Évolution (2015)

Ja, zeg hier maar iets verstandigs over. Het is niet in een categorie in te delen; ik zou zelfs niet kunnen beschrijven waar het precies om gaat. Maar ik heb er met een buitengewoon ongemakkelijk gevoel naar zitten kijken. Zoals destijds ook naar 'Innocence', maar dat is al weer een tijd geleden. Het is mijn categorie van 'verontrustende' films, wat de Engelsen zo mooi 'disturbing' noemen. Ik heb half scheefgezakt op de bank zitten kijken. Alsof ik tijdig wilde kunnen vluchten.

Heeft iemand dat eten gezien dat dat jochie moest eten? En hoe gezellig zijn kamertje was? Hij heeft niet één keer gelachen. Of geldt dat voor het leven van miljoenen kinderen?

Eerder versuffend dan mysterieus, ongemakkelijk en beklemmemd. Geforceerd wordt weinig stof uitgerekt tot een lange speelfilm. De bedoelde nare sfeer deed me niet veel en voelde te gemaakt aan. Het hele leven op het eiland kwam in zijn totaliteit ook ongeloofwaardig op me over. Wat overblijft is het mysterie van de herkomst van de bio-engineerde? dames met hun opmerkelijke wijze van voortplanten, vissige ogen en octopus achtige ringen waardoor ze doen denken aan zeemeerminnen, goede cinematografie met een aantal mooie close-up shots en lugubere scenes waarin vreemde embryo's en een rode zeester voorbij komen. Ik werd persoonlijk door dit alles nauwelijks geïntrigreerd en ben helaas niet de gecreëerde wereld in gezogen. Het is allemaal zo kaal en open gelaten voor interpretatie dat ik er gewoonweg niet meer door getriggerd werd. Er is thematisch en stillistisch gezien ongetwijfeld allemaal heel goed over nagedacht, maar het werkte niet genoeg. Zoals ik tijdens de film al een beetje voelde aankomen blijf je aan het einde zitten met heel veel onbeantwoorde vragen. Waarom gedragen de dames zich zo ongezellig? Wat is de reden van hun isolatie. Waarom zijn er geen oudere mannen op het eiland? Waarom het vieze eten? Wat is het systeem achter de reproductiemachine en wie controleert het? De eindscène gooit er vrolijk nog een paar vragen bovenop. Worden de jongetjes daar op een bepaalde leeftijd heen gestuurd om te werken? Je mag de antwoorden uiteraard allemaal lekker zelf gaan invullen, maar ik heb er geen zin in omdat ik me met een kluitje het riet in gestuurd voel. De vervelende tak van het genre mystery. Wat mij betreft onvoldoende voor een dikke voldoende.

Na 11 jaar weer een film van Hadzihalilovic. De vrouw van Noé.

Het thema komt weer een beetje op hetzelfde neer... al volgen we nu een groepje jongens van rond de 10 jaar. Nicolas woont samen met zijn moeder op een eiland en samen met vele andere leeftijdsgenootjes worden ze onder de hoede gehouden door volwassen vrouwen. Je weet in het begin al dat dit absoluut geen zuivere of betoverende zaak gaat worden. Nicolas brengt zijn dagen in verveling door, speelt met zijn vriendjes in de zee... en als hij iets fouts doet, is het weer tijd voor een genetisch onderzoek.

De film wordt met het moment meer steeds grimmiger en duisterder, en die volwassen vrouwen lijken ook steeds enger te worden. Spreken we hier over een sekte? Gezien dat ritueel op het strand. Wat ik echter wel opmerkte in deze film was een ijzersterke metafoor: Namelijk het feit dat kinderen in het hedendaagse leven door de instanties worden gebruikt als producten... met de nodige diagnoses erop volgt. Voornamelijk die bedriegelijke sympathie van die vrouwen vond ik er een mooi voorbeeld van... want die sympathie zorgt er voor dat ze aan het lijntje gehouden worden.

Echter, blijven er toch wel enkele dingen open: Hoe worden die jongetjes zwanger? Hoe komen die vrouwen aan die zuignappen op hun rug? Hoe zit dat nou met die zeester; is er echt daadwerkelijk een jongetje verdronken? Allemaal nog niet helemaal doorgekomen, maar dat stond de spanning zeker niet in de weg.

Want de sfeer is onderhuids en donker, maar blijft gelukkig wel ver uit de buurt van de suspensehorror die we al telkemalen in zowel Hollywood als Arthouse vorming hebben gezien.

En ja, dat einde... Schitterend! Tot na de aftiteling laten afspelen.

4,0*

Verontrustend, mm, ik weet niet, daarvoor vind ik het allemaal net iets te surrealistisch. De verschillende tinten groen ogen prachtig, net als de beelden die soms warm en aangenaam aanvoelen, sprookjesachtig bijna zoals het jongetje dat in het donker over het strand loopt en een lantaarn voor zich uithoudt. Stilistisch gezien deden bepaalde scènes me aan Das Weisse Band van Haneke denken; de aardige zuster wordt gespeeld door Roxane Duran, ook uit Das Weisse Band. Aparte ogen heeft die vrouw, lijkt wel een Madonna. Echt heel bijzonder is het verhaal verder niet, beetje schraal, maar je blijft gebiologeerd kijken.

Ik lees veel goede recensies over deze film. Ik zal denk ik een andere smaak hebben. Hahaha.

De acteurs hoefde niet bang te zijn om een zin te vergeten. Er werd amper gesproken. Normaal kan ik wel tegen films waar bijna niet in gepraat word maar hier had ik echt zoiets van, zeg nou iets!

Ik vind dit absoluut geen horrorfilm. Niks engs aan. Ook geen lugubere beelden. Weer eens wat anders. Hahaha!

Ik sluit me aan bij het stukje wat Handelaar schreef. Dat het zoiets is inderdaad.

Een vage film van begin tot eind. Halverwege de film verwachtte ik naar het eind toe meer duidelijkheid en uitleg over het 'hoe, wat en waarom' maar dat gebeurde niet. Keywords die de film het beste zouden kunnen omschrijven is 'jongens/zeesterren/amfibische vrouwen'. Probeer zelf maar hier een begrijpelijk verhaal van te breien. In de loop van de film had ik wel de indruk dat de producer de kijker zelf wilde laten nadenken over het verhaal. Maar ik bleef na afloop nog steeds met vragen zitten. Ondanks de mooie strand/zeescenes miste ik toch wat extra informatie. Teveel is ook niet goed want dat maakt een film zo voorspelbaar en niet zo interessant. Maar Evolution kon mij niet voldoende boeien, helaas.

Een mysterie waarin traagjes de puzzelstukjes met vooral veel beeld en weinig spraak aan de kijkerworden onthuld. Globaal gezien denk ik wel dat ik weet waarover het gaat maar uiteindelijk blijven er toch nog te veel vragen open aan het eind. Ook snapte ik het doel helemaal niet van het hele gebeuren. Ik kan er niet echt een cijfer aan geven, niet goed maar ook niet slecht. Goed voor een keer maar te vaag om het nog eens te proberen of langer bij te blijven stilstaan.

alexspyforever schreef : Een mysterie waarin traagjes de puzzelstukjes met vooral veel beeld en weinig spraak aan de kijkerworden onthuld. Globaal gezien denk ik wel dat ik weet waarover het gaat maar uiteindelijk blijven er toch nog te veel vragen open aan het eind. Ook snapte ik het doel helemaal niet van het hele gebeuren. Ik kan er niet echt een cijfer aan geven, niet goed maar ook niet slecht. Goed voor een keer maar te vaag om het nog eens te proberen of langer bij te blijven stilstaan. [/quote]

Eigenlijk mee eens, al heb ik nu een nogal meer negatieve kritische houding t.o.v. de film. Ik vraag me af waar heb ik naar gekeken.... Voor mij een vermoeiende zit met hier en daar wat mooie beelden, maar met een heel vaag verhaal dat interessant lijkt en uiteindelijk weinig betekent. Redelijk slaapverwekkend. Een sisser voor mij, 8 EUR naar de prullenmand. 3/10

Eigenlijk mee eens, al heb ik nu een nogal meer negatieve kritische houding t.o.v. de film. Ik vraag me af waar heb ik naar gekeken.... Voor mij een vermoeiende zit met hier en daar wat mooie beelden, maar met een heel vaag verhaal dat interessant lijkt en uiteindelijk weinig betekent. Redelijk slaapverwekkend. Een sisser voor mij, 8 EUR naar de prullenmand. 3/10 [/quote]

Probeer anders te verlappen aan Onderhond die houdt hier wel van denk ik

Beetje onduidelijk film, al had ik later wel in de gaten waar het zo een beetje om ging. Maar goed, je moet het leuk vinden.

Innocence beviel me prima, hier kon ik minder mee. Ging me te ver allemaal, te moeilijk en niet boeiend. Ik sluit me aan bij een aantal van de commentaren hier.

NB. Ik heb ‘m op Vitamine Cineville gezien waar de ondertiteling een halve minuut is vertraagd zodat je de tekst ziet van de scene daarvoor (en ik heb ondertiteling nodig want m’n Frans is niet best)… maar gelukkig wordt er weinig gesproken zodat ik dat euvel niet onoverkomelijk vond en ik niet denk heel veel te hebben gemist. De film is een mysterie en ik denk dat dat mysterie evengoed niet wordt opgelost als je de tekst wel goed kunt volgen.

Visueel is de film sowieso verbluffend mooi. Je wordt helemaal in een sprookjeswereld gezogen en dat komt mooi uit want het verhaaltje is in wezen ook een sprookje: al vrij snel wordt duidelijk dat de zonderlinge gemeenschap van vreemd uitziende jonge vrouwen die allemaal apart voor één jongen van ongeveer 12 jaar zorgen uit menselijke zeesterren bestaat en dat dat symbolisch verwijst naar het geheim of trauma van het volwassen worden: de jongens merken dat hun lichaam (en gevoelens) begint te veranderen waarbij die verandering en wat volwassenen doen nog een geheim voor hen is en dat de vrouwen ook fel proberen geheim te houden. Net zoals zeesterren slechts bij hun geboorte een metamorfose ondergaan en daarna sterven na nieuw leven te hebben gegeven, zo moeten ook deze jongens zelf een baby in hun buik laten groeien en dan sterven (of verdwijnen naar de gewone mensenwereld) voordat ze volwassen worden (wat hun tweede metamorfose zou zijn).

Al met al zit je de hele film af te kijken in afwachting van hoe die menselijke zeesterren nu precies hun voortplanting doen en zo, maar de film blijft bewust vaag (met ook nog een scene waarin de vrouwen ’s nachts een zeester vormen en seksueel kronkelen). De technische details doen er misschien ook niet toe, maar veel meer stelt de film ook niet voor in de plaats: we volgen gewoon de jongens die er langzaam achter komen dat er iets niet klopt met daarbij een dun liefdesverhaaltje want Nicolas wordt door z’n geliefde gered. De film blijft zo toch weinig meer dan een mooi plaatje en een interessant maar matig uitgewerkt idee.

Sober, maar sfeervol filmpje, kan dit wel appreciëren.

Taaie zit. Ik hou van mystery en dat krijg je hier dan ook zeker voorgeschoteld. Een tikje absurdisme erbij (al diezelfde moeders en jongetjes) is ook prima. Maar tráág. Als uiteindelijk duidelijk is met wat voor gekkigheid we te maken hebben, kudos voor de gedachte, pakt de film niet door maar blijft het doorpruttelen. Geen spanning, geen nieuwe invalshoeken, geen twists. Ik had bijzonder veel moeite mijn aandacht erbij te houden en dat gebeurd me niet vaak. De prachtige (onderwater)beelden kunnen de boel niet meer redden.

Deze film van Hadzihalilovic ligt al klaar vanaf het moment dat hij uitkwam, maar het kwam er maar niet van. Haar debuut Innocence (2004) is hetzelfde lot beschoren, die heb ik meermaals opgezet, maar er waren toch problemen met de ondertiteling. Een zeldzaamheid in huize Milton, maar ik kreeg ze niet snel genoeg opgelost naar mijn zin, dus die moet ik nog steeds zien. Aangezien die niet gekeken kan worden voor de lopende horror challenge (en de films los van elkaar staan), kijk ik nu tegen mijn gewoonte in de follow-up film eerst. #NOOCD!

Ik moet zeggen: Évolution is een uit-ste-ken-de kandidaat voor het door mijzelf aangeleverde thema: Art / Slow Burn / Elevated horror. Arty tot en met en bijzonder slow paced, dus het is iets voor de liefhebber. Misschien maak ik meer reclame door te melden dat de bevreemdende sfeer in dit horrordrama uitstekend is neergezet. Gelukkig maar, want het mysterieuze verhaal over deze groep jongens die met vrouwen op een afgelegen eiland woont, geeft de kijker niet altijd evenveel houvast als we misschien gewend zijn. Wat zijn dat voor behandelingen, en wat is precies het doel? Deze film slaagt er in ieder geval in je een groot gevoel van ongemakkelijkheid te bezorgen, iets waar haar man Gaspar Noé ook al zo bedreven in is, al is zijn aanpak veel directer.

Wie van een mooie geschoten slow burn artdrama met lichte horrortrekjes houdt, kan ik deze absoluut aanbevelen

4*

Geen eenvoudige film waarbij veel mystery aan te pas komt, maar de vele antwoorden achterwege blijven. Een slow burner ook met langgerekte scènes, maar wel met idyllische waterbeelden. Een sprookje bijna, sober en sfeervol. Een bijzonder verhaal met alleen maar jonge knapen en vrouwen op het eiland. Fascinerend vond ik het zeker, inhoudelijk daarentegen kon ik er minder mee. Toch zeker geboeid naar gekeken.

Jammer dat het verhaal niet beter werd uitgewerkt, maar tegelijkertijd behoudt de film op deze manier ook zijn magie. Interessant. Eentje die blijft ronddwalen in mijn gedachten.