kracht en sfeer mee. De manier waarop hij zijn muziek opbouwt naar een steeds groter, voller geluid en op het einde zich weer een weg baant naar een klein, sfeervol, intiem geluid, is geniaal.

De titel vind ik trouwens wel terug te vinden in de film, als is het maar symbolisch. De mensheid die zich langzamerhand van kant maakt, een uitstervende wereld. Zelfs god helpt hun niet meer, keert zich van ze af..
Het komt niet expliciet terug in de film, maar ik vind het zeker een toegevoegde waarde, en geeft de film in abstractie inhoud mee.
Een echt excuus vind ik het daarom ook niet, voor mij werkte het wel. Natuurlijk zijn er ook lijnen te trekken naar de huidige samenleving (virussen, het door ons verkloten van de aardbol etc.) en komt het letterlijk gesproken in de film terug.

De film had voor mij niet de emotionele impact die Eureka op me had, maar dit is ook een ander soort film. Er zaten zeker ontroerende momenten in, waaronder het hierboven genoemde optreden van Asano, het rijden naar en het staan bij het graf van Masaya en de tekst die Aoi zegt wanneer ze achterop de scootmobiel staat:

"I will remember, I won't forget,
Even if it was all a dream,
Because just like music, you and I are but a dream,
Which is why, I will remember, I won't forget,
Soon winter will be here."

Waarop we het eindshot zien.

Erg mooie en vooral bijzondere film, die ik eigenlijk moeilijk kan beoordelen. Ik hang nu op dik 4*, erg dicht tegen de 4,5. Dit zou nog wel eens omhoog kunnen. Herzien is bijna een must, en dan met goeie ondertiteling... De rol van Aoi mag ook nog wel eens extra vermeld worden. Vond haar hier, ondanks haar schaarste aan tekst, erg mooi acteren.

Niet mijn soort film.

Hoewel het concept leuk gevonden en bijtijds zelfs goed uitgewerkt is, vond ik de film te langgerekt en te nietszeggend om geboeid te blijven.

De film heeft een paar mooie shots en die scene waarin Asano losgaat in het weiland is erg mooi geschoten. Toch snapte ik de toevoegende waarde van veel scenes niet. Het laatste half uur redt de film van een totale miskleun (het hierboven al aangehaalde einde), maar over het algemeen kon ik hier weinig mee.

Afstandelijk, droog geregistreerd drama dat mij nauwelijks wist te raken. De enige echte teleurstelling van het festival. 2*

Met gemak kan ik hier een 4,5 aan kwijt. De film ziet er geweldig uit, Asano is weer top, de sfeer is uniek, de gehele opzet van de film is prikkelend. Érg fijn om zulke cinema te aanschouwen, geeft me weer vertrouwen!

Zeer interessante, boeiende film. Maakte mijn verwachtingen waar. Behoorlijk one-of-a-kind en anders dan Eureka (al is er wat mij betreft wel degelijk een sterke thematische verwantschap).

Ik ben het eigenlijk een heel eind met danuz hierboven eens en zou veel van zijn stukje zo kunnen copy/pasten.

Het feit dat de film tegelijk heel down to earth is en toch ongrijpbaar maakt 'm erg boeiend. Dat zit 'm vooral in de visuele kant van de film als ook in de muziek en soms ook in het verhaal als je bijna terloops iemand aan een electriciteitspaal ziet hangen bijvoorbeeld.

4.0*

Maar de titel wordt toch wel uitgesproken in de film? Althans, volgens de ondertiteling van de kopie die ik vorige week op Dejima zag.

Volgens mij heb je inderdaad gelijk. Ik doelde meer op het feit dat de film niet letterlijk inspeelt op de laatste woorden van Jesus.

De titel wordt inderdaad letterlijk in de film uitgesproken.

Da's ook waar, inderdaad. Ik deel jouw interpretatie van de titel ook, hoor.

Ik zie nu dat ik in mijn eerste post ook al geschreven heb dat de titel letterlijk in de film terug komt...

Ah ja, iets verderop

Uitgezet. Saai.

Jammer!

Zeker, deze film is (maar zijn ze dat niet alle?) een kwestie van smaak en eigenlijk een heleboel onzin. Maar wat een fijne onzin. Lekker tintelend. Zeker het einde vond ik grandioos met alleen maar gitaarherrie van Asano (over exposure?), maar dat heb je dus gemist

Ik heb de film zojuist uitvoerig bekeken, nadat deze werd aangeraden door een select groepje arthousefans waarmee ik de laatste tijd omga.

Allereerst het verhaal; uitgemolken. Ik las zojuist de bijbel en kom gewoon exact dezelfde woorden tegen als de titel, denken ze echt dat ze daarmee wegkomen? Ongelovelijk goedkoop.

Maargoed, ik moest de film toch een kans geven, aangezien het genre mij zeker ligt.

De camerastandpunten vielen mij zeer tegen. Acteurs waarvan de hoofden maar half te zien waren(alhoewel dit mijn tv-instellingen zouden kunnen zijn), cameramannen die in beeld waren, en totaal geen dynamiek in het camerawerk. Ik verwachtte een levendige sfeer maar het kwam over als een stilleven.

De gebruikte kleuren vielen mij zeer tegen. De mooie blauwe lucht fascineerde me, maar na een aantal minuten begon ik hoofdpijn te krijgen van de felle kleuren. De afwisseling tussen grauw en fel was erg inconsistent, waarvan ik gewoon 'gruwelijk baalde'.

De beelden van industrie (typisch!) zijn prima en subtiel verwoven in het verhaal van de film, maar het verhaal zelf is weer erg voorspelbaar. De acteurs komen niet realistisch over, het acteerwerk is wat statisch. Voorbeeld van de subtiele verweving is de zelfophanging van iemand aan een (in de Japanse film) veel gebruikte elektriciteitspaal.

De muziek van de film is goed gebruikt, soms wat eentonig, maar over het algemeen staat de soundtrack als een huis. Het geluid als muziek, en de beelden, brengen een bekrompen sfeer over op de kijker. Het kat en muis-spel tussen de acteurs wordt wel goed afgewisseld met de vrolijkere scenes.

Kortom: Een teleurstellende film met matige acteerprestaties. 1*