Meningen

Niet echt een beste western.

Leuk om eens een keertje gezien te hebben, maar helaas geen bijblijvertje.

2,5 *

Een matige sciencefiction waarbij simulatie en realiteit een belangrijke rol spelen.

De cast bestaat o.a. uit Tom Cavanagh, Caity Lotz en Brandon Routh. Deze 3 personages zijn eveneens samen te zien in de TV-series "Arrow " en "The Flash." Het script is nogal vrij rommelig, en geeft uiteindelijk niet een compleet helder beeld. Leuk detail is overigens dat de ruimtepakken in werkelijkheid motorpakken waren. Ik kan me voorstellen dat hij ondanks de kritiek nog positief wordt ontvangen, maar helaas vond ik hem persoonlijk te matig.

2,0 *

Dit was de 1e film uit Thailand die in 3D werd opgenomen.

Echt eng wordt het nergens, maar wel humoristisch. Voor een avondje griezelen kun je deze dus het beste links laten liggen.

2,0 *

Zelf heb ik weinig met honkbal, maar 42 wist me toch goed te vermaken.

Racisme in de sportwereld na de 2e Wereldoorlog.

De film vertelt het waargebeurde verhaal over Jackie Robinson die over een grote hoeveelheid talent beschikt.

Echter zijn huidskleur is een groot obstakel voor alle liefhebbers en teamgenoten van honkbal.

Voor Jackie is het noodzakelijk om dit te negeren, en zich alleen te concentreren op de wedstrijden.

Je voelt je als kijker emotioneel betrokken bij Jackie Robinson.

De vernederingen die hij heeft moeten doorstaan, en tegelijkertijd een briljante wedstrijd moet spelen.

Harrison Ford zet een voortreffelijke rol neer als manager Branch Rickey.

Deze rol zou eerst vertolkt worden door Robert Redford.

De setting geeft een echt jaren '40 gevoel, en over de rest valt er ook weinig te klagen.

Een eerbetoon aan de honkballegende met nummer 42 die op 24 oktober 1972 op 53-jarige leeftijd overleed.

3,5

Een redelijke film die zeker eens het bekijken waard is.

Ik kan echter niet zeggen dat hij sterk was.

Colin wordt door z'n vrouw gedumpt voor een ander.

Z'n vrienden helpen hem om over z'n verdriet heen te komen.

Meredith doet Colin een voorstel om zijn vrouw en diens nieuwe loverboy uit de weg te ruimen.

Wat volgt is een pure dialoogfilm waarin het woord " Fuck " exact 162 keer voorbij komt.

Een hoog misdaad of actiegehalte kent het verhaal niet.

Zo nu en dan genoot ik wel van de zwarte humor, en hebben we te maken met een sterke cast.

Vooral Ian McShane steelt de show die me zo nu en dan aan Robert De Niro liet denken.

2,5 *

De verfilming van het waargebeurde verhaal dat zich op 28 Februari 1997 heeft afgespeeld.

De realiteit is gewoon dat er niet wordt overdreven met het aantal kogels.

Keihard en zonder genade schieten 2 overvallers op alles en iedereen om te kunnen ontsnappen.

Helaas vond ik de verhalen tussendoor van de betrokkenen op sommige momenten storend.

Vooral als het eenmaal op de spanning aankomt.

3,0 *

De critici zijn lovend over deze film, en dit is niet geheel onbegrijpelijk. Vooral niet als je bekend bent met Charlotte Rampling en Tom Courtenay. Beide personages zijn eveneens samen te zien in Night Train to Lisbon (2013).

Anderzijds heb ik ook begrip voor de kritiek die op de film rust. De twijfels, keuzes en herinneringen binnen 1 week tijd, waarbij de kijkers geen emoties voelen. Voor iemand die al ontzettend veel films heeft bekeken, is het verhaal al snel standaard clichématig. Persoonlijk denk ik dat we het over de sterke acteerprestaties eens kunnen zijn. Dit in tegenstelling tot de hoeveelheid aan prijzen en nominaties die de film heeft ontvangen. Charlotte Rampling is wat mij betreft Oscar-waardig. Voor de rest heeft de film tot nu toe 33 nominaties gekregen, en 14 prijzen gewonnen.

3,0 *

Na het zien van de première op de Texas Frightmare-horrorfilmconventie, werd de film door The Film Flamers in een aflevering van hun podcast beoordeeld. Op 24 juni 2019 werd deze vervolgens gepubliceerd. Ondanks dat de film een redelijke goede beoordeling kreeg, heeft regisseur Patrick Johnson drie voicemails ingesproken. In minstens één bericht was hij niet bepaald vrolijk. Deze voicemails waren in een latere podcast van The Film Flamers te horen. Dit onder de titel "Shooting the Flames Sep '19: When a Strange Director Calls." Deze werd gepubliceerd op 9 september 2019.

Een matige horrorfilm met elementen uit Final Destination. De spanning is ver te zoeken, en ook de acteerprestaties lieten te wensen over.

2,0 *

Volgens experts zouden de personages hooguit 15 minuten lucht hebben bij een diepte van 47 meter. 47 Meters is 154,2 voet. Mandy Moore en Claire Holt hebben speciaal voor deze film leren duiken. Om de onder water gevonden organismen te repliceren, werd fijngehakte broccoli aan de tank toegevoegd. Mandy Moore gaf te kennen dat het na een paar weken nogal onaangenaam was. Ze vergeleek het zelfs met filmen in een soep. In het voorjaar van 2016 kreeg de film de titel "In the Deep" mee. Ruim een week voor de geplande release werd de film echter gekocht door Byron Allen's Entertainment Studio's, en werd hernoemd naar "47 Meters Down." In de zomer van 2017 kreeg hij een brede release via Freestyle Releasing. Sommige exemplaren van de film werden per ongeluk uitgebracht onder de oorspronkelijke titel "In the Deep" in augustus 2016. Dit op hetzelfde moment dat de film werd gekocht door een nieuw bedrijf, en gepland was voor distributie in de bioscoop tijdens de zomer van 2017. Sommige winkels werden niet op tijd op de hoogte gebracht, en stonden ongeveer één dag te koop. Dit alvorens hij werd teruggeroepen. Ze worden nu beschouwd als verzamelobjecten, en worden voor 50 dollar of meer verkocht. De film werd onder deze titel niet op blu-ray uitgebracht, maar wel onder de huidige titel "47 Meters Down." James van der Beek werd gecast als Stuart, en filmde diverse scènes met Mandy Moore. Al deze scènes werden echter geknipt. De definitieve versie van de film verwijst alleen maar naar Stuart. De haaienkooi en kraan werden gebouwd op een boerderij in Kent. Zoals in meerdere haaienfilms worden de haaien in deze film eveneens op een overdreven manier weergegeven. Dit op een vrij agressieve manier. Outpost werkte samen met regisseur Johannes Roberts om zoveel mogelijk de 'klassieke' aspecten van het gedrag van haaien te behouden, en toch het gevoel van angst en paniek te creëren voor een horrorfilm. In een verklaring gaf Marcin Kolendo te kennen: "We hebben gekeken naar de kaken als een haai aanvalt, wat de kieuwen doen als hij boos wordt, hoe snel de staart beweegt om het massieve lichaam voort te stuwen en toen hebben we die extra paar procent toegevoegd voor de actie. Hierdoor werd de haai niet alleen geloofwaardig, maar ook angstaanjagend. Het water had een specifiek troebel uiterlijk met veel kleine deeltjes die ronddreven, en wat volumestralen die van het oppervlak kwamen. Het was een uitdaging om een CG-haai in deze omgeving te plaatsen. Onze 3D-afdeling heeft geweldig werk geleverd door een realistisch haaienobject te creëren. Elke dag zag ik tonnen referentiebeelden op hun schermen. Dit variërend van professionele documentaires van het type Blue Planet tot veel amateurbeelden. Vooral kooiduiken tussen haaien." Outpost moest geloofwaardige watersimulaties maken voor hun haaientaferelen terwijl de wezens het oppervlak doorboorden. De studio besteedde ook veel tijd aan het bepalen van het juiste uiterlijk van de haaienhuid. Met name als de haaien boven het water zouden opduiken. Kolendo gaf te kennen: "Glinsterend in de zon, nat, maar toch rubberachtig en sterk. Er is veel wat je met de computer kunt doen. Als de CG skin shaders echter verkeerd zijn, dan zal het er nooit goed uitzien op het scherm. Ongeacht de hoeveelheid werk van de 2D-afdeling." Outpost behandelde de CG-haaien. Referentie was hun uitgangspunt, maar een eerste uitdaging was ook het invoegen van de digitale middelen in watertankbeelden. In "Post Mortem with Mick Garris" zei regisseur Johannes Roberts dat het filmen van de onderwaterscènes over het algemeen om 08:00 uur 's ochtends begon. Hij zou de acteurs en actrices voorbereiden wat ze voor de scènes moesten doen. Het filmen duurde tot ongeveer 13:00 uur, en vervolgens gingen ze naar huis. Claire Holt en Yani Gellman waren beide te zien in Pretty Little Liars. Holt speelde Samara en Gellman vertolkte de rol van Garrett. Zowel Claire Holt als Mandy Moore speelden in shows met de personagenaam Rebecca/Rebekah. Claire als Rebekah in The Originals, en Mandy als Rebecca in This Is Us. Claire Holt en Chris Johnson speelden in The Vampire Diaries.

Bij dit soort films weet je vooraf precies wat er gaat gebeuren. Twee onervaren dames in een haaienkooi, en je weet hoe ze gaan reageren. Als je onverwachte plotwendingen en een karakterontwikkeling verwacht, dan moet je dit soort films niet te vaak bekijken. Stel als kijker op dat gebied niet teveel eisen, en de film zal voor een paar verrassende momenten zorgen. Accepteer de sterke en zwakke punten, en je krijgt er een redelijk resultaat voor terug. Geen enkele haaienfilm heeft tot nu toe het succes van Jaws kunnen overtreffen, maar ik verwacht ook niet dat dit ooit gaat gebeuren.

2,5 *

Deze sequel markeert het filmdebuut van Sistine Rose Stallone en Corinne Foxx. Stallone maakte in de film een slow motion-scène. Dit als een eerbetoon aan haar vader, die een eigen klassieke slow motion-sprong in Cliffhanger maakte. In tegenstelling tot de meeste haaienfilms, wordt er in deze film geen enkele haai gedood. Wanneer het misvormde gezicht uit de grotmuur springt, kan dit mogelijk een eerbetoon aan Jaws zijn. Dit zodra het hoofd van Ben Gardner uit de romp van de boot springt. De middelbare school heet "Modine High School", en werd genoemd naar Matthew Modine. De acteur was eerder in het eerste deel van 47 Meters Down te zien. Het personage Ben kan een verwijzing naar Ben McDaniel zijn. Deze amateur-grotduiker verdween tijdens een duik in de Vortex Spring-grot in Florida in 2010. Zijn verhaal wordt onderzocht in de documentaire "Ben's Vortex" uit 2012. Corinne Foxx en Brianne Tju logen tijdens hun audities, en beweerden tegen de producenten dat ze geweldige zwemvaardigheden hadden. Dit terwijl ze in werkelijkheid weinig ervaring hadden. Beiden kregen kort voor de productie les. Brianne Tju verscheen in het eerste seizoen van Scream: The TV Series. Santiago Segura verscheen in het tweede seizoen. Daarnaast speelde Segura in het eerste deel van 47 Meters Down, en was Brianne in deze sequel te zien. De belangrijkste fotografie voor de film vond plaats in de Dominicaanse Republiek, Pinewood Indomina Studios, Dominicaanse Republiek, The Underwater Studio in Basildon en Pinewood Studios, VK. Dit van december 2018 tot februari 2019. Entertainment Studios zorgde voor de distributie van de film, en stelde de release aanvankelijk vast op 28 juni 2019. In februari 2019 werd aangekondigd dat de releasedatum was verschoven naar 16 augustus 2019 om concurrentie met Annabelle Comes Home te voorkomen. Deze sequel kreeg eerst de titels "48 Meters Down" en "47 Meters Down: The Next Chapter" mee. In september 2017 werd bekend dat productiestudio The Fyzz Facility aan een vervolg werkte. Dit onder de titel "48 Meters Down." In augustus 2018 werd er een teaser-trailer voor de film uitgebracht onder een nieuwe officiële titel "47 Meters Down: The Next Chapter." Dit alvorens het filmen was begonnen. In december dat jaar kreeg de film de nieuwe titel "47 Meters Down: Uncaged."

Het eerste deel was niet goed, en zodoende had ik geen hoge verwachtingen bij deze sequel. Desondanks zijn er ook recensies die beweren dat deze sequel beter is. Dat zijn kijkers met een open geest, en liefhebbers van dit soort films. Als criticus kan ik niet veel positiefs hierover zeggen. Het verhaal is niet sterk, de acteerprestaties zijn matig en dit is alles behalve een voldoende waard. Desondanks heb ik slechtere haaienfilms gezien.

2,0 *

Het regiedebuut van Carl Rinsch, het filmdebuut van Rick Genest en het debuut van Jin Akanishi in een Hollywood-productie.

Volgens Keanu Reeves werd de film eerst in het Japans opgenomen, en vervolgens in het Engels.

Dit om de Japanse cast tegemoet te komen voor hun medewerking.

Naast Reeves werden er 5 Japanse acteurs gecast die in de VS niet snel herkend zouden worden.

47 Ronin (2013) is de 7e verfilming m.b.t. deze gebeurtenis, maar kan worden gezien als de 1e Hollywood-productie.

Genroku Chushingura (1941), Chûshingura (1958), Chushingura - Hana no Maki Yuki no Maki (1962), Ako-Jo Danzetsu (1978), Shijushichinin no Shikaku (1994) en Saigo no Chushingura (2010) waren allemaal buitenlandse films die betrekking hadden op deze geschiedenis.

De film kreeg met name veel kritiek te verduren m.b.t. de actie.

Hier kan ik mij wel in vinden, maar echt slecht is het niet.

De CGI vond ik persoonlijk tegenvallen, en kon dit beter in beeld worden gebracht.

Hoewel de film 119 minuten duurt, had het einde nog wat uitgerekt mogen worden.

Ik blijf het voorlopig even op 2.5 * houden.

Het filmdebuut van Khiyla Aynne en Elizabeth Ellsworth.

De acteerprestaties in deze Kerstfilm zijn afschuwelijk slecht. Ik denk dat menig filmliefhebber deze mening wel deelt.

1,0 *

Bij deze een wat uitgebreidere recensie van 48 Hrs.

Jack Cates is een ruwe politieagent die het liefste alleen werkt.

Nadat een schietpartij uit de hand loopt, heeft Jack toch de hulp nodig van gevangene Reggie Hammond.

Reggie moet nog 6 maanden zitten voor een beroving, en wil hiervoor niets op het spel zetten.

Toch krijgt Jack hem voor 48 uur mee om zo de moordenaars te vinden.

Gregory Hines was de 1e keus om de rol van Reggie Hammond te spelen.

De rol van Jack Cates werd door Mickey Rourke, Sylvester Stallone, Burt Reynolds en Jeff Bridges afgeslagen.

Toch werkt de combinatie Nick Nolte en Eddie Murphy niet slecht.

De film betekende een doorbraak voor Murphy.

De Busboys die grotendeels verantwoordelijk waren voor de soundtrack, zijn later nog terug te zien in de show Delirious van Eddie Murphy.

Deze film bevat een goede mix van actie en komische fragmenten.

3,5 *

Een film over de 2e Wereldoorlog tijdens de 2e Wereldoorlog.

49th Parallel behoort tot de zogenaamde propagandafilms.

Het verhaal gaat over een Duitse U-boot die door de Canadese kustwacht tot zinken wordt gebracht.

6 Nazi's weten te overleven, en doen er alles aan om de VS te bereiken.

Dit gaat uiteraard niet zonder slag of stoot.

Deze klassieker mag niet ontbreken in de collectie van films uit de 2e Wereldoorlog.

3,5 *

Een TV-film van The Asylum gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Het gezin Turner neemt haar intrek in een groot huis.

Helaas komen ze al snel tot de conclusie dat het pand nog bewoond wordt door Forrest Hayes.

Diens overleden moeder was de eigenaresse van het huis, maar de advocaat van Hayes beweert dat zijn cliënt nooit de melding heeft gekregen dat de hypotheekaflossing is gestopt.

Mede dankzij de papieren van een onrechtmatige uitzetting en de politie, slaagt de familie Turner er toch in om Hayes uit de woning te krijgen.

Echter is Hayes niet van plan om zich gewonnen te geven.

Het verhaal is simpel, en de uitwerking is redelijk.

Voor de personen wat actrice Marlee Matlin kennen, weten dat haar doofheid geen acteerprestatie is.

Als gevolg van de " zesde ziekte " raakte ze na 18 maanden een groot deel van haar gehoor kwijt.

Een grote fout is Jamie Kennedy als de slechterik.

In deze film lijkt hij meer op een Amerikaanse kopie van 3FM-DJ Paul Rabbering. (Met z'n grote bril)

Kennedy vond ik vele malen beter in Scream (1996) en Scream 2 (1997)

Ook het einde komt een beetje onlogisch over.

Erg jammer, want The Asylum zou met deze film een ruime voldoende kunnen scoren.

2,5 *

Het filmdebuut van Lee Meriwether en Robert Lansing. Ook een kleine Patty Duke heeft een korte cameo.

Ondanks het lage budget beschikt deze film over een paar aangename special effects. Vooral voor het jaar 1959. Producent Jack Harris en regisseur Irvin Yeaworth waren eveneens verantwoordelijk voor The Blob (1958) die 1 jaar eerder werd uitgebracht.

Zonder hoge verwachtingen kijkt de film redelijk weg, maar weet de soundtrack minder goed te overtuigen.

2,5 *

Een matige film waarbij het niveau halverwege daalt naar een dieptepunt. Het verhaal wil een beetje meeliften op het succes van de meeste Tarantino-films. Helaas is de ontknoping een teleurstelling.

2,0 *

Het Harolds Club casino werd in 1935 geopend door de broers Harold en Raymond Smith als een zeven verdiepingen tellend casino zonder hotel. In 1970 werd het verkocht aan Howard Hughes en in december 1994 opnieuw verkocht. Drie maanden later werd het gesloten. Harrah's kocht het pand in 1999 en liet het slopen. Het gebouw had een muurschildering van 21 bij 10,5 meter met afbeeldingen van pioniers uit het Wilde Westen, die bewaard is gebleven en naar het Reno Livestock Events Center is gebracht.

De parkeergarage met de kenmerkende vakjes bij Harold's Club, was gloednieuw en werd pas in 1954 gebouwd. De hydrauliek werd aangedreven door een stoomketel. In de jaren '60 werd de garage onbetrouwbaar door mechanische storingen en een gebrek aan reserveonderdelen. Auto's werden ook veel groter dan in 1954, waardoor veel auto's niet meer in de beschikbare plaatsen pasten. Vanaf 1970 was parkeren op de begane grond beperkt tot één verdieping en in 1999 werd de garage gesloopt.

In tegenstelling tot Las Vegas bezochten meer vrouwen de gokgelegenheden in Reno, omdat de stad officieus bekend stond als de scheidingshoofdstad van de Verenigde Staten. Talloze hotels en ranchvakantieoorden bevonden zich in de buurt van Reno, waar vrouwen konden voldoen aan de verblijfseis om een scheiding te kunnen aanvragen. Deze praktijk was te zien in films als "The Women", "The Misfits" en "When the Boys Meet the Girls".

De campus van de Universiteit van Nevada, Reno, diende hier als decor voor de fictieve Midwestern University. Deze universiteit werd in 1874 in Elko opgericht als een landbouwuniversiteit en huisvest de eerste medische faculteit van de staat. Ook in 2022 studeerden er nog steeds academici van allerlei disciplines af. De klassieke architectuur van de campus trekt tot op de dag van vandaag filmploegen aan.

Dit was het eerste verfilmde scenario van schrijver Stirling Silliphant. Martin Scorsese heeft gezegd dat deze film hem heeft beïnvloed bij het maken van "Casino". Ten tijde van deze film werden Reno en zijn zuidelijke tegenhanger, Las Vegas, nog steeds beschouwd als het Wilde Westen. Dat is te zien aan de inrichting van de casino's en de kleding van veel bezoekers. Gokken was al sinds 1931 legaal, maar de stad zag er nog steeds behoorlijk rustiek uit. Casino's waren vooral het domein van veeboeren, oliemannen en goudzoekers, hoewel gokautomaten ook vrouwelijke bezoekers aantrokken. Tegen de tijd dat "Ocean's Eleven" uitkwam, zou het tijdperk van showgirls, lounge-acts en glamour aanbreken.

Deze film was het debuut van Kerwin Mathews. De vier vrienden in de film gaan naar Midwestern University. Dit was destijds een fictieve school die in verschillende films voorkwam. In de jaren '90 voegde het Chicago College of Osteopathic Medicine verschillende opleidingen toe en consolideerde deze onder de naam Midwestern University. Deze particuliere beroeps- en medische hogeschool heeft campussen in Downers Grove, Illinois en Glendale, Arizona. Er is ook een Midwestern State University in Wichita Falls, Texas. Deze universiteit, die voorheen deel uitmaakte van Hardin College, veranderde in 1950 van naam. Het gelijknamige verhaal van Jack Finney, waarop deze film is gebaseerd, werd van juli tot september 1951 in afleveringen gepubliceerd in het tijdschrift "Good Housekeeping". Finney is vooral bekend van zijn roman "Invasion of the Body Snatchers", die slechts een jaar later na deze film verscheen.

Een redelijke film van Phil Karlson, die best wel traag op gang komt. De overval en de onderlinge spanningen tussen de personages, lijkt niet voor veel impact te zorgen. Een luchtige film noir/misdaadfilm, maar geen blijvende herinnering.

2,5 *

Mwhua, zo slecht vond ik hem nog niet.

Je blijft als kijker gissen naar de moordenaar.

Misschien dat sommige scènes wat voorspelbaar zijn, maar ik vond het verhaal toch nog mooi uitgewerkt.

Anno 2012 zijn we uiteraard al wat gewend, maar voor een western uit 1968 is deze geslaagd.

Geen absolute topper, maar ook niet slecht.

3,0 *

Heftig, keihard en confronterend.

Meer valt er over 5 Days Of War niet te zeggen.

De kijker krijgt een duidelijk beeld hoe de oorlog tussen Rusland en Georgië verloopt.

Dat deze oorlog minder media-aandacht krijgt, maakt de film niet slechter.

Tijdens het kijken viel het me al snel op dat niet alles gebaseerd is op feiten.

De oorlog zelf is alles behalve fictie.

De ellende wat niemand wil meemaken.

Ik vond Andy Garcia sterk als president Mikheil Saakashvili.

Vooral oorlogsfilms blijven een diepe impact op me achterlaten.

3,5 *

Een spannende film met een uitstekende James Mason.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal.

Zeker de moeite waard voor mensen die veel films over WO II hebben bekeken.

3,5 *

Gebaseerd op een roman genaamd "Heroic Measures." In eerste instantie ging de film onder de titels "Life Itself" en "Ruth and Alex" door het leven, alvorens dit werd aangepast naar "5 Flights Up." Naast het acteerwerk werden Diane Keaton en Morgan Freeman ook gecrediteerd als de zangers van enkele nummers uit de film. De meeste scènes werden gefilmd in de Steiner Studios in Brooklyn, New York. Dit met de steun van de New York State Governor's Office for Motion Picture & Television Development.

Het succes zit hem met name in de sterke karakterontwikkeling, en de chemie tussen Keaton en Freeman. Het onderwerp concentreert zich op de oudere doelgroep. Hoe ouder je bent, des te meer je hiervan zult genieten.

3,0 *

Een vreemde film met een existentieel mysterie. Van horror is absoluut geen sprake, en kan beter als een thriller worden geïnterpreteerd. Desondanks bevat 60% van de scènes geen logische verklaring. Het script is uitermate slecht, en het verhaal wordt al erg snel vervelend. Wellicht weggelegd voor een selectieve doelgroep, maar voor mij was dit rampzalig.

1,0 *

Een romantische dramafilm met een vleugje humor die inmiddels al 1 prijs heeft gewonnen tijdens het Traverse City Film Festival.

Het verhaal lijkt cliché, maar weet op de juiste momenten een gevoelige snaar te raken. Hoofdrolspeler Anton Yelchin was samen met actrice Olivia Thirlby al eerder te zien in New York, I Love You (2008). Diane Kruger zou eveneens de hoofdrol vertolken, maar haar agenda liet dit niet toe wegens andere verplichtingen.

De film is alleen geschikt voor kijkers met een ruimer denkbeeld, en die zich willen verdiepen in zowel de Franse als Amerikaanse cultuur. Dit betekent dus dat niet iedereen er even dol op zal zijn, maar de recensies scoren over het algemeen hoog. Ook voor mij persoonlijk is deze geslaagd.

3,0 *

Regisseur Massimo Pupillo was niet tevreden met het eindresultaat, en stond producent Ralph Zucker toe om de eer van regisseur op zich te nemen. Dit ondanks het feit dat Zucker geen enkele scène heeft geregisseerd. Het gevolg was wel dat veel mensen Pupillo en Zucker door elkaar haalden. In een opgenomen radio-interview gaf Pupillo te kennen dat Barbara Steele de eerste vier dagen lastig was om mee te werken. Dit aangezien de actrice van mening was dat horrorfilms onder haar niveau lagen. In het bijzijn van de cast en crew werd de actrice geregeld door de regisseur aangesproken. Later gaf Pupillo te kennen dat ze geweldig was om mee samen te werken.

Een vrij standaard horrorfilm met weinig verrassingen. Mocht je echter een liefhebber zijn van horrorfilms met een gotische sfeer, dan is deze nog wel te pruimen. Met name voor fans van Italiaanse Gothic.

2,5 *

Inmiddels alweer het derde deel uit de franchise, en nog steeds verre van positief. Deze keer speelt de film zich af in Puerto Rico. In dit deel zit een duidelijke verwijzing naar de "Sharknado"-films, die eveneens door Asylum werden geproduceerd. Michelle Cortes en Amanda Méndez maakten met dit derde deel hun acteerdebuut. Halverwege de rit wordt duidelijk dat de staart van de haai in het vijfde hoofd muteert. Los van de eindscène in Jaws, is het ondenkbaar dat een haai kan brullen of grommen.

Zoals gebruikelijk moet dit deel het wederom hebben van een paar aantrekkelijke dames, en de hilarische aanvallen van de haaien. In tegenstelling tot voorgaande delen, was het acteerwerk op sommige momenten nog wel te pruimen. Helaas gooit de slechte CGI wederom roet in het eten, en zijn de aanvalscènes erg langdradig.

1,0 *

Een komische film met Adam Sandler en Drew Barrymore in de hoofdrol.

Henry Roth is werkzaam op Hawaii waar hij o.a. voor dolfijnen, een pinguïn en zeeleeuwen zorgt.

In het restaurant leert hij Lucy kennen die alleen aan een tafel zit.

Er ontstaat een leuke klik, en de 2 besluiten elkaar de volgende dag weer te treffen.

Echter kan zich Lucy de volgende ochtend niets meer van Henry herinneren.

Het wordt al snel duidelijk dat Lucy tijdens een ongeluk haar korte termijn-geheugen kwijt is geraakt, en zich alleen dingen kan herinneren die vóór het ongeluk zijn gebeurt.

Voor Henry wordt dit een lastige klus, want hoe kun je op iemand verliefd worden die je de volgende ochtend alweer is vergeten?

Kijkers kunnen aan het begin van de film de echte vrouw van Adam Sandler zien. (Jackie Sandler)

Zij speelt een piepkleine rol als tandarts.

Ook werd 50 First Dates opgedragen aan Stanley Sandler (vader van Adam) die helaas op 9 september 2003 op 68-jarige leeftijd overleed.

Tot slot een waarschuwing voor mensen die de film The Sixth Sense (1999) nog niet hebben gezien.

Deze film geeft een dikke vette spoiler vrij!!

3,0 *

Een mooie film die vooral voor de paardenliefhebbers is weggelegd.

In het verhaal zal de bekende 'Kentucky Derby' een belangrijke rol spelen. Het geheel is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. De hoofdpersonages krijgen echter met nog meer dingen te maken dan alleen een paardenrace.

Persoonlijk heb ik weinig met paardenraces, maar deze film weet op sommige momenten de gevoelige snaar te raken. Sterke acteerprestaties van Skeet Ulrich. Ook de humor is zo nu en dan aanwezig.

3,0 *

Het leven van de 27-jarige Adam wordt op z'n kop gezet als hij een zeldzame vorm van kanker krijgt.

Vervolgens moet hij niet alleen hiermee leren omgaan, maar ook met de personen binnen zijn directe omgeving.

Met name zijn ouders en beste vriend.

De titel 50/50 is mooi uitgezocht.

Het wijst niet alleen op de overlevingskansen, maar heeft ook betrekking op het genre van de film.

Komische fragmenten worden afgewisseld met wat meeslepende momenten.

Onderwerpen als deze blijven zwaar, maar toch vond ik deze minder sterk als andere films die ongeveer dezelfde verhaallijn hebben.

De rol van Adam zou eerst door James McAvoy worden vertolkt, maar wegens persoonlijke conflicten nam Joseph Gordon-Levitt zijn plek in.

Opmerkelijk detail is dat acteurs Matt Frewer en Philip Baker Hall al eerder patiënten met de diagnose kanker hebben vertolkt in Watchmen (2009) en Magnolia (1999)

3,5 *

Wederom een rampenfilm van The Asylum met de nadruk op "Ramp."

En dan te bedenken dat er kijkers zijn die de special effects geweldig vinden.

Bijna alles wat je kunt bedenken is wel slecht aan deze film.

Het verhaal, de special effects en de acteerprestaties.

Op sommige momenten lijkt het alsof Casper Van Dien, Sarah Lieving en Bryan Head hun lachen niet kunnen inhouden.

Nee, een schande voor de liefhebbers van rampenfilms.

1,0 *