Innocence (2004)

Schitterende poster.

Deze draait op IFFR. Was een fikse tegenvaller voor de animefans

Ik lees heel verschillende dingen over deze film. In ieder geval schijnt de film stilistisch erg bijzonder te zijn, de inhoud schijnt nogal wat discussie op te roepen en over de kwaliteit van het plot is "men" het al helemaal niet eens. De jury van San Sebastian heeft de film in ieder geval beloond met de prijs voor beste nieuwe regisseur. Ik ben wel geïnteresseerd geraakt.

Verder schijnt de regisseuse de levenspartner van Gaspar Noé te zijn, voor wat dat waard is.

Joepie, ik mag als eerste stemmen. FANTASTISCH mooie, dromerige film, die zijn titel volledig waarmaakt. Eeuwig kind zijn heeft nog nooit zo aantrekkelijk geleken. Later meer.

Het is altijd goed om te zien dat er films zijn met een echte eigen stijl. Innocence is er zo één en dat is meteen haar grootste pluspunt. Met een stevig fundament van suspense en surrealisme weet deze film op een eigen manier een wereld te creëren die behoorlijk scary aanvoelt.

Innocence voelt aan als een droom... en dat is lekker.

De film begint met de aftiteling.

Uiterst vreemde en intrigerende film die (inderdaad Tovenaar) adembenemende magische beelden oplevert.

Het verhaal is net zo geheimzinnig en metaforisch als Le Temps du Loup. Geconserveerde tijdloze kostschool afgeschermd van een dreigende en verleidelijke omgeving. 4*

Jammergenoeg kwam ik tot de conclusie na het zien van deze film dat ik kennelijk zo gewend ben aan een plot dat ik aan deze film een onbevredigd gevoel over hield. Toch zijn de beelden, maar ook het (in hoever het er is) verhaal ontzettend de moeite waard. Inderdaad dromerig, poetisch en nogal spooky (terwijl er niks engs gebeurd). Je kunt ook een hoop symboliek erin terugvinden, of zelf erbij verzinnen, maar het is toch vrij lastig dat dan uiteindelijk ook te laten kloppen. Mij is het nog niet gelukt en ik wil graag nog even horen wat de regisseur er allemaal mee bedoelt heeft.. (vast een boel)

Jeej, ik mag weer dwarsligger zijn

Met verbazing las ik in recensies vergelijkingen met David Lynch en ook hier blijkt men lovend, maar zelf kon ik er nauwelijks iets mee. Al die opzichtige metaforen (een rups dat een vlindertje wordt.. oeaah) liggen er hartstikke dik bovenop en de doelloosheid van het plot werkte voor mij in dit geval niet.

2* voor de mooie lampjes in het bos en hier en daar wat aardige muziek. Misschien maar eens herzien

Wat gezegd is: Magisch, dromerig, fascinerend meeslepend. Wat een goed gebrachte film zeg: hoge consistentie, mooie montage. Een verademing direct na ''Appleseed'' ( ) op het AFFF. Het gemiddelde van deze film was wel een stuk lager dan van ''Appleseed'' daar. Is wel te begrijpen. Heeft ook samenhang met de discussie over de kwaliteit van het plot. Ik zeg: erg goed plot. 4,5*

Welk plot? Wat was het plot dan?

Ik zie de plot hier als simpelweg de uiteenvouwing van de film.

In het eerste half uur wordt bijvoorbeeld de gesystematiseerdheid van het kamp duidelijk gemaakt en lijkt het net alsof de kleine meisjes wonderwel autonoom leven. De vraag wat voor werk ze doen wordt opgeroepen, dan doen de leraressen intrede. Leuk gedaan is ook dat de gymlerares die de jonge meisjes lelijke rupsen noemt zelf duidelijk veel rondere vormen heeft. Af en toe komen er wat scénes met de leraressen apart, hierdoor wordt meer inzicht verschaft in de toekomst van de meisjes.

Tussen de onschuldige, vrolijke manier waarop alles in banen is geleid door, wordt duidelijk dat de meisjeslevens bekneld zijn, de vluchtpogingen laten dit onder andere zien. Er worden heel wat dingen op sterke wijze vaag gelaten, een paar voorbeelden: waarom moet het oudste meisje als enige gescheiden worden voor slaaptijd? hebben de vrouwen van de oudere generaties ook als jonge meisjes in het kamp gezeten en geprobeerd te ontsnappen? Zowieso wordt de kijker net zo geïsoleerd van de buitenwereld als de meisjes, hoe zit de situatie nu precies in elkaar, daar zit de kijker een beetje mee opgescheept en dat is goed gecreëerd.

Het verhaal is niet direct realistisch (doodskist etc.) en met wat symboliek. In de vaaggelaten elementen, het surrealisme, de symboliek, mooie shots en het blijdschap/drama contrast zal wel onder andere de Lynch-vergelijking gezocht worden denk ik Goodfella; maar ook ik ervaarde geen Lynch invloeden tijdens het kijken hoor. Wellicht alleen de stilstaande shots van het riool (mooi gedaan ook).

De overloop van de scénes vond ik erg mooi, montage om van te smullen. Goedgekozen muziek vond ik ook. De film zit mijns inziens strak in elkaar dus: goed uitgedacht, origineel en speelt lekker in op de gevoelens van (sommige) kijkers.

Innocence is een unieke trip. Het was bijna creepy te beseffen dat ik deze trip al eens gemaakt heb.

Ik doe het niet vaak, films vergelijken, maar hier kan het moeilijk anders. Ik zag Innocence al eerder, niet in filmformaat maar verspreid over 13 aflevering, geen live action maar anime. ABe (bekend van Lain en Texhnolyze) maakte tussendoor nog een reeks genaamd Haibane Renmei.

Om hier even wat vergelijkingen op te sommen:
* Groep meisjes - groep engeltjes.
* wordt geboren in doodskist - geboren in ei
* lintjes - halo
* je mag het domein niet af - je mag het domein niet af
* Omgeven door een muur - omgeven door een muur
* oudste leden mogen weg - als je 'volwassen' bent mag je weg
* onlogisch creepy sfeertje - onlogisch creepy sfeertje
* meisje ontsnapt via bos tijdens de winter - engeltje probeert via bos tijdens winter te ontsnappen
* geen jongens - all girl commune en all boy commune
En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan ook. Ik ga hier niet gooien met woorden als 'rip-off', maar ergens moet er toch een zekere zelfde bron geweest zijn.

Innocence was voor mij dus niet nieuw, maar een geweldige herkenningstocht. Hadzihalilovic's sterke punt is dat ze tijdens de volledige lengte van de film een sfeer van onbehouden weet op te wekken. Ergens is er iets loos, en zelfs tijdens de zonnige scenes in het bos besef je dat als kijker. Net dit contrast maakt de film dat extra beetje "uniek".

Verder visueel erg mooi, met erg leuke touches en enkele erg knap gefilmde scenes (het in de lucht tollen, de waterscenes, de grotten), en ook (misschien ook vooral) de soundtrack is subliem. Lieflijke liedjes maar onder vele scenes ook vaak een duister, ondergronds gerommel. Het acteerwerk van de meisjes is goed genoeg, Cotillard steeds een streling voor het oog .

Film verdient een dikke 4*. Wie deze film goed vindt moet ook zeker Haibane Renmei maar een keertje kijken. Volwassen en erg mooie anime, die veel gelijkenissen vertoont met deze film. Persoonlijk vind ik de reeks iets beter, maar Innocence is een geweldig staaltje cinema. Eerste van de nieuwe lading 'films waar ik wat van verwacht', en stelt zeker niet teleur.

Volgens IMDB hoeven we voorlopig helaas niets te verwachten van Lucile Hadzihalilovic en haar eega Gaspar Noé. Jammer, want zij zijn wel de toonaangevende mensen van de anti-mainstream Franse cinema. 'Innocence' is zoals jullie Belgen zeggen 'beklijvend'. Maakte op mij nog meer indruk dan 'Irreversible'. Onterecht weinig aandacht gekregen hier.

Alhoewel...in dit interview vertelt ze dat haar volgende film een horrorfilm zal zijn, afspelend in een ziekenhuis.

'Innoncence' is net als Dario Argento's Suspiria gebaseerd op de symbolische novelle: Mine-Haha, oder: über die körperliche erziehung der jungen mädchen van Frank Wedekind, die in zijn tijd als provocateur en pornograaf maar ook als onheilsprofeet te boek stond.

In fact, Dario Argento apparently based Suspiria very loosely on the same short story by Wedekind. I didn’t know it when I was shooting my film and I didn’t really have Suspiria in mind. But I discovered cinema at the age of 13 with Dario Argento’s films and their very sober eroticism.

- Lucile Hadzihalilovic. Hier meer .

Precies, een zeer unieke trip. Wat een prachtige en overdonderende film is dit. Als een hallucinatie heb ik hiernaar zitten kijken. Ik had al hoge verwachting bij de film, na het zien van de prachtige poster. Niet dat ik wist wat ik precies kon gaan verwachten. De film is een sprookje, of beter gezegd, een nachtmerrie.

Ik keek deze film op mijn laptop, wat ik normaal gesproken niet snel zal doen. Ik wou eigenlijk alleen even de film ‘doorkijken’, door wat scènes zappen, gewoon uit nieuwsgierigheid. Maar toen ik de film bij het begin aanzette, werd ik gelijk gegrepen door een 'brommend' geluid. Hierdoor werd ik werkelijk in de film gezogen.

Het geluid komt de hele film door terug, als een trein die door een tunnel raast. Een naar gevoel in mijn buik, niet wetend wat dit nou precies is.
Werkelijk prachtig.

Dit is echt een bijzondere film, juist omdat de nachtmerrie eigenlijk in je eigen hoofd afspeelt. Er wordt niks echt gruwelijks op je netvlies geprojecteerd, maar toch voel je het. De film speelt met je gedachten, als een nachtmerrie/droom eigenlijk.

En dan de prachtige shots van borrelend water die steeds terugkomen. Man man, kippenvel. Dan heb ik het niet eens over het einde, waar een paar meisjes de bewoonde wereld betreden. Zo surrealistisch kan de echte wereld zijn.

Ik weet niet precies of Lucile Hadzihalilovic een negatief wereld beeld heeft, of een positief. Ik weet ook niet waarom en hoe de meisjes daar belandden, ook weet ik niet wie er naar ze komt kijken. Ik weet eigenlijk heel weinig over de film, alleen dat ik weer eens diep geraakt ben. Cinema blijft me steeds weer verwonderen. Dat geprojecteerde beelden me zo aan kunnen grijpen, blijft onvoorstelbaar.

In de extra's op de dvd vertelt Lucile Hadzihalilovic dat ze zich voor sommige scenes (de straatlantaarns in het bos bv) heeft laten inspireren door René Magritte.

De Belgische surrealist. Kan me hierbij wel iets voorstellen, alhoewel ik de twee toch als totaal anders zie. Waar Magritte nog letterlijk 'droomwerelden' schept, laat Lucile het meer in de sfeer naar boven komen. Juist het suggestieve trekt mij zo aan. Wat ik toch erg mis bij Magritte, en ook gelijk bij een Dali.

Misschien dat we er allebei een andere definitie van 'suggestief' op nahouden, maar als Magritte en Dali niet suggestief zijn, dan weet ik het niet meer.

Ik zie in Dali's en Magritte's schilderijen letterlijk eilanden zweven, hoofden omgekeerd op lichamen geplakt, klokken uitgedropen over stoelen hangen etc. Dit is toch behoorlijk letterlijk, en niet echt suggestief ? Er wordt niet de suggestie gewekt dat er iets aan de hand is, maar letterlijk getoond. Of heb ik nu een totaal verkeerde opvatting van het begrip 'suggestief'?

Ik zou surrealisme en suggestief vooral niet met elkaar verwarren, Dali en Margritte zijn niet bepaald suggestief. (op het letterlijke visuele vlak dan) Dat ze een sur-realistische wereld "tonen" is een ander verhaal.

Volgens mij ben ik het met je eens, John

In die schilderijen (stroming) wordt er inderdaad geen reëele werkelijkheid geschapen waarachter een mysterie gesuggereerd wordt, maar droombeelden waarin vaak heel alledaagse dingen voorkomen (een pijp, een appel ect...) en die juist daarom een heel suggestieve onderbewuste connotatie hebben.

Maar dit zijn inderdaad twee verschillende vormen van suggestief. In 'Innocence' wordt in elk geval gebruik gemaakt van Magritte-achtige beeldtaal met sterk suggestieve werking.

Net de DVD binnen, prachtige uitgave van Artificial Eye. Was me wel weer een rip uit het lijf, maar zo nu en dan mag dat best. Vooral voor zo een film.

Nog even terug op Redlop, ik begrijp je punt. Alleen voor mij is het erg moeilijk om de twee (Lucile en Magritte) bij elkaar te zien. Magritte's werk trekt mij gewoon niet. Ik kan me goed voorstellen dat dit surrealisme en zijn beeldtaal een inspiratie bron is, vooral voor een surrealistische sfeerschepping.

Heb zin in een herkijk, wat een film...

Dat verzon ik niet maar Magritte wordt door Lucille dus zelf genoemd op de dvd, maar dat was wel duidelijk toch?

Overigens moet deze afbeelding haast model hebben gestaan voor de allerlaatste scene, waarin de meisjes een soort tijdreis maken naar een...laten we zeggen...minder idyllische omgeving.

Waarna de vraag weer rijst : door welk onderdeel van Margritte heeft Lucille zich laten inspireren ? Hoeveel invloed had die inspiratie op het huidige resultaat, en loopt die inspiratie gelijk met wat andere mensen als "de core" van Margritte zien ?

Een mooi voorbeeld blijft Tsukamoto, die naar eigen zeggen geïnpireerd werd door de belichting van Kurosawa. Moet je eens Tetsuo naast een Ikiru leggen, en kijken wat daar van overblijft

Heb je misschien een link naar het interview, waar Lucille wat meer informatie geeft of zo ?

Nee, want het interview staat op de DVD en tijdens die uitspraak krijg je het beeld van die lantaarns in het bos te zien. In dit interview wordt Magritte wel genoemd.

Ik snap heel goed dat jij dit niet verzint. En kan me ook goed voorstellen dat Lucile dit als inspiratie bron heeft gezien. De uitwerking is alleen in mijn ogen gewoon totaal anders, precies zoals ik eerder ook al zei.

Het schilderij van Magritte wat jij hierboven laat zien, is misschien wel te vergelijken met het einde van Innocence. Alhoewel het hier natuurlijk weer op een andere manier uitgewerkt is.

Ik denk dat Lucile doormiddel van het verloop van het verhaal, ook het auditieve, een surrealistische sfeer creëert, waar Magritte deze sfeer in een beeld probeert te scheppen.

Dit heeft natuurlijk voor een groot deel met het medium te maken. Ik val denk ik meer voor de lange hypnotiserende versie van Lucille.

Ik snap dat het een inspiratiebron is geweest voor Lucille, ik snap ook dat het met elkaar te vergelijken is (vooral conceptueel), maar het blijft een andere uitwerking, en dat is voor mij in dit geval erg belangrijk.

En dan nog, hoe belangrijk is inspiratie voor de kijker? Het is misschien net dat ene gevoel wat Lucile van Magritte's werk kreeg wat haar trok, en dus was het voor haar een belangrijke inspiratiebron. Iedereen heeft inspiratie bronnen, maar die zijn maar tot op zekere hoogte belangrijk voor de kijker (wel interessant in sommige gevallen ).

(Wat me nu te binnen schiet, is dat in The Taste of Tea wel voor precies dezelfde beeldende uitwerking van een trein uit een object, in dit geval een hoofd, wordt gekozen )

Dat heeft uiteraard met het medium te maken. Ik denk dat symbolische schilders als Magritte niet zozeer een inspiratiebron zijn geweest, maar haar hebben geholpen om haar interpretatie van het verhaal van Wedekind de gewenste surrealistische zeggingskracht te geven.

Deze film gisteravond gezien. Het is een cinematografisch hoogstandje en aan de commentatoren hier te zien nogal een dingetje voor connaisseurs De film vond ik niet bijster ingewikkeld, roept echter wel verschrikkelijk veel vragen op en die worden maar mondjesmaat beantwoord. Wanneer je een afgerond volledig ingevuld plot niet noodzakelijk vindt en films ook als een kunststukje an sich kunt zien is dit eerder een goed dan een slecht punt.

Om even terug te komen op de cinematografie. Ik vond het echt een verschrikkelijk sprookjesachtige, quasi gothische maar eerder surrealistische setting waarin deze film zich afspeelt. De muziek is meeslepend, de film zuigt je op en laat je niet meer los.

Aan een ieder die niet per sé door een plot bevredigd moet worden, beveel ik Innocence van harte aan.

4*

Dank u