37 Sekanzu (2019)

Vanaf 31 januari te zien op Netflix!

Gisteren toevallig tegengekomen op Netflix. Pas uit, dus nog niet te veel info, maar toch een degelijke (beperkte) quotering op IMDB. Vrij aangename coming of age over een jongedame die lijdt aan een spierziekte en hierdoor aan een rolstoel is gekluisterd. Ze heeft één grote passie en dat is haar tekentalent om Mangafiguurtjes tot bijna kunst te verheffen.

Even dacht ik dat de film richting Big Eyes (2014) waarbij haar werk onderbelicht ging worden, maar het plot neemt een andere wending en gaat eigenlijk over haar seksuele ontdekking en zoektocht naar haar identiteit. Een film met de nodige dramamomenten - net niet te sentimenteel - maar ook wel een zeker feel good gehalte. Alle contacten die Yuma legt zijn te makkelijk - zijn te geconstrueerd. Alles gaat precies vanzelf en er gaat weinig negatiefs uit van de film. Haar contacten met de sekswerkers en de zoektocht naar haar vader en tweelingzus verloopt zonder hindernissen.

Kortom een fijne feel good movie zonder meer. Enkele mooie scènes zoals haar rendez-vous in de bar. Mooie beelden ook van het nachtelijke Tokyo. Leuk om eens gezien te hebben.

Leuke verrassing.

Ik vond het vooral fijn dat deze film niet al te sterk over de aandoening zelf gaat. Dit soort dramas hebben nogal eens de neiging om een triest verhaal op te hangen, waarbij de rest van de film wat wegdeemstert en het "kijk eens hoe moeilijk ze het hebben" gehalte de overhand neemt. Gelukkig krijgen de personages hier meer dan voldoende ruimte om open te bloeien en groter te worden dan dat éne probleem.

De toon is verder inderdaad luchtig, maar ook dat kon ik wel smaken. Vooral omdat Hikari soms ook gewoon een mooie/leuke film wil maken, niet enkel een droog/sentimenteel drama dat een lans wil breken voor de aandoening die deze week in de aanbieding staat. Beetje jammer voor de fans van dat soort films allicht, maar ik zie ze liever op deze manier gepresenteerd.

Acteerwerk is verder sterk, visueel ook meer dan netjes en ondanks de speelduur blijft het ook wel boeien. Echt above & beyond gaat Hikari nu ook weer niet, het blijft op zich wel een braaf en net dramatje, maar de uitwerking viel me best goed mee. Eigenlijk alleen maar gekeken omdat de film op Netflix staat (en aangezien er amper iets Japans opstaat verplicht ik mezelf gewoon om mijn steentje bij te dragen aan de stats), maar blij verrast.

3.5*

Ik heb de film net gekeken op netflix.

Ik vond het een geweldige film.

Goeie acteurs en een mooi verhaal.

Vooral verwonderd wat Yuma uit haar handicap allemaal heeft gedaan

MAAR je kon goed zien dat Yuma in het echt niet verlamd was.

Soms stond ze op haar voeten/benen, misschien een beetje geplooid, maar je zag dat ze steun had.

Iemand in een rolwagen met verlamde benen/voeten kan dat niet

Maar ik was wel blij om de film te zien en ik vond het jammer toen het gedaan was.

Imponerende film over een jonge vrouw, die ondanks haar zware lichamelijke handicap vastberaden is om haar leven zelf vorm te geven. Wat opvalt is de optimistische toonzetting van de film. Dat is vooral een verdienste van regisseur Hikari en van protagoniste Mei Kayama, die in het echte leven daadwerkelijk dezelfde aandoening heeft als het personage dat ze vertolkt.

Al met al een goedgevoel film zonder valse sentimenten. Zowel qua verhaal en qua acteerwerk indrukwekkend.

Zeker een mooie aanrader. Bij de eerste minuten dacht ik van oeps dat zal een trage film zijn, maar bij het einde was ik blij dat ik deze mooie film gezien had. Mooi opgebouwd, leuke momenten en aangrijpend soms.

Mooie muziek ook.

Had wel mijn soort film moeten zijn, maar wist me eigenlijk niet te boeien. Het idee is wel aardig, ook die ontmoetingen met sekswerkers maar de focus ligt steeds op weinig interessante zaken en dat doet de film geen goed. Vaak saai, redelijk geacteerd maar niets speciaals, visueel af en toe aardig maar ook wat gewoontjes en uiteindelijk voor mijn gevoel duurde het ding te lang. 2,0*.

Best oké.

Vrij tam, maar ook wel aandoenlijk drama'tje waarbij men focust op een onfortuinlijk hoofdpersonage, meer dan degelijk vertolkt door Mei Kayama. De film ziet er visueel prima uit en slaagt er door z'n aanpak goed in om niet gewoon 'de wereld' te laten zien, maar 'de leefwereld' van Yuma. Zonder echt gigantisch dramatisch of tragisch te worden, kunnen enkele momenten wel de juiste snaar raken. Af en toe kan het overdreven verlegen Japanse gepiep mij storen, maar dat zal vooral aan mij als persoon liggen.

3

Sterk drama, dat gelukkig niet te zwaar is. De film heeft enige raaklijnen met Miss Hokusai, namelijk in de vorm van een jonge vrouw die tekent, maar voor haar artistieke ontwikkeling de fysieke liefde moet leren kennen. Althans, daar lijkt het aanvankelijk op uit te draaien, maar uiteindelijk draait het vooral om een gehandicapte jonge vrouw die haar weg in het leven probeert te vinden. Dit wordt op een mooie, oprechte manier gedaan met goed acteerwerk, met name van de hoofdrolspeelster die in het dagelijkse leven echt gehandicapt is. Ik dacht aanvankelijk dat haar hoge stemmetje op een gegeven moment me zou gaan irriteren, maar dat viel gelukkig mee.

De beelden zijn verzorgd, maar niet veel meer dan dat. Af en toe een mooi shot, dat wel. De soundtrack is wat meer opvallend, want elektronisch, maar op een subtiele wijze. Al met al een erg prettige kijkervaring. 3,5*.

Ieder betekenisvolle, felle of emotionele scène wordt gevold door een kort, rustbrengend natuurshot. De kijker leeft zich in in het personage en in de film. Altijd een pluspunt, ook in deze mooie, tedere film over een wilskrachtig meisje, gehandicapt, maar overtuigd dat ze het alleen kan. Haar initiatieven, en haar zoektocht zullen haar meer leren dan dat ze ooit had verwacht.

Het slot heeft zo wat iedereen gelijk, wat er ook is gebeurd, zodat het beslist feelgood overkomt.

Heb me er maar weinig aan geërgerd, al was het dicht tegen de limiet.

Toch een prijscijfer voor deze "37 Seconden". Innemende vertolking van het meisje, zelf identiek gehandicapt, zo verneem ik.

Een film die een persoon met een handicap centraal stelt, en duidelijk laat zien dat het lastig is om onafhankelijk te zijn. Ze willen niet als een vreemde worden behandeld. Gehandicapten hebben misschien niet de fysieke mogelijkheden van een niet-gehandicapte persoon, maar dienen wel als een normaal mens te worden gezien. Op dat gebied is de film in zijn opzet geslaagd. Toch vond ik het op veel momenten te langdradig, en wist het verhaal niet altijd even goed m'n aandacht vast te houden.

3.0 *