The DUFF (2015)

Aardig amerikaans tienerfilmpje. Genoeg te lachen, verhaal kent wat wendingen, maar zal je niet omver blazen.

The Duff - Designated Ugly Fat Friend

Ugh, wat is dat nu weer voor plot. Dan laat je Mae Whitman (Arrested Development, Parenthood) dit karakter spelen.....die is niet eens Ugly or Fat? Oh wacht, dat is vroeg genoeg al snel het punt dat de film wil maken. Een highschool komedie over hierachie binnen de school, kliekjesvorming en favorieten.Koppel dat aan de voor- en nadelen van social media en we hebben een film die het heden koppelt aan oude problematiek die onveranderd blijft. Niets nieuws,zelfs een beetje cliche, maar de film komt eerlijk naar buiten met zijn intenties. Dat is ook wat waard.

Eerlijkheid is 1 van de dingen die de film zo goed doet werken. Voor een plot dat zo veel gebruikt maakt van afgezaagde moraaltjes en standaard valkuilen, is het verfrissend om te zien dat zelfs de stereotypes niet karikaturaal zijn, maar als echte mensen worden neergezet. Uitvergrotingen zijn er natuurlijk, maar enkel in dienst van het verhaal. Een verhaal wat trouwens ook continu vooruit gaat en niet al te lang blijft steken op een paar goed getimede grappen. Een komedie met hart, of bijna een dramedy.

Humor is er verder wel genoeg, al lijkt dat op het eind steeds meer te verdwijnen, het bekende euvel. De grappen zitten hem vooral in de abrupte timing, die vaak niet helemaal "normaal" lijkt te lopen waardoor het vreemd, ongemakkelijk en soms zelfs absurdistisch wordt. Tegelijk heeft het wat liefs.

Dat lieve en ongemakkelijke zit ook in het karakter dat Mae Whitman neerzet. Een kamer vol horror posters (Shock Waves, wat heeft mening horrorfan toch met die film? :O ). Uitgedost in een tuinbroek, checkered red flanel en op feesten een dof zwart shirt met de tekst "Lucky Party Shirt". Altijd grappen makend op het verkeerde moment, of te meta voor het verkeerde publiek. Misschien het type "cliched outcast", maar Whitman verkoopt het op zo'n manier dat het geloofwaardig wordt. Dan helpt het goed mee dat tegenspeler Robbie Amell een goede chemie heeft met haar en ook daar komt voor een groot deel de oprechtheid en warmte vandaan.

Dan zijn Allison Janney, Ken Jeong en Chris Wylde nog het vermelden waard. Ze doen niet veel, maar spelen wel goed.

Heb me bij m'n vriendin aangesloten toen ze me riep en zei dat hoofdpersoon Bianca posters van o.a Zombi 2 op d'r slaapkamer had hangen. Toen ik Shock Waves zag (horrorfan die er wat mee heeft meldt zich! ) was ik verkocht. Toch maar even dit, op het eerste oog, typische meidenflickje een stuk meegekeken en tot het einde blijven hangen. Veel bekende gezichten, gortdroge humor en héérlijk voorspelbaar.

wat een verrassende leuke en vooral grappige film. veel standaards en cliches natuurlijk maar het zat me geen enkele keer in de weg. ik moest telkens zo hard lachen door Bianca. de felle reacties en grappige comments die ze maakt naar anderen toe. gieren lachen brullen

Hashtag chickflick. Hashtag cliché. Hashtag awkwardness.

Stereotype high school chicks en nerds die tegen puberale problemen blijven aanlopen. Ik vind de hoofdrolspeelster niet zo denderend, daardoor duurde het even voordat ik in de film zat. Na zo'n 40 minuten werd het gelukkig iets beter. Helaas voelde ik me teveel gepushed om haar leuk te (moeten) vinden, dat gebeurde daardoor niet.

Toch ergens ook wel herkenbaar hoor, ieder meisje zal zich wel eens The DUFF hebben gevoeld. Alleen is dit de enorm overdreven versie daarvan. Ik denk dat deze film te laat komt voor mij, had ik het aan het einde van de basisschool / begin middelbare school gezien als verlegen pubermeisje, dan was dit vast mijn bijbel geweest. Als 27 jarige soon to be mom, not so much. Liet me vaak aan soortgelijke films a la Mean Girls denken.

Ik dacht vrij snel in de film dat zij met Wesley zou eindigen, en dat hoopte ik ook. Voorspelbaar, absoluut. Maar zij zorgden voor de beste scènes. Chemie, schattig, lief. Enzo. Door hem vond ik haar ook minder erg.

Moest er even inkomen, maar uiteindelijk sprak het romantische aspect me het meest aan. Het hele high school sfeertje incl. het DUFF gebeuren en cyberbullying deed me niet zoveel.

Leuk tussendoortje.

Uiteraard vol clichés en vreselijk voorspelbaar, maar wanneer je er met de juiste verwachting aan begint zal de film je zeker niet teleurstellen.

Hm. Is the DUFF niet wéér het zoveelste vervolg op the Breakfast Club.

Dat eeuwige gezeik op die Amerikaanse scholen waar nerdy lozers zich een weg naar

boven moeten vechten? En het loopt altijd goed af. Nou ja, behalve in Scream.

Leuke film, niet echt een situatie die ik zal begrijpen, want ik geloof niet dat duff echt een ding is in Nederland.. verder was de "duff" neither fat nor ugly, so they kind of missed the ball there.

Chichefeestje. Niets nieuws onder de zon, hier is niets te zien, doorlopen mensen.

Wat een volkomen inspiratieloos gedoetje is dit nou toch weer. Alles vanaf het begin volkomen voorspelbaar, geen venijn, geen humor, geen verrassing. Wat overblijft is een vlakke komedie zonder grappen, met als enige sympathieke punt de hoofdrol van Mae Whitman. Leuke meid, maar dat trekt de film niet. Nog wat voor de hand liggend gedoe met beeld en soundtrack maken het gemakzuchtige plaatje compleet. Inspiratieloos, ambitieloos.

Inhakend op Thereisnospoon, ik vermoed dat gelukkig de meeste mensen aan wie deze film níet is besteed, dit inmiddels kunnen zien aan de poster (bij dit soort films kan dat vaak gek genoeg), of anders door de synopsis of trailer wel denken: 'njaaaah is dit wel iets voor mij...?' - Dat geldt in ieder geval wel voor mij, mocht ik opeens geluiden horen over een high school flick die wél intens goed is, dan zal ik gerust opkijken, maar tot die tijd mijd ik ze als builenpest.

Op de keeper beschouwd was deze tienerkomedie niet eens zo verschrikkelijk, maar wel stereotype, clichématig en voorspelbaar (de term DUFF kende ik trouwens niet) en de blijde boodschap (je bent wie je bent en dat is ok) werd er met de botte bijl ingehakt of meer positief geformuleerd: met de paplepel ingegoten. Opvallend vond ik dat de regisseur wel een dubbele moraal hanteerde. O ja, ouders werden karikaturaal neergezet.

Veel clichés, maar toch niet echt storend. Ik vond het best een grappige film. De mannelijke hoofdrol speler lijkt wel erg veel op een jonge versie van Tom Cruise. De moeder van hoofdrol speelster heeft een leuke bijrol. Ik zie haar wel vaker in films het zelfde type spelen. Zo ook als moeder in Juno. De blonde bitch speelt ook erg vermakelijk.

Toch wel een verrassend leuk filmpje.

Het gegeven is al bekend maar vond de uitwerking toch wel sterk. Vooral het gespeel met social media (de vriendenruzie is briljant) was een fijne frisse wind. Ook erg fijn dat The DUFF de genre valkuilen min of meer ontwijkt en tegen het einde toe niet verdrinkt in haar moraal. Bella Thorne .

Springt mij wel in het oog door Mae Whitman, die een erg goede rol neerzet in de serie Parenthood. En als ik jullie berichtjes er zo op nalees is dit lang niet zo slecht als je zou verwachten

Je blijft verrassen

Had niet een, twee, drie verwacht dat dit soort films ook in je straatje lagen?

Liggen ze eigenlijk ook niet, omdat dit soort werkjes toch vaak niet zo leuk zijn maar deze vond ik toch opvallend vermakelijk. Toegegeven, keek het met een vriendin en dit is meer haar smaak en ik ging vooral akkoord voor een potje Thorne-ogling .

hehe. Fair Enough

Om die twee redenen kijk ik ook wel eens wat buiten mijn normale interesse.

Niets mis mee, en alleen maar fijn als het meevalt.

Kleine tegenvaller toch. Prima verhaaltje, hier en daar komen lines best goed aan (een gniffel van mijn kant, een buldertje naast me), vind Mae (maar vooral Robbie Amell eigenlijk!) ook prima spelen. Maar echt boeiend of verfrissend vond ik het nu ook weer niet. Misschien ben ik teveel opzoek naar een nieuwe The First Time of leek dit iets teveel op Easy A, weet het nog niet precies..

Sorry, maar vind haar echt een soort drag queen

Leuke net iets boven gemiddelde komedie. Het verhaal is niet bijster origineel, maar wordt wel lekker vlot verteld met een actuel (social media) sausje. De film begint wat stroefjes, maar na een minuut of twintig komt hij lekker op gang. Echt gieren brullen wordt het niet, maar er zitten wel grappige stukjes in. Whitman houdt zich goed staande. 3.0/3.5

The DUFF

Nog nooit eerder hoorde ik van deze term . Met mijn leeftijd zou dat toch een kreet moeten zijn die eens de revue passeert. Nu verkeer ik daarvoor schijnbaar in de verkeerde kringen. Wat Hollywood je wel niet kan leren. Voor de rest ging ik vrij blanco de film in. Zonder verwachtingen hoopte ik me vooral te laten verrassen.

Helaas kom je wat bedrogen uit. The DUFF weet nauwelijks te verrassen, laat staan te vernieuwen of controversieel te zijn. Met een behoorlijk Ned's Survivalgids-niveau is het allemaal behoorlijk Amerikaans. Dat creëert een ver-van-mijn-bed-show die niet weet te boeien. Ondanks dat is het begin nog redelijk vermakelijk. Met een paar lekkere botte directe scènes heeft de film een zekere komische waarde. Daarna begint een opstapeling van cliché op cliché. Naarmate de film vordert gaat het tempo er wat uit. Het einde is natuurlijk verschrikkelijk, maar lag behoorlijk in de lijn der verwachting. The DUFF heeft geen aangenaam verhaal meegekregen.

De film verliest nog niet eens zo heel veel punten op de acteerprestaties. Mae Whitman speelt op zich een prima rol en weet te boeien. Ook is ze wel geschikt voor het label dat aan haar hangt, en ze weet zich dat pak prima aan te meten.

Ook Robbie Amell en Bella Thorne zijn zeker niet slecht. Vooral de laatste weet zich goed in haar rol te schikken. Als de bitch van de school overtuigt ze zeker. Daarnaast speelt ze ook lekker Amerikaans.

Van Ken Jeong ben ik nooit gecharmeerd geweest. Wat een domper is hij op de film zeg. Zijn spel is immer behoorlijk eentonig, niet variërend en ontzettend irritant. Een vreselijk foute toevoeging in de film.

Cinematografisch steekt het allemaal behoorlijk simpel in elkaar. Ook hier straalt het clichématige Amerikaanse er vanaf. Helaas is dat een land geworden dat zich kenmerkt door urbanistische eentonigheid, gebouwd volgens eenzelfde plan en dat heeft zijn - saaie - invloed op Hollywood. Hierbij doel ik vooral op de - weer - ontzettend Amerikaanse huizen en het schoolgebouw. Waar Amerika natuur te over heeft is het urbanistisch een pot nat. Jammer dat Sandel daar te weinig gebruik van maakt. De scènes in de bossen waren dan ook de betere.

The DUFF is een vrij mager geheel geworden dat vooral verhaaltechnisch zwak en clichématig in elkaar steekt. Niet de moeite waard om te kijken, ook al zijn de acteerprestaties redelijk op orde.

2*

Aardige film, dacht eerst dit word een huppeltruttenfilm maar niets is minder waar. De hoofdrolspeelster zet een mooie rol neer als een nuchtere tiener verliefd op een wazig figuur met gitaar, soort van prins charming. Phoehee gelukkig heeft ze haar mooie buurman nog..en haar zeer grappige moeder . Leuk!

Misschien erg voorspelbaar, maar heb hem toch erg makkelijk uitgekeken. Fris filmpje. Prima!

Opzich wel een charmant filmpje, maar vooral te vol clichés om het echt boeiend te houden. Zeker als madame kleren gaat passen en in heel wat soorten outfitjes steeds het pashokje uitkomt. Je denkt alleen maar, serieus? Weinig origineel dus allemaal.

Maar och, het kijkt allemaal wel makkelijk weg. Die twee vriendinnetjes waren ook best lief (wel verrassend die rol in dit soort films, je verwacht twee echte bitches) en tussen Amell en Whitman heerst wel enige chemie. Hun scènes samen zijn duidelijk het beste. Oprecht haast. Verder vrij saai en weinig bijzonder camerawerk of echt opvallende scènes. Wel leuk dat Daft Punk nog langskwam met een minder bekend liedje van hun. 2,5*.

Enerzijds niets bijzonders, maar anderzijds is er ook weinig mis met deze film. Natuurlijk zit het verhaal vol clichés die eerder voorbijgekomen zijn in talrijke high schoolfilms en natuurlijk is de afloop voorspelbaar. Maar ja, hoeveel variaties kun je nu eenmaal bedenken op hetzelfde thema?

Wat deze film genietbaar maakt is de duidelijke boodschap (gewoon jezelf zijn) en de ontspannen en geinige, gevatte wijze, waarop Mae Whitman de titelrol invult. Daarom best geslaagd als tussendoortje.

“Before we had emoticons we had real facial expressions.”

The Duff is een leuke moderne komedie over het leven op High School. Daar zijn al veel films over gemaakt en ook The Duff loopt niet weg van de clichés die er nou eenmaal bij horen. Maar The Duff is creatief, op sommige momenten erg grappig en de acteurs hebben zichtbaar lol zodat ik me geen moment stoorde aan de voorspelbaarheid. Meisje komt erachter dat ze op school bekend staat als "the Duff", iemand die mooie vriendinnen heeft maar zelf niet al te serieus wordt genomen en jongens gebruiken haar om informatie in te winnen over haar vriendinnen. Ze vraagt haar buurjongen om hulp om populairder te worden en een date te krijgen met een andere jongen die ze leuk vindt. Hoe dit eindigt is geen verrassing maar toch oogt de film fris door het erg grappige gebruik van social media, een goede soundtrack en sommige hilarische personages.

Hoofdrolspeelster Mae Whitman, held en heldin Ken Jeong en Allison Janney, Bella Thorne, Romany Malco en Chris Wylde zijn geweldig. En hé, de actrices zijn prachtig. Een bonus.

Cliche verhaal, moraliserend maar toch erg leuk gemaakt; dikke 3*

De duff was 20 jaar terug al bekend onder de naam ugly manager. Maar wees nou eerlijk: iedereen is een duff! Ik bedoel er is altijd wel iemand die knapper en talentvoller is. De conversaties hier zijn tijdloos, van alle tijden. Het camerawerk ook. Maar gelukkig hing er een poster van Shock Waves (1977) aan de muur van de ugly manager

Hebben we hier de nieuwe tom cruise gezien?

Verder middelmatig maar vermakelijk tienergeneuzel.

2.5*

Middelmatig filmpje. Ik heb in dit genre al veel veel beter gezien dan dit hoor.

Ik heb erg genoten van deze film. Af en toe wat plots die ik niet gelijk zag aankomen. Nadat je zag dat de opnames werden gemaakt in het winkelcentrum, wist je natuurlijk ook al wel snel wat er zou gebeuren. Ik had zelf hele andere verwachtingen nadat ik ergens een stukje had gelezen. Uiteraard zit de film vol clichés, maar dit genre moet je niet gaan kijken als je daar niet op zit te wachten. Je weet wat je ongeveer kan verwachten in zo'n film.