Eri Eri Rema Sabakutani (2005)

Film die voor velen wel eens een totale ramp zou kunnen worden.

Waar dit soort met muziek geïnjecteerde films traditiegetrouw in het rockwereldje blijven hangen, speelt Aoyama met de muziek van over-, over-, overmorgen. Resultaat is een sterke film die velen met de handen in het haar zal laten.

Misschien niet geheel vreemd dat de eerste "noise" film uit Japan komt, aangezien het boegbeeld van de stroming nog steeds Merzbow is. Het hele sci/fi gedeelte van de film is te verwaarlozen, en is enkel een excuus om de filmwereld te plaatsen.

Visueel is het een erg mooie film, met typische Japanse "rustige" beelden. Het geeft een vreemde mix met de noise uithalen die er hier en daar doorgemonteerd zitten. Verder zitten er ook nog enkele "optredens" in die voor velen nogal moeilijk te behappen zullen zijn. Het is nu eenmaal geen meetapmuziek van een gitaarbandje op een podium.

Maar sterke film, unieke sfeer, a-emotioneel maar sterk geacteerd en weinig verhalend. Het finale optreden van Asano is geweldig, maar voor een volledig juist oordeel zal ik de film nog een keer moeten kijken. Hij is erg traag en om laat op de avond te kijken ben je best nog redelijk fris.

4* om te beginnen, worden er wel 4.5*

Niet mijn soort film.

Hoewel het concept leuk gevonden en bijtijds zelfs goed uitgewerkt is, vond ik de film te langgerekt en te nietszeggend om geboeid te blijven.

De film heeft een paar mooie shots en die scene waarin Asano losgaat in het weiland is erg mooi geschoten. Toch snapte ik de toevoegende waarde van veel scenes niet. Het laatste half uur redt de film van een totale miskleun (het hierboven al aangehaalde einde), maar over het algemeen kon ik hier weinig mee.

Afstandelijk, droog geregistreerd drama dat mij nauwelijks wist te raken. De enige echte teleurstelling van het festival. 2*

Zeer interessante, boeiende film. Maakte mijn verwachtingen waar. Behoorlijk one-of-a-kind en anders dan Eureka (al is er wat mij betreft wel degelijk een sterke thematische verwantschap).

Ik ben het eigenlijk een heel eind met danuz hierboven eens en zou veel van zijn stukje zo kunnen copy/pasten.

Het feit dat de film tegelijk heel down to earth is en toch ongrijpbaar maakt 'm erg boeiend. Dat zit 'm vooral in de visuele kant van de film als ook in de muziek en soms ook in het verhaal als je bijna terloops iemand aan een electriciteitspaal ziet hangen bijvoorbeeld.

4.0*

Wat gebeurd er als je films zoekt op Asano. Dan krijg je allerhande titels voor je kiezen, die allemaal anders zijn, maar allemaal wel iets bijzonders hebben, daar ben ik inmiddels wel achter. Als enige film van de eerdere 3 (Survive Style 5+, Electric Dragon 60.000 volt en Rampo Jigoku), alleen nog maar Electric Dragon beschreven, maargoed hier wilde ik toch sneller wat over kwijt.

Erg lastig filmpje vond ik dit namenlijk. De eerste minuten was voor mezelf echt aanpassen aan de stijl. Alles was rustig, ietwat bevreemdend en ook wat afstandelijk. Op den duur kreeg ik de sfeer wat meer door en kwam er meer dynamiek door de noise injecties. Ook ging er voor mij toch langzaamaan meer een verhaal ontstaan waardoor de film toch meer ging leven.

Vanaf dat moment werkte het best goed. De muziek en Noise stikken stonden dikwijls in sterk contrast met het verder rustige verhaal. Erg apart sfeertje.

Hoogtepunt was voor mij het langgerekte noisemoment in de film, dat gewoon erg goed in de setting pastte, goed getimed was en precies goed in beeld werd gebracht. Wat een herrie! Gaaf!

Ik geef deze film een 4*, omdat het gewoon erg speciaal was en ik het uiteindelijk toch wel goed vond. Toch weet ik niet of ik dit nog snel zou bekijken, want de sfeer en het tempo van de film zorgde ervoor dat ik moeite had bij de les te blijven soms. Dit kan bij een 2e kijkbeurt verbeteren natuurlijk, maar hij viel me wel zwaar, dus om hem nog een keer te zien snel....

Wat goede noise op zijn tijd kan ik wel waarderen, hier leek het soms meer op ongecontroleerde herrie, mja ik ben niet voor niets meer van de Rhythmic noise.

Contrastrijke film met zijn rustige scènes, waar overigens wel een paar hele fijne tussen zaten. De inventieve manieren om sounds te creëren zijn wel leuk om te bekijken. Het verhaaltje is wel leuk bedacht, maar is verder redelijk ondergeschikt.

En ik moet gauw eens wat meer films met Aoi Miyazaki gaan kijken.

3.5*

Ook maar gezien. Ik blijf de titel weinig smaakvol vinden, maar één kijker heeft het in ieder geval extra opgeleverd.

Bijzondere film wel. Mooi geschoten, rustig verteld, vol geluid en muziek. Er is een aantal zwakkere momenten in het middenstuk, met name als de twee noise-artiesten aan het opnemen zijn. Daartegenover staat een prachtige, shoot-out achtige scene in het weiland, het zekere hoogtepunt van de film. Verhalend en thematisch had er wat mij betreft meer in gezeten. De setting is namelijk boeiend genoeg, en doet een beetje denken aan Saramago's 'De stad der blinden' of Torgny Lindgrens 'Het licht'. Het is duidelijk dat Aoyama hier echter niet zijn focus had liggen. Dat is jammer, want een betere uitwerking zou ook de titel wellicht wat passender hebben gemaakt.

Uiteindelijk best een interessante film, omvergeblazen ben ik echter niet.

*Mijn 2000e stem*

Ik had Eureka al eens gezien, dik twee en een half jaar terug alweer, die maakte toen bijzonder veel indruk! Zo zijn er nog steeds wel eens momenten waarop willekeurige stukken daaruit onverwachts door mijn hoofd spoken. Dat is best een knappe prestatie voor een film van ruim drie uur lang met ook nog eens zo'n laag tempo en zware ondertoon. Het stond dan ook altijd al in de planning om ooit eens een andere van Aoyama te gaan zien, dit was ernaast zijn enigste hoog gewaardeerde en sprak me ook meteen het meest aan, weird plot + Asano, kon toch niet missen? Helaas voor mij heeft het lang geduurd voor ik hem eindelijk vond, geen dvd release of juiste torrent. Later altijd uit blijven stellen tot het juiste moment, wat dan natuurlijk weer nooit kwam, maar uiteindelijk wel blij dat ik hem voor zo'n bijzondere mijlpaal bewaard heb. Maar goed, wat hier precies over te zeggen? Bijzonder filmpje, dat staat vast! Het is niet zeker niet voor iedereen: de meeste kijkers zullen het waarschijnlijk gebakken lucht vinden, wat het soms ook gewoon is, uit wat we te zien krijgen is immers maar zelden iets op te maken. Het is ook niet bepaald verhalend: gewoon een aaneenschakeling van kille, pijnlijke en wat abstracte beelden die samen een klein kunstwerkje vormen. Beetje Tsai, Korine misschien? Maar nog steeds op en top Japans. Redelijk uniek in ieder geval! Het gaat mij ook hoofdzakelijk om de sfeer, die greep me weer frontaal naar de keel, bedwelmend van begin tot eind! Moeilijk, kan het nooit zo goed uitleggen wat me nou precies zo aantrekt tot dit soort werkjes, maar er hangt op de een of andere manier altijd zo'n rust en kalmte overheen, terwijl er toch echt een hoop verschrikkelijks aan de hand is op de achtergrond, prachtig! Die stukken waar muziek, of beter gezegt herrie, werd gemaakt en die genoemde stiltes even werden doorbroken, zijn zo vreselijk mooi en cool niet te vergeten! Asano's solo in die open-vlakte bijvoorbeeld, wow, door merg en been ging dat! Wat wel weer jammer was is dat het hierna misschien net iets te lang doorging, waardoor mijn aandacht soms wat wegviel, wat maerk ook al opmerkte dus. Maar dat zag ik niet echt als iets negatiefs, het einde was immers perfect! Nee hoor, ook gewoon een kleine 4* van mij! En 50 stemmen maar? Verdient meer aandacht dit werkje!

Zeer bijzonder filmpje met een toch zeer aparte sfeer. Wel erg Japans vind ik. Zeer lange scènes waarbij niets gezegd werd maar die op visueel vlak zonder meer wonderschoon waren. Ook een zeer mooie soundtrack, de "teringherrie" van Asano niet meegerekend. Deze film met een toch niet al te makkelijk verhaal vereist wel geduld van de kijker. Aan de titel zou ik mij maar niet storen. Is eigenlijk ook niks mis mee. Als de mensheid besluit zich van kant te maken, dan moeten ze zich wel door God verlaten voelen.

4,0*

Net als Steampunk is 'Noise' dus duidelijk niets voor mij. Ik zou me eerder van kant WILLEN maken als ik die pokkeherrie moest aanhoren. Maar dat zal wel de clou van de film zijn dat juist dit soort muziek heilzaam werkt?

Het zelfmoordvirus vond ik ook niet erg origineel sinds Kairo, Pulse en The Happening. Voor de rest vond ik alles véél te saai en langdradig, met als dieptepunten de experimenten van de heren muzikanten (al vond ik sommige geluidjes die ze produceerden wel briljant gevonden!) en de ellenlange solo van Asano.

Ik snap de heisa over de titel niet zo? Bovendien heeft Jezus volgens ieder evangelie weer wat anders uitgebraakt aan het kruis? Volgens mij zei hij gewoon: 'Au, au, au, au!"