The DUFF (2015)

The Duff - Designated Ugly Fat Friend

Ugh, wat is dat nu weer voor plot. Dan laat je Mae Whitman (Arrested Development, Parenthood) dit karakter spelen.....die is niet eens Ugly or Fat? Oh wacht, dat is vroeg genoeg al snel het punt dat de film wil maken. Een highschool komedie over hierachie binnen de school, kliekjesvorming en favorieten.Koppel dat aan de voor- en nadelen van social media en we hebben een film die het heden koppelt aan oude problematiek die onveranderd blijft. Niets nieuws,zelfs een beetje cliche, maar de film komt eerlijk naar buiten met zijn intenties. Dat is ook wat waard.

Eerlijkheid is 1 van de dingen die de film zo goed doet werken. Voor een plot dat zo veel gebruikt maakt van afgezaagde moraaltjes en standaard valkuilen, is het verfrissend om te zien dat zelfs de stereotypes niet karikaturaal zijn, maar als echte mensen worden neergezet. Uitvergrotingen zijn er natuurlijk, maar enkel in dienst van het verhaal. Een verhaal wat trouwens ook continu vooruit gaat en niet al te lang blijft steken op een paar goed getimede grappen. Een komedie met hart, of bijna een dramedy.

Humor is er verder wel genoeg, al lijkt dat op het eind steeds meer te verdwijnen, het bekende euvel. De grappen zitten hem vooral in de abrupte timing, die vaak niet helemaal "normaal" lijkt te lopen waardoor het vreemd, ongemakkelijk en soms zelfs absurdistisch wordt. Tegelijk heeft het wat liefs.

Dat lieve en ongemakkelijke zit ook in het karakter dat Mae Whitman neerzet. Een kamer vol horror posters (Shock Waves, wat heeft mening horrorfan toch met die film? :O ). Uitgedost in een tuinbroek, checkered red flanel en op feesten een dof zwart shirt met de tekst "Lucky Party Shirt". Altijd grappen makend op het verkeerde moment, of te meta voor het verkeerde publiek. Misschien het type "cliched outcast", maar Whitman verkoopt het op zo'n manier dat het geloofwaardig wordt. Dan helpt het goed mee dat tegenspeler Robbie Amell een goede chemie heeft met haar en ook daar komt voor een groot deel de oprechtheid en warmte vandaan.

Dan zijn Allison Janney, Ken Jeong en Chris Wylde nog het vermelden waard. Ze doen niet veel, maar spelen wel goed.

Heb me bij m'n vriendin aangesloten toen ze me riep en zei dat hoofdpersoon Bianca posters van o.a Zombi 2 op d'r slaapkamer had hangen. Toen ik Shock Waves zag (horrorfan die er wat mee heeft meldt zich! ) was ik verkocht. Toch maar even dit, op het eerste oog, typische meidenflickje een stuk meegekeken en tot het einde blijven hangen. Veel bekende gezichten, gortdroge humor en héérlijk voorspelbaar.

wat een verrassende leuke en vooral grappige film. veel standaards en cliches natuurlijk maar het zat me geen enkele keer in de weg. ik moest telkens zo hard lachen door Bianca. de felle reacties en grappige comments die ze maakt naar anderen toe. gieren lachen brullen

Hashtag chickflick. Hashtag cliché. Hashtag awkwardness.

Stereotype high school chicks en nerds die tegen puberale problemen blijven aanlopen. Ik vind de hoofdrolspeelster niet zo denderend, daardoor duurde het even voordat ik in de film zat. Na zo'n 40 minuten werd het gelukkig iets beter. Helaas voelde ik me teveel gepushed om haar leuk te (moeten) vinden, dat gebeurde daardoor niet.

Toch ergens ook wel herkenbaar hoor, ieder meisje zal zich wel eens The DUFF hebben gevoeld. Alleen is dit de enorm overdreven versie daarvan. Ik denk dat deze film te laat komt voor mij, had ik het aan het einde van de basisschool / begin middelbare school gezien als verlegen pubermeisje, dan was dit vast mijn bijbel geweest. Als 27 jarige soon to be mom, not so much. Liet me vaak aan soortgelijke films a la Mean Girls denken.

Ik dacht vrij snel in de film dat zij met Wesley zou eindigen, en dat hoopte ik ook. Voorspelbaar, absoluut. Maar zij zorgden voor de beste scènes. Chemie, schattig, lief. Enzo. Door hem vond ik haar ook minder erg.

Moest er even inkomen, maar uiteindelijk sprak het romantische aspect me het meest aan. Het hele high school sfeertje incl. het DUFF gebeuren en cyberbullying deed me niet zoveel.

Leuk tussendoortje.

Chichefeestje. Niets nieuws onder de zon, hier is niets te zien, doorlopen mensen.

Wat een volkomen inspiratieloos gedoetje is dit nou toch weer. Alles vanaf het begin volkomen voorspelbaar, geen venijn, geen humor, geen verrassing. Wat overblijft is een vlakke komedie zonder grappen, met als enige sympathieke punt de hoofdrol van Mae Whitman. Leuke meid, maar dat trekt de film niet. Nog wat voor de hand liggend gedoe met beeld en soundtrack maken het gemakzuchtige plaatje compleet. Inspiratieloos, ambitieloos.

Veel clichés, maar toch niet echt storend. Ik vond het best een grappige film. De mannelijke hoofdrol speler lijkt wel erg veel op een jonge versie van Tom Cruise. De moeder van hoofdrol speelster heeft een leuke bijrol. Ik zie haar wel vaker in films het zelfde type spelen. Zo ook als moeder in Juno. De blonde bitch speelt ook erg vermakelijk.

Toch wel een verrassend leuk filmpje.

Het gegeven is al bekend maar vond de uitwerking toch wel sterk. Vooral het gespeel met social media (de vriendenruzie is briljant) was een fijne frisse wind. Ook erg fijn dat The DUFF de genre valkuilen min of meer ontwijkt en tegen het einde toe niet verdrinkt in haar moraal. Bella Thorne .

Leuke net iets boven gemiddelde komedie. Het verhaal is niet bijster origineel, maar wordt wel lekker vlot verteld met een actuel (social media) sausje. De film begint wat stroefjes, maar na een minuut of twintig komt hij lekker op gang. Echt gieren brullen wordt het niet, maar er zitten wel grappige stukjes in. Whitman houdt zich goed staande. 3.0/3.5

The DUFF

Nog nooit eerder hoorde ik van deze term . Met mijn leeftijd zou dat toch een kreet moeten zijn die eens de revue passeert. Nu verkeer ik daarvoor schijnbaar in de verkeerde kringen. Wat Hollywood je wel niet kan leren. Voor de rest ging ik vrij blanco de film in. Zonder verwachtingen hoopte ik me vooral te laten verrassen.

Helaas kom je wat bedrogen uit. The DUFF weet nauwelijks te verrassen, laat staan te vernieuwen of controversieel te zijn. Met een behoorlijk Ned's Survivalgids-niveau is het allemaal behoorlijk Amerikaans. Dat creëert een ver-van-mijn-bed-show die niet weet te boeien. Ondanks dat is het begin nog redelijk vermakelijk. Met een paar lekkere botte directe scènes heeft de film een zekere komische waarde. Daarna begint een opstapeling van cliché op cliché. Naarmate de film vordert gaat het tempo er wat uit. Het einde is natuurlijk verschrikkelijk, maar lag behoorlijk in de lijn der verwachting. The DUFF heeft geen aangenaam verhaal meegekregen.

De film verliest nog niet eens zo heel veel punten op de acteerprestaties. Mae Whitman speelt op zich een prima rol en weet te boeien. Ook is ze wel geschikt voor het label dat aan haar hangt, en ze weet zich dat pak prima aan te meten.

Ook Robbie Amell en Bella Thorne zijn zeker niet slecht. Vooral de laatste weet zich goed in haar rol te schikken. Als de bitch van de school overtuigt ze zeker. Daarnaast speelt ze ook lekker Amerikaans.

Van Ken Jeong ben ik nooit gecharmeerd geweest. Wat een domper is hij op de film zeg. Zijn spel is immer behoorlijk eentonig, niet variërend en ontzettend irritant. Een vreselijk foute toevoeging in de film.

Cinematografisch steekt het allemaal behoorlijk simpel in elkaar. Ook hier straalt het clichématige Amerikaanse er vanaf. Helaas is dat een land geworden dat zich kenmerkt door urbanistische eentonigheid, gebouwd volgens eenzelfde plan en dat heeft zijn - saaie - invloed op Hollywood. Hierbij doel ik vooral op de - weer - ontzettend Amerikaanse huizen en het schoolgebouw. Waar Amerika natuur te over heeft is het urbanistisch een pot nat. Jammer dat Sandel daar te weinig gebruik van maakt. De scènes in de bossen waren dan ook de betere.

The DUFF is een vrij mager geheel geworden dat vooral verhaaltechnisch zwak en clichématig in elkaar steekt. Niet de moeite waard om te kijken, ook al zijn de acteerprestaties redelijk op orde.

2*

Opzich wel een charmant filmpje, maar vooral te vol clichés om het echt boeiend te houden. Zeker als madame kleren gaat passen en in heel wat soorten outfitjes steeds het pashokje uitkomt. Je denkt alleen maar, serieus? Weinig origineel dus allemaal.

Maar och, het kijkt allemaal wel makkelijk weg. Die twee vriendinnetjes waren ook best lief (wel verrassend die rol in dit soort films, je verwacht twee echte bitches) en tussen Amell en Whitman heerst wel enige chemie. Hun scènes samen zijn duidelijk het beste. Oprecht haast. Verder vrij saai en weinig bijzonder camerawerk of echt opvallende scènes. Wel leuk dat Daft Punk nog langskwam met een minder bekend liedje van hun. 2,5*.

Enerzijds niets bijzonders, maar anderzijds is er ook weinig mis met deze film. Natuurlijk zit het verhaal vol clichés die eerder voorbijgekomen zijn in talrijke high schoolfilms en natuurlijk is de afloop voorspelbaar. Maar ja, hoeveel variaties kun je nu eenmaal bedenken op hetzelfde thema?

Wat deze film genietbaar maakt is de duidelijke boodschap (gewoon jezelf zijn) en de ontspannen en geinige, gevatte wijze, waarop Mae Whitman de titelrol invult. Daarom best geslaagd als tussendoortje.

“Before we had emoticons we had real facial expressions.”

The Duff is een leuke moderne komedie over het leven op High School. Daar zijn al veel films over gemaakt en ook The Duff loopt niet weg van de clichés die er nou eenmaal bij horen. Maar The Duff is creatief, op sommige momenten erg grappig en de acteurs hebben zichtbaar lol zodat ik me geen moment stoorde aan de voorspelbaarheid. Meisje komt erachter dat ze op school bekend staat als "the Duff", iemand die mooie vriendinnen heeft maar zelf niet al te serieus wordt genomen en jongens gebruiken haar om informatie in te winnen over haar vriendinnen. Ze vraagt haar buurjongen om hulp om populairder te worden en een date te krijgen met een andere jongen die ze leuk vindt. Hoe dit eindigt is geen verrassing maar toch oogt de film fris door het erg grappige gebruik van social media, een goede soundtrack en sommige hilarische personages.

Hoofdrolspeelster Mae Whitman, held en heldin Ken Jeong en Allison Janney, Bella Thorne, Romany Malco en Chris Wylde zijn geweldig. En hé, de actrices zijn prachtig. Een bonus.

Ik heb erg genoten van deze film. Af en toe wat plots die ik niet gelijk zag aankomen. Nadat je zag dat de opnames werden gemaakt in het winkelcentrum, wist je natuurlijk ook al wel snel wat er zou gebeuren. Ik had zelf hele andere verwachtingen nadat ik ergens een stukje had gelezen. Uiteraard zit de film vol clichés, maar dit genre moet je niet gaan kijken als je daar niet op zit te wachten. Je weet wat je ongeveer kan verwachten in zo'n film.

Matige film over een meisje die erachter komt dat ze de minst aantrekkelijke is van haar vriendinnen. Een standaard highschool-comedy met clichématige personages. Op zich geen probleem en het wordt ook niet echt vervelend, maar wel allemaal al eens eerder en vooral beter gezien.

Leuke, geinige frisse highschool flick die boven het gemiddelde uitstijgt.

Ik hou wel van de sarcastische humor van Bianca en het is vooral dat aspect, samen met de goede chemie tussen haar en haar buurjongen, die het plezierig maakt om naar te kijken

Verder natuurlijk een weinigzeggend verhaaltje en een voorspelbare loop, maar dat is te verwachten.

Oh en clichés? Check.

Niet mijn ding deze tienerfilm, maar ik hoor dan ook zeker niet meer bij de doelgroep. Nochtans kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat pakweg John Hughes in mijn tijd vroeger tienerfilms maakte die inhoudelijk wat meer te vertellen hadden en op zeker bezienswaardiger waren dan deze duffe(toepasselijk) vertoning. Vond het een vlakke vertelling, die nergens grappig word, zichzelf dan ook te serieus neemt en te lang duurt. Voorspelling: er doet geen acteur mee(op de prachtige Bella Thorne misschien na) waarvan we op latere leeftijd nog iets zullen horen.

Niet de beste film die ik heb gezien. Hij is wel grappig, maar vind hem best wel overdreven. Ik snap het als mensen het wel leuk vinden maar ik ga hem niet heel veel kijken.

Check mijn review: The Duff

Ach.

Vergeleken met soortgelijke films binnen dit soort settings valt deze film keurig binnen het niveau. Geweldig hoog ligt dat niveau niet, maar je hebt ze ook wel eens slechter gezien. The DUFF loopt vooral te spelen met een woordje dat Sandel zelf heeft uitgevonden, en dat was zo briljant dat het is uitgerekt tot wel 100 minuten.

De regie is veilig en het verhaal is dat ook, maar er wordt wel vanalles bij betrokken en dat helpt het zeker beetje bij beetje vooruit. De effecten van de onlinewereld evenals social media worden behandeld terwijl de film ook het echte leven op blijft zoeken. Dat levert nog wel een aardige balans op van relevante onderwerpen die elkaar goed afwisselen.

Maar daarmee is wel een hoop al gezegd. Het blijft een voorspelbare film met een hoop grappen die het doel niet raken. Acteurs hebben ook nergens echt een chemie, alhoewel ze op zichzelf best aardig spelen. Van de vlot gemonteerde opening is na enige tijd ook weinig meer over, want Sandel voegt als regisseur te weinig toe aan zijn eigen creatie. Zet hem dan maar gewoon weer neer voor een derde Goosebumps-film, zo zie ik hem veel liever.

Veel bekende namen

Ik wilde The Duff heel erg graag zien. In eerste instantie wist ik eigenlijk niet eens waar de film over zou gaan, maar de castleden spraken mij enorm aan. Zo ben ik groot fan van Robbie Amell – die ik al eerder voorbij zag komen in 16oo Penn, The Tomorrow People en nu ook The Flash – en zag ik ook Mae Whitman (Parenthood), Bella Thorne (Blended), Bianca A. Santos (Happyland) en Skyler Samuels (The Nine Lives of Chloe King).

Naar het boek van Kody Keplinger

Uiteindelijk kwam ik erachter dat de film gebaseerd is op het gelijknamige boek van Kody Keplinger. Ik bestelde het boek direct, maar was na maanden nog altijd niet aan het boek toegekomen. De film was inmiddels uitgebracht in Amerika (helaas is het in Nederland nooit in de bioscoop gekomen) en ik had op een avond zin in een film waarvan ik van te voren wist dat ik hem ongetwijfeld leuk zou vinden. Dus toch maar cheaten en de film kijken voordat ik het boek had gelezen.

So awkward!

De film was uiteindelijk niet zó geweldig dat ik het vijf hartjes geef, maar wel erg leuk. En soms héél awkward. Zo awkward dat ik het niet aan kon zien wat er op dat moment gebeurde en ik hoopte dat de persoon in kwestie zou stoppen zoiets doms te doen. Je kunt wel zeggen dat ik behoorlijk meeleefde.

Voorspelbaar en cheesy, but I don’t mind…

Eerlijk is eerlijk, hier en daar is de film iets te voorspelbaar en cheesy, maar dat neem ik op de koop toe, soms is dat namelijk helemaal niet erg of zelfs waar ik zin in heb. Daarnaast bevat de film een goede boodschap, is de film grappig, doen de acteurs het erg leuk en zijn ze erg prettig om naar te kijken (hello Robbie Amell!).

Conclusie

The Duff bevat een groot aantal bekende namen en is daarmee bijna een garantie voor succes. Dit betekent natuurlijk niks, want er zijn uitzonderingen, maar in het geval van The Duff klopt het zeker. The Duff is heerlijk om te kijken, maar hier en daar wat te cheesy en voorspelbaar. Maar op zijn tijd vind ik dat helemaal niet erg! De acteurs zijn hartstikke leuk om naar te kijken, acteren goed en ik kon mij helemaal inleven in de film. The Duff krijgt daarom een verdiende vier hartjes van mij.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).