The DUFF (2015)

Ligt het aan mij, of is het hoofdpersonage noch ugly, noch fat?

Hooguit een tikkeltje mollig misschien. Maar goed, dat is dan Hollywood zeker: laten we Mae Whitman in een mom jeans hijsen en haar een week lang op een McDonald's dieet zetten, et voilà, het varkentje is gewassen.

Deze film mist gewoon een stel ballen. Er wordt teveel binnen de lijntjes gekleurd. Het einde zie je van mijlenver aankomen. De cast lijkt weggeplukt uit een Abercrombie-store. Geeuw. Gelukkig zijn er nog Chris Wylde en Ken Jeong (Señor Chang!) om de boel wat cachet te geven.

En toch heb ik me prima vermaakt. Het tempo ligt hoog, de dialogen zijn spits en de visuele effectjes geven de film iets fris. De soundtrack is ook niet mis trouwens. 3*

Matige film over een meisje die erachter komt dat ze de minst aantrekkelijke is van haar vriendinnen. Een standaard highschool-comedy met clichématige personages. Op zich geen probleem en het wordt ook niet echt vervelend, maar wel allemaal al eens eerder en vooral beter gezien.

Grappige film. Het sarcasme van Bianca en haar droge humor zorgen ervoor dat je vaak moet lachen tijdens deze film. Voorspelbaar was het wel, maar dat is niet erg, want het einde is ook precies zoals je de film wil zien eindigen. Echt een aanrader als je gewoon zin hebt in een leuke, grappige, meidenfilm .

Leuke, geinige frisse highschool flick die boven het gemiddelde uitstijgt.

Ik hou wel van de sarcastische humor van Bianca en het is vooral dat aspect, samen met de goede chemie tussen haar en haar buurjongen, die het plezierig maakt om naar te kijken

Verder natuurlijk een weinigzeggend verhaaltje en een voorspelbare loop, maar dat is te verwachten.

Oh en clichés? Check.

Nog niet eens zo'n heel slecht filmpje.

Gewoon een lekker luchtige film voor tussendoor.

ik kan niet echt zeggen dat de film erg grappig was maar verder keek hij best wel aardig weg en heb ik nergens echt verveeld.

2,5*

Heerlijke komedie met een verfrissende, grappig sarcastische hoofdrol van Mae Whitman.

Geweldige meid.

Het script is vlot geschreven en zit vol originele, leuke humor.

The DUFF is net zo'n blijvertje als "Mean Girls".

Ook een film waar je vaker naar kan kijken zonder dat hij verveelt.

Aanrader en (opnieuw) veel te lage score binnen het genre.

Niet mijn ding deze tienerfilm, maar ik hoor dan ook zeker niet meer bij de doelgroep. Nochtans kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat pakweg John Hughes in mijn tijd vroeger tienerfilms maakte die inhoudelijk wat meer te vertellen hadden en op zeker bezienswaardiger waren dan deze duffe(toepasselijk) vertoning. Vond het een vlakke vertelling, die nergens grappig word, zichzelf dan ook te serieus neemt en te lang duurt. Voorspelling: er doet geen acteur mee(op de prachtige Bella Thorne misschien na) waarvan we op latere leeftijd nog iets zullen horen.

Een film over het fenomeen The DUFF oftewel Designated Ugly Fat Friend, zo als Amerikanen weinig flatteus zeggen. Een fenomeen waar iedere man mee te maken heeft gehad tijdens zijn poging om een meisje te versieren:het vriendinnetje dat een beetje buiten de boot valt. Ze hoeft niet persé lelijk of dik te zijn maar ze is wel the odd one out. Doordat ze er bij hangt fungeert ze vaak als poortwachter van het vriendinnenclubje. Iedere potentiële aanbidder van één haar vriendinnen moet zich eerst langs haar wurmen als ware zij Ceberus. Mae Whitman speelt Bianca. Ze is onafscheidelijk van haar twee vriendinnen Jess (Skyler Samuels) en Casey(Bianca Cordero) maar voor de buitenwereld hoort zij er niet bij want ze is in hun ogen the DUFF. Wanneer ze hier mee geconfronteerd wordt door haar knappe buurjongen Wesley(Robin van Persie look-a-like Robbie Amell) stort haar wereld in. Ze wil ze iedereen hun ongelijk bewijzen en bedenkt samen met Wesley een plan. De film is vrij standaard en bewandeld de gebaande paden maar wel vermakelijk want Mae Whitman weet de hoofdrol prima te vertolken. Ook als is ze verre van dik of lelijk naar mijn mening.

Niet de beste film die ik heb gezien. Hij is wel grappig, maar vind hem best wel overdreven. Ik snap het als mensen het wel leuk vinden maar ik ga hem niet heel veel kijken.

Check mijn review: The Duff

Ach.

Vergeleken met soortgelijke films binnen dit soort settings valt deze film keurig binnen het niveau. Geweldig hoog ligt dat niveau niet, maar je hebt ze ook wel eens slechter gezien. The DUFF loopt vooral te spelen met een woordje dat Sandel zelf heeft uitgevonden, en dat was zo briljant dat het is uitgerekt tot wel 100 minuten.

De regie is veilig en het verhaal is dat ook, maar er wordt wel vanalles bij betrokken en dat helpt het zeker beetje bij beetje vooruit. De effecten van de onlinewereld evenals social media worden behandeld terwijl de film ook het echte leven op blijft zoeken. Dat levert nog wel een aardige balans op van relevante onderwerpen die elkaar goed afwisselen.

Maar daarmee is wel een hoop al gezegd. Het blijft een voorspelbare film met een hoop grappen die het doel niet raken. Acteurs hebben ook nergens echt een chemie, alhoewel ze op zichzelf best aardig spelen. Van de vlot gemonteerde opening is na enige tijd ook weinig meer over, want Sandel voegt als regisseur te weinig toe aan zijn eigen creatie. Zet hem dan maar gewoon weer neer voor een derde Goosebumps-film, zo zie ik hem veel liever.

Veel bekende namen

Ik wilde The Duff heel erg graag zien. In eerste instantie wist ik eigenlijk niet eens waar de film over zou gaan, maar de castleden spraken mij enorm aan. Zo ben ik groot fan van Robbie Amell – die ik al eerder voorbij zag komen in 16oo Penn, The Tomorrow People en nu ook The Flash – en zag ik ook Mae Whitman (Parenthood), Bella Thorne (Blended), Bianca A. Santos (Happyland) en Skyler Samuels (The Nine Lives of Chloe King).

Naar het boek van Kody Keplinger

Uiteindelijk kwam ik erachter dat de film gebaseerd is op het gelijknamige boek van Kody Keplinger. Ik bestelde het boek direct, maar was na maanden nog altijd niet aan het boek toegekomen. De film was inmiddels uitgebracht in Amerika (helaas is het in Nederland nooit in de bioscoop gekomen) en ik had op een avond zin in een film waarvan ik van te voren wist dat ik hem ongetwijfeld leuk zou vinden. Dus toch maar cheaten en de film kijken voordat ik het boek had gelezen.

So awkward!

De film was uiteindelijk niet zó geweldig dat ik het vijf hartjes geef, maar wel erg leuk. En soms héél awkward. Zo awkward dat ik het niet aan kon zien wat er op dat moment gebeurde en ik hoopte dat de persoon in kwestie zou stoppen zoiets doms te doen. Je kunt wel zeggen dat ik behoorlijk meeleefde.

Voorspelbaar en cheesy, but I don’t mind…

Eerlijk is eerlijk, hier en daar is de film iets te voorspelbaar en cheesy, maar dat neem ik op de koop toe, soms is dat namelijk helemaal niet erg of zelfs waar ik zin in heb. Daarnaast bevat de film een goede boodschap, is de film grappig, doen de acteurs het erg leuk en zijn ze erg prettig om naar te kijken (hello Robbie Amell!).

Conclusie

The Duff bevat een groot aantal bekende namen en is daarmee bijna een garantie voor succes. Dit betekent natuurlijk niks, want er zijn uitzonderingen, maar in het geval van The Duff klopt het zeker. The Duff is heerlijk om te kijken, maar hier en daar wat te cheesy en voorspelbaar. Maar op zijn tijd vind ik dat helemaal niet erg! De acteurs zijn hartstikke leuk om naar te kijken, acteren goed en ik kon mij helemaal inleven in de film. The Duff krijgt daarom een verdiende vier hartjes van mij.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).