Meningen

Ik vond hem zo slecht niet. Het verhaal was best boeiend en de ramp zelf werd aardig neergezet. Wel met B acteurs enzo, maar zeker niet slecht.

3*

Mweh, niet echt indrukwekkend ook al sprak het thema me wel aan. Maar de uitwerking is wat saai en oninteressant. De beelden van de besneeuwde landschappen zijn mooi, maar echt goed camerawerk is er ook weer niet. En heel eerlijk, ik kreeg ook nooit het gevoel dat de mannen echt zwaar hebben moeten lijden, ondanks dat ze in een totaal verlaten gebied in barre weersomstandigheden waren. Een film als The Revenant is op dat gebied echt vele malen beter.

2,5*

Aardige film dat eigenlijk alles goed doet behalve mij echt weten te boeien, maar dat ligt vooral aan het onderwerp. Basketbal, Nike en Michael Jordan boeien me niet zo, maar toch is het best goed getoond hoe dit proces zich af heeft gespeeld. De leukste scène vond ik nog wel het harde onderhandelen van de moeder van Jordan met Nike om de best mogelijke deal eruit te halen. Verder is er een prima cast aanwezig en komen de jaren 80 hier met beeld en muziek goed naar voren. Heb je meer dan ik met dit onderwerp, dan snap ik een hogere score. Voor mij is het voldoende, that's it.

3*

Get off my plane!

Gister eens een keertje herzien. Dit was nou een film die ik vroeger regelmatig op tv keek vanwege de actie en een stoere Harrison Ford. Tegenwoordig maakt de film wat minder indruk. Het is allemaal wat voorspelbaar en ongeloofwaardig en vooral veel te pro-Amerika. Amerika is goed, Amerika doet alles goed en Amerika faalt niet. Daar komt het op neer. Blergh. Maar als je door die onzin heen prikt dan is het nog best een vermakelijke actiefilm dat zich sowieso op een gave locatie afspeelt: Air Force One. Dat is toch wel een machtig vliegtuig zeg! Naast Ford doet Gary Oldman het ook prima als kaper. De film duurt wel te lang. Typisch een verhaaltje wat in 90 minuten gestopt had moeten worden. Ik verlaag mijn cijfer wel met een halfje, maar het is nu nog wel 3* waard.

Als je in een paar dagen beide Airplane films opnieuw bekijkt, dan valt het enorme kwaliteitsverschil direct op. Ondanks dat het grotendeels dezelfde cast is (helaas zonder Leslie Nielsen, wel een groot gemis) zit er bij de tweede film wel een nieuwe regisseur die zeker niet dat niveau van de voorganger haalt. Airplane 2 is verhaaltechnisch een kopietje en ook een hoop grappen zijn hier gerecycled, niet heel sterk. Nou hoeft dat allemaal nog geen probleem te zijn als het vervolg net zo grappig was, maar dat is het dus niet.

De dialogen zijn veel minder leuk geschreven, de achtergrondhumor valt tegen en de situaties flauwer. Niet dat er niks te lachen valt, door een spervuur aan grappen zit er af en toe wel wat geslaagds bij, maar het is gewoon allemaal minder. Men neemt hier vooral sci-fi op de hak, waarbij de nodige films nagedaan worden, met 2001: A Space Odyssey voorop. Dat is nog best leuk gedaan, maar het blijft wel wat oppervlakkig.

Kleine voldoende, meer niet.

3* (was 3,5*)

Looks like I picked the wrong week to quit sniffing glue.

Volgens mijn Moviemeter data heb ik Airplane voor het laatst eind 2009 gezien, dus het werd tijd dat er eens een nieuwe kijkbeurt zou volgen van een van mijn favoriete komedie. Het is zó lastig om een echt leuke komedie af te leveren, helemaal in het spoof-genre die zeker begin deze eeuw overstroomde met vreselijk ongrappige films, bijna allemaal eindigend op ''Movie''. Scary Movie 1 was leuk, maar daarna volgde 10 jaar lang veel ellende. Dan verlang je toch terug naar de tijd van Brooks, Zucker en Abrahams die echt grappige films af wisten te leveren zonder dat daar steeds poep en plashumor voor nodig was. Ik ga dan ook de komende tijd diverse klassiekers uit dit genre nog eens weer opzetten, zoals de Airplane films, maar ook Top Secret en de Hot Shots films.

Ik heb ook nu weer enorm genoten van Airplane. Ja, niet elke grap is even geslaagd, maar de film vuurt er zoveel op je af (zowel in dialoog als op de achtergrond) dat ik geregeld weer hardop zat te lachen. Zeker als grote held Leslie Nielsen erbij komt wordt het echt wel geestig, maar ook Ted Striker is gewoon een prima hoofdpersoon waar ik genoeg lol om heb gehad. De film kent zoveel quotes die ook al jarenlang online een hit zijn zoals de 'don't call me Shirley'' kreet, maar ik vind ook de vele beeldgrappen gewoon heerlijk, zoals dat vliegtuig uit Israël met een baard of de non met een kindermagazine en een kind met een nonnenblad. En zo'n scène dat het halve vliegtuig die vrouw mept was ook briljant. En de gitaar spelende stewardess en...nouja, mijn punt is wel duidelijk. Vaak gelachen. Een hoop grappen zouden tegenwoordig met al die hypergevoelige sneeuwvlokjesfiguren niet meer kunnen, maar gelukkig zijn films tijdloos.

4* blijven staan

Zoals mijn gebruikersnaam hier al wel aangeeft ben ik een Ajax supporter. Ik kan me de periode waarin deze docu zich afspeelt nog wel aardig herinneren, wat een dramatische tijd was dit. Dapper dat Ajax hier toestemming gaf om het te filmen, want zoveel leuke dingen maakt Ajax in de docu niet mee. Wel jammer dat het cijfer op MovieMeter erg laag ligt, waarschijnlijk door vele users die een vette onvoldoende geven omdat het over Ajax gaat. Op IMDB heeft dit wel een 7,0 gemiddeld....

Daar hoorden zij engelen zingen speelt zich af tijdens seizoen 1999-2000, het jaar waarbij Ajax op een zielige 5e plek eindigde, vroegtijdig uit het Uefa Cup toernooi vloog, coach Wouters wegstuurde en ongeveer de slechtste A selectie uit de clubhistorie had. Dit alles wordt allemaal keurig in beeld gebracht, inclusief alle ellende en frustraties die horen bij een rampseizoen. Nog erger is dat in dit seizoen het 100-jarig bestaan van de club werd ''gevierd'' met een thuisnederlaag tegen Twente, waarna de coach weg kon.

Toch is het een schitterende docu geworden voor Ajacieden en niet-Ajacieden. Sterker, ik denk dat zelfs niet-voetballiefhebbers een exclusieve kijk achter de schermen bij Ajax interessant kunnen vinden. Je komt bij de kleedkamers van het 1e, bij een jeugdcoach (Robin Pronk) die de talentjes vrij hard aanpakt, je ziet hoe Ajax in Afrika te werk gaat (trieste scene met die foto's die werden uitgedeeld...) en hoe Ajax 1 op het veld constant ten onder gaat. Hoe vervelend ik de beelden ook vind, het is voor mij erg interessant om te volgen. Ook omdat ik als Ajacied zoveel clubiconen in beeld zie. Materiaalman Sjaak Wolfs, hersteltrainer Bobby Haarms (inclusief een prachtig afscheid in het stadion), teammanager David Endt, A selectie spelers als Richard Witschge en Aron Winter etc. Ook leuk om een piepjonge Chivu te zien, iemand die later een wereldspeler werd. Maar ook in de jeugd zie je veel bekende gezichten, zoals een hele jonge Gregory van der Wiel. Dat deed me toch wel wat om te zien, leuk!

Wat je goed ziet is dat voetbal gewoon keiharde business is. Coach Wouters die vol stress en zorgen de hele dag aan het rondlopen is of talentenkeuringen in Ghana die vrij pijnlijk zijn om te zien. Dit zal bij andere clubs vast niet anders zijn, maar hier staat het wel op beeld. Nogmaals, best dapper dat Ajax hier toen toestemming voor gaf, want ze komen er vrij negatief vanaf. Helemaal ook omdat dit maar een paar jaar na de gouden jaren van Louis van Gaal afspeelde. Overigens kan voetbal snel weer veranderen, want 2 jaar na deze docu werd Ajax kampioen, het jaar daarop haalden ze de kwartfinale van de Champions League en het jaar daarna werden ze weer kampioen. Zo snel kan het gaan.

Grote aanrader. 4* (was 3,5*)

Ik ben Ajacied, maar deze docu trok me niet heel erg om meteen te bekijken. Sowieso omdat Ajax een vrij slecht seizoen speelt waardoor mijn interesse even niet bij dit soort dingen ligt, maar ook omdat ze drie talenten volgen die me niet erg boeien als persoonlijkheid, laat staan als speler. Nouja, Jurrien Timber is natuurlijk top, maar Rensch is maar een modale speler en Gravenberch is overschat. Zijn verhaal in deze docu draaide dan ook om een transfer naar Bayern af te dwingen, wat gewoon zeker twee jaar te vroeg is gebeurd. Hij speelt er nauwelijks en mist nu ook het WK voetbal. Leuk joh, maar je hebt je transfer.

Ik snap Ajax wel, het is commercieel interessant om drie jeugdspelers te volgen maar ik zie liever een Tadic, Blind of Tagliafico voor de camera. Maar goed, Gravenberch, Rensch en Timber dus. Ze hebben allemaal geen boeiend verhaal te vertellen. Geen gekke gezinssituaties, geen opvallende verhalen, maar ze zijn best sympathiek. Het meest interessant is gewoon nog het seizoen 2021-2022 volgen, met een schitterende Champions League campagne en een landstitel. Die beelden blijven mooi, maar ik heb ze al vaak zat gezien.

Als docu is het ook niks origineels. Wat beelden thuis, in de auto, wedstrijdbeelden. Jammer dat ze geen dingen laten zien die echt leuk zijn zoals beelden uit de kleedkamer of aan de onderhandelingstafel. Zulke kijkjes achter de schermen zijn leuk, zie bv een docu als Sunderland till i die of zelfs die van Feyenoord vorig jaar. Wel leuk om hun enthousiasme te zien rondom Europese wedstrijden of een topper tegen PSV. Dan zijn ze weer even kleine kinderen. En nog iets; die afschuwelijke muziek, pfff. Zo niet mijn ding, maar het zal bij die jongens passen.

3*

De tweede docu die ik in korte tijd over het fenemoon Ajax/Joden heb gekeken, na Superjoden (2013). Deze Ajax! Joden! Amsterdam! brengt het iets meer zonder emotie in beeld, maar ook meer vanuit de Joodse kant (dit komt dan ook van de Joodse omroep) terwijl Superjoden een Israëlische inslag heeft. Ook hier wordt er niks verteld wat me nog onbekend is, maar vind ik bepaalde gesprekken wel interessant. Al is de vraag wanneer je nou een echte Jood bent niet zo relevant, want iedereen weet dat een Ajacied de Joodse zaken als geuzennaam heeft genomen, niet dat ze echt officieel Joden zijn.

Van mij hadden er wel meer groepen mogen worden ondervraagd, zoals de harde kern van Ajax. Nu zien we een moeder met haar zoontje dingen verklaren, wat ik niet erg boeiend vind. En een halve malloot die bij het stadion niet wat wil zeggen, maar slechts supporterstermen brult vind ik wat stigmatiserend. Ik mis ook bij deze docu een beetje de neutraliteit, dat beide kampen op een serieuze wijze hun verhaal kunnen doen. Ook hier een kleine voldoende, maar ook deze docu is wat overbodig en simpel.

3*

Behoorlijke actiethriller die me los van de soms beste actiescènes niet de hele speelduur wist te boeien. Wel met een prima slot. De cast doet het naar behoren en een aantal momenten waren nog wel verrassend aardig. Maar het blijft een middenmoter qua niveau.

3*

Een klassieker, daarom maar eens de moeite genomen om te kijken. Maar ondanks het visueel imponeert en de vibe echt goed is, heb ik er niet erg van genoten. Daarvoor boeide het verhaal te weinig en het belangrijkste, het duurde gewoon te lang. Dik twee, waar ik een minuut of 80-90 wel meer dan voldoende had gevonden. De kijk op de toekomst is boeiend, het geweld lekker rauw en de kwaliteit is zichtbaar, maar ik denk dat het ook allemaal wel niche is en daardoor niet geschikt voor iedereen.

3*

Oi! Ten thousand years will give you such a crick in the neck.

Aladdin is wel een tijdloze Disneyfilm geworden die ik altijd graag zie. Destijds als kind zelfs in de bioscoop gezien, dat weet ik nog goed. Maar ondanks het goede gevoel heb ik altijd tijden het kijken wel aanmerkingen gehad op de film. Het gevoel wat bijvoorbeeld The Lion King opwekte is Aladdin nooit bij me gelukt.

Maar dit keer was ik ook behoorlijk onder de indruk van Aladdin. De Arabische sfeer is geweldig, de muziek blijft heerlijk sfeervol (nummers als Arabian Nights en A Whole New World zijn zó herkenbaar fijn om weer te horen) personages als Geest en Abu zijn erg geestig en Jafar blijft toch misschien wel de meest kwaadaardige Disney-vijand. Alles is slecht aan hem en zeker op het einde brengt hij zijn grootsheid ook aardig in de praktijk. Als grote, kwade geest op het einde is hij behoorlijk indrukwekkend. Wel jammer dat hij op een wat lullige manier wordt verslagen. Dat hebben andere Disneyfilms toch beter gedaan met hun bad guys. Nee, deze film moet het vooral van de sympathieke personages, het feel good gevoel en vooral de humor hebben. Robin Williams is echt geestig (oei ) in zijn rol en het ADHD gedrag wat Geest erbij vertoont slaat gewoon goed aan.

Tijd om de film eens een verdiende verhoging te geven na de categorie topfilms. Het is nog altijd geen niveautje Lion King, maar Aladdin behoort wel de betere, leukere Disney films.

4* (was 3,5*)

You really don't know who I am? Genie, wishes, lamp, none of that ringing a bell?

Leuk! Ik ging een beetje huiverig naar de film toe, omdat de reviews nou niet denderend waren, maar gelukkig kan ik prima een eigen mening vormen. Er valt voldoende op de film aan te merken, maar bovenal overheerst dat het gewoon een ontzettend vermakelijke rit van twee uur was.

Aladdin is sowieso een van de betere Disney-tekenfilms, waardoor de verwachtingen natuurlijk hoog liggen. Maar tegelijkertijd biedt deze tekenfilm ook meteen een hele interessante wereld aan. Een enorme stad, tovenarij, een geest, romantiek en veel humor. Dit hebben ze gelukkig goed over weten te brengen naar een film als deze. Agrabah leeft, het is diezelfde drukke stad die ik nog herken uit de tekenfilm. Idem voor de personages. Er was een hoop commotie over Will Smith als de Geest, maar die ophef is volledig onterecht. Ja, hij is geen Robin Williams met zijn ADHD gedrag, maar Smith geeft er op zijn eigen manier een fijne draai aan waarbij de humor en drukte zeker niet is vergeten. Ook Aladdin zelf is prima gecast, sympathiek en charismatisch. Ik vond alleen Jafar vrij dramatisch gekozen. Deze Jafar is jong, knap en oogt bijna zelfs vriendelijk. In niets te vergelijken met die boze, oude en gevaarlijke man uit de tekenfilm. Zijn rol is niet slecht, maar je kan je toch niet voorstellen dat Disney nou echt heel blij met dit resultaat is. En ik vond Jasmine weer zo'n typische power-woman die we tegenwoordig een beetje door de strot geduwd krijgen. Dat vreselijke liedje dat ze zingt als ze gevangen werd genomen, zucht. Maar als ik dat even weg weet te denken deed ze het best leuk. En ze zag er ook nog eens prima uit.

Maar gelukkig kijkt het gewoon heel lekker weg. Het tempo ligt hoog en de twee uur speeltijd gaat vrij vlot voorbij, al had de film van mij best iets kort gemogen. De klik tussen Aladdin en Jasmine is hier gelukkig nog steeds sterk. De film weet goed te doseren tussen avontuur, romantiek en humor. De CGI kent hier en daar wel een kleine misser, maar over het algemeen is het gewoon ruim voldoende. Zeker het ritje op het vliegend tapijt oogde weer mooi. En het blijft fijn om A whole new world weer eens te horen, net als een aantal andere bekende hits uit de tekenfilm. Al hadden ze wel een paar liedjes mogen schrappen, want soms was het net een musical. Maar nogmaals, dit was gewoon prima vermaak.

3,5*

Ondanks dat deze King of Thieves qua verhaal, animaties en humor veel beter dan voorganger Return of Jafar is vond ik de film in totaliteit net zo zwak. Het verhaal is namelijk vrij weinig aan, Aladdin zijn pa boeide me niet en dan blijft er vrij weinig over. Wat dat betreft had ik liever dat we nog een deeltje met Jafar hadden gehad, was tenminste wel een interessante bad guy. En dat hij al diverse keren dood leek, ach. Goku is in de Dragonball franchise zijn vijand Frieza na z'n dood ook nog tig keer tegengekomen Goddank dat Robin Williams terug is gekeerd als Geest, dat trekt het niveau van de film nog een heel eind omhoog. Hij is weer erg vermakelijk met zijn gekke gedrag, oneliners en verwijzingen naar films. De andere personages zijn vrij saai en voegen weinig toe. Alles bij elkaar wil ik hier ook geen voldoende voor geven. Beide vervolgfilms hadden beter niet gemaakt kunnen worden, maar Disney vond het geld belangrijker.

2,5*

1 van de weinige films waarin ik in de bioscoop halverwege dacht om weg te gaan naar huis toe.

Wat een bagger zeg...

Sowieso is het verhaal niet boeiend en is de uitwerking om te huilen. Angelina Jolie irriteerde me echt mateloos in haar rol en ook Colin Farell maakte er een zootje van.

Daarbij had ik een boeiende film verwacht over een veldheer die grootste successen boekte en niet 1 of ander mietje die achter zijn beste vriend aanzat. Niet dat ik wat tegen homo's heb, maar het was niet bepaald boeiend om te zien. De momenten tijdens de veldslagen waren dan wel goed.

Maar ik kan niet meer geven dan een:

1,5*

Ali heb ik jarenlang in de winkels zien liggen, maar nooit mee willen nemen. Waarom weet ik eigenlijk niet, maar het sprak me allemaal niet zo aan.

Vreemd eigenlijk, want Muhammed Ali is toch wel 1 van de meest tot de verbeelding sprekende sporters aller tijden. Zijn jaren als bokser waren ruim voor dat ik geboren was, maar net als bijna iedereen met een beetje historisch besef kende ik hem wel redelijk. Will Smith is daarnaast 1 van mijn favoriete acteurs. Ook in Ali maakt hij zijn status als topacteur weer helemaal waar. Erg knap hoe hij als begin twintiger zo'n indrukwekkende rol speelt. Hij draagt deze film van begin tot eind, want op de film zelf valt best wel het nodige aan te merken.

Zo vind ik de film met 2,5 uur aan de lange kant, omdat het op zich best een eentonige film is. Erg diep lijken de producenten zich niet in de mens Ali te hebben willen verdiepen. Zijn rol blijft in deze film daardoor een beetje oppervlakkig. Ook had ik het gevoel dat de film wel erg vaak een tijdsprong nam en van het ene naar het andere belangrijke moment vloog. Misschien is het wel een te grote klus geweest om de carrière van Ali in zijn topjaren in 1 film te kunnen verwerken. Daarnaast waren er vrij veel zij-plotten die wel erg belangrijk werden gemaakt, maar waardoor de focus wel erg vaak niet bij Ali lag, terwijl deze film toch echt zijn biografie is.

Ik klink overigens vrij negatief nu, maar dat is ook niet erg terecht, want de film bleef wel vrij onderhoudend, Smith was subliem, de gevechten zagen er overtuigend uit en de soundtrack was echt heerlijk met constant aanwezige muziek op de juiste momenten. De film krijgt dan ook zeker een ruime voldoende. Maar er had wel meer in kunnen zitten.

3,5*

Ik hou niet van Ali G, vind hem nogal irritant. De film zelf viel mee omdat er wel een paar droge scene's in zaten, maar overall gezien zal ik hem nooit meer terug kijken.

2,5*

De meeste Disney herzieningen vallen me toch vies tegen zeg.

Deze Alice in Wonderland was al nooit mijn favoriet, maar de herziening was echt geen reet aan. Het enige positieve is dat Disney qua plot op zich wel lef heeft getoond. Soms best wel weird wat je allemaal te zien krijgt. De film ziet er ook keurig uit, met de nodige details. Maar het verhaal vond ik weinig aan, op het deel met de koningin (off with their heads!) na dat. Maar dat was maar een klein deel. Positief is overigens wel dat deze Disney itt oudere films een kortere intro kent zodat er meer tijd is om een verhaal te vertellen. Ik hoop eigenlijk nog wel een goede Disney binnenkort te kijken. Voorlopig krijg ik steeds meer het idee dat de meer recentere films uit die reeks (jaren 80 en verder) een stuk interessanter zijn. Daar zitten mijn favorieten.

1,5* (was 2,5*)

Ik keek er naar uit, maar het resultaat stelde een beetje teleur...

Alice in Wonderland is een film die ik al een hele tijd op mijn lijstje heb staan. Tim Burton als regisseur, Johnny Depp als hoofdpersoon en het vrolijke Alice verhaal wordt eindelijk eens duister verteld (Al had je een kleine 10 jaar terug wel de duistere horrorgame American McGee's Alice die al eerder dit verhaal veranderde).

Helaas is de uitwerking niet altijd even best.

Laat ik positief beginnen; visueel is de film erg aantrekkelijk. De achtergronden zijn regelmatig kleurrijk en fraai, de personages/wezens ogen erg gedetailleerd en goed. Zeker de kat vond ik er fantastisch uit zien. Idem met het konijn met de klok. Geinig beestje! Wel jammer dat de omgevingen niet altijd kleurrijk waren. Soms was het wat grauw (past ook in het verhaal uiteraard) waardoor de pracht wat verdween.

Sowieso kent de film een stel aparte wezens. De tweeling, de kat, het konijn, de kikker bedienden, de kaarten-bewakers, de slechte koningin...allemaal goed weergegeven. Alleen is de karakteruitwerking wel erg kort. Totaal geen diepgang en daardoor waren ze allemaal inwisselbaar. Dat vond ik zelfs van Alice. Leuke meid die ook best goed acteert, maar ook haar rol was erg vlak. Johnny Depp deed het wel erg goed. Hij speelt vaker de excentriekeling, dus dit kon je wel overlaten aan hem.

Hiermee kom ik bij mijn grootste probleem; het plot.

Ik kende het verhaal ook wel via de Disney film, maar ik had er toch meer van verwacht. Het duurde best een tijdje voordat voordat het Wonderland verhaal echt gestart werd en het was ook weer redelijk snel daarna voorbij. Het plot was wel redelijk simpel. Alles werd nogal snel uitgevoerd. Het leek een beetje qua plot een haastklus en dat vooral de tijd is geinvesteerd in de effecten. De film had beter wat korter gekund bij de introductie of men had de film 20 minuten langer moeten laten zijn. Verder had ik het verhaal nog wel wat grauwer en duisterder willen zien. Had best wat harder gemogen nog. Al was de koningin met haar ''Off with their heads!'' nog wel hard. Dat was leuk.

Maar op zich heb ik me wel vermaakt met de film hoor. Ik heb de 3D versie gezien en de beelden zien er dan best strak uit. Alleen blijf ik die brilletjes maar klote vinden. Door de vlekken die er standaard opzitten keek het niet altijd even prettig. Zon bril zit ook niet altijd even fijn.

Ik twijfel tussen 3* en 3,5* maar ik hou het toch op dat 1e. Wie weet volgt er nog eens ooit een herziening.

3*

De vorige film was al niet erg best (maar wel vermakelijk genoeg), maar dan komt er een vervolg dat gewoon nutteloos is. Iedereen is weer aanwezig en doet z'n ding, maar voegt het nou iets toe? Ik vond het behoorlijk langdradig en saai eerlijk gezegd. Half uurtje korter en het was veel meer genietbaar geweest. Doordat het allemaal zo lang duurt en er weinig lijn in het verhaal zit ligt het tempo aan de lage kant en ging ik me vooral irriteren aan het herkauwen van alles wat ik al kende. Geen van de hoofdrolspelers wist dan ook te overtuigen. Gelukkig ziet het er visueel wel uitstekend uit, ieder geval nog een pluspunt.

2*

In space no one can hear you scream.

Met het oog op de naderende Alien: Covenant ben ik bezig met de voorgangers opnieuw te zien. Na Prometheus als prequel op deze Alien was nu de grote klassieker zelf aan de beurt. Ik had op mijn bluray de keuze uit de theatrical of director's cut, maar heb toch voor de originele versie gekozen. Op Internet las ik ook dat die versie gewoon het sterkst is, maar wie weet kijk ik de andere editie ooit nog eens.

Ik heb Alien uiteraard al enkele malen gezien, maar de laatste keer is wel tig jaren terug, dus een opfrisbeurt was nodig. Ten eerste, sowieso geinig om te zien hoe goed Prometheus aansluit op deze Alien, met een hoop herkenbare zaken die direct overeen komen. Die film zag er ook nog eens enorm gelikt uit. Ondanks dat deze Alien film alweer richting de 40 jaar oud gaat, valt er visueel maar weinig op aan te merken. Ja, computers ogen wat gedateerd, maar dat is tegelijk ook wel boeiend. Maar de inrichting van de Nostromo of de details van de Xenomorph zelf (sowieso het coolste monster ooit) tonen wel aan hoe goed er over alles is nagedacht. Idem met de soundtrack, lekker aanwezig en absoluut sfeerverhogen.

Wat Ridley Scott ook uitstekend beheerst is het vertellen van een goed verhaal dat door een kalme opbouw steeds pakkender wordt en waar je de crew van de Nostromo goed leert kennen, tot je uiteindelijk een zinderende fase vol intense spanning in gaat. De momenten met de Xenomorph zijn schaars, maar daardoor des te interessanter. Er zitten geen goedkope jumpscares in, alles wordt prima opgebouwd tot enkele schitterende, bijna legendarische filmmomenten vol onderhuidse spanning. Uiteraard heb je de scène met de opengescheurde buik, maar ik vond het stuk waarin Sigourney Weaver (ze speelt trouwens erg goed) de kat zoekt ook belachelijk spannend. Of later als een ander crewlid achter de kat aan zit en de Xenomorph plots achter hem staat. Zo richting het einde neemt de hoeveelheid actie wat toe, maar nooit wordt het te overheersend of vergezocht. Slechts het idee dat beiden in de escape-pod zitten is misschien wat apart, maar nog altijd goed te verklaren.

Een absolute horrorklassieker die ik graag verhoog van 4* naar 4,5*. Wie weet zit er de volgende keer nog eens de volle score in.

We don't leave Earth to be safe.

Best wel uitgekeken naar deze vijfde Alien film als liefhebber van de reeks (lees: vooral deel 1 en 2, deel 3 en 4 zijn aanzienlijk minder), dus dat werd een bioscoopbezoekje vandaag. Het klonk vooraf ieder geval goed, de oude meester Ridley Scott die zijn geliefde franchise nieuw leven in zou blazen, nadat hij al een prequel op de reeks maakte in de vorm van Prometheus.

Uiteindelijk valt de film een tikje tegen, maar is de amusementswaarde in combinatie met de duistere setting gelukkig erg goed en compenseert dit ruimschoots het wat slordige verhaal, een niet zo'n goede twist, een inwisselbare groep personages en flink wat clichés die je van ver aan ziet komen. Op Michael Fassbender na is bijna elk ander personage gewoon leeg en boeit het geen bal of 'ie dood gaat of niet. Niet dat je in de andere Alien films nou ontzettend veel achtergronden krijgt, maar in Alien en Aliens bouwde je wel een band op met een groep en vooral met hoofdrolspeelster Ellen Ripley. In deze Covenant krijgen we een Ripley look-a-like die zich precies zoals haar gedraagt, maar heel wat minder interessant is.

Maar zoals gezegd kent de film 2 enorme pluspunten; de sfeer en de amusementswaarde. Scott bouwt duidelijk voort op de wereld van Prometheus, want ook hier is het duister, donker en bij vlagen heerlijk mysterieus. Alles ziet er top uit en de CGI is regelmatig een pluspunt. De Xenomorph die lekker los gaat is knap geanimeerd. Wel vond ik de kleinere versies wat minder en iets te digitaal ogen, maar het stoorde me nooit. Ook de ruimtebeelden waren sfeerverhogend. Scott krijgt het voor elkaar om weer iets van die oude spanning uit de eerste film terug te halen, iets wat in latere delen nauwelijks meer aanwezig was. De film kent een aantal erg sterke actiemomenten met flink wat gore en angst die weer prima aansluiten op de opgebouwde spanning. Zeker het laatste half uur vond ik bijzonder aangenaam als alle remmen los gaan. Wel jammer dat de Xenomorph een tikkeltje suf reageert op bepaalde zaken en ook wat te makkelijk wordt verslagen, maar het was wel degelijk de moeite van het kijken waard. Toffe douche-scène op het eind nog, haha.

Alien: Covenant voelt een beetje als een herhaling van zetten aan, maar wel een sterke herhaling van zetten. Wel vind ik Prometheus net wat sterker dan deze Covenant. Kom maar op met een vervolg.

3,5*

De afsluiter van de beroemde Alien serie, al verdienen alleen deel 1 en 2 echt lof. Alien 3 haalt nooit dat niveau en dat geldt ook voor deze vierde film. Opnieuw gekeken op bluray, ditmaal de special edition, maar die versie maakt weinig verschil. De eerste 3 kwartier vind ik ronduit rommelig en saai, maar toegeven, daarna wordt het toch wel weer ouderwets amusant. Er is weer een beetje van die klassieke Alien spanning, de actie ziet er goed uit en de CGI valt me grotendeels mee. De Xenomorph is zelfs lekker strak geanimeerd. Wel zien scenes in de ruimte er niet best uit, maar dat zijn er gelukkig maar een paar. Wat ook prettig is, is dat Sigourney Weaver in tegenstelling tot Alien 3 weer een echt leuke, opvallende rol heeft. Ze is lekker bad ass en bepaald niet bang voor haar tegenstanders. Dat levert best leuke momenten op.

Wel jammer dat ze richting het einde qua plot flink ontsporen, had allemaal van mij niet gehoeven. Zo op het einde krijg je als kijker bijna nog medelijden met de tegenstander van Ripley, wat nogal vreemd is in een franchise waar de ene na de andere mens er snoeihard aan is gegaan. Alien: Resurrection is iets beter dan deel 3, al scheelt het weinig. In score op Moviemeter geef ik ze beiden hetzelfde cijfer. Eigenlijk zijn het overbodige vervolgen, al kijkt de hele reeks nog best lekker weg. Inhoudelijk voegen ze alleen niks meer toe aan het verhaal dat in Alien en Aliens is verteld.

3* stonden en blijven staan.

Een van de films waar ik dit jaar het meeste naar uit heb gekeken was Alien Romulus en die heb ik dan ook vanavond bekeken. En om alvast een snelle conclusie te geven: ik heb me er prima mee vermaakt. Alleen is er een maar. Het was niet zo goed als ik had gehoopt op basis van de trailers en de reviews.

Afgelopen weken heb ik ter voorbereiding ook nog even Alien en Aliens opnieuw bekeken en die films lopen echt over van de sfeer en spanning. Dat hoopte ik ook terug te zien in Romulus en dat is wel redelijk gelukt. Visueel is het strak geanimeerd en voelt de terugkeer in de Nostromo qua looks als een warm bad. De aanloop naar de tocht naar het ruimteschip viel me ook niet tegen, eigenlijk best wel een origineel verhaal met een nieuwe jonge cast. Vond ik ze nou echt boeiend? Nee. Maar het is al heel wat dat zo'n groep me niet irriteert met hun gedrag. David Jonsson als Andy vond ik wel veruit het beste, maar zijn rol was ook wel het best geschreven en leverde wat filosofische diepgang. Zijn houding en keuzes leverden goede momenten op.

Maar een film als Alien kijk je voor een moordende Xenomorph en de eerste beelden zijn echt vet als je 'm tot volle glorie weer ziet transformeren. Heel goed gedaan en daarna volgt ook wel een heel aardig kat-en-muis spel tussen mens en monsters. Maar ik vind dat er wel een hele lange aanloop naar dit alles nodig is en dat het ook wel weer snel voorbij is. Eigenlijk jammer dat er niet gewoon een extra groep mensen mee aan boord is gekomen om kanonnenvoer voor deze film te kunnen spelen. De scènes kennen wel een aardige spanningsopbouw maar zijn an sich te snel voorbij. Toch vermaakte het wel, maar toen brak het laatste deel van de film aan. Alien Romulus doet op een leuke manier aan fan service richting de fans van de oude delen, maar slaan wel in het laatste deel de plank mis. Weer net als in Alien een ontsnapping die uiteraard een ongenode gast mee neemt. Nou was dat al voorspelbaar, maar zet dan op zijn minst de Xenomorph nog even in de schijnwerpers en niet zo'n ongelofelijk lelijk geanimeerde mutant of whatever het ook was. Het was vervelend en niet boeiend en het kost de film bij mij een halve ster. Ik wil geen vernieuwing op dat vlak, je mag in deze franchise het bruutste filmmonster aller tijden inzetten en dan doe je dat niet wanneer het wel kan.

Toch is dit wel een waardige vervolgfilm, eentje die je prima kunt bekijken tijdens een Alien of Aliens avondje. Mooie beelden, heel fijn geluid en enkele brute momenten maken het ruim voldoende. Maar het had nog harder, spannender en completer kunnen zijn en dat is toch wel jammer. Niet de ultieme vervolgfilm op de twee briljante eerste delen, maar wel fijn.

3,5*

Net als de voorgangers ook deze Alien 3 opnieuw bekeken op bluray via de Assembly Cut die zo'n 2,5 uur duurt, maar ook deze aangepaste versie weet bepaald niet te overtuigen. Bijzonder dat je na 2 topfilms zo'n beperkt derde deel af kan leveren. Nota bene door een vakman als David Fincher, die volgens mij door de studio's tegengewerkt is om zijn gewenste versie te maken. Althans, zoiets heb ik eens gelezen. Deze Assembly Cut lijkt al meer bij zijn visie uit te komen. Maar het blijft een film met een zwak verhaal en een setting die best tof is, maar waar veel te weinig wordt uitgehaald.

Daarnaast zijn de special effects van de Xenomorph bij vlagen echt lelijk, wat best raar is omdat dit in de oudere voorgangers veel beter is gedaan. Neem de scene naast het ziekenhuisbed, met Ripley op de grond waar de Xenomorph gaat rennen. Zag er echt niet uit. Gelukkig brengt Fincher de sfeer wel weer terug richting het origineel, met veel meer suspense en angst in plaats van de massale slachtingen uit Aliens. Maar de spanning komt nooit in de buurt van deel 2, laat staan de eerste. Er zitten geen memorabele momenten in en ook Sigourney Weaver speelt een stuk minder voor haar doen. Alles bij elkaar kan ik er wel een voldoende voor geven, het is nog vermakelijk genoeg, maar wel zoveel minder dan wat het had moeten wezen.

3* blijven staan.

Nadat ik vorige week Alien opnieuw had bekeken met het oog op de release van de nieuwe Alien-film deze maand, was het nu de beurt aan de steengoede opvolger Aliens.

Grappig om mijn oude berichten hier terug te lezen. De ene keer vond ik het 4,5* en briljant, de andere keer viel het tegen en dacht ik aan 3,5*. Maar eigenlijk is dit gewoon een van de bruutste actiefilms ooit gemaakt. Aliens is voor actie wat Alien voor horror is, bijna perfectie. De aanloop naar de confrontatie met de vele aliens mag je al erg goed noemen en als het los gaat, gaat het echt fijn los. Wat waren de jaren 80 toch geweldig voor fans van actie. Bijna elk jaar kwam er wel meer dan een klassieker uit en Aliens hoort daar zeker bij. Slimme zet van James Cameron om niet Alien te kopiëren, maar er een eigen draai aan te geven. Enger en beklemmender dan die film kon het toch niet, actievoller wel. De clashes zijn talrijk, de actie is schitterend. Sigourney Weaver is fantastisch in haar tweede optreden als Ellen Ripley. Het eindgevecht in de mech is een filmklassieker.

Geen idee waarom ik wel eens mindere gedachtes over deze film had. Deze kan zich absoluut meten met de eerste film. Welke de beste is, geen idee. En het boeit me ook niet. Ze zijn tijdloos goed en ik zal ze ongetwijfeld nog vaker gaan kijken.

4,5* (was 4*)

Ik ben gek op de films van James Cameron. Mijn nummer 1 en 2 in mijn top 10 komen van hem af. De man levert op blockbusterniveau perfectie af. De afgelopen dagen heb ik de ontbrekende titels die ik van hem nog niet had gezien maar eens gekeken, om de lijst compleet te maken. Piranha The Spawning was vreselijk en daarna was er nog deze Aliens of the Deep over.

Cameron is natuurlijk dol op water en de zee, da's wel duidelijk met films als Piranha, The Abyss, Titanic en Ghosts of the Abyss. Met Aliens in the Deep krijgen we geen film, maar volgen we een reis die hij met zijn crew in de diepe wateren maakte. En wat was dit ongelofelijk saai zeg. Ik ben ook nog zo dom geweest om de lange versie van 100 minuten te bekijken. Na een kwartier was ik er alweer klaar mee. Een crew die alles fantastisch en waanzinnig vind en vooral heel veel herhaling van beeld onder water. Het wetenschappelijke verhaaltje erbij wist me ook totaal niet te interesseren.

Uiteindelijk heb ik heel erg het gevoel gehad dat ik hier naar een persoonlijke wens van Cameron zat te kijken. Hij wilde de reis maken en als ze er toch druk mee waren, dan kon het ook best gefilmd worden. Maar wie zit hier nou eigenlijk op te wachten? Aan de lage hoeveelheid aan stemmen op MM sowieso vrijwel niemand. Zijn docu over zijn zoektocht naar het wrak van de Titanic in Ghosts of the Abyss vond ik wel tof, maar dat was gewoon veel informatiever en toegeven, ik was ontzettend benieuwd naar de echte beelden van het gezonken schip. Bij deze Aliens in the Deep gaat de climax helemaal naar niks toe en ik was vooral blij toen de aftiteling begon.

1,5*

Zondagmiddag al gezien, heb het even laten bezinken voor mijn mening hier, want ik zat me af te vragen of de minpunten de pluspunten zouden overheersen bij me. Helaas is dat dus wel zo. Erg uitgekeken naar Alita, zeker omdat dit gemaakt is onder supervisie van James Cameron (als regisseur mijn nr 1) en Robert Rodriguez, die ik zeer waardeer met een van de gaafste films die is gemaakt; Sin City. Het bronmateriaal van Alita zegt me niks, ook weinig behoefte aan. Als de film maar leuk is.

Ondanks dat ik wel wat heb met dit soort duistere sci-fi verhalen over een vergane wereld, weet deze me in Alita niet enorm te boeien. Beetje standaard allemaal, ook hoe het er visueel uit ziet. Het beloofde land wat in een enorme stad boven de wereld hangt is geinig bedacht, maar er wordt eigenlijk niks mee gedaan. Ja, we krijgen wat Motorball te zien, wat best amusant is, maar qua uitwerking vrij simpel oogt. Verder zijn er nog hunter-killers en wat bad guys, maar die zijn zo eendimensionaal saai uitgewerkt dat je er geen bal mee kan. Dat geldt overigens voor bijna alles in de film. De lovestory van Alita is echt belachelijk nietszeggend en cheesy en haar transformatie tot een beduchte vechter was er ook uit het niets. Wel deed zij het zelf prima in de hoofdrol en was Christopher Waltz ook wel een fijne aanwezige factor. Maar ook hier kwam de klik tussen beiden er niet echt lekker uit.

Daarbij kent de film een overdaad aan CGI, waardoor het allemaal weinig indrukwekkend werd. Ik kreeg een beetje het gevoel wat ik bij Michael Bay zijn Transformers reeks had. Overdaad schaadt gewoon. Vergis je niet, ik hou echt wel van mooie CGI werelden, maar dan moeten ze wel me het gevoel geven dat er inhoud in zit, dat er wat speciaals te zien is. Films als Avatar kregen dat wel bij me voor elkaar. Dat was geen originele wereld, maar wel een fantastisch uitgewerkte versie. Bij Alita had ik dat nooit. Ook de actie heeft dit probleem. De CGI is zó opzichtig aanwezig, dat het gewoon saai werd. Neem die flinke kerel met zijn stalen kettingen die hij uit schoot. Boring. Het dreigt niet, het is niet imposant. Eigenlijk niks. Rodriquez had beter de CGI wat in kunnen perken en in kunnen zetten als het echt nodig was. Neem ook die belachelijke eindscène op de enorme kabel. Dat ziet er toch gewoon niet uit?

Nou lijkt dit wel een heel zuur verhaal te worden, maar dat valt ergens nog wel mee. Het kijkt goed weg, de hoofdrolspeelster doet het zoals gezegd prima, het tempo ligt hoog genoeg en bij vlagen valt er toch wel voldoende nog te genieten. Maar hier is echt zo weinig uitgehaald, zo jammer. Wat betere dialogen en een beetje humor had de film ook veel goeds kunnen doen. Het vervolg moet James Cameron maar gewoon zelf regisseren, misschien dat het dan nog wat kan worden. Dit is helaas een onvoldoende.

2,5*

De enige reden dat ik dit heb opgezet is vanwege Art the Clown. Heb de drie Terrifier-delen gezien en was benieuwd naar zijn korte debuut ruim 10 jaar geleden. Ik stem uit principe niet op korte filmpjes, maar hier was Art zijn begin gelukkig verpakt in een langere film. Al het andere was heel middelmatig tot slecht, maar ik vond de momenten met Art ook hier prima. Hij was toen al die smerige, genadeloze creep. Er zitten leuke momenten met hem in, zoals in de keuken als hij met een onthoofding bezig is en ook later met de stalen kettingen en de televisie. Is het bijzonder? Nee. Maar als liefhebber van dit nu al iconische horrorkarakter ben ik wel blij nu alles te hebben gezien. Jammer dat de rest van de film zo beperkt is, gewoon onvoldoende.

2,5*

Vrij sterke film over de zeiltocht van Robert Redford (respect, met je 77 jaar nog zo'n intensieve rol nemen!) waarin hij steeds meer problemen krijgt, tot aan een slot waarin hij het laat gaan en verdrinkt.......oh nee, toch niet. Hij ziet nog zijn redding varen en zo eindigen we toch nog met een happy end. Jammer, want bij zo'n soort film was het passender geweest als hij het gewoon niet had overleefd. Dan is het toch wel spijtig dat er een Hollywood happy ending aan vast is geplakt.

Maar buiten het slot valt er weinig te klagen over deze charmante, sfeervolle en kleinschalige film. De film start rustig, maar wordt steeds intenser. Het camerawerk tijdens de storm en de momenten daarna is ook fenomenaal gedaan! Je krijgt toch erg het gevoel dat je er zelf midden in zit. Wat dat betreft hebben ze inspiratie opgedaan bij The Perfect Storm (2000) volgens mij, ook zo'n soort film. Verder nog een compliment aan Redford, die sterk en overtuigend speelt. Het maakt van All is Lost een bovengemiddeld goede film.

3,5*