45 Years (2015)

Dan gaan Britse én knullige communicatie blijkbaar samen (en dat wisten we al).

THE point ontgaat je in deze film.

[quote]frans123 schreef:

[quote]Rotterdam@1 schreef:

[quote]frans123 schreef:

[quote]Rotterdam@1 schreef:

Interessant, maar ook met kromme tenen naar gekeken: goede verhaallijnen, maar knullige communicatie tussen de bejaarde hoofdpersonen. De man geeft niet de antwoorden, waar de vrouw vragen over stelt en dat vind ik typisch Brits, zo gesloten. De realisatie dat ze eigenlijk tweede keus was, ook al wordt dat niet zo uitgesproken en een vorige vrouw/vriendin heeft altijd een sterke positie, Ik dacht ook, dat die vrouw zwanger was, maar het is ook prima dat het slechts gesuggereerd werd in de film.

Rampling speelt heel erg goed, maar haar karakter is zó ingetogen, gekwetst, verdrietig, onbegrepen.

Zó braaf en aangepast en intussen zó ongelukkig. Ben gelukkig van een andere generatie en uit ander hout.

Het is heel duidelijk uit de tijd en het verloop, dat vrouwen ondergeschikt waren en zeker in Engeland:

alles voor de buitenkant. En dan dat feest...

De reviewschrijver die de contradictie niet begrijpt in deze film: die Geoff dient nog het laatste stuk van die relatie te verwerken, nu hij de werkelijke afloop en tragedie kent, heeft het bewijs pas nu in handen.

Stiff upperlip, deze Engelsen, zó onnatuurlijk! Daar lijdt vooral de vrouw het meeste onder!

[quote]Rotterdam@1 schreef:

[quote]frans123 schreef:

[quote]Rotterdam@1 schreef:

[quote]frans123 schreef:

Verder maak ik altijd zélf uit wat ik van een film vind en heb geen boodschap aan derden die heel betuttelend gaan "uitleggen" wat er wel of niet aan klopt. Eén ding is zeker: het klopt zéker niet om anderen de maat te nemen. Een mening is hetzelfde als een achterwerk: iedereen heeft er één!

[quote]Rotterdam@1 schreef:

[quote]Rotterdam@1 schreef:

[quote]frans123 schreef:

[quote]Rotterdam@1 schreef:

De film gaat over "de vrouw die het gevoel / zekerheid wilt hebben NR 1 te zijn, en de film gaat over British Upperclass.. Combinatie van beiden verklaren de houding/reactie van Kate,.

[quote]frans123 schreef:

[quote]Rotterdam@1 schreef:

[quote]Rotterdam@1 schreef:

[quote]frans123 schreef:

Interessante film met een fantastische plot die geheel buiten de film valt. (ook interessant). Stel je maar even voor: de vrouw van je leven, die ook nog eens je kind draagt, wordt opgeslokt door een berg en meer dan 45 jaar later geeft een gletsjer haar weer ongeschonden prijs, want voor (bijna) eeuwig bewaard in het ijs, terwijl jij oud en grijs geworden bent.

En toch focust de film niet op de man, maar op de vrouw (ook weer interessant).
Zij probeert wel rationeel te reageren en ze kunnen er openlijk over praten (het onderwerp wordt niet doodgezwegen) maar net die open- en eerlijkheid slaan een hele hoop deuren dicht. Plots blijkt dat niet zij de vrouw van zijn leven is. Hij vindt het irrelevant, en dat is het ook ergens wel, maar toch kan zij het niet van zich afschudden. In plaats van enorm mededogen voor haar man (want nu beseft ze wat hij heeft moeten doormaken) voelt ze vooral hoe ze zelf gekwetst wordt. Hoe ze zich aanvankelijk daar nog tegen probeert tegen te verzetten, maar voelt hoe het fundament van hun liefde verzwolgen is en op het feest enkel nog de façade overblijft. Gruwelijk.

Wat ik wel van een MISDADIGE orde vindt: ik heb de film gezien in een uitzending op NPO en daar verschijnt dan op die schokkende eindscène (waar ze op de dansvloer haar hand wegtrekt)
al een aankondiging van "na de reclame volgt…". Wat dus als een schokkend, abrupt einde zou moeten uitlopen, waarna je verbijsterd kunt nazinderen tijdens de aftiteling, wordt hier zonder meer verbrod en verminkt, met ook nog eens een aftiteling die gewoon brutaal afgesneden wordt met een 'welkom bij de KRO (of de EO of wat het ook mocht zijn)'. Schandalig.

Wat de film ook bijzonder maakt is hoe er ook veel niet uitgelegd wordt. Hij is duidelijk een rode rakker, maar ze leven wel in een riant landhuis. Heel de story met zijn Berlijnse Katya… hoe kwam hij daar terecht? Waarom leek hij te suggereren dat ze aan het flirten was met die gids?…

Ik kan wel begrijpen dat mensen zich ergeren aan dit koppel en hen gewoon niet interessant vinden. Heb ik ook wel vaak. Maar hier leef ik wél mee: want deze mensen horen wel bij elkaar, hebben een goed leven achter de rug en hebben het nog altijd best fijn samen… maar dat glijdt dus plots allemaal weg…

En Rampling: wat een vrouw. Hoe ze zich kwetsbaar, oud en lelijk durft te tonen! (in tegenstelling tot het feest waar ze uiteraard wel mooi opgemaakt is) Dat geldt trouwens ook voor Courtenay met zijn ongeschoren kop en dat het-kan-me-nu-eens-geen-ruk-schelen-hoe-ik-eruitzie oude-mannenkapsel.

Subtiel, fijn filmpje.

PS. Klassevrouw en -actrice Rampling kan onmogelijk verder af staan van huilebalk Sally Field (brrrr)

Waar de vorige post eindigde met 'subtiel' wil ik daar nog even verder gaan want dat is nu net het vallen of opstaan van dit drama. Subtiel dat elk hoofdstuk (opgedeeld per dag) begint met een mooi vredig landschap. Subtiel dat de reactie van Rampling tijdens de eerste helft van de film ietwat overdreven lijkt tot we aan de scene komen waar Courtenay op zolder zit. Dan pas daagt het ons dat de gevoelens bij Courtenay nog aanwezig zijn. Subtiel hoe vanaf dan het besef bij Rampling komt dat zij in feite een dubbelganger is van zijn eerste liefde (Kate/Katya) met de climax op het feest. Maar alles wordt verteld ingetogen, zonder grote ruzies, zonder zware drama's maar als een alledaags voorval in een routineus dag per dag. Dat de spanningen onderhuids opborrelen, wordt niet geaccentueerd. Maar ook hoe de cineast Haigh dit visualiseert (relatie van 45 jaar dat schijnbaar zo intiem is tot er plots een barst komt) is subtiel; Dankzij de tip van John Milton beschreef die podcast van Filmspotting zeer knap de werkwijze van Haigh nl filmen vanuit een andere kamer, personage van Courtenay steeds achtergrond of half belicht én een spaarzame sound design zodat de kijker effectief op een afstand wordt gehouden om het drama in zijn volle glorie te zien (te begrijpen?). Elke scene is doordacht, geconcipieerd met een visie maar het is nauwelijks merkbaar. Ik vraag me nu af of die film niet te subtiel is in zijn opmaak. Hoeveel zaken heb ik niet gemist ? Ik weet niet of ik de film (en de stijl in het algemeen) ooit als een meesterwerk zal beschouwen maar zonder twijfel een film die schreeuwt voor meerdere visies.

Zo’n film waarbij ik in het begin dacht: ik weet niet of ik dit leuk ga vinden, maar die ik naarmate de tijd vorderde steeds beter ging vinden. Ik houd van de stijl. Ingetogen, subtiel, heel ‘echt’ voor mijn gevoel. Het acteerwerk vind ik sterk, realistisch, en ik vind het mooi dat je geen pasklare antwoorden op alles krijgt. Dat siert deze film wel en past bij het subtiele. Fijn om deze gezien te hebben. Een 7. 3,5*

Een echtpaar gaat over een paar dagen hun 45 jarig huwelijk vieren, maar een aantal dagen daarvoor krijgt de man het bericht dat de vrouw van wie hij daarvoor hield en vermist was, gevonden is in Zwitserland. En dat moet even verwerkt worden. Door allebei. En allebei op hun eigen manier zonder er veel met elkaar over te praten. Het woord dat het meeste in mij opkomt bij het kijken naar deze film is saai. Het is ongetwijfeld heel realistisch want het zal vaak zo gaan bij een stel dat al zo lang bij elkaar is. Maar ja, op deze manier is het ook niet echt een onderwerp dat er om vraagt om gefilmd te worden. Het is een behoorlijk niets zeggende film op deze manier, waar je niet echt naar hoeft te kijken. Tenzij je student bent in de relatietherapie. Dan zou je het daar met de klas eens over kunnen hebben, waar je nou eigenlijk naar gekeken hebt. En dan bij voorkeur de beginners, want van een relatiecrisis is ook absoluut geen sprake in deze film. Maar wel een realistische en degelijke film dus en dus geen amateuristisch gestuntel met slechte acteurs en vage dialogen. Vandaar toch nog 2 sterren.

In de kern is het best een goede film – een huwelijk wordt op de proef gesteld hetgeen een belangrijke les geeft – maar de uitvoering is zo langzaam en saai dat ik toch met moeite slechts een mininale voldoende kan geven.

Kate [Charlotte Rampling] en Geoff Mercer [Tom Courtenay] staan op het punt hun 45-jarig huwelijk te vieren wanneer Geoff bericht krijgt dat het lichaam van zijn ex-geliefde Katya is gevonden, 50 jaar na een dodelijk ongeluk in De Alpen. Hoewel Geoff beweert Kate te hebben verteld over Katya, komt het nieuws als een schok voor Kate die haar huwelijk opeens in een ander licht ziet. Wie was deze Katya? Hoe zag ze eruit? En was Kate niet meer dan een tweede keus? Rampling is meesterlijk in het overbrengen van gevoelens met een blik of een gebaar, terwijl Courtenays personage luchtig blijft tot de onvermijdelijke confrontatie. Haighs gevoel voor tempo en gebruik van locaties is uitstekend en verwacht minimaal een flinke brok in de keel bij simpele, maar doeltreffende ontknoping.