Meningen

Een vrij bizarre film.

Het verhaal gaat over 2 vrouwen die tegenover elkaar wonen. De dame in 301 is dol op koken en seks. Echter moet de dame in 302 hier niets van weten. Wat volgt is een mysterieus sfeertje die niet geschikt zal zijn voor vegetariërs. De film kreeg in 2013 een remake onder de titel: Compulsion (2013).

Het genre horror vind ik misplaatst. Ook het einde vond ik wat voorspelbaar.

2,5 *

De titel van de film verwijst naar het aantal dagen dat John Laine kapitein van het ruimtestation is. Daarnaast speelt de film zich in het jaar 2189 af.

Een slechte film met behoorlijk wat plotgaten, en een matige verhaallijn. Het acteerwerk was nog wel te pruimen, maar voor de rest alles behalve onderhoudend.

2,0 *

Een mooie roadmovie met twee verschillende personages. De reis begint bij Tempelhofer Feld in Berlijn, en gaat richting Spanje. De titel van de film verwijst naar het model toerbus. Beter bekend als een Mercedes-Benz O 303. De camper waarin de twee hoofdpersonages deze reis afleggen, is eigenlijk een Mercedes-Benz Hymer T1 650. Het script was 270 pagina's lang. Hans Weingartner heeft het compleet opgenomen, omdat hij zich niet kon voorstellen hoe hij het verhaal tot de lengte van een speelfilm kon inkorten. De beelden werden vervolgens versneden tot een tv-show van zes afleveringen. Deze werd drie jaar later uitgebracht als "303 - Die Serie." Pas daarna kon hij een manier bedenken om het verhaal in deze kortere speelfilm te vertellen.

Goede acteerprestaties, een mooie omgeving en diepgaande filosofie zorgen voor een onderhoudende rit.

3,5 *

Een redelijke slasher-film uit Thailand.

Niet heel origineel, maar ook niet saai. De film komt in het begin niet echt goed van de grond, maar weet richting het einde toch de spanning erin te houden.

2,5 *

Zonder genade wordt de keiharde realiteit van Natascha Kampusch's ontvoering in beeld gebracht.

De film zal lang niet voor iedereen zijn weggelegd, want hij is behoorlijk heftig.

Zelf ben ik niet zo van de literatuur, en heb me zonder hoge verwachtingen aan de verfilming gewaagd.

Het nadeel is inderdaad dat de film in het Engels werd uitgebracht.

Desondanks zijn het zeker geen saaie 111 minuten.

3,0 *

Een redelijke tot goede film onder leiding van Rob Zombie.

Voor de liefhebbers van veel gore, is deze film wel geschikt. Persoonlijk vindt Rob Zombie dit tot nu toe zijn meest brute film ooit gemaakt. Ook David Ury heeft een dergelijk project nog nooit zo intens ervaren. Zombie koos er bewust voor om de film zich rond Halloween te laten afspelen, omdat volgens de cijfers rond deze tijd meer personen worden vermist in de Verenigde Staten. Dit leek hem een prima uitgangspunt. De film werd binnen 20 dagen tijd opgenomen. De oorspronkelijke distributeur Alchemy ging failliet, en het project werd later opgepakt door een andere distributeur. Sommige investeerders hebben een korte rol in de film.

Hoofdrolspeelster Sheri Moon Zombie steelt uiteraard de show. De actrice was tijdens de opnames gestopt met roken. Hierdoor ziet haar personage er nogal belabberd uit. De geruchten deden de ronde dat Bill Moseley en Sid Haig om diverse redenen een rol hadden geweigerd, maar achteraf bleken beide acteurs nooit te zijn benaderd. Zombie werkte al eerder samen met Sheri Moon Zombie, Torsten Voges, Jeff Daniel Phillips, Meg Foster en Judy Geeson in The Lords of Salem (2012).

Ondanks het gehaaste camerawerk, vond ik de film redelijk onderhoudend. Grotendeels omdat ik weinig hoge verwachtingen had. Tevens vond ik het einde van de film best jammer. Het leek alsof Zombie geen goed einde kon bedenken.

2,5 *

Claire Denis werd mede geïnspireerd door Banshun van Yasujirô Ozu. Ze baseerde de intieme vader-dochterrelatie op de relatie van haar moeder met haar grootvader, die haar als alleenstaande ouder opvoedde. Ze begon in 2004 met het schrijven van het script. Dit tegelijk met het script voor White Material. De post-productie op beide films gebeurde eveneens gelijktijdig. Humbert Balsan was in eerste instantie aangesteld om de film te produceren. Helaas pleegde hij op 10 februari 2005 zelfmoord. De opnames namen ongeveer zes weken in beslag. Dit was het filmdebuut voor actrice Mati Diop. De rol van Lionel werd geschreven voor Alex Descas.

Een film met oneindige tederheid waarin de levens van de personages subtiel met elkaar verweven zijn. Dit om een tapijt van onderlinge verbondenheid te bouwen dat de onvermijdelijke passages van het leven aangeeft. Lang niet voor iedereen weggelegd.

3,0 *

Dit blijven in mijn ogen de betere films m.b.t. de 2e Wereldoorlog.

De Amerikaanse Majoor Pike wordt naar Lissabon gestuurd om informatie los te krijgen.

Eenmaal gearriveerd wordt hij door de Duitsers gevangen genomen.

De doelstelling is om te weten te komen waar en wanneer de Amerikanen zullen toeslaan.

Hierbij gaan ze sluw te werk, en laten ze Pike geloven dat de oorlog is afgelopen.

Rod Taylor (The Birds) zet weer een sterke rol neer, maar ook James Garner kon mij goed overtuigen.

Wederom een klassieker die in je collectie niet mag ontbreken.

Klein nadeel is dat de DVD hier nooit is uitgekomen.

3,5 *

Een Spaanse low budget-film met een aantal meiden in bikini.......

....Het klinkt aantrekkelijk, maar het is duidelijk alleen voor de liefhebbers bestemd. Indien je op zoek bent naar een griezelige horrorfilm, dan kun je deze beter vermijden. Het is lastig om de aandacht erbij te houden. De film kent ook voordelen. Zo zijn een aantal scènes mooi gefilmd. Opmerkelijk is dat elk lid van de productiemaatschappij een rol in deze film hebben.

2,0 *

Parijs wordt opgeschrikt door een aantal brute overvallen waarbij een enorm bedrag wordt buitgemaakt.

Aan de Franse politie de taak om deze overvallen te stoppen.

Directeur Robert Mancini staat op het punt om zijn functie neer te leggen, en zowel Léo Vrinks als Denis Klein zijn in de race om deze taak over te nemen.

Hiervoor moeten ze wel de bende opsporen en arresteren.

Beide heren hebben zo hun eigen manier van werken, en dit kan niet anders dan verkeerd aflopen.

Het was best lastig om deze Franstalige film goed te volgen.

Ik was volledig afhankelijk van de ondertiteling.

Sommige woorden werden slecht vertaald, omdat het een Belgische ondertiteling betreft.

Toch bleef de film mij boeien door de spanning, en word je als kijker compleet verrast.

Het einde vond ik wat slap, maar er blijft genoeg over om van te genieten.

Het bewijs dat ook de Fransen goede films maken.

Leuk om Valeria Golino (Hot Shots!) na zo'n lange tijd weer te zien.

3,0 *

In tegenstelling tot de meeste verwachtingen heeft 360 (2011) niet de doelstelling om verschillende verhaallijnen bij elkaar te brengen.

Wel wordt duidelijk dat sommige personages die in het begin los van elkaar staan een band creëren.

Het uitgangspunt is om een cirkel te vormen wat in de film duidelijk zichtbaar wordt.

Hierdoor wijkt 360 (2011) af van films zoals 21 Grams (2003)

In mijn ogen bleef het lot van sommige personen onduidelijk, maar het is dan ook de vraag of dit de bedoeling was.

Anthony Hopkins zit weer goed in zijn rol, en ook de rest van de cast is niet slecht.

Acteur Karl Markovics zou oorspronkelijk de rol van Rocco vertolken, maar werd wegens een agendaconflict vervangen door Johannes Krisch.

Een redelijke film voor de liefhebbers van drama en romantiek, maar geef mij maar liever de films waarbij de verhaallijnen goed uitgewerkt worden.

2,5 *

Nog slechter dan zijn voorganger. In de eerste helft zien we dat Laura en Massimo in het huwelijksbootje stappen, maar al vrij snel wordt hun romantisch avontuur op de proef gesteld. Volgens de Poolse traditie draagt Laura haar trouwring aan haar rechterhand. Het script bevat hooguit een paar regels aan tekst om een film van bijna twee uur mee te vullen.

1,0 *

De anti-verkrachtingsorganisatie Pro Empower schreef een open brief in de hoop dat de film op diverse streamingwebsites werd verwijderd. De filmmakers merkten op dat de film een volwassen en moderne herinterpretatie is van Belle en het Beest. Alvorens hij het script voor deze film kreeg, had Michele Morrone zijn film- en televisiecarrière opgegeven. De acteur was pas gescheiden, blut, zwaar depressief en werkte als tuinman in een klein Noord-Italiaans dorpje. Na vijf maanden met koeien en kippen gezwoegd te hebben, kreeg hij een telefoontje van zijn agent. Een team van Poolse filmmakers wilden hem de hoofdrol van een Italiaanse maffiabaas aanbieden. Morrone gaf zijn tuinier te kennen dat zijn maag van streek was, en stapte vervolgens op het vliegtuig naar Polen. Op de vraag welke scène hij het moeilijkste vond om te filmen, zei Morrone: “Dat was de pijpbeurtscène. Het was echt lastig voor mij, omdat ik op de set kwam en dit meisje ontmoette. Na de eerste twee minuten dat ik haar had ontmoet, begon ze me te pijpen. Ik had een neppe voorbindpenis. Het was ongemakkelijk, maar tegelijkertijd grappig. Zodra ze eenmaal begon, hoorde ik de mensen om me heen giechelen. Dit terwijl ik persoonlijk serieus moest blijven.” Naast zijn fysieke transformatie had Morrone ook een mentale transformatie nodig om het personage van Massimo te creëren. Morrone gaf te kennen: “Massimo is een seksverslaafde. We probeerden het personage te baseren op iemand die een seksverslaving heeft. Het is lastig, omdat ik persoonlijk geen seksverslaafde ben. Dus psychologisch was het niet eenvoudig.” Morrone had persoonlijk geen moeite met de expliciete seksscènes, omdat hij er in Italië aan gewend is. In zijn eigen woorden gaf hij te kennen: “In de filmindustrie in Polen, is het iets dat je niet accepteert. In Italië zijn we echt voor dit soort scènes. Als we seksscènes opnemen, laten we graag de diepste passie ooit zien. Voor ons zijn de seksscènes erg sterk en diep. Dus ik was er echt klaar voor.” Schrijfster Blanka Lipinska onthulde dat het shot waarbij Morrone in de privé-delen van actrice Anna-Maria Sieklucka duikt, uit eerdere versies van de film was geknipt. Later werd dit opgenomen, nadat ze had gevraagd om het terug te plaatsen. Volgens Lipinska was dit voor koppels een zeer populair gebaar in Polen. De schrijfster heeft in de film een cameo als bruid. In eerste instantie had ze ook aangeboden om de rol van een stewardess te vertolken tijdens de beruchte pijpscène. Ze was van mening dat alleen zij kon laten zien waar de scène werkelijk over ging. Het productiebedrijf verwierp dit idee, en een actrice werd ingehuurd om de scène te filmen. Volgens Lipinska was met name de seks in de film geweldig. De filmmakers deden er alles aan om de seksscènes authentiek te maken. De filmmakers wilden dat het publiek het gefluister en de zware ademhaling zou horen, en tegelijkertijd hun zweet en passie zouden zien. Ze maakten de camera onopvallend en onzichtbaar voor de twee personages, zodat ze de scène uitgebreid konden naspelen in verschillende lange takes. De bemanning op de set werd tot een minimum beperkt. De scènes bleken zo overtuigend te zijn, dat verschillende kijkers ten onrechte dachten dat de hoofdrolspelers echte seks op de set hadden. Morrone gaf te kennen dat dit niet het geval was. Volgens de acteur kwam dit door hun sterke acteerprestaties, en wist hij hoe ze het moesten faken. De film werd zoals verwacht veel geassocieerd met Fifty Shades of Grey, maar volgens Morrone was “365 DNI” meer seksueel explicieter. Diverse filmcritici hebben beide films met elkaar vergeleken, en kwamen eveneens tot dezelfde conclusie.

Ondanks de controverse en slechte recensies, werd de film een megahit voor Netflix. Met name nadat deze in juni 2020 wereldwijd op het platform werd uitgebracht na een succesvolle theaterloop in Polen. Sinds Netflix in februari 2020 hun dagelijkse top 10 heeft gemaakt, staat deze film regelmatig in de top 10 van verschillende gebieden. Met name in Amerika, Australië, Groot-Brittannië, Brazilië, Frankrijk, Spanje en India. Forbes schatte dat de film de grootste Netflix-hit van het jaar zou kunnen zijn, die verschillende traditionele Amerikaanse films verslaat. In Polen vond men de film vrouwonvriendelijk. Ook de buitenlandse recensies waren negatief. Lipinska was na Heywood Gould van Cocktail de tweede schrijfster in de geschiedenis van de Razzies. Ze ontving een prijs voor het slechtste scenario. Ik kan het hier alleen maar mee eens zijn. De dialogen tussen de hoofdpersonages zijn ontzettend slecht, en het plot slaat echt nergens op.

1,0 *

Een film die een persoon met een handicap centraal stelt, en duidelijk laat zien dat het lastig is om onafhankelijk te zijn. Ze willen niet als een vreemde worden behandeld. Gehandicapten hebben misschien niet de fysieke mogelijkheden van een niet-gehandicapte persoon, maar dienen wel als een normaal mens te worden gezien. Op dat gebied is de film in zijn opzet geslaagd. Toch vond ik het op veel momenten te langdradig, en wist het verhaal niet altijd even goed m'n aandacht vast te houden.

3.0 *

"37°2 le Matin"...oftewel de lichaamstemperatuur van een vrouw, zodra zij ovuleert. In het buitenland staat hij beter bekend onder de alternatieve titel "Betty Blue." In principe niet zo verassend, omdat de kleur blauw in bijna elk shot is te zien. Tijdens de begindagen van Netflix was dit de meest aangevraagde film. In Nederland toont hij veel overeenkomsten met Turks Fruit. Met name de expliciete naaktscènes waren voor actrice Béatrice Dalle lang niet altijd even makkelijk. De erotische scène in het begin vond ze vreselijk, omdat ze niet op de hoogte was dat het hele team op de set zou zijn. Inclusief haar bloedeigen moeder stond op de achtergrond mee te kijken. Hoewel Dalle uit een religieus en katholiek gezin komt, was haar moeder trots op het behaalde resultaat. Dalle maakte met deze film haar debuut als actrice. Ondanks het feit dat ze Jean-Hugues Anglade niet veel ziet, sturen ze elkaar jaarlijks rond oudjaarsavond een bericht. Deze worden verzonden onder hun personages Zorg en Betty. Op bepaalde momenten was de chemie tussen beide personages dermate sterk, dat hun relatie verder leek te gaan dan een professionele samenwerking. Zowel Anglade als Dalle stonden aan het begin van hun carrière, en waren nog heel jong. Fictie en realiteit waren lastig te onderscheiden. Dalle was tijdens de opnames getrouwd met de schilder Jean-François Dalle. Zij was slechts 19 jaar en hij 25 jaar. Nadat de carrière van Dalle werd gelanceerd, moest ze van de ene locatie naar de andere vliegen. Het huwelijk hield geen stand, en het koppel ging in 1988 uit elkaar. Jean-François Dalle ondernam een zelfmoordpoging, maar wist deze gelukkig te overleven. Schrijver Jean-Jacques Beineix had in eerste instantie Gérard Lanvin en Valérie Kaprisky in gedachten voor de hoofdrollen. Tijdens de castingfase maakte hij kennis met Isabelle Adjani, maar besloot om uiteindelijk voor minder bekendere namen te gaan. De Franse acteur en regisseur Frédéric Andréi zien we in een korte cameo verschijnen.

Met name de cinematografie en het landschap wordt mooi in beeld gebracht. Ik heb de volledige director's cut bekeken, die aanzienlijk meer scènes bevat. Hoewel ik al bekend was met Turks Fruit, had hij op het gebied van romantiek en drama niet veel toe te voegen. Het grote verschil zit hem met name in de humor. Mocht je van "Turks Fruit" hebben genoten, dan zal "Betty Blue" ook een aanrader zijn.

3,0 *

Blijkbaar is deze film gebaseerd op een waargebeurd verhaal dat zich in 1964 heeft afgespeeld.

Kitty Genovese werd verkracht en neergestoken.

Later verscheen er een artikel in de " New York Times " dat 38 getuigen zich niet hadden gemeld bij de politie.

De film schetst een beeld van de situatie waarbij een studente wordt vermoord, en 38 personen niets hebben gezien of gehoord.

De nadruk van het verhaal ligt niet zo zeer in het oplossen van de moord, maar concentreert zich meer op de relaties tussen bepaalde personen na deze dramatische gebeurtenis.

Redelijk, maar helaas niet een film die in mijn kast zal voorkomen.

2,5 *

De eerste film die op een mobiel is gebaseerd. De film werd grotendeels opgenomen op de Fiji-eilanden. Met name omdat de grootvader van acteur Neil Nitin Mukesh daar een grote aanhang had. In Brits-Columbia te Canada had de film geen bioscooprelease.

Het verhaal is erg verwarrend en slecht uitgevoerd. Dit in combinatie met wankelende cinematografie, amateurregie en een slechte montage. De personages worden slecht weergegeven, en de muziek is ook niet al te best. Een absolute afrader voor de horrorfans.

1,5 *

Een vreemde film die begint met de speurtocht naar een kat genaamd Nook. Deze kattennaam is geïnspireerd op Nanook uit The Lost Boys. In werkelijkheid was het de kat van regisseur Adam Graveley. Wat volgt is een vreemde film die traag op gang komt, maar richting het einde een verrassende wending krijgt. Verwacht alles behalve een hardcore horrorfilm, want dan kom je bedrogen uit. Deze film is slechts weggelegd voor een selectieve doelgroep.

1,5 *

Ik kan me alleen maar aansluiten bij een groot gedeelte van de recensies.

Het 1e uur is sterk met interessante dialogen wat niet snel vervelen.

Daarna werd het alleen maar minder.

Het getal 4 zie je duidelijk in meerdere scènes terugkomen.

Verder laat de film een cultuurverschil zien waarin met name veel armoede heerst.

Soms wat onsmakelijke momenten die een sterke maag vereisen.

Maar ja, dat is (in onze ogen) de rare Russische cultuur.

Ik geef hem 2,5 *

Best wel een redelijke western met wat leuke fragmenten, maar niet meer dan dat.

Mede dankzij een sterke cast werd het gelukkig geen flop.

Niet de beste in z'n genre, maar voor de liefhebbers is hij zeker eens het bekijken waard.

2,5 *

Een aardige roadmovie met een "catrelle" ('quatre L') in de hoofdrol. Beter bekend als de Renault 4L. Deze iconische auto uit Frankrijk werd met name door veel studenten gekocht vanwege de lage prijs. De soundtrack werd verzorgd door Pajaro Sunrise. Nummers zoals "Shooting stars on the road to Timbuktu" en "See you soon" creëren de perfecte indie-sfeer voor de film. De film is gebaseerd op de weelderige landschappen van Sahara-Afrika tussen Marokko en Mali. De film is voor de rest onbeduidend met dialogen, en tonen de personages weinig interesse. Het onderwerp is anderzijds theoretisch aanlokkelijk. De prachtige omgeving trok mij eveneens over de grens om deze roadmovie een voldoende te geven.

3,0 *

4 Luni, 3 Saptamini si 2 Zile is ongetwijfeld een goede film.
Vooral als je bedenkt dat dit soort dingen soms in het echt gebeuren.
Dit maakt het op bepaalde momenten heftiger.
Echter had ik persoonlijk wat meer diepgang verwacht.
Ook blijven er nog wat vragen open staan, die misschien niet direct noodzakelijk zijn om te beantwoorden, maar wel fijn zou zijn om het te weten.

Kunnen Otilia en Gabita het zich wel veroorloven om nog meer geld te lenen?
Hoe zal het tussen Otilia en Adi blijven gaan?

Voor de rest word je als kijker flink emotioneel betrokken bij het verhaal, waarin de nadruk niet alleen op het onderwerp " Abortus " ligt.
Ook de vriendschap tussen Otilia en Gabita wordt op de proef gesteld.
Alles bij elkaar zeker de moeite waard om eens te bekijken.

3,5 *

Wat een telleurstelling was dit, zeg.

De film komt maar niet op gang, en is het gewoon wachten op het tijdstip 4:44.

Het tijdstip waarop de wereld zal vergaan.

We volgen Cisco (Willem Dafoe) en Skye (Shanyn Leigh), die als koppel naar dit moment toe werken.

Via Skype nemen ze alvast afscheid van hun familie en vrienden.

Sommige scènes lijken alsof men op oudejaarsavond met een pilsje of een glas wijn in de hand wachten op de klok van 00:00 uur.

De acteerprestaties waren goed, soms wat emotionele momenten, maar niet voldoende om de film te kunnen redden.

Tip: Wil je deze toch zien? Zorg dan direct voor een volle kan sterke koffie.

Dit zul je namelijk ongetwijfeld hard nodig hebben!

1,0 *

De mensen die dachten dat deze film origineel is, hebben het helaas mis.

Een soortgelijk verhaal werd al eerder gemaakt in 11:14 van Greg Marcks uit 2003.

Je zou haast kunnen zeggen dat 4.3.2.1 een kopie is.

Echter heeft deze variant wat meer humor.

Leuke dames, maar een 2 uur durende film kan hier niet alleen op teren.

Hij heeft helaas het succes van 11:14 niet kunnen evenaren, maar het blijft wel leuk.

3,0 *

Een slechte slasher met enkele verwijzingen naar bekende horrorfilms. De hoofdpersonages wandelen in deze film naar "Higgins Creek." Dit is een verwijzing naar "Higgins Haven." Beter bekend als de hoofdlocatie in Friday the 13th Part III. De belangrijkste antagonist heet "The Shape." Dit is een verwijzing naar het slasher-icoon Michael Myers uit Halloween. Myers werd hierin gecrediteerd als "The Shape." Tot slot is het hoofdpersonage Jess is een verwijzing naar de "Final Girl" uit Black Christmas.

Het zal niet de slechtste slasher zijn, maar deze film is verre van goed. Het acteerwerk is voor een groot deel redelijk, en het verhaal kent een paar interessante momenten. Halverwege pakt het resultaat echter negatief uit, en moeten een paar zoenende meiden erger voorkomen. Desondanks heb ik slechtere films in dit genre gezien.

1,5 *

Een Turkse film waarin 3 verhaallijnen bij elkaar komen.

We volgen 3 verschillende personen die allemaal hun eigen leven en problemen hebben.

Zoals verwacht bij dit soort films krijgen ze steeds meer met elkaar te maken.

Ik moet eerlijk bekennen dat dit genre mij wel weet te boeien.

Vooral als het ook eens in een ander land wordt gemaakt.

Echter stel ik ook mijn grenzen, en moet ik ze niet te vaak zien.

Alles bij elkaar toch nog 3,0 * waard.

Het speelfilmdebuut van R.T. Thorne. Samen met Glenn Taylor en Lora Campbell was dit tevens zijn debuut als scenarioschrijver.

Hoewel het Canadese distributiebedrijf Mongrel Media deze film een bredere release gaf, werd er om de een of andere reden zeer weinig in de marketing geïnvesteerd. Het gevolg was dat de film het slecht deed, en na de tweede week uit vrijwel alle bioscopen werd gehaald. De kannibalen worden aangeduid met W. Dit is waarschijnlijk een verwijzing naar het Algonquische mythologische wezen genaamd de wendigo. De wendigo zou bezit kunnen nemen van mensen en de slachtoffers een onverzadigbaar hongergevoel bezorgen. Met name een sterke drang om andere mensen op te eten.

Een aardige film met een diepgaand concept. De sfeer is duister en het hoofdpersonage behandelt haar gezin als een peloton.

3,0 *

Een rechttoe rechtaan verhaal met komische elementen en persoonlijke groei voor de hoofdpersonages. De film bevat vanzelfsprekend de nodige clichés en een voorspelbaar plot, maar stelt nooit teleur over wat hij te bieden heeft.

3,0 *

Een film die veel negatieve recensies krijgt, maar over het algemeen niet slecht is.

Het leven van Matt draait grotendeels om seks.

Steeds weer ontmoet hij een andere meid om vervolgens mee tussen de lakens de eindigen.

Als echter zijn vriendin Nicole op een dag de relatie verbreekt, neemt zich Matt voor om 40 dagen en nachten geen seks te hebben.

Ook masturberen is niet toegestaan.

Zijn vrienden sluiten een weddenschap af, en denken dat Matt dit niet lang zal volhouden.

OK, misschien mag het dan weer een film over seks zijn, maar welke komedie kan hier tegenwoordig zonder?

Dit soort films zijn echter niet alleen maar gebaseerd op seks.

Het gaat ook over liefde en romantiek.

Misschien te standaard, maar voor de echte liefhebbers vermakelijk.

Josh Hartnett heeft wel degelijk bewezen dat hij zowel een komische rol kan spelen als serieus.

Ik heb hem onlangs nog gezien in 30 Days Of Night.

Ook geweldig om Griffin Dunne weer eens te zien.

Hij is misschien beter bekend als Jack Goodman in An American Werewolf In London.

3,0 *

Wederom een film van The Asylum.
Het betreft hier een rampenfilm met de nadruk op RAMP.

Een orkaan dreigt alles en iedereen omver te blazen.
De enige hoop is een ark die door het leger wordt gebouwd.
Toch lijken niet alle problemen hiermee verholpen te zijn.

Ik ben dol op rampenfilms en effects, maar je ziet aan dit product dat de regisseur onervaren is en de grootste prul levert.
Het stikt van de fouten en de spanning is ver te zoeken.
1 Van die duidelijke fouten is actrice Monica Keena.
Zij was blijkbaar tijdens de scène met de parachutesprong vergeten een BH aan te trekken.
Op zich nog niet zo heel erg, maar het is vervolgens wel onlogisch als ze even daarna er wel eentje draagt zonder zich om te kleden.

Nee, niet geschikt voor liefhebbers van rampenfilms.

1,5 *