Suspiria (1977)

Gister nog een keer gezien en het blijft een geweldig sfeervolle film.

Zoals al door vele gezegd is deze film echt een audiovisueel meesterwerk. Het kleurgebruik, de mooie belichting en het goede camerawerk zorgen ervoor dat zo ongeveer elke scene werkelijk een lust voor het oog is en ook de prachtige soundtrack (vooral die main theme) mag zeker niet vergeten worden. Scene's als bijvoorbeeld het taxiritje, de prikkeldraadmoord en de moord op die blinde vent zijn stuk voor stuk om van te smullen.

Acteerwerk viel nog best wel mee eigenlijk. Sommige bijrollen waren inderdaad niet al te best maar vond Harper dan opzich nog wel aardig. Verder is natuurlijk het verhaal ook echt bijzonder en tevens zijn special effects nou ook niet bepaald denderend.

Toch zijn dit wat mij betreft zaken die weinig uitmaken in een film als deze want zoals ik al zei is deze film in audiovisueel opzicht geniaal en ik ken maar weinig films die hieraan kunnen tippen. Zal binnenkort maar eens wat meer van Argento gaan kijken.

5*

De cast is niet heel best, de dubbing komt wat knullig over en het bloed ziet er erg nep uit. Verder alleen maar lof voor deze prachtig geschoten film die enkele paraltjes van scenes bevat bijvoorbeeld de beginscene, met die hond op de plein en de prikkeldraadscene. Het kleurgebruik en de muziek tillen de film nog een niveau hoger, al is het qua belichting iets te overdreven tijdens de climax.

Wat een kleurrijke horrorfilm. Meestal spelen horrorfilms zich af in het donker, maar hier waren het overwegend rode en groene kleurtjes.

Wat ook opviel was de soundtrack. Deze stond wel erg hard in vergelijking met de rest van het geluid/stemmen. 'k vond het eerder vervelend, dan dat het een meerwaarde had.

Het verhaal wist me wel te boeien en verder verveelde de film niet.

Het is eens een niet traditionele horrorfilm die wel eens het bekijken waard is.

Mooi camera-, licht- en kleurgebruik in combinatie met sierlijke locaties. Het houdt het filmpje overeind. En dat moet ook wel, want wat rest schommelt tussen niet zo best en belabberd in. Verhaaltje is aan de slordige kant, maar functioneel, dus dat is verder niet zo'n probleem. hetzelfde geldt voor de cast, maar het is niet een gezelschap dat mij op een of andere manier aanspreekt. Integendeel. Wordt er ook niet beter op met die erbarmelijke dub.

En dat gaat al vrij snel wat tegenstaan. De film zakt zo onmiddellijk naar het vriespunt als het spul met elkaar gaat babbelen. Het wordt weer warmer als het leitmotif zich roert en er gevaar dreigt, maar als het toeslaat, ziet het er allemaal inmiddels een beetje koddig uit. Tof ideetje, dat met het prikkeldraad, maar de sprong en het gespartel.. Enfin, er gaat wat teveel mis om er nog helemaal in op te gaan, maar de plussen zijn heel wat waard.

Grappig hoe de effectieve vervreemding in soundtrack/beeldtaal óók tot gevolg heeft dat de oerslechte dialogen en de overduidelijke nasychronisatie nergens storend worden. Eigenlijk is het in alles een middelmatige B-film die met goed gekozen esthetische vondsten bijna tot hogere kunst verheven wordt. Cult op de gevaarlijke grens tussen bizar goed en bizar slecht, maar waar vooral de liefde voor filmmaken van het scherm spat.

Vanwege het visuele wat nog steeds met de tijd meekan en destijds ongetwijfeld erg vooruitstrevend was kan ik deze cultklassieker niet minder dan 3* geven. De plotomschrijving begint heel terecht met "Gestileerde horror", vooral dat eerste is van toepassing. Qua verhaal en dialogen is het allemaal stukken minder, alle aandacht werd op de stijl gericht, de uitwerking laat te wensen over. Ik lees dat het aanvankelijk de bedoeling was om de film door 12-jarigen te laten spelen, net als in het verhaal waarop het is gebaseerd. Voor de stijl en de matige uitwerking van het verhaal had dat volgens mij niets uitgemaakt. Een verfilming die veel dichter bij het originele verhaal zit is Innocence (2004), ook gestileerd maar wel een hele andere film en net als deze ook een tikkeltje wazig. Hoewel dat officieel geen horror is vond ik die qua thema minstens even creepy. 3 magere sterretjes voor Suspiria.

Mooie, kleurrijke (met vele kleuren en met name de kleur rood, die misschien symbolisch stond voor bloed en duivel) en sfeervolle ouderwetse Italiaanse Horror film, waarvan het verhaal opzicht wist te boeien maar wel behoorlijk vaag was. Dat laatste komt vooral omdat de bizarre gebeurtenissen onduidelijk (m.b.t. wie er achter zit), maar wel fraai en eigenlijk ook wel lekker hard, in beeld worden gebracht, waardoor je nooit weet hoe de vork nu in de steel zit.

Het verhaal is misschien niet hoogstaand, maar dat geldt wel zeker voor de uitvoering ervan, want visueel gezien spat deze film van het scherm en met name vanwege de fraaie (ook behoorlijk kleurrijk) decors/ruimtes in de Duitse balletschool, waar het verhaal zich ook grotendeels afspeelt. Het verhaal draait overigens om de Amerikaanse ballet-studente Susy Banyon (aardig gespeeld door Jessica Harper), die afreist (fraai weergegeven met enorme regenbuien en begeleidt met spannende muziek) naar een belangrijke Duitse balletschool (met best apart personeel) in het Zwarte Woud, om daar les te krijgen. Eenmaal daar aangekomen (best bizar) lijken er regelmatig mensen in het niets te verdwijnen en als haar vriendin Sara (verdienstelijk gespeeld door Stefania Casini) ook verdwijnt, gaat Suzy op onderzoek uit en ontdekt ze dat balletschool een wel heel bizarre geschiedenis kent.

Het verhaal zit goed in elkaar (zeker wat betreft de opbouw ervan) en weet zeker ook te boeien en omdat alles vrij onduidelijk is, is het verhaal op een bepaalde manier ook spannend. De opening van het verhaal was zeer fraai (o.a. beelden in combinatie met muziek) en dat ook vanwege de twee vrouwelijke slachtoffers die daarbij vallen (lekker bruut in beeld gebracht). De horror in deze film is overigens beperkt (scene met de maden was wel geinig) en er vallen ook niet veel slachtoffers, maar het einde (toen wist ik eigenlijk ook pas dat het draaide om een kwaadaardige heksencultus) was qua horror wel sterk en goed. De slachtoffers in het verhaal worden wel fraai en bloederig (wel met nep roze bloed) in beeld gebracht en zeker voor een jaren 70 film.

De film weet zeker ook te vermaken en kijkt zich lekker weg, maar hier en daar is het misschien wel wat saai, traag en langdradig en mede omdat er relatief weinig gebeurt. In deze film spelen vrouwen een centrale rol en wat dat betreft is het eigenlijk jammer dat er geen bloot is te bewonderen (had ik zeker willen zien van de sensuele Barbara Magnolfi in de korte rol van Olga), want dat hoort toch een beetje bij dit soort Italiaanse horrorfilms uit de jaren 70. De cast deed het in het algemeen aardig tot verdienstelijk en vooral de leuke hoofdrolspeelster Jessica Harper in de rol van Suzy Bannion. Ook was het leuk om te zien dat de bekende acteur Udo Kier ook een klein rolletje (na 70 minuten even in beeld) heeft in dit verhaal als Dr. Frank Mandel.

Al met al best een vermakelijk ouderwetse horrorfilm om eens gezien te hebben en dan vooral vanwege de sfeer, kleurrijke beelden en zeker ook de muziek die voor een bepaalde spanning zorgt.

Goede start met creepy sound en speciale rode achtergrond. Qua acteer wel niet altijd even top, maar de sfeer die geschept wordt zit prima, waardoor je geboeid blijft tot het einde.

Cinematografisch gezien interessante film die door gestileerdheid iets tijdloos heeft. Verhaal doet er verder vrij weinig toe, behoorlijk standaard met een voor mij althans wat teleurstellende finale.

Mijn eerste Argento.

Visueel is Suspiria belachelijk goed. De kleine led’s projecteerden het gehele kleurenspectrum achterop de muur, en Argento weet in cruciale scènes uitstekend met de belichting om te springen. Daarbij doet hij ook veel met spiegels en schaduwen. In combinatie met een ijzingwekkende score zorgt het voor een sterke spanningsopbouw, die Suspiria bij vlagen echt eng maken. Het sound design is misschien nog wel het meest angstaanjagend. Die constante fluisterstemmen bezorgde me de rillingen, en het hoofdthema is geweldig, maar even effectief is de film als het ineens angstvallig stil wordt en je weet dat onheil nabij is. Ook het klassieke production design en de vele nachtelijke scènes werken sfeerversterkend.

Minder enthousiast was ik over het verhaal. Dat was me uiteindelijk te miniem, met te veel aspecten die onderbelicht bleven en een climax die ver over de top ging. Argento gaat duidelijk voor stijl, want als hij het plot had willen versterken had hij de film gemakkelijk met een halfuur kunnen verlengen. De effectiviteit van zijn visuele stijl valt of staat er echter mee dat er niet te veel herhaling plaatsvindt, waardoor de mise-en-scène indruk kan blijven maken. Dat lukt nu, dus ik denk dat Argento voor een optimaal cinematografisch resultaat de juiste keuze heeft gemaakt.

Eén van de best gestileerde horrors die ik zag.

Goede 4*

"Bad luck isn't brought by broken mirrors, but by broken minds."

Een jaar geleden zag ik deze film voor het eerst en nu op oudejaarsavond de ongecensureerde versie in HD eens opgezet. Toen ik de film zag was ik vooral onder de indruk van Tenebre en Phenomena en kende ik Argento eigenlijk nog niet zo goed. Inmiddels kun je me rustig een Argento-expert noemen, heb zelfs boeken over zijn films gelezen en dan gaat de waardering ook omhoog.

Na een decennium lang aan Gialli gewerkt te hebben wilde Argento een keer iets anders. Hij wilde het bovennatuurlijke aspect van Horror verkennen, het terrein van zijn helden Edgar Allan Poe en Mario Bava. De angst die hij als kind had voor Heksen zou hij verwerken in Suspiria. Het feit dat hij toentertijd kampte met een drugsverslaving zal het stilistische, nachtmerrieachtige van de film ongetwijfeld ten goede hebben gedaan. Het idee voor Suspiria kreeg Argento door een legende van een school waar occultisme wordt geleerd. Hij wilde meisjes van 11 tot 14, maar de Italiaanse producenten dwongen hem genoegen te nemen met 18 tot 20. Argento schreef de personages als nog met kinderachtige trekjes en de sets zijn zo ontworpen dat de meisjes nauwelijks bij de deurklinken kunnen.

Bij mijn eerste kijkbeurt ergerde ik me aan de nasynchronisatie. Nu moet ik zeggen dat Suspiria een van best nagesynchroniseerde Italiaanse films is, het kan echt veel erger. Ook het acteerwerk is best aardig, Jessica Harper speelt een goede hoofdrol.

Dario Argento was erg onder de indruk van de band Goblin en zodoende zette hij de muziek net wat te hard, maar aangezien ik het ook fenomenale muziek vond en het volume lekker hart had staan, kan ik dat goed begrijpen. 7.1 surround heeft ook echt een meerwaarde bij het geweldige sound design van de film.

Aan de cinematografie zie je heel duidelijk dat John Carpenter door Argento is geïnspireerd, de zelfde soort shots als je in Halloween ziet. Grappig feitje, bij de scène voor het BMW-building zie je Argento met een camera in de reflectie van het raam. En die prachtige impressionistische kleuren dan weer, duidelijk een ode aan Argento's mentor Mario Bava die deze kleuren vaker gebruikte. De cinematograaf baseerde het kleurgebruik deels op dat van Disney's Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen en die sfeer proef je nog steeds een beetje.

Het bloed lijkt haast rode verf, symboliek voor film als kunstvorm? De kills zijn in de extended versie erg bruut en de gore is zeer geslaagd. Close-ups van een mes dat in een hard steekt, dit is duidelijk Argento's expertise.

Hoewel ik nog steeds vind dat de film dieper op het onderwerp Occultisme/Hekserij in had kunnen gaan en ze de sfeervolle bossen van Duitsland meer hadden mogen benutten, stoort dat me bij herziening toch minder. Suspira (en dan met name de eerste 20 minuten) is een grote nachtmerrie van sfeer en stillisme. Terecht een van de best gewaardeerde Horror-films. Het einde is ergens een anticlimax, maar dit soort plot-structuur kan eigenlijk best wel voor een Horrorfilm. De opbouw was in ieder geval geslaagd en de film heeft een aantal iconische momenten.

Klassieker.

Mja, speciaal filmpje. Ik vond het zeker interessant en origineel om eens te kijken. De Engelse stemmen vond ik wat vreemd aanvoelen ook... Was dit oorspronkelijk in het Italiaans gesproken want ik vond de stem van het meisje in de hoofdrol totaal niet passen bij haar. Lijkt mij straf dat het haar echte stem was maar goed, ik kan mis zijn.

De punten die meestal opgehemeld worden ga ik niet verder bespreken want daar ben ik het over het algemeen wel mee eens, enkel de soundtrack die vond ik geregeld wat te overdreven. Soms had ik het gevoel dat het beter gewoon stil was zoals in de slaapzaal. Doet me wat denken aan Dunkirk, muziek gebruiken om spanning op te wekken waar het niet hoeft of waar er niks gebeurd.

Leuk om eens gezien te hebben maar een meesterwerk zie ik hier toch niet in.

Eens te meer een film in de reeks Hitchcock-imitaties; eens te meer een film die ons doet terugblikken naar de tijd toen suggestieve beeldtaal en sfeerschepping de basisingrediënten waren van de horrorfilm. Het zijn precies deze twee fundamentele eigenschappen die ver zoek zijn geraakt in deze Italiaanse fantastische film over een balletschool waar onschuldige ballerina's het slachtoffer worden van hekserij. Deze film van Dario Argento moet het louter en alleen hebben van goedkope grand guignol effecten en zit boordevol horrorclichés. De hand door het raam, de fladderende vleermuis, de wormeninvasie en de telekinetische meubels. In weerwil van de overdonderende muziek, de psychedelische kleurenen het futuristisch-kubistisch decor blijft de film een mager afkooksel van oudere maak-mij-bang-films.

3,5*

Goeie film waarin een balletdanseres naar een prestigieuze school in Duitsland afreist. Qua plot weet de film de volle lengte wellicht niet te boeien, maar audiovisueel is deze horrorfilm kunstzinnig te noemen. Mooie en originele decors die bovendien kleurrijk belicht zijn. De eigenzinnige muziek is soms iets te overheersend, maar weet wel een ongemakkelijke sfeer te scheppen.

Vet, heb Argento om de één of andere reden lang links laten liggen omdat ik dacht dat het niet meteen in mijn straatje zou passen. Maar afgaande op Suspiria kan ik wel zeggen dat dat weleens een misrekening zou kunnen geweest zijn.

Op de momenten waarop Argento alles uit de kast haalt is dit gewoon echt een bijzonder interessant filmpje waarin beeld en geluid perfect in harmonie zijn. Tijdens de beste momenten van deze film zat ik echt wel bijna verstijfd in men zetel.

Reden dat er dan geen 5 of 4,5 sterren uit de bus komen is dat er ook mindere momenten zijn in deze film, zeker in het begin zijn er te veel momenten waarin er quasi niks gebeurd. Het einde vond ik ook (veel) te snel afgehaspeld.

Desalniettemin, erg leuk amusement, Argento zal hier zeker meer passeren.

Dit soort horror kan ik erg waarderen, optimaal gebruik maken van sfeer, schaduwen en kleuren. De overdubs zijn wel apart maar helpen soms wel mee aan het vervreemde en afstandelijke sfeertje, hierin deed deze film mij wat denken aan Le Locataire (The Tenant) van Roman Polanski een jaar eerder.

De scene dat die blinde man wordt doodgebeten door zijn bezeten hond is super sterk en horror cinema op zijn best wat mij betreft! Ook de climax op het einde stelt niet teleur, Helna Markos had zo uit een nachtmerrie kunnen komen!

Een film die zo veel jaar later nog steeds weet te verrassen en de spanning goed weet vast te houden, heerlijk! Een remake lijkt me overbodig, maar daar dachten ze in Hollywood helaas anders over. Makkelijk geld verdienen natuurlijk?


4*

“Bad luck isn't brought by broken mirrors, but by broken minds.”

Fantastische filmervaring. Ik zeg expres filmervaring, want Suspiria is een film die je als kijker vanaf het begin in een wurggreep houdt, en je nergens echt loslaat. De meesterlijke score, de cinematografie en de production design kan ik niet genoeg roemen, en volgens mij kan ik deze film ook gewoon zonder geluid kijken en genieten van de kleuren en de sets.. En andersom zou ik deze film ook gewoon met mijn ogen dicht kunnen volgen, om alleen te genieten van de score.

Jessica Harper is een sterke hoofdrolspeelster, en door haar ogen zien we al de gekke en vreemde zaken die in en rond de Dansacademie plaatsvinden. De moordscènes zijn wat teleurstellend, maar daar gaat het ook niet echt om. Dit is een film waarin een jonge vrouw terecht komt in haar persoonlijke hel, maar door de score en de cinematografie is het voor de kijker een feest voor alle zintuigen.

Na vorige week de remake te hebben gezien heb ik het origineel maar weer eens opgezet, en zelfs na 5 kijkbeurten blijft het een parel, dit is een film die me nooit gaat vervelen. Het mysterieuze sfeertje zit er vanaf de eerste minuut al in dankzij de prachtige cinematografie en score die mij tijdens de eerste kijkbeurt rillingen gaf. Op visueel gebied vind ik dit zonder twijfel de beste horrorfilm ooit, de kleuren spatten van het scherm af wat de film een dromerige en sprookjesachtige toon geeft. Zelfs als je het plot niet interessant vindt maakt dit het al meer dan de moeite waard. Dat overdreven neppe bloed zou me bij andere films storen, maar hier past het perfect bij de stijlvolle setting. Suspiria is een unieke film die zijn klassieker status dik verdient.

Na de "remake" uit 2018 van deze film onlangs bekeken te hebben kon een herziening van deze horror-klassieker van Dario Argento niet uitblijven. Nou, ik kan je zeggen; ik werd opnieuw niet teleurgesteld. Op visueel vlak en ook wat schrikmomenten betreft verslaat het de remake van Luca Guadagnino op alle fronten. Dan heb ik nog niet gehad over de uitstekende score van Goblin die de spanningssfeer tot het uiterste opdrijft. Ook de zeer aantrekkelijk ogende hoofdrolspeelster Jessica Harper in de rol van Suzie mag niet onvermeld blijven. Prachtig ook die scène op het plein met die blinde man en zijn herdershond. Je voelde gewoon aankomen wat er stond te gebeuren.

Het is ongeveer negen jaar geleden dat ik Suspiria van Argento voor het laatst gezien heb maar aan zeggings-kracht heeft deze horrorfilm voor mij nog steeds niets ingeboet. Blijft voor mij nog steeds overeind als een van de beste horrorfilms aller tijden.

Tja, en dan wat de remake betreft; die oogt zo totaal anders - vooral het kleurengebruik en de setting - dat je eigenlijk moeilijk van een remake kan spreken. Daarom is die film eigenlijk moeilijk met deze Argento horror uit 1977 te vergelijken.

Waardering: onveranderd 5,0*

Mijn eerste Argento.

Een de man bewijst hier toch wel duidelijk een vakman te zijn. Deze film had ik genomen omdat het de eerste nominatie was die ik nog niet had gezien. Gelukkig dat deze werd genomineerd, want ik heb er zeker van kunnen genieten.

De lekker felle kleuren in de film en de overduidelijk prachtige set is duidelijk een pluspunt. Spannend kan ik het ook niet echt meer noemen, maar het zag er allemaal top uit. Belichting was hetgeen dat al helemaal eruit sprong bij deze film.

Richting het einde leek het verhaal zelf wat te ontsporen, maar dat maakte uiteindelijk niet heel erg uit. Het acteerwerk was niet altijd even sterk, Harper zag er wel schattig uit hier. Voor de rest is dit simpelweg gewoon een boeiende horrorfilm.

Lekker brute kills soms met felrode bloedspetters die eraf vliegen. De film kent een aantal sterke momenten die eruit springen, maar naast het prachtige visuele niveau en belichting was voor mij het verhaal niet al te sterk en het acteerwerk ook niet altijd even overtuigend.

De volledige gerestaureerde versie gezien. Wat een sterke film was dit

Vooral technisch gezien: die belichting in felle kleuren, de repetitieve muziek, het mysterieuze dromerige plot dat zijn geheimen niet prijsgeeft, de kills die in grandioze gebaren gebracht zijn. Dat was in ieder geval goed spektakel. Ik kan me voorstellen dat de stijl velen geïnspireerd hebben. Wie visueel graag is overweldigd moet dit zeker gezien hebben. Horror met stijl. Ik ben hier als een dolgelukkige filmliefhebber uitgekomen.

Veel spel met kleuren, maar eerlijk gezegd niet op een hele virtuoze manier. De film is bijzonder en niet bijzonder tegelijk. Leuk probeersel, maar te weinig substantie om echt te beklijven. Dan zie ik liever een film als The Tenant.

Vanavond gezien op het witte doek en ..... WOW!!! Wat een fantastische en prachtige horrorfilm is Suspiria.

Na een maand geleden de remake gezien te hebben, werd het tijd voor het origineel. En wát een kijk-ervaring heeft dit opgeleverd zeg! Eigenlijk zat ik er meteen al vanaf het begin helemaal in en werd ik meegezogen met het verhaal. En de film heeft me geen moment losgelaten.

Na dit meesterwerk eindelijk voor het eerst gezien te hebben, kan ik alleen maar concluderen dat de remake in geen velden of wegen in de buurt komt van deze film. Deze vond ik al slecht, maar na het zien van deze verademing van een film, is ie in mijn beleving nog slechter geworden.

De kracht en de mystiek van het origineel, blijven behouden en het verhaal blijft zich ook tot de kern toe focussen. Geen geneuzel en geen uitwaaierende subplotten die er niets toe doen. Helemaal niet zelfs.

Suspiria is een feest voor oog én oor. Want de luide maar onweerstaanbare soundtrack is waarlijk één van de hoofdrolspelers in deze film en wordt effectief gebruikt daar waar het nodig is. Het hoofthema zal de komende weken nog aangenaam lang in mijn hoofd nagalmen.

Werkelijk alles klopt verder aan deze film en maken Suspiria tot een onweerstaanbare en waanzinnige maar bovenal sfeervolle horrorfilm die wat mij betreft ver boven vele films in hetzelfde genre uitsteekt.

Het maakt niet uit dat het al te merken is dat deze film wat ouder is. Het zorgt er alleen maar voor dat het de sfeer versterkt. En dan nemen we de effecten en de wellicht wat aparte acteerprestaties gewoon op de koop toe. Overigens vond ik de acteerprestaties lang niet zo matig als velen vinden. Het past er op één of andere manier een beetje bij. Het versterkt het totaalplaatje.

Suspiria is verplichte horrorkost voor iedere filmliefhebber die het genre maar ook films in het algemeen op waarde weten te schatten. Een klassieker van grote klasse!!

Het blijft voor interpretatie vatbaar, maar sinds Rosemary's baby eind jaren '60 werd horror toch breder gewaardeerd. Films als Carrie, The Exorcist, Jaws, Alien, The Omen en slasherfilms als Halloween, Texas Chainsaw Massacre en Amityville Horror brachten iconische horrorfilms. Daartussen komt dan een Suspiria opduiken. Op het eerste zicht een lowbudget B-film, maar uiteindelijk een mooi gefilmde kleurrijke gothicfilm. Je ziet de invloed die het had op latere films als The Shining.

De film schittert in de eenvoud met theatraal acteerwerk, overduidelijk nepbloed, indrukwekkende kleuren, heerlijk spannende muziek en passende gore scènes. Maar ook sterke shots en mooi decor.

Suspiria is een wat kitscherige gothic horrorfilm die zeker opvalt. Misschien niet voor een groot publiek, maar dat wil het ook niet zijn. Ik ben alvast fan.

Sfeer, dat heeft deze film. Eén van de eerste shots in de film is die van een donker bos. We zien de koplampen van één auto. Ondertussen klinkt de spookachtige theme van Goblin. Vervolgens komt ons hoofdpersonage in een bijzondere en knalrode ruimte. Ja, sfeer heeft Suspiria wel. De film is audiovisueel interessant. Inhoudelijk echter een heel stuk minder. Het is Argento niet te doen om een eenduidig en duidelijk verhaal te vertellen. Het oogt allemaal vrij simpel, maar echt eenvoudig brengt hij het niet in beeld. Probeer in de eerste paar scènes de personages maar eens uit elkaar te houden of goed te volgen wat er nu precies gebeurd. Deze opening van de film doet vermoeden dat we een slasher voorgeschoteld krijgen. Argento zet wat sfeervolle dingen neer, hoewel dat neersteken door iemand die net buiten beeld staat er ook wel erg knullig uitziet.

Dat knullige zit trouwens door de hele film. Wellicht komt het door het énorm houterige acteerwerk. De nasynchronisatie maakt het niet veel beter. Qua spel, maar ook vaak qua cameravoering en montage is Argento geen man van subtiliteit; hij zoomt graag enorm snel in op gruwelijke dingen om daarna meteen ook close-up de over de top reactie van een personage te gaan. En dat terwijl de wat subtielere momenten, de wat rustigere momenten waarin hij met schaduwen werkt, wél effectief zijn. Zo'n scène met de blinde man en zijn herdershond op het plein heeft iets spookachtigs, ook al heb je geen flauw idee waar het allemaal mee te maken heeft. Het maakt me uiteindelijk allemaal niet zoveel uit, als je aandacht er maar bij wordt gehouden. En dat lukte Argento niet overal. Geregeld zakte mijn aandacht best ver weg. Niet dat de film gaandeweg erg saai wordt, maar zo sfeervol en sterk als de openingsscène wordt het eigenlijk de hele film niet meer. Je zou kunnen stellen dat Argento te vroeg heeft gepiekt.

3 sterren.

“Bad luck isn't brought by broken mirrors, but by broken minds.”

Daar is hij dan voor mij, en heb ik eindelijk deze (voor velen) fantastische horrorfilm gezien en tevens mijn eerste film van de Italiaanse regisseur ‘Daria Argento’. De film die ik eigenlijk consequent elke ‘horror’-battle in de ‘filmgames’ sectie op het forum wel tegen kom en na de remake ook mijn nieuwsgierigheid wist te waarborgen. Toch had ik wel wat meer verwacht van de film, en ook al stond het concept niet echt gelijk aan mijn interesse, en dan bedoel ik voornamelijk het ballet gedeelte: het had wel een tikkeltje beter gekund op sommige punten.

Qua stijl is er echter geen klagen. Visueel is deze film prachtig en het herkenbare rode huis gloeit perfect op in deze film, een huis dat nu staat als symbool voor deze film. Maar ook in de film zijn er talloze ruimtes te bewonderen op hun gave stijl. Het verhaal is ook best leuk om te volgen, vond hem op sommige punten wellicht niet héél interessant maar de spanning zit er op een gegeven moment aardig goed in. Vooral vond ik de horror delen in deze film erg prachtig en daar werkt ‘Dario Argento’ toch zijn waarde mee af. En het begint eigenlijk al vrij snel waar een vrouw word vermoord en deze vervolgens door het dak hangt aan een draad, erg bebloed en zo kent de film eigenlijk constant bij alle horror scenes een lekker pak met bloed. Zelf vond ik het gedeelte waar de hond zijn baas dood bijt het gaafst.

Maar daarnaast vond ik veel in deze film best stroef. Zo was het camerawerk soms wat irriterend met het constante gezoom en vond ik de cast ook niet al te best spelen, het was allemaal best houterig en dat voor een groep ballerina’s. Zo wanneer Suzy neer valt tijdens het dansen, of ook wel onwel werd en dan die val van haar was echt tenenkrommend. Maar ook veel achterlijk geschreeuw zit er toch bij. En dan de moorden, en vooral de eerste moord vond ik erg slap hoe dat ging. Hoe het mes er vanuit buiten beeld in kwam, en zo de dame werd neergestoken zag er echt niet uit en was vrij slap. Dit zijn toch de min punten die voor mij de film hebben genekt.

Het acteerwerk voelde nogal houterig aan, en soms zat dat best wat tegen. Hoewel ‘Suzy’ (gespeeld door ‘Jessica Harper’) het over het algemeen wel leuk deed, zeker in haar zoektocht naar de vreemde gebeurtenissen in het gebouw was prima. Voor de rest vond ik de cast wel leuk maar niemand kwam er echt boven uit voor mijn gevoel.

Dus nee, deze kennismaking met ‘Argento’ is helaas wat minder uitgevallen dan ik had gehoopt. De scene op het plein met dat standbeeld wat opeens uit het niets gaat vliegen en met de hond vond ik het beste in de film, deze was door de leegte en stilte ontzettend spokerig en heerlijk duister. Voor de rest weet ‘Argento’ met zijn omgeving te werken, en het hele decor leeft op als er spanning in de film komt en dat is best leuk. Toch vond ik de minpunten de film overheersen waardoor mijn kijkplezier op een gegeven moment wat inkakte, en met het einde leefde de film voor mij weer wat op waar het ook weer wat spannender werd om naar te kijken.

3.0*

Ik had tot nu toe slechts een film van Argento gezien en dat was al een eeuw geleden, dus tijd om verder te gaan na mijn Fulci-tocht. Overeenkomst is dat beiden samenhangende verhalen niet bovenaan hun prioriteiten hebben en ook bij Argento voldoen de actrices, maar de grootste talenten zijn het niet. De kracht van Argento zit heel ergens anders. Sfeertekening door kleur, setaankleding en vooral ook belichting. Het schakelen naar bijna abstracte scenens. Niet streven naar realisme maar bijna het tegengestelde. Deze film was weer een bewijs dat Italie het fraaiste filmland van Europa is.

Eén keer om de heel veel tijd kom je zo'n film tegen waarin gevoelsmatig élk aspect en facet volledig klopt. Suspiria is er zo eentje voor mij, wat een heerlijke ervaring was dit. Het plot is wellicht niet het sterkste ooit geschreven, maar daar staat zo ontzettend en onnoemelijk veel goeds tegenover. De duister sprookjesachtige muziek van Goblin die je vanaf het begin transporteert naar een nachtmerriewereldje. De sfeervolle sets en decors (die er qua inrichting wel erg Italiaans uitzien voor zich zogenaamd in Duitsland af te spelen, maar ach). Het prachtige kleurgebruik, met het rode kleurenpallet op kop. Hypnotiserend gewoonweg. De scènes gebaad in dieprode gloed zijn een streling voor het oog. De prachtige Jessica Harper in een absolute top-rol. Volgens regisseur Argento was haar personage een ode aan Snow White; ik zie het ergens wel. De vakkundig opgebouwde scènes waarin de moorden plaatsvinden; met de scène op het plein met de blindengeleidehond allicht als hoogtepunt. Het bijna surreële eindsegment, inclusief een aftiteling die zelfs sfeervol is met het brandende huis en de schreeuwen van de heksen op de achtergrond. Ik kan blijven doorgaan.

Ook gewoon zo van die geweldige kleine dingetjes. Harpers personage die in een taxi door het woud rijdt en meerdere keren luid Witch hoort weerklinken. Of die lichtgevende ogen die het eerste slachtoffer van de film aanstaren door het raam. De misvormde klusjesman, de gekke kokkin. Elk klein detail, elke beslissing, draagt bij tot een geheel van sfeer dat moeilijk te omschrijven valt. Een artistiek meesterwerkje wat mij betreft. Heb al zin om de film over een paar dagen gewoon nog eens aan te zetten. Ik heb overigens de Italiaanse (originele) versie/cut gekeken. Enfin, ook deze cut is voor een deel gedubd natuurlijk, Harper sprak Engels op de set en enkele anderen Duits, maar dat is totaal niet storend. En de Italiaanse taal draagt bij aan dat duister sprookjesachtige sfeertje. 5*.

Ik had hem dus kennelijk al lang geleden eens gezien merk ik hier. De films van Argento kijk ik niet omdat ik nu zo van die films hou, maar omdat de muziek of van Keith Emerson of van Goblin is. En die muziek vind ik wel heel mooi. In deze film is de muziek dus van Goblin of The Goblins zoals ze in de titelrol van de film worden genoemd. En die muziek is dus wel OK. Ook zijn de decors en het kleurgebruik altijd wel mooi en bijzonder bij Argento. Maar verder houdt het dan wel snel op. De acteurs zijn verschrikkelijk slecht net als de dialogen. En ook het verhaal is belachelijk infantiel en totaal ongeloofwaardig. Dus een voldoende gaat deze film van mij nooit krijgen ondanks de mooie muziek en dat alles er mooi en verzorgd uitziet. En als je dan ziet hoeveel zorg daar aan besteed wordt, is het eigenlijk moeilijk voor te stellen dat hij er voor de rest van de film zo met zijn pet naar gooit.

Ik houd een lijstje bij van Films die ik pas na vele malen kijken ben gaan waarderen. Zeven titels staan er inmiddels onder het kopje Eindelijk gelukt, maar onder ...en ik blijf het maar proberen staat nog alijd Suspiria. Je bent dus niet de enige, cinemanukerke.

Eindelijk het origineel bekeken. Toch een stuk anders dan de remake van 2018 met Tilda Swinton. Argento werkt enorm met het geluid en tracht de spanning zo lang mogelijk vast te houden. Bloedstollend en ijzingwekkend soms waarbij the sound werkelijk meesterlijk is. Vooral het begin bij de eerste moord vond ik zeer sterk.

Argento slaagt er ook in veel sfeer in de film te pompen. Het prachtige decor en vele rode tinten dragen daar toe bij. Ook het personeel, dat meer weg heeft van een freakshow, brengt die ongemakkelijkheid met zich mee. Het bloed is duidelijk nep, nogal licht van kleur en vrij stroperig, maar kom dat zijn de charmes van de tijd.

Het acteerwerk vond ik niet zo overtuigend. Nogal houterig zelfs. Op non-verbaal vlak, de zoektocht van Suzy bijvoorbeeld, of die priemende keukentroela's, dat was al een pak beter.

Gescoord via Marktplaats, apart gelegd voor het paasweekend, en zodoende zag ik al een tijdje uit naar deze film aangezien ik een goede Argento zeer kan waarderen en dit volgens de stemgemiddeldes zijn beste zou zijn. Nu valt over dat laatste te twisten, vind ik persoonlijk dat er betere Argento's zijn, maar verveelt deze Suspiria geen moment.

En van begin af aan kunnen we de Argento bingokaart er wel bijpakken. Mooie dames? Check. Een soundtrack van Goblin? Check. Sfeer? Check. Bloed en Gore? Check. Mysterie en beleving? Check. In die zin is het toch wel altijd hetzelfde lijstje wat Argento af vinkt maar vervelen doet het eigenlijk nooit. Toch is het in het begin even zoeken rond Suzy die niet binnen gelaten wordt weer vertrekt en de moordpartij die daarop volgt. Want ik vind het niet heel duidelijk wie daar nu precies vermoord wordt, want even denk ik dat het Suzy is die zegt alweer weg te willen. Afijn, de volgende dag kristaliseert dat uit met de intrede in het bijzondere huis en kennismaking met personeel en leerlingen waarop het mysterie zich kan ontvouwen.

Maar dat valt tegen, dit keer is het niet onduidelijkheid wat de film parten speelt maar het feit dat er eigenlijk in de middenfase niet zo heel veel gebeurt. Er is sprake van wat geheimzinnigheid, een aantal vreemde dingen en verdwijnt op een gegeven moment Sara. Toch gebeurt er voor het gevoel erg weinig belangrijks tot aan de finale, maar wordt die finale wel weer grandioos opgebouwd. Ik kan dan ook niet anders zeggen dat het verhaal wel enigszins tegenvalt en eigenlijk ondergeschikt is aan sfeer en muziek. Want laat dat nu weer verrekt goed in elkaar zitten en eigenlijk hetgeen zijn dat de film naar een ander niveau tilt. Want wat een kleurrijk mozaïek van sfeer, dynamiek, dreiging en muziek weet Argento toch weer neer te zetten, het is bij tijd en wijlen op het kunstzinnige af en kan bij momenten bizar genoemd worden.

Grappig overigens nog de ontzettend jonge Udo Kier, onder de gamers beter bekend als Yuri. Verder heb ik alles wel zo'n beetje gezegd rond een film die een voorbeeld is qua sfeer en geluid ook al valt het verhaal een beetje tegen. Op dat vlak vind ik Tenebre en Phenomena net iets beter, toch ligt het allemaal dicht bij elkaar wat ook te zien is aan de cijfers. Maar goed, wie weet wat een herkijk kan doen.

Maar een woord voor nodig: supreme... Zo moet een (mystery) horror film gedaan worden!!!