Suspiria (1977)

Heb ik gisteren gezien. Volgens mij is het een remake van de trilogie en ik was niet onder de indruk.

Die recensie volgt binnenkort

Hmm. Ben wel benieuwd naar het origineel nu. Eens kijken of ik die ergens kan vinden...

Na de "remake" uit 2018 van deze film onlangs bekeken te hebben kon een herziening van deze horror-klassieker van Dario Argento niet uitblijven. Nou, ik kan je zeggen; ik werd opnieuw niet teleurgesteld. Op visueel vlak en ook wat schrikmomenten betreft verslaat het de remake van Luca Guadagnino op alle fronten. Dan heb ik nog niet gehad over de uitstekende score van Goblin die de spanningssfeer tot het uiterste opdrijft. Ook de zeer aantrekkelijk ogende hoofdrolspeelster Jessica Harper in de rol van Suzie mag niet onvermeld blijven. Prachtig ook die scène op het plein met die blinde man en zijn herdershond. Je voelde gewoon aankomen wat er stond te gebeuren.

Het is ongeveer negen jaar geleden dat ik Suspiria van Argento voor het laatst gezien heb maar aan zeggings-kracht heeft deze horrorfilm voor mij nog steeds niets ingeboet. Blijft voor mij nog steeds overeind als een van de beste horrorfilms aller tijden.

Tja, en dan wat de remake betreft; die oogt zo totaal anders - vooral het kleurengebruik en de setting - dat je eigenlijk moeilijk van een remake kan spreken. Daarom is die film eigenlijk moeilijk met deze Argento horror uit 1977 te vergelijken.

Waardering: onveranderd 5,0*

Mijn eerste Argento.

Een de man bewijst hier toch wel duidelijk een vakman te zijn. Deze film had ik genomen omdat het de eerste nominatie was die ik nog niet had gezien. Gelukkig dat deze werd genomineerd, want ik heb er zeker van kunnen genieten.

De lekker felle kleuren in de film en de overduidelijk prachtige set is duidelijk een pluspunt. Spannend kan ik het ook niet echt meer noemen, maar het zag er allemaal top uit. Belichting was hetgeen dat al helemaal eruit sprong bij deze film.

Richting het einde leek het verhaal zelf wat te ontsporen, maar dat maakte uiteindelijk niet heel erg uit. Het acteerwerk was niet altijd even sterk, Harper zag er wel schattig uit hier. Voor de rest is dit simpelweg gewoon een boeiende horrorfilm.

Lekker brute kills soms met felrode bloedspetters die eraf vliegen. De film kent een aantal sterke momenten die eruit springen, maar naast het prachtige visuele niveau en belichting was voor mij het verhaal niet al te sterk en het acteerwerk ook niet altijd even overtuigend.

De volledige gerestaureerde versie gezien. Wat een sterke film was dit

Vooral technisch gezien: die belichting in felle kleuren, de repetitieve muziek, het mysterieuze dromerige plot dat zijn geheimen niet prijsgeeft, de kills die in grandioze gebaren gebracht zijn. Dat was in ieder geval goed spektakel. Ik kan me voorstellen dat de stijl velen geïnspireerd hebben. Wie visueel graag is overweldigd moet dit zeker gezien hebben. Horror met stijl. Ik ben hier als een dolgelukkige filmliefhebber uitgekomen.

Veel spel met kleuren, maar eerlijk gezegd niet op een hele virtuoze manier. De film is bijzonder en niet bijzonder tegelijk. Leuk probeersel, maar te weinig substantie om echt te beklijven. Dan zie ik liever een film als The Tenant.

Gaat draaien in O42 waar anders.

Na het zien van de i.m.o. erbarmelijke remake, ben ik toch alsnog benieuwd naar het origineel. A.s. weekend gaat het gebeuren. De trailer is al beter dan alle 150 minuten van de remake...

Vanavond gezien op het witte doek en ..... WOW!!! Wat een fantastische en prachtige horrorfilm is Suspiria.

Na een maand geleden de remake gezien te hebben, werd het tijd voor het origineel. En wát een kijk-ervaring heeft dit opgeleverd zeg! Eigenlijk zat ik er meteen al vanaf het begin helemaal in en werd ik meegezogen met het verhaal. En de film heeft me geen moment losgelaten.

Na dit meesterwerk eindelijk voor het eerst gezien te hebben, kan ik alleen maar concluderen dat de remake in geen velden of wegen in de buurt komt van deze film. Deze vond ik al slecht, maar na het zien van deze verademing van een film, is ie in mijn beleving nog slechter geworden.

De kracht en de mystiek van het origineel, blijven behouden en het verhaal blijft zich ook tot de kern toe focussen. Geen geneuzel en geen uitwaaierende subplotten die er niets toe doen. Helemaal niet zelfs.

Suspiria is een feest voor oog én oor. Want de luide maar onweerstaanbare soundtrack is waarlijk één van de hoofdrolspelers in deze film en wordt effectief gebruikt daar waar het nodig is. Het hoofthema zal de komende weken nog aangenaam lang in mijn hoofd nagalmen.

Werkelijk alles klopt verder aan deze film en maken Suspiria tot een onweerstaanbare en waanzinnige maar bovenal sfeervolle horrorfilm die wat mij betreft ver boven vele films in hetzelfde genre uitsteekt.

Het maakt niet uit dat het al te merken is dat deze film wat ouder is. Het zorgt er alleen maar voor dat het de sfeer versterkt. En dan nemen we de effecten en de wellicht wat aparte acteerprestaties gewoon op de koop toe. Overigens vond ik de acteerprestaties lang niet zo matig als velen vinden. Het past er op één of andere manier een beetje bij. Het versterkt het totaalplaatje.

Suspiria is verplichte horrorkost voor iedere filmliefhebber die het genre maar ook films in het algemeen op waarde weten te schatten. Een klassieker van grote klasse!!

Een nogal barokke mix van horror en fantasy over sinistere gebeurtenissen in een dansschool waar een Amerikaans meisje een cursus gaat volgen en op vreemde, occulte zaken stuit. Gefilmd met een overdaad aan rode, blauwe en groene filters, belichting die uit alle hoeken komt en een soundtrack die door merg en been gaat. En natuurlijk veel (nep)bloed en donder en bliksem.

Je moet er van houden. Zoals CorvisChristi hierboven. Die heeft er tenminste van genoten en er een enthousiast verhaal over geschreven. Dat mag ik wel. Maar bij deze film gaat het er om: you love it of you hate is. Voor mij geldt het laatste. Ik vind het knap dat ik de hele film heb uitgekeken. De acteerprestaties zijn abominabel en de meisjes zijn ook niet bepaald mooi te noemen. Ben benieuwd of de versie van vorig jaar van Luca Guadagnino mij wel bekoren kan.

Zeg alexspyforever, telt deze al mee voor de komende challenge, en lig ik nu voor? Zou ik er tenminste nog wat aan hebben.

Fransman het is inderdaad een film met aardig wat gore, maar de score op imdb en ook hier is boven de 6,9 die gaan we sowieso niet toelaten. Als het om horror gaat kan je mij best raadplegen maar kijk voor de veiligheid eerst naar het gemiddelde. Iets wat 7 of meer scoort beschouwen we niet als trash

En ik kan je nu al zeggen dat Argento heel vaak style over substance is. Hij balanceert vaak op het randje van arthouse. Mijn ding is het ook niet. Sommige van zijn films vind ik zelfs helemaal niet te volgen. Maar zoals je kan zien heeft hij toch een flinke following. Ik ben wellicht te dom of eerder te lui om het te snappen of te waarderen

De remake lijkt me nog meer richting arthouse te gaan en ook die zijn gemiddelde is te hoog voor trashgehalte.

Wat ben je weer streng, alexspyforever, maar goed ik schik me wel. Ik heb bergen trash liggen die ik nog moet bekijken. Hopelijk minder erg dan dit.. 'Ik ben wellicht te dom of eerder te lui om het te snappen of te waarderen'. Precies. Ik ook.

Het blijft voor interpretatie vatbaar, maar sinds Rosemary's baby eind jaren '60 werd horror toch breder gewaardeerd. Films als Carrie, The Exorcist, Jaws, Alien, The Omen en slasherfilms als Halloween, Texas Chainsaw Massacre en Amityville Horror brachten iconische horrorfilms. Daartussen komt dan een Suspiria opduiken. Op het eerste zicht een lowbudget B-film, maar uiteindelijk een mooi gefilmde kleurrijke gothicfilm. Je ziet de invloed die het had op latere films als The Shining.

De film schittert in de eenvoud met theatraal acteerwerk, overduidelijk nepbloed, indrukwekkende kleuren, heerlijk spannende muziek en passende gore scènes. Maar ook sterke shots en mooi decor.

Suspiria is een wat kitscherige gothic horrorfilm die zeker opvalt. Misschien niet voor een groot publiek, maar dat wil het ook niet zijn. Ik ben alvast fan.

Ben het grotendeels met je eens, maar horror is wel vaker breed gewaardeerd geweest. In de jaren 30 had je Dracula, Frankenstein, Wolfman, Beauty and the beast, etc. Jaren 40 was er wellicht minder behoefte aan horror, omdat er toen buiten de bioscoop al te veel horror was, maar jaren 50 was er een revival van de (goedkope) science fiction en monster movies (Them, The Fly, Incredible Shrinking Man, Tarantula, etc). Misschien dat het imago daar wat is afgebrokkeld is onder het main stream publiek. Sindsdien moet het genre zich elk decennium opnieuw bewijzen. Volledig ten onrechte want het is een prachtig genre, waar creativiteit alle ruimte krijgt. Suspiria is daar een perfect voorbeeld van

Onlangs in Freiburg het pand met de felrode gevel bezocht waar Argento dit filmde. En dus wederom weer eens herzien. Ondanks wat kleine gebreken staat dit als een huis. Een overweldigend visueel kunstwerk dat van grote invloed is geweest op vele andere filmmakers.

Oh wat leuk!! Ben er een aantal jaar terug ook geweest, maar baalde toen wel als een stekker omdat ze het pand (Haus zum Walfisch) aan het verbouwen waren. Dus de voorkant was maar voor de helft zichtbaar . De andere helft was bedekt met MDF. Was het nu volledig zichtbaar HK Senator?

Mooie stad ook trouwens Freiburg.

Zeker weten!! Ook groter dan ik gedacht had. Grote trekpleister is natuurlijk de Munster kerk.

Munster van Freiburg - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Valt toch vaak tegen, zo'n film waar je al jaren naar uitkeek maar waar het nooit van kwam. En dat terwijl ik in het begin echt zwaar onder de indruk was. Overweldigend, die bevreemdende beelden op het vliegveld met die intense Goblin-soundtrack eronder. Ik dacht echt dat het minimaal richting een 9 ging.

Helaas was de magie al grotendeels verdwenen toen ze de school betrad. Het trucje met de kleurenfilters ken je dan inmiddels wel, dus gaat het verhaal zwaarder wegen. En nu net dat verhaal wist me eigenlijk totaal niet te boeien. Zo eigenzinnig en uniek als de beelden zijn, zo standaard en cliché is het plot.

Nu mag je dat natuurlijk nooit het zwaarst laten wegen bij zo'n film en dat doe ik ook niet. Het is alsnog een heel bijzondere film, maar wel eentje die slecht m'n aandacht wist vast te houden richting het einde.

Eens kijken of de 'remake' van vorig jaar meer mijn ding is.

Synapse Films Bringing Dario Argento's Suspiria to 4K Ultra HD in November! - Bloody Disgusting

Sfeer, dat heeft deze film. Eén van de eerste shots in de film is die van een donker bos. We zien de koplampen van één auto. Ondertussen klinkt de spookachtige theme van Goblin. Vervolgens komt ons hoofdpersonage in een bijzondere en knalrode ruimte. Ja, sfeer heeft Suspiria wel. De film is audiovisueel interessant. Inhoudelijk echter een heel stuk minder. Het is Argento niet te doen om een eenduidig en duidelijk verhaal te vertellen. Het oogt allemaal vrij simpel, maar echt eenvoudig brengt hij het niet in beeld. Probeer in de eerste paar scènes de personages maar eens uit elkaar te houden of goed te volgen wat er nu precies gebeurd. Deze opening van de film doet vermoeden dat we een slasher voorgeschoteld krijgen. Argento zet wat sfeervolle dingen neer, hoewel dat neersteken door iemand die net buiten beeld staat er ook wel erg knullig uitziet.

Dat knullige zit trouwens door de hele film. Wellicht komt het door het énorm houterige acteerwerk. De nasynchronisatie maakt het niet veel beter. Qua spel, maar ook vaak qua cameravoering en montage is Argento geen man van subtiliteit; hij zoomt graag enorm snel in op gruwelijke dingen om daarna meteen ook close-up de over de top reactie van een personage te gaan. En dat terwijl de wat subtielere momenten, de wat rustigere momenten waarin hij met schaduwen werkt, wél effectief zijn. Zo'n scène met de blinde man en zijn herdershond op het plein heeft iets spookachtigs, ook al heb je geen flauw idee waar het allemaal mee te maken heeft. Het maakt me uiteindelijk allemaal niet zoveel uit, als je aandacht er maar bij wordt gehouden. En dat lukte Argento niet overal. Geregeld zakte mijn aandacht best ver weg. Niet dat de film gaandeweg erg saai wordt, maar zo sfeervol en sterk als de openingsscène wordt het eigenlijk de hele film niet meer. Je zou kunnen stellen dat Argento te vroeg heeft gepiekt.

3 sterren.

Morgen ga ik hem opnieuw bekijken op mijn verjaardag! Dat wordt een genot Vanavond staat mijn tweede Argento op het programma: Profondo Rosso, en later deze week en volgende week Inferno, Tenebre, Phenomena en Opera.

“Bad luck isn't brought by broken mirrors, but by broken minds.”

Daar is hij dan voor mij, en heb ik eindelijk deze (voor velen) fantastische horrorfilm gezien en tevens mijn eerste film van de Italiaanse regisseur ‘Daria Argento’. De film die ik eigenlijk consequent elke ‘horror’-battle in de ‘filmgames’ sectie op het forum wel tegen kom en na de remake ook mijn nieuwsgierigheid wist te waarborgen. Toch had ik wel wat meer verwacht van de film, en ook al stond het concept niet echt gelijk aan mijn interesse, en dan bedoel ik voornamelijk het ballet gedeelte: het had wel een tikkeltje beter gekund op sommige punten.

Qua stijl is er echter geen klagen. Visueel is deze film prachtig en het herkenbare rode huis gloeit perfect op in deze film, een huis dat nu staat als symbool voor deze film. Maar ook in de film zijn er talloze ruimtes te bewonderen op hun gave stijl. Het verhaal is ook best leuk om te volgen, vond hem op sommige punten wellicht niet héél interessant maar de spanning zit er op een gegeven moment aardig goed in. Vooral vond ik de horror delen in deze film erg prachtig en daar werkt ‘Dario Argento’ toch zijn waarde mee af. En het begint eigenlijk al vrij snel waar een vrouw word vermoord en deze vervolgens door het dak hangt aan een draad, erg bebloed en zo kent de film eigenlijk constant bij alle horror scenes een lekker pak met bloed. Zelf vond ik het gedeelte waar de hond zijn baas dood bijt het gaafst.

Maar daarnaast vond ik veel in deze film best stroef. Zo was het camerawerk soms wat irriterend met het constante gezoom en vond ik de cast ook niet al te best spelen, het was allemaal best houterig en dat voor een groep ballerina’s. Zo wanneer Suzy neer valt tijdens het dansen, of ook wel onwel werd en dan die val van haar was echt tenenkrommend. Maar ook veel achterlijk geschreeuw zit er toch bij. En dan de moorden, en vooral de eerste moord vond ik erg slap hoe dat ging. Hoe het mes er vanuit buiten beeld in kwam, en zo de dame werd neergestoken zag er echt niet uit en was vrij slap. Dit zijn toch de min punten die voor mij de film hebben genekt.

Het acteerwerk voelde nogal houterig aan, en soms zat dat best wat tegen. Hoewel ‘Suzy’ (gespeeld door ‘Jessica Harper’) het over het algemeen wel leuk deed, zeker in haar zoektocht naar de vreemde gebeurtenissen in het gebouw was prima. Voor de rest vond ik de cast wel leuk maar niemand kwam er echt boven uit voor mijn gevoel.

Dus nee, deze kennismaking met ‘Argento’ is helaas wat minder uitgevallen dan ik had gehoopt. De scene op het plein met dat standbeeld wat opeens uit het niets gaat vliegen en met de hond vond ik het beste in de film, deze was door de leegte en stilte ontzettend spokerig en heerlijk duister. Voor de rest weet ‘Argento’ met zijn omgeving te werken, en het hele decor leeft op als er spanning in de film komt en dat is best leuk. Toch vond ik de minpunten de film overheersen waardoor mijn kijkplezier op een gegeven moment wat inkakte, en met het einde leefde de film voor mij weer wat op waar het ook weer wat spannender werd om naar te kijken.

3.0*

Net op 4k UHD gezien. Wat zijn de kleuren toch waanzinnig. Verder redelijk abstracte horrorfilm die me sterk aan het werk van Seijun Susuki deed denken. Een Perfect geframde tocht langs allerlei gangen en op zichzelf staande locaties. Maar dan met felle kleurtjes.

In de herziening gegooid. Een fan van Argento zal ik nooit worden al moet ik wel toegeven dat hij sterk is in cinematografie en dan vooral in deze film een opvallend kleurengebruik. Het lijkt een beetje op een trip van Alice in Wonderland, of Acidland is misschien een betere titel.

Argento's draaien vaak niet om het verhaal maar dus eerder op het visuele. Toch moet ik zeggen dat het verhaal hier toch behoorlijk veel aandacht krijgt ondanks dat het erg matig is. Uiteindelijk is het behoorlijk straighforward, geen complexiteit en wordt het uiteindelijk nog uitleggerig aan het einde. In mijn geheugen was de film ook niet zo praterig en ook vlotter. Het tempo is ontzettend traag. Zelfs met de tactiek toe te passen focus op het visuele en trek je niet te veel aan van verhaal (hetgeen mij helpt om oa gialli meer genietbaar te maken) betrapte ik me er regelmatig op dat ik me begon te vervelen en klok te kijken. Het mag kennelijk niet zijn. Geef mij toch maar Bava en Fulci die hebben minder de neiging om arty farty te gaan. Zij blinken misschien ook niet uit in sterke verhalen maar draaien wel wat minder rond de pot dan Argento.

Deze film bewijst maar weer dat je totaal niet hoeft te kunnen acteren om een hoofdrol te krijgen, goeie genade zeg , wat is dat slecht geacteerd

Maar wat zou 't, als er maar gore in zit, toch?

Ik had tot nu toe slechts een film van Argento gezien en dat was al een eeuw geleden, dus tijd om verder te gaan na mijn Fulci-tocht. Overeenkomst is dat beiden samenhangende verhalen niet bovenaan hun prioriteiten hebben en ook bij Argento voldoen de actrices, maar de grootste talenten zijn het niet. De kracht van Argento zit heel ergens anders. Sfeertekening door kleur, setaankleding en vooral ook belichting. Het schakelen naar bijna abstracte scenens. Niet streven naar realisme maar bijna het tegengestelde. Deze film was weer een bewijs dat Italie het fraaiste filmland van Europa is.

Deze film heeft de tand des tijds niet helemaal goed doorstaan. Mooie beelden, vette muziek en geluidseffecten met daar tegenover matig acteerwerk, tergende aanstelleritus en een hoop plotgaten. Mmmh...

Eén keer om de heel veel tijd kom je zo'n film tegen waarin gevoelsmatig élk aspect en facet volledig klopt. Suspiria is er zo eentje voor mij, wat een heerlijke ervaring was dit. Het plot is wellicht niet het sterkste ooit geschreven, maar daar staat zo ontzettend en onnoemelijk veel goeds tegenover. De duister sprookjesachtige muziek van Goblin die je vanaf het begin transporteert naar een nachtmerriewereldje. De sfeervolle sets en decors (die er qua inrichting wel erg Italiaans uitzien voor zich zogenaamd in Duitsland af te spelen, maar ach). Het prachtige kleurgebruik, met het rode kleurenpallet op kop. Hypnotiserend gewoonweg. De scènes gebaad in dieprode gloed zijn een streling voor het oog. De prachtige Jessica Harper in een absolute top-rol. Volgens regisseur Argento was haar personage een ode aan Snow White; ik zie het ergens wel. De vakkundig opgebouwde scènes waarin de moorden plaatsvinden; met de scène op het plein met de blindengeleidehond allicht als hoogtepunt. Het bijna surreële eindsegment, inclusief een aftiteling die zelfs sfeervol is met het brandende huis en de schreeuwen van de heksen op de achtergrond. Ik kan blijven doorgaan.

Ook gewoon zo van die geweldige kleine dingetjes. Harpers personage die in een taxi door het woud rijdt en meerdere keren luid Witch hoort weerklinken. Of die lichtgevende ogen die het eerste slachtoffer van de film aanstaren door het raam. De misvormde klusjesman, de gekke kokkin. Elk klein detail, elke beslissing, draagt bij tot een geheel van sfeer dat moeilijk te omschrijven valt. Een artistiek meesterwerkje wat mij betreft. Heb al zin om de film over een paar dagen gewoon nog eens aan te zetten. Ik heb overigens de Italiaanse (originele) versie/cut gekeken. Enfin, ook deze cut is voor een deel gedubd natuurlijk, Harper sprak Engels op de set en enkele anderen Duits, maar dat is totaal niet storend. En de Italiaanse taal draagt bij aan dat duister sprookjesachtige sfeertje. 5*.