Innocence (2004)

Na de vele goede berichten die ik over deze film las dacht ik laat ik hem ook maar eens huren, Tot mijn spijt. In het begin leek het allemaal erg veelbelovend en de beelden waren erg mooi..maar als ik bij een film na het eerste half uur in slaap val terwijl dat niet uit vermoeidheid is, is er voor mij bij de film toch iets mis. Het verhaal was ontzettend traag en zelfs daar heb ik toch niet altijd problemen mee. Maar deze film kon me totaal niet boeien en dan houden de mooie beelden me zelfs niet wakker 1,5*

Enorm saaie film.

In het begin had ik nog het idee dat het wat kon worden, maar dat idee was al snel verdwenen.

Het verhaal is echt saai, er gebeurd gewoon echt niks.

Op een paar mooie natuurbeelden na vond ik het echt bagger.

1*

Opvallend stille, maar mooie film. De fotografie in Innocence is om van te snoepen, als was over elk afzonderlijk beeld urenlang nagedacht alvorens het op film werd vastgelegd. Het sfeertje is redelijk benauwend en zorgt in die zin voor een constant aanwezige dreiging, hoewel er in wezen niets is dat deze dreiging verantwoordt. Vele mensen zullen het vage einde als een domper zien, maar in essentie zorgt de onwetendheid ervoor dat je je deze film lang blijft herinneren. Ik heb hem gezien, genoten van de beelden, me vragen gesteld bij het langdradige verloop en me in eerste instantie geërgerd aan het nietszeggende einde. Het leuke is echter wel dat je zelf mag nadenken en de betekenis naar aanleiding van je eigen interpretatie mag invullen. En verder dan een metafoor voor "door pedofielen ontvoerde kinderen die aan hun situatie willen ontsnappen door op geestelijk niveau een andere (fantasie)wereld te creëren" kom ik niet...

Fascinerend, dat is het woord voor deze film. Want kijk je nou eigenlijk naar? Een groep meisjes afgesloten van de buitenwereld, maar de vragen hoe, wat en waarom worden vrijwel in het midden gelaten. De film ontwikkelt zich heel sterk. Steeds een stukje verder, eerst de meisjes, dan een stukje later de introductie van de leraren, de directrice. De film wordt pas echt sterk met het theater, zo'n rood doek als een soort afsluiting van de wereld en het moment waarop de meisjes naar de echte wereld gaan. Het hele gebeuren is voor mij dan ook een grote metafoor, maar waarvoor precies weet ik niet. Ik zei het al, het is gewoon fascinerend. 4*

Zelden een film gezien die in het eerste half uur zo veel vragen bij de kijker kan oproepen. Hoewel je geen antwoord krijgt op alle vragen, is dat toch de charme van de film. Eigen intrepetatie is hierbij ook noodzaak.

Visueel is de film van hoog niveau en bezit het echt een eigen sfeer. Problemen had ik vooral met het tempo van de film. Vooral het middendeel is traag, en voegt eigenlijk maar weinig toe aan het verhaal.

Vreselijke film, had hier toch echt meer van verwacht maar bleek uiteindelijk de deceptie van het jaar (tot nu toe).

Wat in eerste instantie mysterieus en geheimzinnig begint blijk al snel te verzanden in oersaaie, vervelende en inhoudsloze mooifilmerij. Ja, er zitten best leuke plaatjes in maar dat is voor mij nooit voldoende om een film goed te vinden als de rest gewoon niet deugt. Ik heb deze film echt met veel moeite uitgezeten.

De Suske en Wiske symboliek over onschuldige meisjes in witte jurkjes die van rups in vlinder veranderen kwam me echt de neus uit. Het dieptepunt was wel het fallussymbool op het einde (een spuitend fontijn als er voor het eerst een jongen in beeld komt ). Zowieso heeft deze film over kinderlijke onschuld nogal wat vreemde semi-erotische scenes met kleine meisjes.
De rare ongefundeerde zijsprongetjes over de leraressen, de directrice, de meisjes die ontsnappen of verdrinken gaan echt nergens over en worden nergens lekker uitgewerkt zodoende weten ze niks zinnigs of inhoudelijks toe te voegen. Ja, om het mysterie in stand te houden maar dat is een argument wat voor mij niet werkt.

1* voor Innocence meer kan ik er echt niet aan kwijt.

Ik zag dit ooit bij de uodates staan, en klikte erop. Plot sprak me aan, maar het was vooral ook de poster die mijn interesse wekte, simpelweg vanwege de letters en dat groene. Deze film bleef dus altijd zodanig in mijn geheugen zitten, als die ene film met die interessante, wel heel erg groene poster, met vooral gotische letters.

Ja dan komt er eens een tijd dat je zoiets toch eens gaat kijken he.

Even in de sfeer komen. Orgineel begin, dus dat is al goed.

Dan heb ik een tijdje t idee dat het een gemiddelde film gaat worden. Zeer mooi gefilmt, maar wat braaf, wat onschuldig (whats in a name) en er gebeuren niet echt dingen die me zwaar boeien. Toch zorgt de manier van filmen ervor dat er een bepaalde sfeer hangt, die er ook steeds meer komt. Mysterieus, mystiek, nietseggend. Je weet niet precies hoe alles in elkaar steekt en ik wil dat persee weten. Nou, vergeet het maar, zo steekt de film dus niet in elkaar. Eigenlijk is dat maar goed ook, want dat houdt het wel erg boeiend. Het in het duister tasten, is voor een groot deel sfeerverhogend.

Op het eind krijg je dan wel even het idee dat er digen wat duidelijker worden. Ook zitten er een paar van de mooiste scenes van de film. Echt duidelijk, word het echter nooit en dat is ook wel de kracht.

Aparte film, die vooral zijn kracht haalt uit kracht en de kijker een nietszegend gevoel geven. Knap gedaan uiteindelijk, al had ik er in het begin ni=og niet veel vertrouwen in. 4*

Heerlijk mooie ingetogen film die erg sprookjesachtig aandoet en een effectieve onderhuidse spanning teweeg brengt.

De symboliek druipt er van af en de setting is om van te smullen. Prachtig gefilmd door de altijd geweldige Debie.

4,5*

Ik was vooral benieuwd geworden naar deze film omdat ik gehoord had dat hij zou lijken op het prachtige Picnic at Hanging Rock. Ik zie inderdaad een duidelijke link, al verschillen de films uiteindelijk toch wel veel van elkaar. De overeenkomst zit hem natuurlijk in het opwekken van onderhuidse en overklaarbare spanning op een meisjeskostschool. Beide films proberen absoluut niet hun raadsels te verklaren en geven slechts kleine hints.

Innocence is nog gestileerder dan Picnic at Hanging Rock, maar toch vond ik Weirs film net iets beter, mede doordat de locatie mij wat meer intrigeerde, maar ook omdat het mij toch iets duidelijker was wat Weir nou met zijn film wilde bereiken (wat overigens niets met het oplossen van raadsels of het weghalen van mysterie te maken heeft).

Daarmee wil ik verder geen afbreuk doen aan Innocence, wat ik een goede film vond. De sfeer is prachtig en de meeste scènes werken gewoon. Ik vond met name het einde toch wel knap uitgevoerd. Minder goede stukken waren er ook, zoals de geslaagde ontsnapping van Alice. Ik had toch liever het gevoel gehouden dat ontsnappen uit deze wereld compleet onmogelijk was.

De film gaat me net te lang door en houdt me net iets te veel op afstand om er een echt geweldige score aan te kunnen geven, maar ik vond hem toch de moeite waard.
3,5*

Ik sluit me daarbij aan. De film heeft een erg mysterieus sfeertje met zeer fraaie beelden waardoor je geboeid blijft kijken. Toch bleef ik voor mijn gevoel met iets teveel vragen achter.

Zeer bijzondere film. Ik heb hem nu enkele dagen kunnen laten bezinken en kom tot de conclusie dat er geen antwoorden zijn, tenminste niet voor mij.

Waarom komen de meisjes in een doodskist aan? Zijn ze in de echte wereld overleden en nog niet klaar voor het hiernamaals? Zodra ze de juiste opvoeding hebben gehad mogen ze wellicht van hun rust genieten en gaan ze naar de hemel? (just a thought)

Waarom wordt Bianca elke avond apart genomen en wat gebeurt er? "Don't resist" zegt iemand tegen haar. Het kan natuurlijk dat ze gewoon een inenting krijgt tegen kinderziektes, maar als kijker denk je meteen het ergste.

Waarom moeten de meisjes op een bepaalde leeftijd meedoen aan een optreden met uitsluitend mannelijk publiek? (Dat denk ik tenminste, het is erg donker) Zijn dat pedofielen? Die gedachte krijg je natuurlijk automatisch als je de minderjarige meisjes ziet dartelen over het toneel, en als een man in het publiek naar een meisje roept dat ze de mooiste van allemaal is.

Eigenlijk ben je als kijker één van de meisjes, die ook niet weten wat er met hen gebeurt, of waarom ze daar zijn en moeten blijven. Gehoorzaamheid zorgt ervoor dat je uiteindelijk weg mag. De enige volwassenen die daar waren zijn vroeger waarschijnlijk allemaal een keer ongehoorzaam geweest waardoor ze tot het einde van hun dagen op het "internaat" zullen moeten blijven.

Hoewel er geen touw aan vast te knopen is, vond ik het wel mooi, mysterieus, en zeer bijzonder. Verhoeven gebruikte in zijn recensie de term "prachtig zwevende schilderij". Dat vind ik de juiste benaming voor de film.

‘Innocence’ is zeker weten de vreemdste film die ik de afgelopen tijd gezien heb. Hoe meer men namelijk doordringt in de film, hoe verder men van zijn essentie lijkt af te dwalen. Waarover gaat dit in se, wat wil de regisseuze eigenlijk zeggen? Genoeg voer voor filosofische bespiegelingen, dat staat vast. Echter, ook meer concreet rijzen er genoeg vragen: wat is er zo wreed aan die buitenwereld dat kinderen (moeten) worden opgesloten ‘entre les murs’ (als we filmisch actueel willen blijven ), en voor welke perverselingen voeren de meisjes telkens weer hun dans uit?

Lucile Hadzihalilovic is uiterst schaars met informatie, maar dat houdt de film juist gaande. De kijker is constant bezig met het verwerken van nieuwe aangrijpingspunten, en probeert door alle losse puzzelstukjes heen het groter geheel te zien. Dat is mij hoegenaamd niet gelukt, maar daarin gaat voor mij alles behalve frustratie schuil. Hadzihalilovic heeft immers een ietwat sober, doch ontzettend charmant esthetisch palet waarmee ze de kijker zo af en toe weet te verbluffen. Subtiele lichtinval of onverwachte cameravoering, meer heeft ze niet nodig om ogenblikkelijk van een vrolijk naar een obscuur register over te schakelen.

‘Innocence’ is bovenal een interessante film, en verdient daarom alleen al een bovengemiddelde quotering. Ik ga nu hier en daar wat lezen en deze dan later nog eens herzien, want hier valt vast heel veel uit te puren. Benieuwd of ik de volgende keer ook met open mond naar de aftiteling mag zitten kijken.

3,25*

Onheilspellende trip in een feeëriek gefilmd decor met een rake climax! 4,5*

Meermaals omschreven als een filmische trip en een mystieke ervaring in een al even mystieke en al dan niet fictieve wereld, stelt 'Innocence' mateloos teleur. Niet alleen weet deze prent zelden te bezweren in zijn melange van kinderlijke onschuld, maagdelijk wit en seksuele toespelingen, hij haalt nergens het niveau van het superieure 'Picnic at Hanging Rock'. Een zekere steriliteit en een zelden gezien gebrek aan tempo zijn de voornaamste dooddoeners. En dat uiteindelijk ten nadele van de nochthans opvallende visuele kwaliteiten, die op deze manier niet voldoende tot uiting kunnen komen.

2*

Gisteravond voor de tweede keer bekeken, en verhoogd naar de maximale 5 sterren.

Genoten vanaf het moment dat de camera uit het kletterende water opreist (Noé?) en de kijker rondleidt door een van de mooiste filmlocaties ooit, totdat hij weer in de fontein verdwijnd. Zowel het beeld als het verhaal is weer terug bij af, er is enkel een cyclus voorbij. Eigenlijk ben ik nu nog steeds aan het nagenieten, en verklaringen te zoeken voor alle mysteries.

De meeste vragen heb ik inmiddels mijn eigen opvatting voor. Enkele blijven spelen. Deze vraag is al eerder voorbij gekomen: Er vertrokken aan het einde 5 meisjes met de trein, dit kan niet als er op de helft al een meisje met een blauw lintje is meegegaan met de directrice. Dat er in het theater maar 4 van de 5 meisjes vleugeltjes dragen is een mogelijke verklaring, maar dit vond ik al zo mooi passen bij het begin. Toen zei de danslerares immers, dat het doel van het internaat was de rupsjes (kleine meisjes) tot vlinders om te vormen, maar dit niet bij iedereen zou lukken. Ook roepen de doodskist en de trein vragen op, en dan voornamelijk de trein. Waar staat dit symbool voor?

De film is bijzonder stijlvol en zeer rustig geschoten. Het is een verademing om te zien hoe Hadzihalilovic speelt met licht, hiernaast krijgt de kijker rustig de tijd om na te denken en te filosoferen over wat hij ziet, en vooral over wat hij niet ziet. De opbouw in oneindige cyclussen doet mij denken aan mijn tijd op de basisschool, alles komt en gaat. Of toch niet? Enkele verhalen, voorwerpen en personen schijnen als een rode draad door de cyclussen heen te lopen. Dit terwijl de meesten het waarschijnlijk met iets anders zullen associëren.

Ik hoop nog wat van Hadzihalilovic te zien te krijgen, wat het is een van de beste regisseuses. 5* en een stijging van 2 plaatsen in de top 10.

Toch wel een moeilijke film om te beoordelen, heb hem vannacht laat, of vroeg nog even aangezet, om even een beetje van de sfeer te proeven. Ik zou hem vandaag dan wel helemaal gaan kijken. Ik moest deze film wel even een dagje na laten zinderen om tot mijn beoordeling te komen, en hij blijft erg goed hangen, en je gaat er ook echt verder over nadenken. Uiteindelijk ben ik tot een cijfer gekomen waar ik heel tevreden over ben.

Mij is een beetje hetzelfde gebeurd als met danuz, wel al op 5 maart 2006 geschreven, ik werd ook meteen gegrepen door die onheilspellende en mysterieuze brom die er in het begin inzit. Ik zat er gewoon meteen lekker in, en heb hem dan ook in één ruk uitgekeken. En toen was het half 5 's ochtends. Heerlijk om zo'n film midden in de nacht te bekijken. Zoals gezegd kwam ik er doordat gebrom meteen in. Dan begint het pas echt. Een meisje komt in een doodskist aan, en daar begint al meteen een grote mysterie. Dit is niet anders in het verloop van de film. Over alles wat er zich in de film afspeelt wordt mysterieus gedaan. De kijker moet zelf een beetje uitpuzzelen wat er allemaal gaande is binnen in deze prachtige sprookjesachtige omgeving. Symbool staat de onschuld, ook goed in beeld geplaatst door de witte jurkjes die de meisjes aanhebben. De film bestaat uit vele verschillende lagen, en ik denk dat ik het mysterie rondom het hele intenaat zo'n beetje al ontrafeld heb. Al zal een herziening nog moeten uitwijzen of ik niet wat clue's gemist heb, wat ongetwijfeld wel het geval zal zijn. De film deed me af en toe ook wat denken aan The Wicker Man.

Visueel ziet het er allemaal prachtig uit. De groenrijke sprookjesachtige bossen zien er erg mooi uit. Het zwevende camerawerk versterkt dit alleen maar. De ene mooie shot na de andere worden we op getrakteerd. Een mooi voorbeeld hiervan is als de meisjes aan het spelen zijn en de camera er doorheen zweeft , een van de mooiste shots die ik ooit heb gezien. Ook buiten de bossen ziet het er fraai uit. De film kent tevens een hele mooie score, alleen jammer dat deze erg weinig wordt gebruikt. De soundtrack is ook om van te smullen. Het gebrom heb ik al genoemd, maar ook in de bossen is dit heel mooi met de bijgeluiden van kikkers, krekels, vogels, bladeren, de watervallen en dergelijke. Het acteerwerk is ook zeer goed.

Audio/visueel vaak overdonderend, maar ook het verhaal is dus erg goed, en laat meer dan genoeg ruimte over om je gedachten er op los te laten. ook zeker een film die lekker blijft hangen.
Ik had eerst 3.5 sterren in gedachten, maar na een dag door laten zinderen had ik de film daarmee tekort gedaan. Ook 4 sterren rechtvaardigde het niet echt meer, voor eventueel de volle bak wil ik hem eerst nog herzien.

Een prachtig en erg boeiend sprookje.

4.5*

Na twintig minuten zo slaapverwekkend, daardoor ook tien minuten moeten missen. Wandelende, huppelende meisjes die net zo weinig weten als wij, maar wij hebben al levenservaring en wij weten al hoe verrot de buitenwereld is. Kan kan je wel gaan gissen wat zich daarbuiten allemaal afspeelt, ik zou zeggen, sla de krant maar open of kijk naar een film die concreter is. Een schilderij heeft meer expressie...

Puzzelstukjes aangeven die je zelf mag gaan invullen zonder resultaat boeit me niks.

1,5* voor de sfeer die helaas ging vervelen.

Edit: Toch een 2.0*

Hoewel het plot mij helemaal niet zo aansprak en ik de regisseuse absoluut niet kende, stond deze film wel al een tijdje op m'n "nog te zien"-lijstje. Dit kwam doordat Benoît Debie hier achter de camera stond en deze beste man had mij al een paar aangenaam verrast.

Vanaf de eerste seconden, trakteerde hij ons hier dan ook op een paar heel mooie beelden. Verder door in de film, wordt het steeds een beetje minder. Zo nu en dan passeren er nog eens knap geschoten beelden, maar het wordt allemaal zo saai in beeld gebracht dat het me eigenlijk niet meer zoveel kon schelen. Best jammer, maar ik zat blijkbaar met verkeerde verwachtingen te kijken. Ik verwachtte immers camerawerk dat in de lijn van zijn samenwerkingen met Du Welz of Noé geplaatst kon worden. Dan kan Innocence nog het best als een koude douche omschreven worden.

Ook het verhaaltje en/of de vertelmethode liet me volstrekt koud. Termen als poëtisch, sprookje etc. passeren hier nogal vaak de revue. Ik zie hier echter niet meer in dan een pretentieus artyfarty filmpje, inclusief seksuele - en soms nogal perverse - toespelingen. Symboliek overstijgt daarbij ook zelden het niveau van een tienjarige.

Waar Innocence wel met met vlag en wimpel in geslaagd is, is het overbrengen van een unheimische sfeer. Continu leek het of er ergens een dreiging van uitkwam. Terwijl we eigenlijk enkel kleine meisjes, witte rokjes, haarlintjes en balletlessen te zien krijgen, maar telkens werden deze beelden voorzien van een brommende, onheilspellende geluidsband. Knap, maar niet voor twee uur.

1,5*

Tjonge jonge wat een lange zit was dit zeg. Het begon allemaal nog wel aardig met de meisjes en al de verschillende gekleurde lintjes in hun haar, maar dat werd al snel langdradig. Op het moment dat het bos wordt ingelopen dacht ik dat de film echt zou gaan beginnen, maar helaas gebeurt er ook dan vrij weinig. Probleem is dan ook dat het verhaal op een gegeven moment mij niet meer boeide. Daarnaast heeft de film mij ook vrij weinig meer te bieden. Visueel wordt zo nu en dan wel wat geprobeerd, maar echt heel mooi wordt het nergens. Verder miste ik de mysterieuze sfeer, die het wel probeert uit te stralen, maar op mij op de een of andere manier ook taal niet overkwam. Nee dan zie ik veel liever een Picnic at Hanging Rock, war deze film ook wel eens mee wordt vergeleken en die wel uitstekend dat mysterieuze uitstraalt. Ik was dan ook blij toen de film afgelopen was, maar dat moge wel duidelijk zijn.

1,0*

Inmiddels gezien, en inderdaad, de film doet erg aan Haibane Renmei denken, waarbij het pleit uiteindelijk wat mij betreft in het voordeel van de laatste valt, omdat er in die serie meer existentiële vragen gesteld worden, iets wat ik altijd wel interessant vind.

Ik had bij deze film niet echt veel met de personages, terwijl ol bij de serie er meer in werd gezogen, maar daar wil ik deze film niet op afrekenen, in een film heb je minder tijd om je verbonden te gaan voelen met de personages. Al met al was de film een mooie trip. 4*

Deze film vandaag weer eens herzien en i.t.t. Nomak heb ik wel kunnen genieten van deze film. Deze film heb ik net zoals de vorige keer ervaren als puur poëzie met een geweldige symboliek. De rups die een vlinder wordt en de meisjes die als vlinders op het laatst een dansje op de bühne uitvoeren zeggen alles waar het in deze film om gaat. Meer hoeft er niet verklaard te worden. Het verleden van de meisjes en waarom de meisjes in een doodskist in het internaat beland zijn doen voor mij totaal niet ter zake. Met realisme heeft deze film nu eenmaal niets te maken. Om van deze film te kunnen genieten moet je open kunnen staan voor het mysterieuze. Ik had daar nu ook bij herziening geen enkele moeite mee. Eventuele vragen die deze film bij mij oproept vul ik zelf in. Dat hoeft de regisseur voor mij niet te doen. Ik heb deze film in ieder geval ervaren als een schitterende film die gezien de nog al helaas negatieve reacties niet voor iedereen weggelegd is.

Waardering; verhoogd naar 4,5*

Innocence

Aparte film met klasse. Vooral camerawerk-klasse. Dat is ook waarom ik er naar kon blijven kijken en hij zelfs nog wel langer had mogen duren. Bepaalde aspecten aan het verhaal konden mij niet zo interesseren. Ballet kan best mooi zijn, maar eigenlijk kunnen alleen de echte toppers bij mij imponeren. Wat dat betreft had het ballet gebeuren wel wat ingekort mogen worden. Er hangt een bevremend sfeertje aldoor de film.

3.5*. Opvallend dat zoveel mensen de film te traag vonden, ik vond dat naast het camerawerk zo'n beetje het sterkste punt.

Redelijk.

Prachtig geschoten film die me veel te lang duurde. Het verhaal is vaag en eigenlijk puur symbolisch. Op zich is dat niet negatief, maar ik kon er in dit geval niet zo veel mee. De lange speelduur deed daar nog een schepje bovenop.

Verhaaltechnisch dus niet zo aan mij besteed. Creatief en visueel gezien vind ik het juist een behoorlijk sterke film. 6/10*

Geweldig staaltje sfeercinema.

Innocence is, naast twee kortfilms, de enige full-length die Lucile Hadzilhalilovic voorlopig op haar naam heeft staan. En hoewel de invloed die ze heeft op het werk van haar man, de befaamde regisseur Gaspar Noé (Innocence, Enter The Void), ongetwijfeld zeer groot is mag dat zeker jammerlijk genoemd worden. Want wat je ook vindt van Innocence, het talent van de regisseuse staat buiten kijf.

De zesjarige Iris ontwaakt in een kist, ergens in een kamer op een reusachtig domein. Er staan vier andere meisjes rond haar, allemaal in witte jurkjes en kleurrijke haarbandjes. Ze blijkt in een soort school terecht te komen te zijn, waar in vijf panden telkens vijf meisjes wonen, tussen de 6 en de 12 jaar, waarvan de leeftijdshiërarchie wordt aangeduid met hun kleur van haarband (rood voor de jongste van de vijf, paars voor de oudste). De enige andere bewoners zijn een lerares biologie, een lerares ballet en enkele huishoudsters. Iris sluit een hechte vriendschap met haar groepsleidster Bianca, die elke avond mysterieus verdwijnt en daar niks over mag zeggen.

Grote kracht van de film is het tempo, in combinatie met de sfeer. Zelden heb ik een film zo weten teren op enkel maar de sfeer die opgeroepen wordt. De film slaagt erin om de kijker bijna twee uur lang, hoewel er eigenlijk amper wat gebeurd, een fel knagend gevoel van onbehagen te geven. Woorden als 'ongemakkelijk' en 'onheilspellend' kwamen constant terug in mijn gedachten. Het tempo ligt, U weze gewaarschuwd, vrij laag. De licht geniale Benoït Debie krijgt uitgebreid de kans om te schitteren met grandioos camerawerk en geweldige belichting. Ook de soundtrack draagt in grote mate bij tot de sfeerschepping. Op het eerste gehoor zijn het aangename, bijna lieflijke deuntjes, maar constant schuilt er een adder onder het gras in de vorm van dreigende achtergrondgeluiden of vage ambient.

Het is na afloop nogal onduidelijk waar de veelvuldige symboliek nu net naartoe leidt. Er wordt veel gesuggereerd, zoals de transformatie van klein meisje naar (jong)volwassenheid of zelfs pedofilie. Het moet trouwens gezegd dat Hadzihalilovic de controverse niet schuwt. Het is een beetje ongemakkelijk richting cast en crew, maar de film zou gezien kunnen worden als een pedofiele fantasie. De meisjes huppelen constant rond in korte jurkjes of balletpakjes, en zelfs een full frontal naaktshot van een van de actrices wordt niet geschuwd. Om mensen toch een beetje gerust te stellen vond ik het persoonlijk wel altijd bijdrage tot het kunstzinnige in de film. Mijn excuses dat ik in herhaling val maar men weze gewaarschuwd, alweer.

Om af te ronden: ik was heel erg onder de indruk van deze film. Stijlvol in beeld gebracht, enorm sferisch, genoeg morele en filosofische suggesties en goed opbouwend naar een verbluffend eindshot.

Dikke 4*

Erg bijzondere en ook erg aparte film, dat blijkbaar gemaakt is door de echtgenote van Gasper Noé. Daar is ook min of meer genoeg van terug te vinden in deze film. Aan het plot te lezen en het idee zou er een gewoon zoet sprookje uit kunnen filtreren dat nog vrij onschuldig is, maar het gaat toch nog wel een stukje verder en dat heeft me toch wel een behoorlijke indruk op me weten te maken.

We bevinden ons dus in een... tja, wat kan je het noemen? Wereld? Bos? Andere Werkelijkheid? Droom? Fantasie? Dat wereldje is om te beginnen al erg gelikt en kunstachtig neergezet en trekt al meteen alle aandacht. Het is niets meer dan een groot stuk bos (moest hier en daar een klein beetje denken aan The Village overigens) afgesloten van de werkelijkheid, waar zich een weeshuis bevind met meisjes van tussen de 6 en 12 jaar. De groep krijgt een nieuweling, de 6 jarige Iris die uit een doodskist stapt en zo, eigenlijk onverwachts en ongepland deel uitmaakt van het domein waar ze zich bevinden. De oudste van het groepje is Bianca, die ook automatisch de opzichster is. Iris begrijpt er in het begin allemaal nog maar weinig van maar wat wel duidelijk is is dat ze niks te maken mag hebben met de buitenwereld en ook uitsluitend onderdeel is van het sprookjeswereld.

Verder doelt deze film ook meer op het levenskijk van de groep kleine meisjes en hoe ze zich vermannen in het bos. Ze spelen wat, springen touwtje, proberen zich te vermaken en worden elke dag bijgebracht op het schooltje door de strenge leraressen. Iris begrijpt het allemaal nog steeds niet en vraagt zich van alles af: Wat doet ze hier? Hoe is ze hier gekomen? Hoe is het buiten het bos en wat doet Bianca 's nachts eigenlijk? Weet zij meer over de echte werkelijkheid? Het theorie van dit verhaal is waarschijnlijk dat de kinderen beschermt worden voor alle ellende en risico's in de buitenwereld, maar ik kan het ook mis hebben. Die scene met die ondergrondse naar de werkelijkheid was ook erg sterk.

Om even terug te komen op het sprookjeswereld, wat ik gewoon schitterend en bizar vond geschoten. Vooral die bospad met die lantaarns die aan die takken hangen is erg bijzonder. En zoals ik al zei: In principe is dit nog een relatief onschuldig verhaal die ook nog vrij onschuldig verloopt, maar het sfeertje dat in deze film gecreëerd is lijkt weer precies het tegenovergestelde te zijn. Het sfeer is namelijk erg donker en umheimlich en word regelmatig vergezeld met duistere Ambient drones en dreigende klanken. Je kan idd duidelijk zien dat het van de vrouw van Noe is. De meisjes speelde overigens ook allemaal erg sterk voor hun leeftijd.

Voor de rest een erg sterke kunstige en vooral donker sprookje. Jammer dat Hazihaliovitz hierna niks meer heeft gemaakt.

4,0*

Eindelijk gezien, stelde absoluut niet teleur.

Innocence is, bovenal, een werkelijk betoverende ervaring. Op rustige, serene wijze kabbelt de film op zijn dooie akkertje voort, uiteindelijk ontaardend in een voyante, sterke climax. Gaandeweg wordt je getrakteerd op het ene visuele hoogstandje na de ander, te danken aan Debie uiteraard. Al is de ravissante Cotillard eigenlijk ook al een visueel hoogstandje an sich.

Naast het ogenschijnlijk lieflijke ondertoontje, is er sprake van dreiging; een zekere onderhuidse spanning. Dát is tevens één van de elementen waardoor Innocence zo mateloos intrigeert, Hadzihalilovic slaagt er wonderwel in de film een bepaalde mystiek mee te geven, die nagenoeg nergens ook maar een beetje weg dreigt te ebben. De soundtrack accentueert dat op excellente wijze.

Met, tenslotte, erg frappante symboliek. De subliem gekozen titel spreekt eigenlijk al boekdelen. Enkele, marginale minpuntjes liggen bij bepaalde zijpaadjes die er terloops ingeslagen worden (ontsnapping Alice), maar als puntje bij paaltje komt doen die weinig af aan de magische ervaring die Innocence is. Solide 4,0*, unieke film.

Aparte film. Op de voorgrond onschuldig, maar met een steeds dreigende en obscure achtergrond. Ik vond het eingelijk wel een subtiele horror eerlijk gezegd. Ik was dan ook niet verbaasd toen ik hier las dat de film een verfilming is van Mine-Haha, oder: über die körperliche erziehung der jungen mädchen. Ik had er nooit van gehoord, maar met wikipedia kom je een stuk verder met het begrijpen van de achterliggende gedachte van de film. Ook het lot van het meisje dat vlucht wordt duidelijk, het boek heeft het kennelijk over twee doden onder de meisjes. Dat Suspiria op hetzelfde boek is gebaseerd bevestigt die horror-onderlaag van het verhaal.

Alleen het begin en het einde van de film kan ik maar niet plaatsen. Ook het boek begint kennelijk met een meisje dat in een doodskist aankomt, maar wat wordt daar dan mee bedoeld? Is het alleen om te choqueren? Of symbolisch, en zoja wat moeten we daaruit opmaken? Het einde vond ik even onduidelijk, meisjes die jarenlang tegen hun wil worden vastgehouden, in een plaats waar ook volwassenen niet weg kunnen komen en doden zijn gevallen, laat men opeens vrij?

Visueel aardig, bizar en met een subtiele creepy sfeer, maar wel een film die de kijker met vragen achterlaat. Qua score twijfel ik tussen de 2,5* en de 3,5*, 3* dan maar.

Een film met toch wel zeer verdeelde meningen. Innocence is vooral een sfeerfilm met mooie beelden en veel symboliek. Op zich niets mis mee, maar als het teveel leunt op de invulling van de kijker, kan het goed zijn dat die niet weet wat er mee aan te vangen. Ik miste wel die ene hint op het einde om met een open einde de kijker alvast op weg te helpen. Nu is het wel héél symbolisch en blijf ik toch wel op m'n honger zitten. Langs de andere kant creëert de maker van de film wel een mysterieus wereldje dat je boeiend kan laten zitten met de vraag 'wat steekt hier achter?'. Ik ben niet echt een liefhebber van films die enkel op sfeer en mysterie leunen, maar deze is wel mooi gemaakt.

Zeer fijne herziening.

Heeft eigenlijk nog maar weinig ingeboet tov de eerste keer dat ik de film zag. Het blijft een moeilijk grijpbare, mysterieuze film die vooral laat zien en niet zozeer interpreteert. Dat wordt aan de kijker overgelaten, waardoor eventuele verklaring ook vaak meer over de kijker zeggen dan over de film zelf.

Visueel blijft het sterk, maar dat mag je ook wel verwachten van Debie. Soundtrack is eveneens erg sfeervol en het acteerwerk draagt ook bij aan de sfeer, al vermoed ik dat niet iedereen even blij zal zijn met de soms wat houterige meisjes.

Het invloedenspel bij deze film blijft echter wel wat een vreemd verhaal. Gebaseerd op Mine-haha, maar wie ooit Haibane Renmei gezien heeft kan de parallellen maar moeilijk negeren. Die serie haalde echter de mosterd bij Hard-boiled Wonderland. Maar beiden staan toch ook vooral op zichzelf, waardoor de ene nooit op een kopie lijkt van de andere.

4.0* en een uitgebreide review

Voor Innocence heb ik Wikipedia maar eens geraadpleegd omdat ik wilde weten in hoeverre het verhaal van Frank Wedekind; Mine-Haha, or On the Bodily Education of Young Girls overeenkwam met deze film. Nu...er dus best veel overeenkomsten met het boek, echter mistte ik vooral de onderliggende erotische verleiding. Hij is er wel maar had wel wat pittiger gemogen. (zeker als je weet dat filmpartner in crime Gaspar Noé is) Nu is die seksuele lading aanwezig maar is te subtiel. Wat overblijft is de voortdurende dreiging van ‘iets’ maar die blijft steeds uit. Mede doordat een groot gedeelte van de film een aaneenschakeling is van beeldje na beeldje werd het soms een bloedloze bedoeling. Meisjes in witte rokjes die spelen of lopen, ze gaan zwemmen of doen aan ballet. En voor wat? Tja dat wordt aan de kijker overgelaten. Qua sfeer deed het me een beetje aan Picnic at Hanging Rock denken. Om waarschijnlijk nog meer serene rust in de film te krijgen werden we constant irritante onderbrekingen van bewegende beelden van insecten, kikkers, bomen of stromende riviertjes voorgeschoteld. De redding kwam door de mysterieuze sfeer en het puike werk van cameraman Benoît Debie en maken van deze film dan nog wel een aardige kijkervaring.

Het moet een metafoor zijn: het kwijtraken van de kinderlijke onschuld, ontluikende seksualiteit, de overgang naar jongvolwassenheid... zoiets (?). Dan nóg kan ik niet alles plaatsen, maar dat stoorde niet, hier mag best het een en ander door de toeschouwer zélf ingevuld worden.

Prachtige sfeervolle beelden, met toch een (licht) duistere ondertoon, zonder het waarom precies te kunnen duiden. De kinderen acteren stuk voor stuk erg overtuigend, en qua algehele sfeer ligt de vergelijking met Picnic at Hanging Rock enigszins voor de hand.

Ik vroeg me natuurlijk lange tijd af wat er áchter die muur zou zijn: een winters bos, met in de verte enkele geweerschoten en blaffende honden... niets bijzonders eigenlijk... bizar (godweet wat Spielberg hiervan gemaakt zou hebben ).

Nee, uiteindelijk kan ik er te weinig mee. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik geen liefhebber ben van kindacteurs en dan kom je hier erg slecht weg, met tientallen kinderen en nog geen handvol volwassenen. Het acteerwerk is niet best, want tja, kinderen (uiteraard zijn er goede kindacteurs, maar niet tig tegelijk).
De sterkte van de film zit hem in het mysterieuze. Waar kijken we naar? Waarom gebeurd wat er gebeurd, hoe is het tot stand gekomen, wat is het doel? Aan de ene kant frustrerend dat daar nul antwoord op komt, aan de andere kant de charme. Er is weinig verhaal hierdoor, meer een aaneenschakeling van scenes. Naar mijn idee wordt de helft van de film gevuld wordt met ballet- en zwemscenes. De beeldvorming is sterk, maar saaiheid ligt erg op de loer, mede door het trage tempo. Ergens in de verste dreigt een ongemakkelijke seksuele en/of obscure lading, maar die komt nooit naar voren. Wellicht is dit zo'n film waar ik een bak symboliek gemist heb.