Suspiria (1977)

Ja, mooie macabere film. Verhaal gaat nergens over natuurlijk, maar dat mag je ook niet verwachten. Veel kleurgebruik en mooi geschoten. Spanningsopbouw is geniaal (blinde man op een gigantisch groot plein, met als enige houvast zijn hond die door het dolle heen is), jammer dat het uiteindelijke schrikeffect er dan vaak nep uitziet en daardoor nogal teleurstelt (diezelfde hond, de vleermuis). Misschien niet te zwaar aan tillen gezien de leeftijd van de film maar toch... Verder de moeite waard, vooral dankzij de sfeervolle main theme (die wel iets te vaak terugkomt). 3,5*

Interessant, bijna puur op sfeer gerichte film (goeie muziek ook), die wellicht naar het einde toe een beetje doorslaat. 3*

Dit trek ik dan weer absoluut wel.

Erg mooie kleuren en erg mooie muziek, wie had dat verwacht van een 70s film. Nu ja, late 70s, af en toe lijken daar toch nog zeer interessante films tussen te hangen (ik denk aan een Stalker, Eraserhead).

Het acteerwerk is debiel, zo ook het verhaaltje. Het lijkt me dat een Argento dan ook veel beter in een wat abstracter verhaal tot z'n recht kan komen, maar veel maakt het niet uit. Geweldige shots en ditto kleuren zorgen ervoor dat elke volgende scene weer iets is om naar uit te kijken. Spannend vond ik het niet, gory zeker niet (met dat fake, ketchuprode bloed), maar erg sfeervol.

Meer dan genoeg voor 4* lijkt me.

Wordt 'horror' een keer artistiek benaderd, is het nog niet goed.

Suspiria verdient het sowieso om door een ieder die te worden die zichzelf als horror, -correctie- filmliefhebber beschouwd.

Cinematografisch staat het als een huis. Het is mooier gefilmd dan menig film in de top 100. [Oh gut, die emotionele diepgang toch ook]

Vanaf het moment dat Suzy het vliegveld uitgaat begint het 'macabere ballet' van Argento die de gebeurtenissen die volgen, begeleid met toepasselijke muziek, zorgvuldig uitspeelt.

Elke scene is een uitvoering en alles werkt mee tijdens zo'n moorduitvoering: licht, muziek, camera...

Helaas wordt over het 'genre' horror vaak laagdunkend gedaan. Een horrorfilm tegenwoordig is bij wijze van spreken al geslaagd als je bij 3 van de 5 schrikmomenten schrikt.

Je zou bijna vergeten dat een effectieve horror met een hele ongemakkelijke atmosfeer [feel-bad] met een feel-good moment zou kunnen concurreren om een top10 positie met, zeg maar The Shawshank Redemption.

En atmosfeer heeft Suspiria. Weliswaar niet een om bang van te zijn, maar het is een traktatie om bekende mechanismen [de giallo-moordwijze, het aanwezige gevaar, de naïveling ] in een gestileerd jasje te zien.

Nog een punt over de unieke karakter. Het is geen Italiaanse sleaze zoals die later zouden verschijnen als goedkope rip-offs van Amerikaanse films; Exploitatief, goor en low-budget.

Het is een waardige gothic horror zoals Bava die maakte: Atmosferisch met de benodigde Italiaanse flair en klasse.

Viel me wat tegen. Vooral het acteerwerk is beneden elk pijl en ook het script is vrij infantiel.

Hij had dus beter wel even de moeite mogen nemen het script te herschrijven. Die gast die halverwege de film alles even gaat uitleggen is ook minder. Net zoals de gore die er ook niet uitzag.

Het geheel is dan wel weer erg mooi geschoten, over elk shot is nagedacht. Ook de muziek was erg goed, alleen werd die soms op nogal rare momenten ingezet en slecht afgebroken. Beetje jammer die schoonheidsfoutjes en zonde van dat acteerwerk en script anders had er wel meer dan een 3* ingezeten.

Op visueel vlak wellicht een van de sterkste films die ik ooit heb gezien. Adembenemende decors die immer tot de verbeelding spreken en briljant rood-blauw kleurenspel liggen aan de basis van de sfeervorming in Suspiria. Een sfeervorming die trouwens haar hoogtepunt kent tijdens de beginsequentie en één van de meest stijlvolle filmmoorden ooit oplevert.

Achteraf zakt het tempo een beetje weg, tot halverwege de film terug een versnelling wordt bijgeschakeld. Bovendien zijn we heel de film door getuige van vakkundig camerawerk wat nu en dan resulteert in prachtige shots. Zelfs een eenvoudig stadsbeeld weet Argento om te toveren tot een lust voor het oog. Naast de memorabele opening inclusief slachtpartij, is de hysterische scène waar de blinde man op een onheilspellende open vlakte ironisch aan z’n eind komt een scène die niet onbesproken mag blijven. Maar tal van andere scènes zijn zeker ook het bekijken waard. Zo denk ik bijvoorbeeld aan de profetische wijze waarop Professor Milius zijn visie geeft op het occulte verleden van de dansacademie, perfect in correlatie met de achtergrondmuziek.

Het hoeft overigens niet meer gezegd dat de ondersteunende soundtrack van Goblin van uitzonderlijk hoog niveau is en, hoewel de main theme naar mijn zin iets te vaak opdook en daarmee aan kracht inboette, uitermate sfeerbevorderend werkte. De hypnotiserende combinatie van beeld en geluid zorgt ervoor dat je helemaal in de paranoia wordt gesleurd van deze occulte horrorfilm.

Toegegeven, het verhaal mag dan wel vaag zijn en waarschijnlijk louter in functie van het visuele, ik neem er toch genoegen mee. Sommige situaties deden me trouwens terugdenken aan Rosemary’s Baby, waarvan de scène waar Suzy haar glas wijn weggiet omdat ze de inhoud ervan niet vertrouwt er één is. Waar films als Rosemary’s Baby, The Exorcist en The Omen zich voornamelijk scharen achter een sterk scenario, trakteert Suspiria ons op een zelden geëvenaard visueel spektakel.
De grens tussen kunst en kitsch is vaag in Suspiria, maar voor een liefhebber van het genre helt de balans met gemak over naar het kunstgedeelte.

Eindelijk gezien. Heb de film al maanden op dvd, maar het kwam er niet van. Gisteravond ben er speciaal voor thuis gebleven.

Erg goede horrorfilm, die me deed denken aan (het oneindig veel betere) Rosemary's Baby. Ik moest er een beetje ingroeien, hoewel het sterke begin daar zeker bij hielp. Naar het einde toe wordt het steeds spannender. Sowieso het grote pluspunt van deze film. De gore was OK, maar de opgebouwde spanning geweldig.
De eerste kennismaking met Argento leert me direct dat hij visueel een van de sterkste horrorregisseurs lijkt te zijn. Zijn gebruik van licht en schaduwen is onovertroffen. Het occulte verhaal is erg goed en prima opgebouwd. Het eind is fantastisch. Deze horrorfilm eindigt zoals het hoort; op het hoogtepunt. De scènes op die gangen en in die achterkamertjes waren geweldig.

Ga meer Italiaanse horror zien de komende weken. Deze film verdient een dikke 4 sterren. Heeft alles dat een goede horrorfilm hoort te hebben.

[edit] Oh ja, was de muziek in een horrorfilm ooit stemmiger? Geweldig! [/edit]

Leuk om eens gezien te hebben.

Het begin van de film vond ik opvallend een stuk minder.

Cinematografisch is het een uitzonderlijk mooi gestileerd werkje en de art direction is perfect. Wat dat betreft snap ik de klassiekerstatus wel.

Acteerprestaties vind ik nog wel meevallen. Het komt vooral door de matige nasynchronisatie dat het erger lijkt dan het is.

De meeste horror effecten zijn inmiddels giga genrecliché's geworden. Daarom vond ik de film allesbehalve spannend. De muziek is erg bombastisch, waardoor het juist niet spanningverhogend werkt.

Jammer van het saaie plotje. Daarom 'slechts' 3 sterren

Film met heel erg veel stijl. Als het goed gedaan wordt, vraag ik niet meer.

Het verhaal is niet bijzonder en al zeker niet zorgvuldig uitgewerkt. Zo'n uitleg, verzwakt het dan ook alleen maar, behalve dat het wel weer mooi als sfeerbeeld diende.

Hetzelfde geldt voor het acteerwerk, wat bijna slecht en lachwekkend te noemen valt. Alles lijkt echter een kaspstok voor het visuele en het neerzetten van sfeer.

Die sfeer zit ERG goed. Dan kan er nog zo slecht geacteerd worden en er nog zo'n slecht verhaal zijn, maar met zulke shots, interesseert me dat weinig meer.

Elk shot en elk object in de film, word als kunstobject behandelt. De school, de straat, de kamers en de rest van de decors zien er mooi uit. Belichting lijkt op een oude discotheek, maar komt in de context van de film, zowaar smaakvol over. Ook heb ik moorden nog nooit zo mooi in beeld gebracht zien worden.

Gewoon bij normale shots, gaat er ook gewoon veel aandacht uit, zodat het er altijd verzorgd uit zag.

De soundtrack is erg herhaaldelijk, maar het werkt. Liep ik gister bij True Romance nog te klagen over vervelende semi-subtiele speeldoosjes/pingelpangelmuziek, hier heeft het iets sfeervols. Doordat het vaak werd gebruikt, gaat het ook onder je huid zitten en blijkt maar weer hoe goed de soundtrack is. Een slechte soundtrack, die veel gebruikt word, gaat snel irriteren.

Qua sfeer heel erg goed en visueel een waar feest. 4* voorlopig

Spannende en beklemmende film met veel stijlvolle, kleurrijke decors en enkele langgerekte scenes die de spanning danig op weten te voeren. Op alle fronten voel je gewoon dat er iets niet pluis is, vooral de muziek vond ik echt hoogstaand bij momenten. Het verstevigde de intensiteit van het moment op een krachtige manier en werd niet ' louter ' ingezet als middel om de kijker te laten schrikken. Benieuwd naar Profondo Rosso. 4*

The only thing more terrifying than the last five minutes of this film are the first 90!

Sleepless was de eerste Argento die ik bewust had gekeken en die was me wel vrij goed bevallen. De volgende op het lijstje was deze Suspiria maar die blijkt toch wel dik tegen slagen.

Het acteerwerk was om te beginnen verschrikkelijk laag. Van mij mag Jessica Harper uit de filmwereld verbannen worden maar ook de bijrollen werden slecht vertolkt (Olga anyone?). Wat ook niet echt hielp is dat ik constant het gevoel had dat ik naar een nagesynchroniseerde versie was aan het kijken maar de stemmen leken precies toch overeen te komen...

Volgens Imdb was het ook de bedoeling dat in de balletschool alleen maar meisjes tot 12 jaar zaten. Dit werd tegen gehouden door de producer en er werd besloten om oudere meisjes in de film te steken maar er werd niets aan het script gedaan. Dat hadden ze beter wel gedaan want nu slaagt de helft van de dialogen echt nergens op.

Wat wel een pluspunt was waren de moorden. De eerste moord is werkelijk prachtig in beeld gebracht maar ook de moord op Sara en de blinde man zagen er zeer mooi uit. Dit werd dan ook nog eens mooi uitgespeeld via het visuele aspect van de film met de fleurige maar tegelijkertijd ook duistere kleuren.

Suspiria bevat een aantal mooie scènes maar het idiote script en irritant acteerwerk zorgden ervoor dat ik me doodverveelde.

1.5*

Deze film is gaa-aaf! Suspiria bevat horror zoals horror bedoeld is, soms suggestief in de kleine details, andere keren weer expliciet smerig. De beelden zien er voortreffelijk uit, elk shot kan voor een kunstwerk doorgaan. De lawaaierige muziek kon me ook erg plezieren en ondersteunt de creepy sfeer perfect. Qua verhaal of acteerwerk is niet zo heel bijzonder, maar het geheel wist me continu erg te vermaken. Ik ben wel benieuwd geworden naar meer werken van Argento .

Tot een jaar terug was ik slechts gematigd filmfan: het soort dat wel van films houdt, maar er niet actief naar op zoek gaat. Tot ik dus 'Suspiria' zag en eindelijk een glimps opving van wat ik nu precies in film zoek.

Daardoor heb ik me de laatste twaalf maanden nogal ongecontroleerd op allerhande oude horrorfilms gegooid, of op zijn minst films met een sterke sfeer of visuele stijl. Niet bepaald divers, maar voorlopig richt ik me vooral op films waarvan ik weet dat ze me mogelijk iets kunnen bieden waarnaar ik hunker. Met af en toe een ander soort film ertussen om toch niet volledig vast te roesten in één stijl.

En toch is deze 'Suspiria' verre van perfectie. Men zegt dat de acteerprestaties en script lachwekkend of zelfs irriterend slecht zijn. Goh, niet hoogstaand of zo, maar ik vind het wel passen binnen het kader van de film. Wat me echt een beetje stoort is het behoorlijk ongeïnspireerde einde, waarbij het lijkt alsof Argento gewoon niet meer wist hoe ie z'n film nu zou laten eindigen en dus maar voor een heel erg standaard slot koos. En toch doet het geen inbreuk op de ervaring: nudat ik wat meer op de hoogte ben van 's mans werk, wordt dat soort geknoei haast een charme waar je van leert te houden.

Stijl over inhoud. Zo kan je het leeuwendeel van de film waar ik tegenwoord weg van ben wel bestempelen. Dit is echter van begin tot einde een pareltje om naar te kijken, om naar te luisteren (gek genoeg heb ik kennis gemaakt Goblin's sublieme soundtrack vóór ik de film zag) en om bij te sidderen, want dat had ook zijn impact: voor het eerst sinds ik kind was, zat ik eindelijk nog eens te rillen van suspens bij een horrorfilm. Dat is geen vereiste voor mij bij horror (stijl en sfeer zijn veel belangrijker) maar als dat er nog bovenop komt: des te beter.

Mooi.

Het kon, mijn smaak kennende, bij deze film gemakkelijk fout zijn gegaan, maar gelukkig bleek Suspiria een wondermooie film te zijn. Een knappe prestatie is dat het me deed denken aan The Night of the Hunter. Niet de meest voor de hand liggende vergelijking, op het eerste gezicht, omdat Hunter zwart-wit is waar Suspiria zeer kleurrijk is, de muziekscores totaal verschillend zijn en er ook thematisch weinig overeenkomst tussen zit. Toch hebben beiden als overeenkomst dat ze allebei soms plotlogica vervangen voor een nachtmerrielogica, oftewel geen logica. Sterker nog is de overeenkomst dat beiden een soort sprookjesgevoel weten te mengen met een griezelverhaal.

Zo goed als The Night of the Hunter wil ik Suspiria nog niet noemen, al is het maar omdat die film toch wat meer aandacht besteedde aan de twee ondergeschoven kindjes van deze Italiaanse horrorflick, namelijk het verhaal en het acteerwerk. Nee, over die elementen valt in Suspiria niet veel goeds vermelden. Alleen de casting van Jessica Harper is geïnspireerd. Niet zozeer omdat ze een uitzonderlijke actrice is, maar omdat ze een bijzonder kwetsbare uitstraling heeft. Veel geschikter voor een dergelijke film dan de bimbotypes die doorgaans door slashers heenrennen.

Genoeg over acteren, Dario Argento was tijdens het maken van deze film duidelijk alleen geïnteresseerd in de stijl. En wat voor een stijl is er uitgekomen! Het lijkt niet echt op iets dat ik eerder zag. Het bijzondere kleurgebruik heeft iets magisch, maar Argento weet er toch iets macabers uit te krijgen. Hetzelfde geldt voor de geweldige muziek (een van de beste scores ooit?). Suspiria heeft een geheel eigen gevoelswaarde en verdient in dat opzicht de titel meesterwerk met gemak, zelfs al laat Argento soms nogal eens wat steekjes vallen in de scènes waarin hij zich concentreert op het plot en de karakters. De openingsscène, waarin de hoofdpersoon van het vliegveld, door het bos, naar de school gebracht wordt is pure klasse, evenals wat latere scènes. Ik ga zeker de dvd in huis halen, want dit is echt iets om vaker van te genieten.

Het komt niet vaak voor dat ik een film puur en alleen op stijl hoog beoordeel, maar Argento heeft er zo iets speciaals van gemaakt dat ik milder ben over de andere elementen en zelfs over de niet al te bijzondere climax. Een verdiende cultklassieker!

4*

P.S.: Wel jammer dat de poster een soort mix tussen ballet en gore beloofd, maar we dat niet krijgen. Had een leuke scène op kunnen leveren.

De eerste film die ik van deze regisseur heb mogen aanschouwen en ik moet zeggen dat ik toch wel aangenaam verrast werd. Ben niet zo thuis in de (klassieke) horrorfilms, maar had hier een erg goedkope slasher verwacht. Hoewel dergelijke elementen wel aanwezig waren (overduidelijk nep bloed en andere amateuristisch uitziende gore effecten bijvoorbeeld) weet Suspiria zoveel meer te bieden, ondanks het schijnbaar niet zo ruime budget waarmee deze film geschoten is. Vooral de stilistische aankleding bestaande uit surrealistische kamers met veel kleur en vreemde artefacten kon mij erg bekoren, en deed mij vaak denken aan de films van Jodorowsky. Ook qua lichteffecten wordt er leuk werk afgeleverd met veel terugkerende kleuren, zoals rood, blauw en groen. Samen met de erg sterke zenuwachtige en donderende score weten de beelden een mooie bevreemdende sfeer te creëren. Dit zorgt ervoor dat Suspiria niet zomaar een generieke horrorfilm is, maar een ervaring op zich.

Zoals gezegd zijn de special effects niet zo denderend evenals de acteerprestaties, maar welke (oude) horrorfilms hebben dat wel? Voor mij geen echte minpunten dus. Een enerverende kijkervaring staan ze in ieder geval niet in de weg.

De kleuren tegen de zwarte achtergrond en de relatief 'eenvoudige' soundtrack zijn fantastisch, heel gestileerd. Tot in de details verzorgd, bijvoorbeeld het verkeerslicht dat van rood naar oranje en groen verspringt. De bouw- en kunststijl maken het af, mooi decor. Vooral op het laatst als het wat spannender wordt komt de score tot zijn recht.

Jammergenoeg komen de acteurs plichtmatig of gevoelloos over en zijn de heks(en) en volgelingen niet overtuigend genoeg. Ook de spanning en de gore- en bloedeffecten vallen tegen, jammer dat daaraan zo weinig aandacht is besteed. Was dat allemaal beter geweest, kan ik het meer waarderen, maar de stijl alleen maakt Suspiria al tot een aparte ervaring.

Tja, lastig.

Het zag er soms zo vreselijk nep uit dat ik er niet meer doorheen kon kijken en ook van het acteerwerk werd ik niet bepaald vrolijk. Maar de muziek en vooral de sfeer zijn erg sterk. Ik blijf geinteresseerd in Argento, maar voor hoe lang hangt af van de volgende film die ik van hem ga zien.

2.5*

Jaren lang stond deze film op mijn lijstje van films die nog wil zien. De film stond niet erg hoog, maar hij stond er op.

Vanavond is het er dan eindelijk van gekomen en heb ik de film gezien.

Op voor hand had ik niet echt een beeld van wat ik moest verwachten. Argento zou een Italiaanse horrormeester moeten zijn die ook wel bekend zou staan om zijn gore. Deze film zou eng, sfeervol en over een of meerdere baletdansers gaan.

De eind jaren '70 begin jaren '80 horror's vind ik over het algemeen erg fijn om naar te kijken. Het gros zijn geen meesterwerken, maar dat hoeft ook niet. Vaak zijn het simpele doch erg vermakelijke films.

Mijn verwachting van Suspiria was dat deze film meer stijl zou hebben, visueel maar ook qua verhaal. Met deze gegevens stapte ik deze avond in de film.

De film begint goed, duister, maar met redelijk neutrale kleuren. Tijdens een indrukwekkende regenbui stapt een meisje van het vliegveld in een taxi en zodra ze daaruit stapt veranderd het kleuren palet drastisch per scene. Ontzettend mooi gebruik van kleuren en de camera composities waren ook om te smullen. Vooral tijdens de eerste moordscene is het echt genieten van alle visueele aandacht en passie die daar in is gestopt. De spanning zit er dan ook goed in.

Helaas weet de film die spanning niet vast te houden na de moord. Het zakt totaal in en de zwakheden van de film worden gelijk in de spots gezet; het acteerwerk is erg slecht en de engelse dub is lelijk. Gelukkig loopt die wel aardig synch, maar elegant is het zeker niet.

De soundtrack is erg goed. Heel sfeervol en spannend. Alleen duikt deze te pas en te onpas op en soms zo bombastisch, terwijl er haast niets gebeurt. Dit zou spanning en adrenaline moeten oproepen, maar in combinatie met de dan soms rustige en luchtige beelden werkt het averechts en haalde het mij een paar keer direct uit de film. Ook word de soundtrack enkele lelijk afgekapt. Dat kan een bewuste keuze zijn om een bepaald effect te generen, maar ik zag er het voordeel nergens in terug.

Uiteindelijk blijkt de eerste moord en de toe loop daarnaar toe het beste van de hele film te zijn, in zijn geheel dan. Want de rest van de film kent genoeg prachtige camera composities en spelingen met kleur en licht, alleen is de spanning er totaal vanaf.

Visueel feest.

Deze horrorfilm ontbeert vooral goede gore en fatsoenlijke acteerprestaties. De lelijke dubs helpen ook al niet mee en het plot is tevens zwak.

Wat de film wel biedt is een bijzonder visuele pracht. Sterk camerawerk en een stijlvolle setting verzorgen bakken vol sfeer. Ook het kleurgebruik is erg mooi, met uitzondering van het belachelijk rode filmbloed.

Stijl wint hier boven inhoud, maar soms mag dat. Al was een betere balans wenselijk geweest, het blijft een plaatje om te zien.

Redelijk.

Je moet ooit eens (ergens) beginnen, dus bij deze; mijn 1e Argento. En ja, dit is dus direct een film die ik z.s.m. op dvd wil. Geweldig sfeervolle horror. Heb genoten.

De beoordeling die is nu geef ik puur een gevoelskwestie. Ik zit érg dicht tegen een hogere beoordeling aan, maar begin rustig. Dit is toch ''typisch zo'n filmpje'' die ik vaker wil gaan zien. Grootste pluspunt in de film, naast de sublieme sfeer, een paar kills en de geweldige spanning, is de muziek! Wat een fantastische score zeg. Damn!

Voor de rest veel spanning, heb een paar keer met een brok in m'n keel gezeten; die scéne in dat prikkeldraad o.i.d. (zonder de scherpe punten) is subliem. Al kent de film meer geweldige kills; de eerste bijv. - ook schrikken geblazen. De decors zijn geweldig en de sfeer (zoals eerder gezegd) is gewoon één van de sterkste punten. De opzwepende muziek draagt in elke (spannende) scéne weer haar onheilspellende bijdrage.

Binnenkort maar weer eens een ''grote'' bestelling dvd's doen. Deze komt er dan zeker bij. Hopelijk zit ik dan weer (grotendeels) ademloos te kijken. Dikke voldoende.

Ook voor mij is dit mijn 1e Argento. Waarom weet ik niet, maar ergens deed deze film mij gelijk enigszins aan John Carpenter denken. Misschien wel omdat hij er ook vaak in slaagt om met een beperkt budget een film met een sterke sfeer te creëren, want Suspiria barst van de sfeer. Erg mooi kleuren en stijlvol gekozen locaties. Maar wat de film echt helpt is die geweldige muziek. Misschien klinkt het soms iets te bombastisch, maar vaak neemt de spanning gelijk al toe, op het moment dat de muziek weer begint op te zwepen.

De moorden mogen er zijn en voelen origineel aan. Het enige wat wel een behoorlijk minpuntje was is het bloed in deze film, dat er vooral qua kleur ongelofelijk nep uitzag. Verder kent de film redelijk acteerwerk, soms iets te overdreven, maar dat mag de pret gelukkig niet drukken. Argento lijkt me een regisseur die goed zijn eigen stempel op een film kan drukken. Dit is in ieder geval een aangename kennismaking en heeft mijn interesse in deze regisseur wel gewekt.

3,5*

Goede film die het inderdaad van de sfeer moet hebben. Prachtige decors, make-up en aankleding. Ook mooie intense scene's (begin bijv.) en sterke shots met inderdaad prachtige lichtjes in de donkere achtergronden. Ook zagen een paar decors er zeer chique en mooi uit. Goed dus. Een 3,5 is hier in orde.

Mijn eerste Argento, en het is me eigenlijk een beetje tegengevallen.

Ik ben me tegenwoordig aardig aan het verdiepen in oude films, en dat het liefst horror uit de jaren 70/80. Dus ik was erg benieuwd naar de films van Dario Argento, ik had toch veel goede dingen gehoord.

Maar op de een of andere manier was dit toch niet helemaal mijn ding. Ik vond het heel erg vaag, het zag er erg slecht uit en het acteerwerk was ook niet goed. Terwijl ik toch wel wat gewend ben ondertussen. Er was wel enorm veel sfeer aanwezig, en visueel zagen vele scene's er ook mooi uit maar ik kon niet langs de negatieve punten kijken. Jammer want ik kon wel merken dat deze film veel potentie had, de decors waren mooi en ook de muziek was erg passend, maar het plot kwam gewoon niet goed over bij mij. Toch weer een heel ander soort horror dan dat ik gewend ben uit de jaren 70/80 en opzich maakt Argento daarmee wel een statement maar het viel mij iets tegen.

Toch blijf ik wel benieuwd naar zijn films, dus ik ga er binnenkort nog maar eens een opzetten. Geef niet zo snel op

Ik heb het bekijken van Suspiria erg lang uitgesteld. De plot en setting spreekt nou niet meteen aan en overal las ik dat de film het vooral van zijn stijl moet hebben in plaats van een toffe moordenaar of splatterfest. Dus wat als mij het stijltje ook niet bevalt? Zomaar uit het niets had ik vandaag opeens zin in deze film.

Vanaf het moment dat Susy bij de academie aankomt zat ik aan het scherm gekluisterd. Op de een of andere manier had de film meteen mijn aandacht te pakken, waarschijnlijk door de visuele stijl dat meteen opvalt. Een enorm rood gebouw dat opdoemt tegen de zwarte achtergrond. Al snel blijkt dat de binnenkant nog indrukwekkender is met erg mooie kleurcontrasten en schaduwspel. Zowat elke scene heeft ook een andere kleur achtergrond waardoor het elke keer weer fris aanvoelt. Audiovisueel is het ook echt genieten. Wanneer er dreiging is hoor je de enorm sfeervolle score en veranderd de setting naar donkere onheilspellende kleuren die het prachtige decor spontaan doet veranderen in een spookhuis. De verschillende contrasten zijn erg sfeervol en tegelijkertijd spannend. Bijvoorbeeld de man op het witte plein in een zwarte omgeving. Visueel één van de mooiste horrors die ik heb gezien.

Dan blijkt dus toch dat de film het vooral van de sfeer moet hebben want het acteerwerk is vrij slecht. De dialogen zijn kinderachtig, niet zo gek ook als er alleen maar twaalfjarige in het oorspronkelijke script hoorde te spelen. Maar dan nog zijn de rollen niet boeiend en weten Harper en de rest geen greintje sympathie op te wekken. Helna Markos werd zelfs gespeeld door een 90-jarige ex-hoer die ergens op straat was gevonden door Argento.

Het verhaal is een beetje vaag en volgens mij zitten er hier en daar wel wat gaten in. De wending die de film op het einde krijgt, de geschiedenis van de academie, vind ik dan wel erg tof en goed in de film passen maar het einde was dan weer iets te makkelijk. De kills, zeker de eerste, waren best goed gedaan, al moet je geen gorefest verwachten.

Het verhaal en de acteerprestaties zijn van onderschikt belang en het mooie is dat het dit keer niet eens stoort. Ook de kinderlijke dialogen maakte me niet minder nieuwsgierig naar de rest van de film. Dit komt omdat de briljante visuele stijl een grote overhand heeft en je makkelijk door de film weet te dragen. Een dikke meevaller dus en op naar Inferno.

God damn, ik denk de op één na mooiste film van de jaren 70 (en waarschijnlijk nog wel verder dan dat). Want Hausu blijft wat dat betreft nog wel m'n favoriet .

Maar goed, Argento.. toch wel één van de grotere, ook voor mij nu. Tenebre was al geweldig en z'n MoH entries waren ook lang niet slecht. Ik heb er nog een aantal klaarliggen op dvd dus die gaan spoedig volgen. Al heb ik er een hard hoofd in, aangezien ik nu wel van z'n hoogtepunt heb geproefd.

Prachtige..maar dan ook echt PRACHTIGE cinematografie. Weggeblazen door z'n fantastische kleuren, maar ook z'n geduldige en surrealistische regie. Het is één bonk sfeer met een verhaaltje wat daar volledig voor in dienst staat. Leidt allemaal tot een bizar sterk einde waar het ene shot nog mooier is dan de ander, betoverend gewoon.

Blij dat ik hem eindelijk eens erbij heb kunnen pakken. Sowieso blij dat ik ooit de niet-double feature versie ben tegengekomen . Aangezien ik niet kon stoppen met ratelen over dit meesterwerk, heb ik dat in nog tig andere alinea's proberen te verwoorden. @ Tony's Cinema Trash: Suspiria (1977) - tonypulp.blogspot.com

Ik had er wat meer van verwacht.. Slecht overgedubte scenes laten een film zo goedkoop lijken. Jammer..
Sommige scenes waren behoorlijk gruwelijk en eng, zoals die vrouw die zomaar in het prikkeldraad viel.. ik schrok me rot man

De muziek is geweldig.. lijkt veel op wat Amon Tobin maakt.. op zijn eerdere albums

Nog eens herzien en oei, dit viel helemaal niet tegen...

Ondanks het rammelende scenario was het weer enorm genieten. Verhaal is aan de zwakke kant, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door de beeldenpracht en de hypnotiserende soundtrack.

Wat beeld en muziek betreft is "Suspiria" uiteindelijk wel mijn favoriete Argento. Qua verhaal vind ik zijn eerste drie films toch echt een stuk beter. 8/10*

Mijn eerste Argento, en wat een sfeervolle horror film. Prachtig gebruik van kleuren en ook de muziek is wonderschoon. Erg spannend allemaal en enkele memorabele scènes. Verhaal laat alleen wat te wensen over en dat kan ook gezegd worden van het acteerwerk, maar dat vergeef ik de film wel een beetje. Heeft me zeker benieuwd gemaakt naar meer films van deze regisseur.

Na een herziening toch een half puntje erbij.

Suspiria is één van de betere films die ik tot nu toe van Argento heb gezien. Alles wat in het tegenvallende Inferno niet lukt of niet goed uitpakt pakt in Suspiria wel goed uit en dat maakt het een erg leuk filmpje.

Argento staat erom bekend dat visueel er alles perfect uitziet en dat is dan ook het geval in Suspiria. Ik ben geen enorme fan van zijn trucje met de rode en groene lichten maar daarentegen zijn het camerawerk en de sfeer die erdoor gecreëerd wel geweldig. Verder zijn ook de, roze, decors schitterend. Andere hoogtepuntjes zijn de stilistische kills (waar de eerste kill er natuurlijk met kop en schouders bovenuit steekt ).

Suspiria is verder opvallend low-paced. Storend is dat echter zelden mede door de muziek van Goblin, de prachtige cinematografie en het lekkere creepy sfeertje. Lekker spannend einde ook.

4*