36 (2012)

Kijk eens aan. Hier ben ik echt benieuwd naar:

Zo experimenteel (zie synopsis) is de film van Thamrongrattanarit (dit moet wel de moeilijkst te onthouden naam zijn in showbizz-land) niet. Die 36 statische shots bewegen wel binnen het shot ('t is geen La Jetée zeg maar). Er zijn natuurlijk veel meer films die dat doen. De uitwerking is naast deze 'handige marketing stunt' dat het streng formalistisch wordt aangepakt. De shots zijn genummerd en hebben allemaal een titel. Het fijne ervan is dat die hoofdstuktiteltjes allemaal weinig met het bijbehorende shot van doen hebben (of toch...? stiekem.... o ja, een rode vogel....). De gesprekken gaan over dingen die we niet (nooit) in beeld zien, alles is van horen zeggen.

Dat is ook gelijk de kracht. De film hangt aan elkaar van herinneringen, foto herinneringen (vandaar die 36 shots), bepaalde locaties keren terug, met een andere lading. Het verhaal ontvouwt zich. Knap gedaan. Want de spielerei van de shots, de titels en de gebeurtenissen krijgen toch echt langzaamaan vorm, zonder helemaal uit te kristalliseren. Je moet maar durven maar Thamrongrattanrit doet het.

Nog een gewaagde keuze die geweldig uitpakt: Je zou van die 36 shots échte fotografische parels kunnen maken. Het tegengestelde blijkt waar. Want zoals gezegd, alles waarover de film gaat valt buiten die kaders en is alleen op te maken uit flarden van gesprekken (en tóch weer die hoofdstuk titeltjes - maar dan niet noodzakelijkerwijs in die volgorde). Dus wat we te zien krijgen zijn muren, usb-stick op een tafelblad, een bureaula vol harde schijven, dan weer een muurtje met twee omgevallen flessen, een wolkenlucht en heel soms een personage - half in beeld of op de rug gezien, etc.

Tsjonge, als ik het zo opschrijf klinkt het nóg beter dan in mijn herinnering. Ik hou ervan. Zou Thamrongrattanarit ooit een film van Chantal Akerman hebben gezien???

Zo zeg, dat klinkt heel interessant. Vind daarnaast de fotografie in de trailer er ook prachtig uitzien.

Wordt deze nog verder uitgebracht?

Als-ie niet wint kun je het wel op je buik schrijven. Tigers als Eternity/Tee Rak (2010) en In April the Following Year.../Sin Maysar Fon Tok Ma Proi Proi (2012) van de jaren hiervoor zijn ook nooit meer te zien geweest volgens mij. 36 vond ik trouwens beduidend sterker dan die andere twee.

Thanks voor de info, laten we het hopen dan. Helaas ben ik niet in de gelegenheid om hem alsnog mee te pikken in Rotterdam..

Netjes. Kreeg hem niet in mijn iFFR programma, gaf toch de voorkeur aan Karaoke Girl maar dan komt deze later wel. Klinkt wel heel erg goed allemaal.

Inmiddels zoveel keer 4* gestemd. Wil iemand daarvan (ook) een toelichting geven, want ik ben wel benieuwd naar jullie ervaring(en)...

Mooie poster -inmiddels geplaatst- trouwens.

Helaas geen Tiger, maar wat was dit inderdaad een aangename, eigenzinnige en bijzondere film. Ik sluit me wat dat betreft aan bij Mochizuki Rukero. Met als aanvulling dat deze film echt heel mooie thema's in een heel kleine film weet te stoppen. Erg genoten van dit kleine juweeltje.

De regisseur heeft al behoorlijk wat korte films gemaakt en blijkt daarmee al vaker in Rotterdam te zijn geweest. In de gaten houden, deze regisseur.

Het zou echt jammer zijn als dit nergens meer een release krijgt. Geen Tiger en Hubert Bals zit er ook niet in. Wordt lastig ben ik bang.

4.0*

Ik had trouwens je berichtje nog niet gezien toen ik al iets schreef. Heb niet meteen heel veel meer te vertellen als wat je al schreef.

De film heeft elders wel een prijs gewonnen, dus wellicht dat er een Internationale DVD release nog wel in zit, Nederland verwacht ik inderdaad niet.

Wat vooral knap aan de film is, vond ik het schijnbare gemak waarmee een verhaal verteld wordt in een compleet formalistische setting. De film is eigenlijk heel toegankelijk! De regisseur meldde ook dat het zijn bedoeling was om een narratieve inhoud en experimentele vorm in één film te combineren omdat hij beiden zo kan waarderen; dat is dus behoorlijk goed geslaagd, juist omdat het nergens geforceerd overkomt. Ook de combinatie van simpelheid / toegankelijkheid en minimalisme met een hoeveelheid aan thematische inhoud (herinnering, tijd, nostalgie, veranderende techniek, veranderende ruimte e.d.) die, wederom, totaal nergens geforceerd aanvoelt, maakt de film heel sterk. Deze jonge regisseur weet wat hij wil, doet zijn eigen ding (geen Apichatpong mystiek om aan een festival profiel te voldoen, wat je sommige Fillipijnse, maar ook Thaise, producties in een cynische bui zou kunnen verwijten) en ook op technisch vlak (editing, gebruik van geluid en muziek is ook zeer sterk) is dit een goede productie: een bescheiden film die zichzelf niet opdringt maar zich heel fijn in het geheugen nestelt!

Fijne verrassing was dit voor mij. Zou eigenlijk naar In the Fog gaan, maar wegens omstandigheden (trein) geruild met deze. Achteraf gezien pakte dat dus aardig uit Wou al eerder wat typen, en nu heeft beavis (en MR) eigenlijk al verwoord wat ik ongeveer kwijt wou. Dialogen kwamen typisch Weerasethakul op mij over: vreemd, alledaags, maar toch vertrouwd. Of zou het Thais gewoon een lastige taal zijn om te vertalen naar het Engels? Het ritme is heel fijn, net zoals de muziek (van gitaartje naar piano naar popliedje). Verhaal wordt subtiel maar zonder eromheen te draaien gebracht. Wist mij zelfs een beetje te ontroeren.

Sai en Oom, of de onverkropbaarheid van het feilbare geheugen.

De werkelijkheid van het moment houdt zich schuil in het verleden en laat zich niet zomaar vangen. Niet door kaders, niet door eentjes of nulletjes. Kunstenaar Thamrongrattanarit beseft en benadrukt deze beperking van zijn medium, waardoor klein drama groots resoneert. Prikkelend werkje dit, met een diepe buiging voor het vernuft waarmee hij vorm aan inhoud koppelt.

Mooi allemaal, waarvoor dank!

Waarom heeft dit toch in hemelsnaam geen Tiger gewonnen? Die andere drie films waren kwalijk allemaal beter, frisser, vernieuwender, meer eigen of politiek-sociaal 'urgenter'. Als je in Pusan een prijs pakt betekent niet autimatisch dat je in Rotterdam dat niet (mag/kan) doet (doen). Dat is ook al vaker vertoont.

Merkwaardig toch allemaal. Het is aan ons collectieve geheugen om ons over enkele jaren te herinneren waar deze Thaise film ook weer over ging...

De formele uitwerking deed mij enigszins denken aan Ishikawa's Su-ki-da , in de manier waarop personages meestal niet de centrale plaats innemen in het frame. In deze film is deze strategie echter thematische anders ingebed: de werkelijkheid van het verleden kan niet anders dan voortdurend ontglippen aan het bewustzijn, zich net buiten het mentale frame ophoudend. Zelfs wanneer je Proust heet en je een hele roman cyclus wijdt aan de zoektocht naar de verloren tijd: ze blijft voor altijd verloren. Elke scene is daarom ook even ongrijpbaar: er is nooit een narratieve afronding, altijd houden ze even abrupt op als ze begonnen. net zoals de films als geheel trouwens.

Een matige dramafilm...

Saai verhaal...

Alleen maar foto maken, maken etc etc...

Redelijk acteerwerk...

Redelijk kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Redelijk geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Geen moeite waard...

Experimenteel, heet dat, en best origineel maar er me echt aan opwarmen kon ik niet. Te onduidelijk in beeld, naar mijn gevoelen en toch ook wel een gebrek aan emotie. Voor de liefhebbers.