Meningen

Had best goed kunnen wezen, maar is uiteindelijk alleen audiovisueel boeiend. Lekkere distorted sound track af en toe, coole montage en leuke kleurenfiltertjes. De soundtrack wil alleen nog wel eens te veel doorslaan in kitsch en dan doet het me denken aan de achtervolgingsscènes van Bassie En Adriaan.

Qua acteerwerk en toon van de film kan ik het niet goed vatten. Heel lang lijk ik naar een sleazy zwarte komedie te kijken en een satire op jaren 80 porn. Op hjet moment dat de film "overschakelt" naar de scenes die voor confronterend drama moeten doorgaan, heb ik ook geen belangstelling meer om mee te gaan daarin. Komt er nog eens bij dat die hoofdrolspeler sowieso lachwekkend aan overacting doet, zodat het me niet kan interesseren wie hij wel of niet neukt en beklemmend is het nooit geweest. Ziek wel, maar ach, als dat alles is?

Vond sommige cruciale scenes alsnog lachwekkend, door de gezette toon, die er vnaf begin af aan al heerst. Kan nooit de bedoeling zijn geweest om die scenes zo "luchtig" te houden, want dan is toch gelijk de impact weg?

Had een lekker fout filmpje kunnen zijn als het zich niet had bezig gehouden met het belang van die confronterende scenes en gewoon lekker fout en met een knipoog was gebleven. Nu heb ik geen idee wat ik ermee moet.

hmm wat pretentieus en dan niet op audiovisueel gebied.

Daar zat het helemaal goed. Duidelijk Low Budget en zeker in het begin valt dat goed te zien. Mooie beginsequence, waar een echt decor lijkt te ontbreken en word gefocust op waar het om draait. Wel lijk ik me een beetje in een docu te bevinden. Mooi gebruik van gedrone en nog wat andere sfeersoundtrack

Dit is al snel over als we in het duidelijkste gedeelte van de film terecht komen. Een man observeert een zwangere vrouw en verteld daarbij zijn bevindingen.
Mooi kleurgebruik inderdaad. Veel rood, groen en blauw, wat als rode draad door de hele film loopt. Qua soundtack, mooie afwisseling van ambient, noise en wat piano gedoe.
Indringende karakterstudie, mede door die voice over. Beklemmend einde van het gedeelte ook.

De montage word sneller, de kleuren wisselen nog meer, er komt meer noise, perfect!
Toch, Dan raken ze me inhoudelijk helemaal kwijt. Ik heb namelijk het idee dat de makers bewust tegen taboes aan willen trappen. Soms om er dingen mee te zeggen, die allang bekend zijn (al is dat richting US natuurlijk vast anders) en soms gewoon omdat het kan, heb ik het idee.
Bijvoorbeeld een rukkende en porno kijkende gelovige/priester vond ik al nergens op slaan en de Jezus sequence was ronduit belachelijk.
Jammer, want het ging er audiovisueel dus alleen maar op vooruit. Misschien zoek ik er ook teveel achter en zit er helemaal niet zo'n zware bedoeling achter deze film, maar ik ben bang dat dit niet het geval is. Blijft het dus pretentieus.

Houden we nog een 3* over voor het audiovisuele en de eerste 2 gedeeltes, want dat was gewoon heel sterk.

Fijne hangfilm.

Nog meer dan de films van Kevin Smith, is dit echt een potje hangen, praten en zuipen.

Het mooie is, dat het hele menselijke karakters zijn. Ik zie mezelf daar al hangen (vast niet elke dag, maargoed), gezellig wat drinken en maar praten over wat er in je opkomt.

De film oogt erg 90's en dat hoor je ook wel terug in de gesprekken. Grote verzetshouding en vooral overal tegenaan schoppen. Leve de lol en alles is vrijheid, maar wat is vrijheid en hoe die te bereiken?

Hangen doe je meestal omdat je niets anders te doen hebt. Zoals Jeff op den duur al aangaf, was hij van school af en wat doe je dan met je tijd?

Ik zat op ooit op een school die een internaatvorm hanteerde, maar dat in een dorp lag waar idioot weinig te doen was. Het alternatief na je schooltijd was dus Playstation, slap lullen en zuipen (wat uiteraard tegen de regels van het internaat was).

Op den duur word zoiets een gewoonte en als je de mogelijkheid weer hebt, is dat toch wel een hele switch in levensstijl die niet zo makkelijk gaat. Meestal gebeurd er dan iets belangrijks, waardoor je weer verder kan en dat word hier goed weergegeven.

Als laatste nog even over de soundtrack. Die staat op sommige momenten erg zacht, om maar vooral niet af te leiden van de karakters. Aan de ene kant een pluspunt, aan de andere kant heb ik veel van mijn favorieten voorbij horen komen en die pasten ook perfect in de film.

Wat Sonic Youth in de film, Pennywise, Skinny Puppy, allemaal om die rauwe en relaxte straatsfeer te ondersteunen en het werkt erg goed.

Kortom een film waar ik wel wat in zag, zoals meerdere slackerfilms dat hebben. Voordeel hier is, dat het veel menselijker overkomt en er niet met overdreven humor gesmeten word.

De stijl van de conversaties is misschien net 1 generatie te vroeg om me er helemaal aan te relateren, maar aan de andere kant heb k wel een bepaalde verbondheid met de jaren 90 gehad in muziek en ook film wel.

4* voor nu, mar een verhoging sluit ik niet uit en waar blijft die dvd? Schijnt nogal raar te lopen met die uitgave.

Lekker grauwe stadsfilm over Sue die heel wat welwillende, vriendelijke mensen tegen komt, maar er maar niet in slaagt een goed gevoel over te houden aan deze sociale contacten.Vrienden en geliefden zat, maar ze zit zo met haarzelf in de knoop dat het allemaal niets lijkt uit te maken. Depressief is ze toch wel. Positieve energie lijkt ze nog het meest te halen uit seks, want fysiek blootgeven is nou eenmaal makkelijker dan mentaal, zo lijkt het. Pijnlijk om te zien, vooral omdat ze wel wil, maar het totaal niet lukt. Een downward spiral waar klaarblijkelijk niet aan te ontsnappen is. Waarom? Dat weet Sue niet en daar komen we als kijker ook niet achter.

Grauw gefilmd en best low-budget, met een sfeervolle jazz soundtrack die sfeer versterkend werkt.. Beetje Jarmusch achtig is het wel misschien, al is dit een stuk realistischer, depressiever en afstandelijker. Fijn filmpje, maar vrolijk wordt je er niet van. Toch zit er ook nog enigszins wrange humor in de film.

weer een Miike dus. Ja, ik kan het ook niet helpen, als het om aziatisch gaat, is dit wel met afstand mijn favoriete terrein.
Eerst nog even gekeken of er ergens een versie was met engelse subs, maar die komen alleen tevoorschijn, als het echt niet anders kan. De NTSC versie is al te vinden, maar ook daar staan geen subs op. Dat werd dus naar gekke jappenengels luisteren. Moet zeggen dat et redelijk meeviel en dat ik ook de grapppige sheriff vaak ook redelijk goed kon volgen, gelukkig maar.

Visueel ziet ook deze film er vaak gewoon goed uit, al word er op sommige punten bewust een slechte look gekozen. De scenes met Tarantino bijvoorbeeld die er dan ook erg uitspringen, als een break in filmstijl, met de rest van de film. Verder denk ik dat die man zich gewoon het best achter de camera kan houden.
Vooral het filtergebruik voor de flashbacks naar het verleden waren ook erg mooi. Al met al was het een behoorlijke chaos van allerlei vreemde acties en personages die je gewoon gezien moet hebben.
Dingen die me erg opvielen in positieve zin waren o.a: Het veels te grote kogelgat met doorkijk,De rozen die vaak terugkwamen, dat kogel/zwaard shot en die hele actie en omgeving met de sneeuw enzo.

Ik vind Westerns wel aardig, maar ben geen fan. Kijk dan veel liever naar een Rodriguez. Probleem is, als ik dit vergelijk met een Desperado, vraag ik me per direct af, of ik die niet veel te hoog heb staan. Dit geef ik ik namenlijk voorlopig een 4* Grrr, vreselijke man voor mijn filmsmaak/beoordeling, die Miike.

Leuk. Nadat His Girl Friday me al beviel, was dit wederom een aanrader van D-ark. Uit goeie ervaring weet ik dat D-ark er van houdt getagged te worden. Dus bij deze dan gelijk maar 2x....

Anyway...persoonlijk had ik een vermoeden dat ik oudere films niet zo zou waarderen, en dan gooien we het begrip "oudere films" lekker op 1 hoop, want zo veel verschil zal daar niet inzitten, toch? . Het gebrek aan de moderne audiovisuele esthetiek die ik vaak zo belangrijk vind ontbreekt, of is op een andere manier aanwezig.. Maar ik merkte afgelopen tijd –misschien is het ook een kwestie van naar een bepaalde stijl toegroeien – dat de voor mij blijkbaar belangrijke esthetiek bij bepaalde genres/stijlen minder relevant zijn voor mijn smaak. Zo heb ik altijd al gehouden van scherpe dialogen, slimme (meta)humor en chaos. Nu merkte ik eerder al dat de Marx films me wat dat betreft aanspraken, maar misschien moet ik hierin niog eens verder kijken, zo blijkt wel.

Sullivan's Travel's bevat in ieder geval veel van deze elementen. Voorop staan de snelle dialogen en de metahumor, die zowel in dialogen als het plot zijn terug te vinden. Een noodlottig soort situatiehumor is de film ook niet vreemd, want bijvoorbeeld de zwerver die Sullivan beroofd en vervolgens onder de trein te pletter valt, tsjah. De vaart, die voornamelijk in het eerste uur van de film zit, is ook erg fijn. Heb dit nergens als een duffe, oubollige film ervaren. Zelfs erg fris. Ook het acteerwerk is me erg meegevallen, met de soms bittere McCrea en de gevatte en mooie Lake.

Negatieve puntjes zijn er ook. Zo is vooral de muziek niet om aan te horen. Het laatste half uur zakt de film ook een beetje in en wordt het onnodig donker, zonder dat er erg veel humor te bespeuren valt. Het idee van de tekenfilm scene is opzich mooi, maar wordt dan weer niet zo oprecht en te overdreven neergezet. De film herpakt zich weer, maar dan is het bijna te laat.

Toch hou ik vooral een goed gevoel aan de film over en dat is ook wat waard. Hierdoor ben ik voorlopig wat meer vergevingsgezind als het om de negatieve punten gaat. Of dit bij een toekomstige herkijk ook nog zo is, wie zal het zeggen?

Ik had hier (voorlopig) nog niet zo veel stemmen verwacht hoor. Het begint te komen op Moviemeter, meer waardering voor kleine, licht experimentele Amerikaanse dramas die vaak duidelijk narratief op de laatste plaats stellen of in ieder geval anders verpakken. Het is niets nieuws, dit soort films zijn heel erg beïnvloedt door oudere films, zoals bijvoorbeeld Badlands. Toch is de benadering van deze nieuwe "stroming" films zeer eigen in omgang met intense emoties en een meditatieve manier van filmen.Er begint zich langzamerhand een kringetje te vormen van vrienden/kennissen met allemaal dezelfde mindset. Films en reggiseurs die in Amerika nu aardig doorbreken, maar voordat het in Nederland zover is zal dat nog wel even duren.

Voor mij zijn het allemaal bekende namen in deze film. Amy Seimetz (A Horrible Way to Die, Upstream Color), Kate Lyn Sheil ( The Color Wheel), AJ Bowen (A Horrible Way To Die, Hatchet II) en Kentucker Audley is me vooral als regisseur bekend van de Open Five films. Echter, bij de meerderheid hier zal vooral Seimetz inmiddels een beetje bekend zijn.

Seimetz nu in de Directors Chair, met Bowery als editor, die eerder al Upstream Color deed. Shane Carruth komt ook nog een handje helpen en dan is de cirkel weer rond.

Het is dus niet zo verbazingwekkend dat de film qua sfeer, intensiteit en manier van filmen wel valt terug te koppelen aan Upstream Color, zonder diens complexiteit mee te nemen.

Vooral de combinatie van de voice-over en een onheldere, dromerige filmstijl zorgen voor een meditatief maar dreigend sfeertje. Kate Lyn Sheil speelt Crystal, een emotioneel onstabiele vrouw, iets wat al na de 1e minuut al duidelijk is. Het gaat van vrolijk en lief tot panisch en bang. Heel goed geacteerd. Kentucker Audley zijn rol (Leo) lijkt de meer rationele van de twee, maar dit blijkt ook maar schijn.

Een emotioneel gespannen sfeertje draagt de film, waar we als kijker middenin gegooid worden. De toekomst is voor ons als kijker net zo onzeker als voor de 2 hoofdrolspelers. De bevreemdende, meditatieve sfeer en de vele mood swings werken alleen maar mee om dit gevoel te versterken. Hier vormt emotie de rode draad door de film, die zo langzaamaan een duidelijker narratief vormt, zonder daar echt de focus op te leggen.

In essentie een simpele roadmovie, met een betrekkelijk duidelijk verhaal, maar de verpakking en uitwerking maken het geheel vreemder, mysterieuzer. Je gaat er in mee of niet, afhankelijk van het feit of je mee kan gaan in de sfeer en de onstabiele schommel van emoties. Aanrader, maar niet voor iedereen!

Shut up, Crime!

Waarschijnlijk 1 van de meest domme taglines ooit in een superhero (mijn spellingcorrectie zegt serieus dat er "superhoer" moet staan, ach..) film gebruikt. Dit is echter geen standaard genre film en het weet vaak genoeg hoe dom het overkomt.

Er is zeker een drama aspect aanwezig, maar over het algemeen is het gewoon zwarte en lompe komedie wat de klok slaat.De vergelijking met Defendor werd al eens (terecht) gemaakt, maar Super is toch lomper en daardoor een stuk grappiger. Geweld wordt niet geschuwd, wat ik ook gewend ben van Gunn, die Slither op zijn naam heeft, maar belangrijker als referentie is waarschijnlijk zijn werk aan het nog veel lompere Tromeo & Juliet. De knipoog naar het geloof is ook erg vermakelijk. Nathan Fillion mag zichzelf weer eens belachelijk maken en dat doet hij goed.

Acteerwerk is niet te onderschatten. Ik heb Ellen Page altijd al verdacht van een ernstige vorm van ADHD te hebben en dat komt hier naar buiten. In de verkeerde rol kan dit wel eens heel irritant overkomen, hier werkt het. Linda Cardellini is hoogstwaarschijnlijk alleen gecast als grap. Kan me voorstellen dat veel mensen zoiets hebben van "hee is dat de moeder van Ellen Page?" (check Cardellini en CHECK )

Wilson speelt zijn rol vol emotie, maar kan ook heerlijk goofy en bot uit de hoek komen. Goed gecast.

Ben ik verrast door deze film? Nee, hij is wel een beetje geworden als ik gehoopt had. Het einde is wel cliché, maar je kunt je afvragen of dit een middelvinger is naar alle superhelden films met dat soort eindes? Neh, dan geef ik de film misschien wel te veel credit.

Voor de mensen die Defendor goed konden smaken, ga dit zien. Coole film!

Beetje half deze film en dat is jammer, want ik denk dat het er wel in zou kunnen zitten.

Ik heb niks tegen highschool en student movies. Vaak komen ze niet boven een bepaald niveau uit, maar het kijkt toch wel eens lekker weg. American Pie vind ik dan zelfs erg goed te doen. Lekker veel te overdreven, zo lomp dat je niet anders meer kan dan het of heel slecht vinden, of lachen.
Ik was dus hier ook wel benieuwd naar. ApatowRogen heeft inmiddels best een reputatie en dan wil je toch eens weten waar dat allemaal vandaan komt. Pineapple beviel me gek genoeg wel..

Om te beginnen met de goede kant maar. Cera staat weer erg sterk te spelen. Het type wat ie neerzet, komt alweer erg geloofwaardig over en het tilt de film zeker omhoog op het moment als hij zijn mond opentrekt.
Het politieduo is ook erg sterk. De film barst niet van de geniale dialogen en scenes, maar met hun zat het altijd wel goed. Ook het Fogel (?) karakter werkte daar goed aan mee, tijdens deze scenes. Lekker zo'n typische nerd die dan opeens stoer gaat lopen doen.

Wat niet werkte? De rest!
Vooral Jonah Hill dan. Kon hem niet uitstaan. Wat Cera of Mintz-Plasse opbouwden aan potentieel leuk dialoog, brak hij af door onnozel gevloek en vetzakkerij. Gevloek prima, maar wel als je ook wat leuks te melden/doen hebt.

Alleenstaande situaties werkten verder ook niet echt. Bijvoorbeeld zo'n kotscene tijdens bijna seks, heeft geen invloed, want er gebeurde verder niks omheen of erger die dronken val die een blauw oog geeft aan haar , het is te makkelijk, voorspelbaar, je kon bijna aftellen wanneer het zou gebeuren.

Er zat zeker wat menselijks in de film. Te danken aan die nerdy rol van Plasse, de verlegen rol van Cera. Ook die politie was zeer geslaagd. Waarom je dat dan weer moet afbreken met voorspelbaarheid, is me niet echt duidelijk.

Adventureland is zijn volgende film. Geen Apatow productie geloof ik. Die zag er nog een stukje menselijker en warmer uit, met genoeg humor nog waarschijnlijk. Ben benieuwd.

Eh, NEE! Je zal maar zo'n kutkind als dochter hebben.

Afwisselend tussen kleuterfeitjes, waarbij Het Klokhuis nog slim lijkt en goedkope boeket-romantiek. Bah. Dat dr ouders dat kind niet eens wat fatsoenlijke kleren geven, verbaasd me ook; geen geld zeker? Tsjah.

De film doet dan ook wel wat dingen goed:

De samenwerking tussen swampy bluesrock en het ruwe, yitgestrekte landschap doet denken aan de setting van die moderne Amerikaanse indie filmpjes/series met een Southern setting. Het werkt best wel eigenlijk. Een enkele psychedelische scene, met al die felle kleuren etc., werkt ook wel. Het had in de verte wel wat weg van Crazy Clown Time van David Lynch, of zo.

De familie zelf werkt eigenlijk ook nog wel, met pa die niets doet, ma die verbitterd is en zieke oma. Daar zat ook nog wel de nodige zwarte humor. Des te jammer dus dat Meis zo'n rotkind is met geen enkele (of weinig) sympathie voor dr gehele omgeving, wijsneuzig gedrag en te wanhopige (seksuele) gedachtes, die continu aan de kijker worden opgedrongen.

Komt er nog een filmstijl bij die zeer wisselvallig is. Soms heel mooi, met lang uitgestrekte, trage shots. Anderzijds ook erg lelijk, met van die superzooms die bijvoorbeeld ook in Diep te zien waren. Ik hoef geen shots te zien van een vlieg die op een arm loopt, ALSJEBLIEFT!

Zo zijn er wel wat positieve dingen te vinden in deze film, daar haalt het nog zijn betrekkelijk hoge score vandaan. De rest is vooral erg jammer.

1 stem voor deze film, natuurlijk is het erg indie, maar ik had er dan op zn minst wel 10 verwacht hier.

Niet omdat het allemaal zo overdreven goed is, dat valt zeker mee. De film komt past echt groots in actie rond de 45 minuten grens, maar word dan wel redelijk twisted. Voor een film van 90 mins. kun je je afvragen of dat niet te laat is, om in actie te komen.

In het begin van de film is alles meer te vergelijken met een nog meer slacker achtige Trainspotting. Later komt daar nog een stukje Blue Velvet bij. Niet dat het ooit dat psychotische niveau van die film haalt, maar alles is behoorlijk twisted, maar echt psychotisch word het echter alleen op het eind een beetje.

Leuk op visueel gebied verder wel. Zwaar bleek zwartwit gedoe en ik vond het gewoon wel bij de film passen. Audio was wel meer crappy, telkens zo'n ruis in je oor, die je eraan herrinerede hoe amateuristisch de filmtechnieken eigenlijk waren.

Hmm verder twijfelgeval tussen voldoende en net onvoldoende. Echt bijzonder was het niet, maar wel apart.

Film met heel erg veel stijl. Als het goed gedaan wordt, vraag ik niet meer.

Het verhaal is niet bijzonder en al zeker niet zorgvuldig uitgewerkt. Zo'n uitleg, verzwakt het dan ook alleen maar, behalve dat het wel weer mooi als sfeerbeeld diende.

Hetzelfde geldt voor het acteerwerk, wat bijna slecht en lachwekkend te noemen valt. Alles lijkt echter een kaspstok voor het visuele en het neerzetten van sfeer.

Die sfeer zit ERG goed. Dan kan er nog zo slecht geacteerd worden en er nog zo'n slecht verhaal zijn, maar met zulke shots, interesseert me dat weinig meer.

Elk shot en elk object in de film, word als kunstobject behandelt. De school, de straat, de kamers en de rest van de decors zien er mooi uit. Belichting lijkt op een oude discotheek, maar komt in de context van de film, zowaar smaakvol over. Ook heb ik moorden nog nooit zo mooi in beeld gebracht zien worden.

Gewoon bij normale shots, gaat er ook gewoon veel aandacht uit, zodat het er altijd verzorgd uit zag.

De soundtrack is erg herhaaldelijk, maar het werkt. Liep ik gister bij True Romance nog te klagen over vervelende semi-subtiele speeldoosjes/pingelpangelmuziek, hier heeft het iets sfeervols. Doordat het vaak werd gebruikt, gaat het ook onder je huid zitten en blijkt maar weer hoe goed de soundtrack is. Een slechte soundtrack, die veel gebruikt word, gaat snel irriteren.

Qua sfeer heel erg goed en visueel een waar feest. 4* voorlopig

Gave film. Vooral stylistisch bevalt t me heel erg. Al in t begin van de film is het duidelijk, DIT is Burton. De muziek sowieso, heel bombastisch, maar vooral ook het ontbreken van duidelijke kleuren in de film. Door dat visuele filter word het extra grimmig. Dat filter word maar 1x onderbroken in de film en dat is tijdens een dream sequence, erg leuk gedaan.

Veel mensen kraken deze film af op het zingen. Niet terecht natuurlijk, want dit hoort een musicalfilm te zijn en daar hoort de muziek het verhaal te vertellen. Zo was het in de stage versie, en dat hoort in de film niet anders. Nu moet ik zeggen, na een 4 tal Johanna's werd ik het ook lichtelijk zat af en toe. Gelukkig haalde dit voor mij persoonlijk niet de hele film naar beneneden, zoals dat bij sommigen wel t geval was.

De verhaalsopbouw word in het eerste uur vrij rustig over gedaan en is ook best goed, voor zover het verhaal het toelaat. Nog steeds veel bombast en die mooie niet-kleuren en daarom vond ik het nog steeds prettig om naar te kijken.

Laatste 45 minuten a uur is het verhaal wat verder te zoeken, maar valt er veel te lachen, vind ik persoonlijk dan. Doe je regenpak maar aan, want het bloed spuit werkelijk je scherm af. Nergens heb je echter ook maar even een seconde het gevoel naar echt bloed te kijken. Alles is zooo over the top, dat je bijna niet anders kan dan er keihard om lachen. Hierbij werkt ook het geluid weer goed mee. Wat is er trouwens leuker dan zingen en mensen vermoorden, tegelijkertijd. Super combi.

Het einde is dan weer een leuke twist, die weer wat opvallends in het verhaal brengt, voor de rest is in het laatste gedeelte van de film het verhaal heel ondergeschikt. Burton kon hier ook weinig aan doen, het script van Sondheim was nu eenmaal niet anders.

Burton was, gezien het resultaat, de beste persoon om dit te verfilmen. Hij moest zich wel aan het script houden en dat was nu eenmaal niet sterk. Als musical erg geslaagd, als fim erg moeilijk. Wat dat betreft denk ik dat er niet meer van te maken viel en er het maximale is uitgehaald. Alleen daarvoor al veel lof.

Feit blijft dat het qua beoordeling voor mij moeilijk is. Burton heeft hier echt alles in gestopt wat ie kon, maar werd wat beperkt door het script en de wat eenzijdige lyrics.. Stylistisch echt geweldig en de gore was echt gewoon helemaal humor en super mijn ding.

Hou het even op een 4*

Qua stijl vind ik dit zerker zn beste, maar t mist een groot hart, dat een Edward bijvoorbeeld wel heeft.