5 Tombe per un Medium (1965)

Om de successie bij een erfeniskwestie te regelen reist Albert Kovac (Walter Brandi), de klerk van een notaris af naar een klein dorpje in Oost-Europa. Daar verneemt hij dat zijn cliënt, Jeronimus Hauff reeds bijna een jaar overleden is. De weduwe, Cleo (Barbara Steele), stelt hem voor er een tijdje te logeren en Albert aanvaardt haar gastvrijheid. Hij zal ontdekken dat de heer Hauff gefascineerd was door het occulte en de grote pestepidemie uit de Middeleeuwen, misschien wel niet overleden is door een ongeval en zich wil wreken. En inderdaad, weldra vallen er dodelijke slachtoffers.

De film werd hier ten lande in de jaren zestig uitgebracht als “Het Kerkhof der Levende Doden”. Het is een sfeervolle Italiaanse horror met een goede cast, in prachtige zwart-wit fotografie. De prent staat wel een trapje lager dan de toppers van Mario Bava, Riccardo Freda en Antonio Margheriti maar zal de fans van ouderwetse gotische Euro-horror toch weten te bekoren. Artus bracht nu in Frankrijk de DVD uit als “Cimetière des Morts-Vivants”. Het is de Italiaanse print, met Franse ondertitels, en van oneindig veel betere kwaliteit dan de Alpha US DVD “Terror Creatures from the Grave”, die een slechte VHS bron had. Naast het feit dat bij Artus het beeld veel scherper is en anamorphic widescreen in plaats van fullscreen bevat de DVD ook een Italiaanse stereo-track. De film duurt ook langer 86 min 21 sec PAL is na NTSC conversie bijna 90 minuten, 8 minuten meer dan de Alpha DVD! De meeste scenes hier zijn weliswaar dialogen, maar toch essentieel in het verhaal. Twee alternatieve sekwensen, die voorkomen in de US-versie, staan bij de extra's.

Jammer dat de ondertitels niet wat langer op het scherm blijven, ik moest mij haasten om ze te lezen. Wat mij ook opviel was dat de generiek van de Italiaanse print bijna uitsluitend Engelse namen had, ondanks het feit dat cast en crew Italianen zijn.

“5 Tombe per un Medium” vind ik in elk geval een veel betere film dan “l Boia Scarlatto”, ook van dezelfde kineast.

Sommige films doorstaan de test des tijds wat beter dan anderen.
Volgens mij heb ik dezelfde print bekeken dan degene die hierboven omschreven staat, want ook ik had Italiaanse audio/cast met in de opening credits en aftiteling nagenoeg alleen maar (verzonnen) Engelse namen.
Goed, nu is dit volgens de opening credits wel een samenwerking met een Amerikaanse productiemaatschappij, dus misschien deden zij dit om die reden.
Deze in zwart-wit gefilmde gotische horror komt wat traag op gang en blijft tot tegen het einde wat suggestief. Vooral het eerste uur is meer een whodunnit waarbij je jezelf als kijker afvraagt of de wraak van Hauff door een mens uitgevoerd word of toch door de geest zelf.
Hier en daar sfeervol geschoten, zo is er een sensuele scene met Barbara Steele en haar minnaar die haast subtiel in beeld is gebracht.
De soundtrack blijft wat te luchtig en de film blijft wat te suggestief om een echte angstsfeer te kunnen creëren. Pas tegen het einde, met de dreigende piepende dodenkar komt er nog enigszins wat van de griezeligheid over.
Apart dat men voor een gotische horror voor een haast sprookjesachtige soundtrack is gegaan. Het verlicht de film eerder dan dat het angstaanjagender maakt.
Toch heeft de film zo zijn momenten en is de aanwezigheid van Barbara Steele, zo'n beetje de enige horror actrice die er naar mijn mening in slaagt om zowel mooi als angstaanjagend over te komen, een plus.
Nog best aardig voor de liefhebbers van dergelijke, Europese gotische horrorfilms, maar geen hoogvlieger uit het (sub)genre.

Zwart-wit horror in een gothic setting met Barbara Steele deed me beetje hopen dat het zoals Black Sunday ging worden. Ook waren er bovennatuurlijke elementen in die me deden denken aan The Innocents. Maar uiteindelijk was het geen van beide. Lekkere sfeer maar het verhaal is nogal doorsnee met een veelheid aan karakters waardoor het moeilijk is om er een band mee te krijgen. Naar het einde toe wordt het dan nog wel een beetje spannend. De prent die ik heb gezien had geen beste beeldkwaliteit en soms kraakte het geluid wel eens. Hopelijk vind ik op een dag een betere print waardoor ik deze wellicht beter zal kunnen waarderen.

Regisseur Massimo Pupillo was niet tevreden met het eindresultaat, en stond producent Ralph Zucker toe om de eer van regisseur op zich te nemen. Dit ondanks het feit dat Zucker geen enkele scène heeft geregisseerd. Het gevolg was wel dat veel mensen Pupillo en Zucker door elkaar haalden. In een opgenomen radio-interview gaf Pupillo te kennen dat Barbara Steele de eerste vier dagen lastig was om mee te werken. Dit aangezien de actrice van mening was dat horrorfilms onder haar niveau lagen. In het bijzijn van de cast en crew werd de actrice geregeld door de regisseur aangesproken. Later gaf Pupillo te kennen dat ze geweldig was om mee samen te werken.

Een vrij standaard horrorfilm met weinig verrassingen. Mocht je echter een liefhebber zijn van horrorfilms met een gotische sfeer, dan is deze nog wel te pruimen. Met name voor fans van Italiaanse Gothic.

2,5 *