Suspiria (1977)

De vele lofzangen maken mij enthousiast, maar is dit in hetzelfde straatje als Lucio Fulci want daar heb ik (ooit) eens een paar filmpjes van gezien en dat vond ik een behoorlijk naargeestige sfeer . Niet aan mij besteed. Kijken of overslaan?

De 4k UHD van Synapse blijft een van de mooiste edities die er is. Kleuren spatten van het scherm en ook de geluidmix met de geweldige muziek van Goblin mag er zijn.

Een waardige presentatie van deze unieke en geweldige horrorfilm!

5*

Ik had hem dus kennelijk al lang geleden eens gezien merk ik hier. De films van Argento kijk ik niet omdat ik nu zo van die films hou, maar omdat de muziek of van Keith Emerson of van Goblin is. En die muziek vind ik wel heel mooi. In deze film is de muziek dus van Goblin of The Goblins zoals ze in de titelrol van de film worden genoemd. En die muziek is dus wel OK. Ook zijn de decors en het kleurgebruik altijd wel mooi en bijzonder bij Argento. Maar verder houdt het dan wel snel op. De acteurs zijn verschrikkelijk slecht net als de dialogen. En ook het verhaal is belachelijk infantiel en totaal ongeloofwaardig. Dus een voldoende gaat deze film van mij nooit krijgen ondanks de mooie muziek en dat alles er mooi en verzorgd uitziet. En als je dan ziet hoeveel zorg daar aan besteed wordt, is het eigenlijk moeilijk voor te stellen dat hij er voor de rest van de film zo met zijn pet naar gooit.

Wat liep er verkeerd die avond ? Het had het begin van een sensationeel krantenbericht kunnen zijn maar helaas is het mijn introspectie naar de matige kijkbeleving die ik had bij het zien van Suspiria. Want de eerste signalen waren positief. Een stilistische triomf, prachtige esthetiek, de gotiek die ervan af droop en zelfs de poster (ook de cover van mijn blue ray) is een knap stukje design waarin de toon van de film subliem vervat zit. En toch liet de film mij koud. De eerste voorspelbare schuldige zou kunnen zijn het genre. Een giallo is vooral een stijloefening waarvan plot, samenhang en logica ontbreken en dus niet aan mij besteed. Maar er is meer. Persoonlijk vond ik het jammer dat er geen diepgang in personages was. Ik kon bv niet meeleven met het hoofdpersonage (Harper), er was geen persoonlijke motivatie, geen drama, geen echte confrontatie, geen evolutie van het personage. Ook het verhaal had een rechtlijnigheid zodat ik onderweg interesse verloor omdat je weet dat ze moeten uitkomen op het einde waar de goede de slechte overwint. Zonder omwegen en met gemak.

Nu ik dit eens herlees, besef ik dat er zo'n films zijn die ik wel waardeer. Misschien is de schuldige simpelweg 'ik' waardoor ik de film niet juist heb ontvangen. Dit moet dus nog eens een keer overgedaan worden.

Ik houd een lijstje bij van Films die ik pas na vele malen kijken ben gaan waarderen. Zeven titels staan er inmiddels onder het kopje Eindelijk gelukt, maar onder ...en ik blijf het maar proberen staat nog alijd Suspiria. Je bent dus niet de enige, cinemanukerke.

Eindelijk het origineel bekeken. Toch een stuk anders dan de remake van 2018 met Tilda Swinton. Argento werkt enorm met het geluid en tracht de spanning zo lang mogelijk vast te houden. Bloedstollend en ijzingwekkend soms waarbij the sound werkelijk meesterlijk is. Vooral het begin bij de eerste moord vond ik zeer sterk.

Argento slaagt er ook in veel sfeer in de film te pompen. Het prachtige decor en vele rode tinten dragen daar toe bij. Ook het personeel, dat meer weg heeft van een freakshow, brengt die ongemakkelijkheid met zich mee. Het bloed is duidelijk nep, nogal licht van kleur en vrij stroperig, maar kom dat zijn de charmes van de tijd.

Het acteerwerk vond ik niet zo overtuigend. Nogal houterig zelfs. Op non-verbaal vlak, de zoektocht van Suzy bijvoorbeeld, of die priemende keukentroela's, dat was al een pak beter.

Gescoord via Marktplaats, apart gelegd voor het paasweekend, en zodoende zag ik al een tijdje uit naar deze film aangezien ik een goede Argento zeer kan waarderen en dit volgens de stemgemiddeldes zijn beste zou zijn. Nu valt over dat laatste te twisten, vind ik persoonlijk dat er betere Argento's zijn, maar verveelt deze Suspiria geen moment.

En van begin af aan kunnen we de Argento bingokaart er wel bijpakken. Mooie dames? Check. Een soundtrack van Goblin? Check. Sfeer? Check. Bloed en Gore? Check. Mysterie en beleving? Check. In die zin is het toch wel altijd hetzelfde lijstje wat Argento af vinkt maar vervelen doet het eigenlijk nooit. Toch is het in het begin even zoeken rond Suzy die niet binnen gelaten wordt weer vertrekt en de moordpartij die daarop volgt. Want ik vind het niet heel duidelijk wie daar nu precies vermoord wordt, want even denk ik dat het Suzy is die zegt alweer weg te willen. Afijn, de volgende dag kristaliseert dat uit met de intrede in het bijzondere huis en kennismaking met personeel en leerlingen waarop het mysterie zich kan ontvouwen.

Maar dat valt tegen, dit keer is het niet onduidelijkheid wat de film parten speelt maar het feit dat er eigenlijk in de middenfase niet zo heel veel gebeurt. Er is sprake van wat geheimzinnigheid, een aantal vreemde dingen en verdwijnt op een gegeven moment Sara. Toch gebeurt er voor het gevoel erg weinig belangrijks tot aan de finale, maar wordt die finale wel weer grandioos opgebouwd. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat het verhaal wel enigszins tegenvalt en eigenlijk ondergeschikt is aan sfeer en muziek. Want laat dat nu weer verrekt goed in elkaar zitten en eigenlijk hetgeen zijn dat de film naar een ander niveau tilt. Want wat een kleurrijk mozaïek van sfeer, dynamiek, dreiging en muziek weet Argento toch weer neer te zetten, het is bij tijd en wijlen op het kunstzinnige af en kan bij momenten bizar genoemd worden.

Grappig overigens nog de ontzettend jonge Udo Kier, onder de gamers beter bekend als Yuri. Verder heb ik alles wel zo'n beetje gezegd rond een film die een voorbeeld is qua sfeer en geluid ook al valt het verhaal een beetje tegen. Op dat vlak vind ik Tenebre en Phenomena net iets beter, toch ligt het allemaal dicht bij elkaar wat ook te zien is aan de cijfers. Maar goed, wie weet wat een herkijk kan doen.

Maar een woord voor nodig: supreme... Zo moet een (mystery) horror film gedaan worden!!!

Ben zelf de filmlocaties in Freiburg en München gaan bezoeken , believe me ....nothing beats zwemmen in dat zwemdok in art deco stijl en terwijl je een plons maakt in gedachte horen " WITCH WITCH".

Vraag mij naar de mooiste 4K-transfer en deze titel noem ik als eerste. Nu zijn er veel meer goede transfers, maar het is de prachtige, kleurrijke fotografie die echt maximaal tot z’n recht komt.

Vanavond zag ik ’m voor het eerst met de Dolby Atmos-track en die is van gelijk niveau. De prachtige muziek is echt perfect gemixt over de verschillende speakers. Je waant je volledig omgeven door het kwaad.

Het blijft een van de beste en engste horrorfilms ooit gemaakt. Maar hij moet het wel meer hebben van de sfeer dan van het verhaal — en al helemaal niet van het acteergeweld. Bang werd ik er wel van.

Ik gun echt iedereen de kans om deze film ooit op het grote doek te zien. Een zeldzame belevenis!

5*

Escher Strasse is zo ongeveer het eerste wat gezegd wordt in deze film en het werk van Escher zien we ook regelmatig terug in deze Dansacademie in Freiburg. Dat was gaaf om te zien, al was bijna de gehele visuele aankleding van Suspiria prachtig in beeld gebracht. Ook de soundtrack was een aandachtstrekker en voer regelmatig de boventoon. Het leek wel een geluidstrack met beeld erbij, zelfs al in de regen bij aanvang. Zo zit het met het kunstzinnige deel van de film meer dan goed, maar qua inhoud is Suspiria bijster mager. Acteerwerk en plotontwikkeling zijn ver ondermaats. Het veel te opzichtige nepbloed doet de film ook geen goed. Dat is toch waar het uiteindelijk om draait, maar het hoge cultgehalte heeft zeker zijn charme.

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#20 – Suspiria

Hier is 4K uhd voor uitgevonden.

Als iemand mij vraagt welke film perfect is om 4K te demonstreren, is Suspiria een van de eerste die ik noem. Het kleurgebruik is werkelijk fantastisch. Belichting en artdirection zijn perfect op elkaar afgestemd en geven de film een bijna hallucinerende mix van rood, geel, blauw, paars en roze. Het beeld lijkt soms wel te reflecteren.

Maar minstens zo belangrijk is de sfeer. Mede dankzij de geweldige score van Goblin hangt er vanaf de eerste minuten een constante dreiging over de film die maar weinig horrorfilms weten te evenaren.

De moorden streven nauwelijks naar realisme. Het zijn eerder gestileerde, macabere kunstwerkjes waarin de kleur rood, muziek en geweld samenkomen.

Een geweldig spookverhaal, een audiovisuele tour de force en voor mij nog altijd een van de absolute hoogtepunten van de horrorfilm. Argento’s meesterwerk. Als je ooit de kans krijgt, ga m dan zien op het grote witte doek.

5*