Évolution (2015)

Prachtig! Navenant Innocence is ook de tweede Hadzihalilovic een enigmatisch tripje. Maar hoewel legio overeenkomsten toch ook genoeg verschillen. Evolution is toch een stuk wranger, explicieter, en grafischer. Derhalve ook net wat minder subtiel, het contrast tussen het lieflijke en de onderhuidse dreiging dat Innocence kenmerkte is hier wat minder aanwezig.

Verder voorzien van een resem aan wonderschone shots (Manuel Dacosse is een held) en een voortreffelijke soundtrack. Het is te hopen dat de volgende van deze regisseuse wat minder lang op zich laat wachten. Kan net niet tippen aan Innocence, maar evenwel indrukwekkend.4,0*.

Mooie beelden wel, met een toepasselijk kabbelend tempo. Horror kun je dit niet noemen, in dat geval valt hij meer in de categorie suspense. Echt angstaanjagend was het verder allemaal niet.

En dat was wat Innocence zo sterk maakte! Vond dat hier op veel stukken toch ontbreken (het middenstuk vond ik minder), al moet ik zeggen dat die onderhuidse ''drones'' die soms voorbij golfden het wel erg goed deden.

Toch haalt dit het niet bij Innocence. Wel een mooie interpretatie van de nachtmerrie(s) van Hadzihalilovic

81 minuten gefascineerd zitten kijken naar deze mysterieuze film die i.m.o. wel degelijk horrorelementen bevatte. Sommige scènes logen er niet om. Op visueel vlak niettemin zeer mooi allemaal, behalve dan datgene wat er op het etensbord lag om genuttigd worden. Wat een smerige troep! De onderwater scènes zijn daarentegen van grote schoonheid. En dan het einde! Ja, vele bezoekers bleven daarna nog even zitten om zich af te vragen van wat ze gezien hadden in deze film toch allemaal te betekenen had. Daar wordt in de film geen antwoord op gegeven. "Zoek het zelf maar uit" lijkt de regisseur te zeggen die ook het voortreffelijke maar net zo mysterieuze Innocence maakte. Wel, ik meen het antwoord op het mysterie te hebben. De laatste scène zegt mij in ieder geval meer dan genoeg.

4.0*

Zeer sterke film inderdaad, unheimisch van sfeer, fascinerend tot het einde. Maar waar heb ik nu naar gekeken?

Een soort gruwelsprookje misschien, opwellend uit het onderbewuste, een prepuberale jongenskoortsdroom, een brouwsel van onderdrukte angsten, fantasieën, en half- of onbegrepen zaken uit de wereld van volwassenen?

Er zit ook de suggestie van een initiatie in, een overgang naar een volgende levensfase, van oudsher ervaren als een hachelijk proces, dat verkeerd kan aflopen.

Hoe dat ook zij, in ieder geval ziet het er schitterend uit, met een aantal zeer sterke beelden. In de zee natuurlijk (symbool van het onbewuste bij uitstek), maar ook die kamer met dat raam; dat leek wel een schilderij.

Ondanks – maar anderszins misschien juist dankzij – het gebrek aan houvast dat het narratief biedt (we ‘weten’ eigenlijk nog minder dan Nicolas), slaagt Hadzihalilovic er in het spannend te houden, en ik vond het bij momenten zelfs aangrijpend. Ergens een snaartje geraakt kennelijk.

Ben nu wel benieuwd geworden naar dat fameuze Innocence.

Erg interessant weer. De opening onder water was alvast erg bijzonder, wat eigenlijk geldt voor alle waterbeelden. Erg minimale muzikale begeleiding, hoorde ik daar een Ondes Martenot? Ik zag Thomas Bloch op de aftiteling voorbijkomen, wat mijn vermoeden lijkt te bevestigen.

Verder een film die erg inzet op sfeer en weinig op het verhaal. De betekenis? Een initiatie zoals Ferdydurke hierboven suggeert? Is het een allegorie van het leven? Maar wat betekenen de laatste beelden dan? Of is het slechts een boze kinderdroom? Ik heb er geen antwoord op, en laat het maar over me heen gaan. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen hier wat mee kan, maar mij smaakte het erg goed.

Naast de zeebeelden was het hoogtepunt toch wel de vrouwenorgie, die er bizar uitzag. Verder viel de horror best mee; het is aanwezig, maar echt geen hele film lang. Toch een aantal beelden die twee oude vrouwtjes de zaal deed uitvluchten. Wel is de film erg donker, zowel letterlijk als figuurlijk. Veel donkere beelden in ieder geval, en dat ligt me niet altijd even goed.

Ik kan het toch niet laten om het vergelijk met de laatste films van echtgenoot Noé te trekken. Dat is duidelijk vernieuwender, maar minder constant van niveau. Évolution is niettemin erg interessant, en een erg aparte belevenis. 4*.

...meeslepende beelden, boeiend en fascinerend van begin tot eind !

Is er dan niemand wie een poging doet dit te verklaren? Ik hou ook van mysterie en ik heb vaak genoeg meegemaakt dat de clou dan toch teleurstellend is. Maar dat lijkt hier wel mee te vallen denk ik.

Oké, jongens ondergaan medische behandelingen en moeten medicijnen innemen. Aangezien er geen volwassen mannen op het geïsoleerde eiland zijn, vraag ik mij af hoe het dan zit met de voortplanting. Nou, door een manier te bedenken om jonge jongetjes een kind ter wereld te laten kunnen brengen? De vrouwen hebben zich afgesloten van de bewoonde wereld welke een soort van in de nabije toekomst is gezien het laatste shot van een industriële stad. En blijkbaar hebben de vrouwen een hele goede reden om daar weg te blijven. Maar kennelijk hebben ze nog steeds behoefte aan seks, dus houden ze een soort van orgies 's nachts op het strand. En wat zijn dan precies die soort zuignappen op hun rug? Geen flauw idee! Het enige wat ik nog wel echt wil weten is waarom de vrouwen zich hebben geïsoleerd.

Boeiende film, maar los van het gegeven dat het zeer intrigerend is, vond ik het niet altijd even geslaagd. De film duurt slechts 81 min, maar had perfect geweest voor een 45 min durende The Twilight Zone aflevering. Ik bedoel, ik hoef niet tot 4x toe uitgebreid te zien hoe de zee tegen de rotsen aanslaat. Om maar even een voorbeeldje te geven.

6,5/10

Intrigerende film, met mooie shots, weinig dialoog en een minimalistische soundtrack- waardoor de scene waarbij Stella Nicolas meevoert onder water onder stemmige ambient muziek dan ook meteen de aandacht trekt, een prachtige scene. Ook de opening vond ik sterk en de al genoemde orgie op het strand. Helaas zijn er van dat soort hoogtepunten te weinig. De operatiescenes waren nog best luguber, maar soms begon het wat te slepen. En verder was het de hele film raden naar wat ik zat te kijken. Nou houd ik op zich wel van films die weinig uitleggen, maar iets meer aanwijzingen waren hier toch geen overbodige luxe geweest.

Weer genieten.

De link met Innocence is duidelijk, maar toch is de film ook anders genoeg om op zichzelf te staan. Een perfecte tweede film voor Hadzihalilovic dus. Het heeft alleen wel even geduurd alvorens ze eindelijk met die tweede over de brug kwam.

Vooral duisterder en meer on the nose. Bij Innocence was het niet zo duidelijk waar het ongemakkelijke gevoel nu juist vandaan kwam, bij Evolution hoef je er niet ver achter te zoeken. Gelukkig wordt het wel erg sterk naar de oppervlakte gebracht, waardoor de film tov Innocence weinig intrige inboet.

Hadzihalilovic geeft nog steeds weinig prijs wat betreft de setting en context. Daar mag je weer zelf mee aan de slag. Het leidt tot een mysterieuze, duistere en wat ongemakkelijke film, een geweldige aanvulling op haar eerste. Nu hopen dat de derde niet zolang op zich laat wachten.

4.0* en een uitgebreide review

Eerder versuffend dan mysterieus, ongemakkelijk en beklemmemd. Geforceerd wordt weinig stof uitgerekt tot een lange speelfilm. De bedoelde nare sfeer deed me niet veel en voelde te gemaakt aan. Het hele leven op het eiland kwam in zijn totaliteit ook ongeloofwaardig op me over. Wat overblijft is het mysterie van de herkomst van de bio-engineerde? dames met hun opmerkelijke wijze van voortplanten, vissige ogen en octopus achtige ringen waardoor ze doen denken aan zeemeerminnen, goede cinematografie met een aantal mooie close-up shots en lugubere scenes waarin vreemde embryo's en een rode zeester voorbij komen. Ik werd persoonlijk door dit alles nauwelijks geïntrigreerd en ben helaas niet de gecreëerde wereld in gezogen. Het is allemaal zo kaal en open gelaten voor interpretatie dat ik er gewoonweg niet meer door getriggerd werd. Er is thematisch en stillistisch gezien ongetwijfeld allemaal heel goed over nagedacht, maar het werkte niet genoeg. Zoals ik tijdens de film al een beetje voelde aankomen blijf je aan het einde zitten met heel veel onbeantwoorde vragen. Waarom gedragen de dames zich zo ongezellig? Wat is de reden van hun isolatie. Waarom zijn er geen oudere mannen op het eiland? Waarom het vieze eten? Wat is het systeem achter de reproductiemachine en wie controleert het? De eindscène gooit er vrolijk nog een paar vragen bovenop. Worden de jongetjes daar op een bepaalde leeftijd heen gestuurd om te werken? Je mag de antwoorden uiteraard allemaal lekker zelf gaan invullen, maar ik heb er geen zin in omdat ik me met een kluitje het riet in gestuurd voel. De vervelende tak van het genre mystery. Wat mij betreft onvoldoende voor een dikke voldoende.

Na 11 jaar weer een film van Hadzihalilovic. De vrouw van Noé.

Het thema komt weer een beetje op hetzelfde neer... al volgen we nu een groepje jongens van rond de 10 jaar. Nicolas woont samen met zijn moeder op een eiland en samen met vele andere leeftijdsgenootjes worden ze onder de hoede gehouden door volwassen vrouwen. Je weet in het begin al dat dit absoluut geen zuivere of betoverende zaak gaat worden. Nicolas brengt zijn dagen in verveling door, speelt met zijn vriendjes in de zee... en als hij iets fouts doet, is het weer tijd voor een genetisch onderzoek.

De film wordt met het moment meer steeds grimmiger en duisterder, en die volwassen vrouwen lijken ook steeds enger te worden. Spreken we hier over een sekte? Gezien dat ritueel op het strand. Wat ik echter wel opmerkte in deze film was een ijzersterke metafoor: Namelijk het feit dat kinderen in het hedendaagse leven door de instanties worden gebruikt als producten... met de nodige diagnoses erop volgt. Voornamelijk die bedriegelijke sympathie van die vrouwen vond ik er een mooi voorbeeld van... want die sympathie zorgt er voor dat ze aan het lijntje gehouden worden.

Echter, blijven er toch wel enkele dingen open: Hoe worden die jongetjes zwanger? Hoe komen die vrouwen aan die zuignappen op hun rug? Hoe zit dat nou met die zeester; is er echt daadwerkelijk een jongetje verdronken? Allemaal nog niet helemaal doorgekomen, maar dat stond de spanning zeker niet in de weg.

Want de sfeer is onderhuids en donker, maar blijft gelukkig wel ver uit de buurt van de suspensehorror die we al telkemalen in zowel Hollywood als Arthouse vorming hebben gezien.

En ja, dat einde... Schitterend! Tot na de aftiteling laten afspelen.

4,0*

Ik lees veel goede recensies over deze film. Ik zal denk ik een andere smaak hebben. Hahaha.

De acteurs hoefde niet bang te zijn om een zin te vergeten. Er werd amper gesproken. Normaal kan ik wel tegen films waar bijna niet in gepraat word maar hier had ik echt zoiets van, zeg nou iets!

Ik vind dit absoluut geen horrorfilm. Niks engs aan. Ook geen lugubere beelden. Weer eens wat anders. Hahaha!

Ik sluit me aan bij het stukje wat Handelaar schreef. Dat het zoiets is inderdaad.

Een vage film van begin tot eind. Halverwege de film verwachtte ik naar het eind toe meer duidelijkheid en uitleg over het 'hoe, wat en waarom' maar dat gebeurde niet. Keywords die de film het beste zouden kunnen omschrijven is 'jongens/zeesterren/amfibische vrouwen'. Probeer zelf maar hier een begrijpelijk verhaal van te breien. In de loop van de film had ik wel de indruk dat de producer de kijker zelf wilde laten nadenken over het verhaal. Maar ik bleef na afloop nog steeds met vragen zitten. Ondanks de mooie strand/zeescenes miste ik toch wat extra informatie. Teveel is ook niet goed want dat maakt een film zo voorspelbaar en niet zo interessant. Maar Evolution kon mij niet voldoende boeien, helaas.

alexspyforever schreef : Een mysterie waarin traagjes de puzzelstukjes met vooral veel beeld en weinig spraak aan de kijkerworden onthuld. Globaal gezien denk ik wel dat ik weet waarover het gaat maar uiteindelijk blijven er toch nog te veel vragen open aan het eind. Ook snapte ik het doel helemaal niet van het hele gebeuren. Ik kan er niet echt een cijfer aan geven, niet goed maar ook niet slecht. Goed voor een keer maar te vaag om het nog eens te proberen of langer bij te blijven stilstaan. [/quote]

Eigenlijk mee eens, al heb ik nu een nogal meer negatieve kritische houding t.o.v. de film. Ik vraag me af waar heb ik naar gekeken.... Voor mij een vermoeiende zit met hier en daar wat mooie beelden, maar met een heel vaag verhaal dat interessant lijkt en uiteindelijk weinig betekent. Redelijk slaapverwekkend. Een sisser voor mij, 8 EUR naar de prullenmand. 3/10

NB. Ik heb ‘m op Vitamine Cineville gezien waar de ondertiteling een halve minuut is vertraagd zodat je de tekst ziet van de scene daarvoor (en ik heb ondertiteling nodig want m’n Frans is niet best)… maar gelukkig wordt er weinig gesproken zodat ik dat euvel niet onoverkomelijk vond en ik niet denk heel veel te hebben gemist. De film is een mysterie en ik denk dat dat mysterie evengoed niet wordt opgelost als je de tekst wel goed kunt volgen.

Visueel is de film sowieso verbluffend mooi. Je wordt helemaal in een sprookjeswereld gezogen en dat komt mooi uit want het verhaaltje is in wezen ook een sprookje: al vrij snel wordt duidelijk dat de zonderlinge gemeenschap van vreemd uitziende jonge vrouwen die allemaal apart voor één jongen van ongeveer 12 jaar zorgen uit menselijke zeesterren bestaat en dat dat symbolisch verwijst naar het geheim of trauma van het volwassen worden: de jongens merken dat hun lichaam (en gevoelens) begint te veranderen waarbij die verandering en wat volwassenen doen nog een geheim voor hen is en dat de vrouwen ook fel proberen geheim te houden. Net zoals zeesterren slechts bij hun geboorte een metamorfose ondergaan en daarna sterven na nieuw leven te hebben gegeven, zo moeten ook deze jongens zelf een baby in hun buik laten groeien en dan sterven (of verdwijnen naar de gewone mensenwereld) voordat ze volwassen worden (wat hun tweede metamorfose zou zijn).

Al met al zit je de hele film af te kijken in afwachting van hoe die menselijke zeesterren nu precies hun voortplanting doen en zo, maar de film blijft bewust vaag (met ook nog een scene waarin de vrouwen ’s nachts een zeester vormen en seksueel kronkelen). De technische details doen er misschien ook niet toe, maar veel meer stelt de film ook niet voor in de plaats: we volgen gewoon de jongens die er langzaam achter komen dat er iets niet klopt met daarbij een dun liefdesverhaaltje want Nicolas wordt door z’n geliefde gered. De film blijft zo toch weinig meer dan een mooi plaatje en een interessant maar matig uitgewerkt idee.

Sober, maar sfeervol filmpje, kan dit wel appreciëren.

Taaie zit. Ik hou van mystery en dat krijg je hier dan ook zeker voorgeschoteld. Een tikje absurdisme erbij (al diezelfde moeders en jongetjes) is ook prima. Maar tráág. Als uiteindelijk duidelijk is met wat voor gekkigheid we te maken hebben, kudos voor de gedachte, pakt de film niet door maar blijft het doorpruttelen. Geen spanning, geen nieuwe invalshoeken, geen twists. Ik had bijzonder veel moeite mijn aandacht erbij te houden en dat gebeurd me niet vaak. De prachtige (onderwater)beelden kunnen de boel niet meer redden.

Deze film van Hadzihalilovic ligt al klaar vanaf het moment dat hij uitkwam, maar het kwam er maar niet van. Haar debuut Innocence (2004) is hetzelfde lot beschoren, die heb ik meermaals opgezet, maar er waren toch problemen met de ondertiteling. Een zeldzaamheid in huize Milton, maar ik kreeg ze niet snel genoeg opgelost naar mijn zin, dus die moet ik nog steeds zien. Aangezien die niet gekeken kan worden voor de lopende horror challenge (en de films los van elkaar staan), kijk ik nu tegen mijn gewoonte in de follow-up film eerst. #NOOCD!

Ik moet zeggen: Évolution is een uit-ste-ken-de kandidaat voor het door mijzelf aangeleverde thema: Art / Slow Burn / Elevated horror. Arty tot en met en bijzonder slow paced, dus het is iets voor de liefhebber. Misschien maak ik meer reclame door te melden dat de bevreemdende sfeer in dit horrordrama uitstekend is neergezet. Gelukkig maar, want het mysterieuze verhaal over deze groep jongens die met vrouwen op een afgelegen eiland woont, geeft de kijker niet altijd evenveel houvast als we misschien gewend zijn. Wat zijn dat voor behandelingen, en wat is precies het doel? Deze film slaagt er in ieder geval in je een groot gevoel van ongemakkelijkheid te bezorgen, iets waar haar man Gaspar Noé ook al zo bedreven in is, al is zijn aanpak veel directer.

Wie van een mooie geschoten slow burn artdrama met lichte horrortrekjes houdt, kan ik deze absoluut aanbevelen

4*

Geen eenvoudige film waarbij veel mystery aan te pas komt, maar de vele antwoorden achterwege blijven. Een slow burner ook met langgerekte scènes, maar wel met idyllische waterbeelden. Een sprookje bijna, sober en sfeervol. Een bijzonder verhaal met alleen maar jonge knapen en vrouwen op het eiland. Fascinerend vond ik het zeker, inhoudelijk daarentegen kon ik er minder mee. Toch zeker geboeid naar gekeken.

Jammer dat het verhaal niet beter werd uitgewerkt, maar tegelijkertijd behoudt de film op deze manier ook zijn magie. Interessant. Eentje die blijft ronddwalen in mijn gedachten.