Innocence (2004)

Voor Innocence heb ik Wikipedia maar eens geraadpleegd omdat ik wilde weten in hoeverre het verhaal van Frank Wedekind; Mine-Haha, or On the Bodily Education of Young Girls overeenkwam met deze film. Nu...er dus best veel overeenkomsten met het boek, echter mistte ik vooral de onderliggende erotische verleiding. Hij is er wel maar had wel wat pittiger gemogen. (zeker als je weet dat filmpartner in crime Gaspar Noé is) Nu is die seksuele lading aanwezig maar is te subtiel. Wat overblijft is de voortdurende dreiging van ‘iets’ maar die blijft steeds uit. Mede doordat een groot gedeelte van de film een aaneenschakeling is van beeldje na beeldje werd het soms een bloedloze bedoeling. Meisjes in witte rokjes die spelen of lopen, ze gaan zwemmen of doen aan ballet. En voor wat? Tja dat wordt aan de kijker overgelaten. Qua sfeer deed het me een beetje aan Picnic at Hanging Rock denken. Om waarschijnlijk nog meer serene rust in de film te krijgen werden we constant irritante onderbrekingen van bewegende beelden van insecten, kikkers, bomen of stromende riviertjes voorgeschoteld. De redding kwam door de mysterieuze sfeer en het puike werk van cameraman Benoît Debie en maken van deze film dan nog wel een aardige kijkervaring.

Évolution (2015) is een stuk boeiender. Dit is een aardige generale repetitie zullen we maar zeggen.

Het moet een metafoor zijn: het kwijtraken van de kinderlijke onschuld, ontluikende seksualiteit, de overgang naar jongvolwassenheid... zoiets (?). Dan nóg kan ik niet alles plaatsen, maar dat stoorde niet, hier mag best het een en ander door de toeschouwer zélf ingevuld worden.

Prachtige sfeervolle beelden, met toch een (licht) duistere ondertoon, zonder het waarom precies te kunnen duiden. De kinderen acteren stuk voor stuk erg overtuigend, en qua algehele sfeer ligt de vergelijking met Picnic at Hanging Rock enigszins voor de hand.

Ik vroeg me natuurlijk lange tijd af wat er áchter die muur zou zijn: een winters bos, met in de verte enkele geweerschoten en blaffende honden... niets bijzonders eigenlijk... bizar (godweet wat Spielberg hiervan gemaakt zou hebben ).

Misschien is het ommuurd, sprookjesachtig park wel een metafoor voor het oude Europa?

Nee, uiteindelijk kan ik er te weinig mee. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik geen liefhebber ben van kindacteurs en dan kom je hier erg slecht weg, met tientallen kinderen en nog geen handvol volwassenen. Het acteerwerk is niet best, want tja, kinderen (uiteraard zijn er goede kindacteurs, maar niet tig tegelijk).
De sterkte van de film zit hem in het mysterieuze. Waar kijken we naar? Waarom gebeurd wat er gebeurd, hoe is het tot stand gekomen, wat is het doel? Aan de ene kant frustrerend dat daar nul antwoord op komt, aan de andere kant de charme. Er is weinig verhaal hierdoor, meer een aaneenschakeling van scenes. Naar mijn idee wordt de helft van de film gevuld wordt met ballet- en zwemscenes. De beeldvorming is sterk, maar saaiheid ligt erg op de loer, mede door het trage tempo. Ergens in de verste dreigt een ongemakkelijke seksuele en/of obscure lading, maar die komt nooit naar voren. Wellicht is dit zo'n film waar ik een bak symboliek gemist heb.

heel apart de film wist heel goed op mijn emoties in te spelen en soms voelde ik boosheid ookal gebeurde er niet eens iets. En naar het einde toe snapte ik steeds meer waar de titel op slaat. Goede metafoor.

ik dacht vaak in de film "maar er is toch niks aan de hand er is toch niks" en toch voelde ik boosheid en emoties. Hetzelfde gevoel wanneer ik het nieuws lees en berichten zie die me somber maken of boos. Of als ik iets wil beschermen. Dus ja 4****

Mooi gefilmd drama/ mystery, dat misschien iets té subtiel blijft. Wel een film om nogmaals te zien, ik was de eerste viewing toch te veel bezig met plot. Als je dat loslaat valt er wellicht meer te ontdekken. Ik ben er nog niet uit of de keus om tussen de meisjes te switchen nou wel of niet werkt. Door bij Iris te blijven ondergaat de kijker haar ervaringen op dezelfde manier als het kind dat doet, van niet-begrijpen en enige weerstand tot meegaan en meedoen. Als dan opeens het perspectief verandert naar dat van Alice wordt dat verstoord. Het laatste segment met Bianca vond ik wel weer sterk.

Interessante regisseur wel, Hadzihalilovic, al maakt ze wel erg weinig films en werd de laatste, Earwig, nogal lauw ontvangen. Ze is wel schijnbaar bezig met een nieuw project met wederom Marion Cotillard.